IS JOOST KLEIN SLACHTOFFER VAN RUSSISCH COMPLOT?

Een fotocollage van petrus.

 

De uitschakeling van Joost Klein met zijn liedje Europapa is geen toeval. Alles wijst op de hand van Putjinski. De Zweedse cameravrouw heeft gehandeld in opdracht van een mantelorganisatie van de Russische geheime dienst.

Het is een fantastisch succes geworden. Het songfestival dat Europa zogezegd moet verbinden, wat natuurlijk klinklare onzin is maar alles mag en kan bij de media, is uitgelopen op een fikse ruzie met kater. 

Het begon met de aanvallen op de Israëlische deelneemster. De veiligheid van haar en de andere deelneemster kwam daardoor zwaar in het geding. Mensen met een langer geheugen dan dat van de demonstranten in Malmö zullen zich de Olympische Spelen van 1972 in Berlijn herinneren waarbij door gijzelneming van een Palestijns Commando  11 Israëlische deelnemers aan de Spelen werden vermoord.

Om dergelijke toestanden te vermijden werden draconische veiligheidsmaatregelen genomen met zwaar bewapende politie en militairen. Het zangfeestje kon doorgaan maar niet zonder een nare smaak in de mond te krijgen. 

Een journalist vroeg de Israëlische deelneemster of zij met haar aanwezigheid de andere deelneemsters niet in gevaar bracht. Prachtig toch, niet de bedreigers krijgen de schuld maar de bedreigde. Het zijn altijd de joden, wie anders?

Waarom Klein zich met die kwestie openlijk bemoeide is niet duidelijk. Vond hij dat de kwalijke journalist gelijk had of juist niet? 

 

Zijn optreden op de persconferentie moet Putjinski op het geniale idee gebracht hebben om met Klein een incident te scheppen, liefst met een vrouw. Het bleek een fluitje van een cent om een Zweedse met wie weet een Russische achtergrond, voor het ideetje te winnen.

Hup daar ging Onze Joost de boot in en met hem het halve festijn. Nederland geeft nog wel punten maar niet voor de camera tot grote teleurstelling van de burgemeester van Leeuwarden. Het feestje was definitief naar de maan. 

Het Europafeest had niet betere kunnen mislukken. Opnieuw is Europa verdeeld. Ik ben benieuwd wat ze in Rusland nog in petto hebben voor de Europese verkiezingen.

OORLOGSBULLETIN 78. DE RIJKSDAGBRAND IN BERLIJN EN DE CONCERTAANSLAG IN MOSKOU

Links de Rijksdagbrand. Die vond plaats op 27 februari 1933. Rechts het Crocus centrum waar de concertaanslag plaatsvond op 22 maart j.l.

De manier waarop Putjinski omgaat met de concert aanslag in Moskou doet denken aan hoe Hitler omging met de Rijksdagbrand. 

De Rijksdagbrand was een brand op 27 februari 1933, waarbij het Duitse Rijksdaggebouw (parlementsgebouw) in Berlijn grotendeels uitbrandde. De Nederlandse communist Marinus van der Lubbe werd als dader opgepakt, vervolgd en geëxecuteerd, maar er is onder historici nog steeds discussie of hij de brand wel daadwerkelijk heeft gesticht, en als dit zo was, of hij alleen handelde of hierbij is geholpen.”

De brand in de Rijksdag werd door Hitler, die net aan de macht was gekomen, aangegrepen om af te rekenen met de oppositie in het parlement. 

“Hitler vaardigde naar aanleiding van de brand noodwetgeving uit die hem uitgebreide bevoegdheden gaf "om de orde te herstellen". Door de Reichstagsbrandverordnung en het Ermächtigungsgesetz werden de bevoegdheden van de Rijksdag drastisch teruggebracht. Dit was de eerste stap naar persoonlijke dictatuur. Door zijn uitgebreide bevoegdheden kon Hitler de communisten de schuld van de brand in de schoenen schuiven en kopstukken gevangen laten zetten of anderszins laten intimideren. De KPD kon hierdoor geen effectieve campagne meer voeren. Veel Duitsers slikten bovendien de theorie dat de brand een communistische actie was voor zoete koek en stemden op de nazi’s.”

Putjisnki probeert de aanslag in de schoenen van Oekraïne te schuiven. Met deze misleiding probeert hij niet alleen Oekraïne als een misdadig nazi-land of zoiets af te schilderen maar tevens ook de zwijgende oppositie uit te schakelen zoals die te zien was bij de begrafenis van oppositieleider Navalny en bij het verzamelen van handtekeningen door de enig anti-oorlog presidentskandidaat Boris Nadezjdin.

Wie zich nu nog tegen de oorlog keert, steunt de Moskouse aanslag, is nu de boodschap van Putjinski. Waar of niet waar, is niet ter zake. Het is een door Putjinski, de FSB, het ministerie van Buitenlandse Zaken, Voorzitter van de Veiligheidsraad Medvedev enz. geschapen politieke waarheid. Die politieke waarheid valt niet te betwisten, tenzij je de gevangenis in wil of erger. 

Stel je voor dat dadelijk de zo gevreesde algehele mobilisatie gaat plaatsvinden om het Russische leger te verversen en verder uit te bouwen. Wie durft zich nog verzetten? De kans is groot dat je dan beschuldigd wordt van steun aan de terroristen van de aanslag in Moskou.

Opnieuw maakt Putjinski van een pertinente leugen een onontkoombare politieke waarheid. De Russen zelf daar zelf een einde aan moeten maken, willen ze niet voor altijd en eeuwig onderworpen zijn aan de grillen van een dictator. 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 33. MISPLAATST NATIONALISME VAN WILDERS

In 2018 was Wilders gastspreker in het Russisch parlement, een parlement waarvan de leden niet gekozen zijn door geheime en vrije verkiezingen. Het is een grote fout van Wilders dat hij daar heeft gestaan en schreef dat hij er trots op was. Het is niet in het belang van de Nederlandse burgers dat Wilders als vrije burger en parlementslid zich laat feteren door een door Putjinski gelijkgeschakeld parlement. 

 

Een zekere mate van nationalisme is nodig. Een mens, geen enkel mens, ook niet degenen die zich kosmopolieten wanen, kan de hele wereld omarmen als zijn wereld. Een mens heeft nu eenmaal zijn beperkingen, ondanks internet en wereldomspannende sociale media.

Ieder mens heeft een vertrouwde omgeving nodig en daar is nationalisme een antwoord op. Je spreek dezelfde taal, je deelt dezelfde geschiedenis, je kent de heersende waarden en normen en snapt de rituelen en symbolen.

Je deelt een gezamenlijk politiek systeem in ons geval een democratisch systeem met vrijheid van meningsuiting en vereniging en onafhankelijke rechters. We zijn gelijkwaardigheid voor de wet en vertrouwen op sociale voorzieningen als basis voor bestaanszekerheid.

Nederlandse kosmopolieten ontgaat de noodzaak van een zeker nationalisme. Zij denken dat we met een vingerknip Europeanen kunnen worden en dat Brussel een soort Washington DC is. Je zou het willen want dat vergemakkelijkt de ontwikkeling van een Europese geopolitieke strategie tegenover Rusland en China en tot op zekere hoogte ook tegenover de VS. Maar het is niet zo en het zal voorlopig ook niet zo zijn. 

Er bestaat geen Europese identiteit die vergelijkbaar is met een Noord-Amerikaanse identiteit. Dus moeten we roeien met de riemen die we hebben en dat zijn de soevereine natiestaten met elk een door de eeuwen heen ontwikkelde nationale identiteit.

Opdat de Europese boot strategisch en geopolitiek stabiel en op koers blijft, moeten de natie staten bereid zijn om hun nationalisme her en der opzij te zetten.  

Het Putjinski nationalisme, gesteund door een gelijkgeschakeld parlement, wil ons soort nationalisme en daarmee ons welzijn en welvaart onderwerpen aan Russische belangen. Daarvoor wil Rusland de EU uit elkaar spelen en uiteindelijk kapot maken maar zonder de EU kunnen Nederland en zelfs machtige landen als Duitsland en Frankrijk het wel schudden. 

Europa zal eensgezind de strijd aangaan met Rusland en China als dat nodig is of zal niet meer zijn. En als de EU niet meer is dan zal ook de Nederlandse identiteit bezwijken onder de macht van Rusland. Europa moet, tot op zekere hoogte.

VOER VOOR POLITICOLOGEN 25. HOUTHI'S EN DE BESTAANDE WERELDORDE

 

Zwaaiend met een kalasjnikov waarschuwt deze Houthi leider Amerika en Engeland voor zijn wraak en dat van zijn Jemitische landgenoten. Die landgenoten hebben trouwens niks in te brengen tenzij lege briefjes en die gelden niet. Mij doet dit soort figuren denken aan "Comical Ali" de woordvoeder van Saddam Hussein tijdens de Irakoorlog. Toen de Amerikaanse troepen tijdens de Irak oorlog zowat voor zijn deur stonden, sprak hij nog steeds ijskoud over de nakende overwinning van de Iraakse strijdkrachten. Nee, in het Midden Oosten is alles anders dan wat je denkt.

Een stafofficier die meedoet aan een actie van de twee NAVO bondgenoten Amerika en Engeland tegen de Houthi’s leidt tot enige kouwe drukte in de Tweede Kamer. De NSC vindt dat het vooraf geïnformeerd had moeten worden over de actie.

Niks zo vermoeiend als achteraf gepraat zonder gevolgen want tegen de actie was de NSC nou ook weer niet. Ja, waar heb je het dan over? Tenzij dit een gevolg is van de opvatting dat, zoals Pieter Omtzigt eens heeft gezegd, de Tweede Kamer het centrum van de macht is van waaruit alles geregeld moet worden. 

Dat klinkt mooi maar is dat in werkelijkheid houdbaar? Soms is besturen ook snel beslissen. Als de regels dat beletten omdat er eerst geïnformeerd en gedelibereerd moet worden in de Tweede Kamer, dan wordt ons land machteloos en krachteloos.

Er zal een balans tussen uitvoering en controle moeten zijn, tussen regels en bestuurskracht. Dat vergt politieke evenwichtskunst, flexibiliteit van geest en besef van urgentie. Regels zijn nodig maar niet altijd direct toepasbaar. Ik hoop dat ze dat bij de NSC zullen inzien.

Dat de zaak urgent is, lijkt wel duidelijk. De Houthi’s vormen een nieuw front in de strijd om de wereldorde. Wie vormen dat front?

Om te beginnen Rusland onder Putjinski die zijn Speciale Militaire Operatie in Oekraïne is begonnen als een stap op weg naar een nieuwe wereldorde. En net als Iran heeft hij daarbij gebruik gemaakt van zetbazen in Donetsk en Luhanks in Oost Oekraïne. De bindende factor is Russische taal en cultuur.

Iran gebruikt zetbazen als Hamas, Hezbollah en de Houthi’s. Zij moeten de gewelddadige speldenprikken uitdelen die op de langere termijn de strategische posities van het Westen ondermijnen.

 

De grootste bedreiging voor de bestaande wereldorde is China. Als er een land is dat groot genoeg is, economische is toegerust en een eeuwenlange cultuur van geduld heeft, is het China wel. Dat land laat zich niet verleiden tot "onnodig geweld". Langzame druk - militaire, economisch en politiek - kan de door Amerika gesteunde wereldorde langzaam maar zeker ondermijnen. In de ogen van China is het eerder een kwestie van tijd dan van confrontatie.

Sommige deskundigen maken zich druk over “het winnen van de harten” in het Midden Oosten of over de “asymmetrische oorlog” met Houthi’s die niet te winnen zou zijn.

Hoezo winnen van harten? De leiders in het Midden Oosten lappen de harten van hun burgers aan hun laars. In Egypte en Jordanië mogen ze massademonstraties houden of moeten dat misschien ook wel. Wie zal het zeggen? Ondertussen worden ze het niet eens over actie tegen de Gaza oorlog.

Hamas, Hezbollah en Houthi’s zijn zetbazen van Iran, zo kan Iran zelf buiten schot blijven. Ik denk niet dat Iran het zal wagen om een rechtstreekse confrontatie met Amerika aan te gaan. Ze kijken wel uit. 

Het is effectiever om je zetbazen de kastanjes uit het vuur te laten halen en op die manier te testen waartoe het Westen onder leiding van Amerika toe in staat is. Iran is niet zo gek als Rusland dat nu een  uitputtingsoorlog voert tegen Oekraïne ten koste van heel veel eigen mensen, materieel en geld. 

Misschien dat de Tweede Kamer een debat kan voeren over over de opstelling van Nederland in deze langdurige strategische oorlog om de wereldorde. Houden we vast aan de Westerse wereldorde en zo ja hoe dan we dat? Met de NAVO en andere Westers georiënteerde landen of niet? Wat dragen we bij aan menskracht  behalve een stafofficier en hoeveel andere middelen?

PUTJINSKI MEETS RELIGIOUS LEADERS IN THE KREMLIN

Putjinski meeting religious leaders from different regions in the Kremlin

 

OORLOGSBULLETIN 75. DE EEUWIGE OORLOG VAN PUTJINSKI. DEEL II

 

 Dit is deel II van een artikel dat is verschenen op de website van CNN op 3 oktober 2023. De gerenommeerde Rusland kenner en schrijver van diverse boeken over Rusland meent dat Putjinski op een "eeuwige oorlog" aanstuurt. Een mogelijkheid waar wij in het Westen rekening mee moeten houden. Ik heb het artikel hier en daar bewerkt zonder de essentie aan te tasten.

De oorlog biedt ook kansen aan Poetin. Als de eeuwige oorlog het organiserende principe wordt van het ‘late Poetinisme’, rechtvaardigt dit – en eist het zelfs – de steeds sterker wordende greep van de repressie die Poetin nodig heeft om zijn controle over de natie te behouden.

Zelfs de mildste afwijkende meningen worden beschouwd als verraad. De enorme verschuiving van middelen naar de defensiesector wordt een noodzaak. In de jongste begroting wordt een stijging van de oorlogsuitgaven met bijna 70% voorzien, een niveau van ongeveer driemaal de gezamenlijke uitgaven voor gezondheidszorg, onderwijs en milieubescherming.

Op het slagveld kan Poetin hierdoor volhouden dat hij wint door niet te verliezen. Het Oekraïense tegenoffensief heeft de eerste Russische verdedigingslinie in de zuidelijke regio Zaporizja doorbroken en heeft in de tweede al enkele lokale doorbraken bereikt.

De hoop van Kiev is dat als het de Russische strijdkrachten niet in tweeën kan snijden, het in ieder geval ver genoeg zal komen om de weg- en spoorwegverbindingen die de Krim met het Russische vasteland verbinden, te kunnen beschieten.

Nu de winter in aantocht is, is het afwachten of dit mogelijk zal zijn. Als dat niet het geval is, zal Moskou ademruimte hebben om meer verdedigingswerken op te bouwen, meer troepen op de been te brengen en te hopen dat de westerse wil om de strijd van Oekraïne in deze oorlog te blijven financieren, zal afnemen.

We kunnen niet weten of Poetin werkelijk gelooft dat Rusland een of andere overwinning uit zijn Oekraïense debacle kan halen, of eenvoudigweg denkt dat hij geen ander alternatief heeft dan te hopen dat hij zijn vijanden kan overleven.

Vanuit zijn gezichtspunt heeft het spreken over een ‘eeuwige oorlog’ echter nog één laatste voordeel: het is demoraliserend voor zijn vijanden. Het is tenslotte één ding om je een Oekraïense militaire overwinning voor te stellen dankzij de vastberadenheid van zijn soldaten en de superioriteit van door het Westen geleverd materieel en een ander ding het vooruitzicht van een eeuwige oorlog.

En dan nog. Wat is een overwinning van Oekraïne? Zelfs als elke Russische soldaat uit Oekraïne wordt verdreven dan verschuift de frontlinie eenvoudigweg naar de grens tussen beide landen.

Rusland zal nog steeds in staat zijn zijn strijdkrachten weer op te bouwen, drones en raketten op Oekraïense steden te lanceren en te doen wat het kan om de wederopbouw te belemmeren.

Ondertussen, maakte Poetins aanpak van de muiterij in juli door Wagner-chef Jevgeni Prigozjin en zijn huursoldaten velen binnen de elite onzeker over Putin’s controle over het systeem.

Tegelijkertijd was Prigozjin's daaropvolgende vroegtijdige en verdachte dood een scherpe waarschuwing voor iedereen die erover denkt hem uit te dagen.

Sancties hebben een reëel effect op de Russische defensieproductie, maar kunnen de escalatie ervan niet voorkomen, en de economie staat ook niet op instorten.

Het grote aantal slachtoffers - doden en gewonden - lijkt de Russen er niet van te weerhouden vrijwillig te gaan vechten, zodat de Generale Staf zegt dat zij geen nieuwe mobilisatie van reservisten plant.

Geen enkele oorlog duurt eeuwig, maar vrede ligt nog ver achter de horizon.

OORLOGSBULLETIN 74. DE EEUWIGE OORLOG VAN PUTJINSKI. DEEL I

 

Dit artikel is verschenen op de website van CNN op 3 oktober 2023. De gerenommeerde Rusland kenner en schrijver van diverse boeken over Rusland meent dat Putjinski op een "eeuwige oorlog" aanstuurt. Een mogelijkheid waar wij in het Westen rekening mee moeten houden. Ik heb het artikel hier en daar bewerkt zonder de essentie aan te tasten.

Als westerlingen erover praten dat het conflict in Oekraïne een ‘eeuwige oorlog’ wordt, bedoelen ze dat vaak als iets slechts. Voor de Russische president Vladimir Poetin is het echter waarschijnlijk een doel. Vorige week maakte Poetin de datum 30 september tot een officiële feestdag; de onelegant genaamde Dag van de Hereniging van de Nieuwe Regio’s met de Russische Federatie.

De eerste verjaardag van de annexatie van de Oekraïense regio’s Donetsk, Loehansk, Cherson en Zaporizja bood Poetin de kans om terug te keren naar een van zijn huidige obsessies: dat hij strijdt “voor het moederland, voor onze soevereiniteit, spirituele waarden, eenheid en overwinning.”

Dit is in zijn ogen niet zozeer een strijd met Oekraïne als wel een mondiale strijd met het Westen, waarin Oekraïne slechts één slagveld is, ook al is het een bijzonder bloedig slagveld. In zijn toespraak tijdens de Victory Day-parade van 2023, doorgaans een langdurige en bombastische litanie van successen, was Poetin somber en grimmig en verklaarde hij dat ‘een echte oorlog is ontketend tegen ons vaderland’.

Hij riep het schrikbeeld van de Grote Patriottische Oorlog op – zo noemen de Russen de Tweede Wereldoorlog – en waarschuwde dat “de beschaving opnieuw op een beslissend keerpunt staat” omdat “westerse globalistische elites” vastbesloten zijn Rusland te “vernietigen en te decimeren”.

Dit zou kunnen worden opgevat als een excuus voor de relatieve mislukking van zijn zogenaamde ‘speciale militaire operatie’ in Oekraïne, die bedoeld was om met een blitzkrieg een marionettenregime in Kiev te installeren en niet zoals nu het geval is te ontaarden in een bloedige, grootschalige oorlog waarbij de bloem van het Russische leger wordt vernietigd. 

Als Poetin spreekt van de ‘beslissende strijd om het lot van ons moederland’, zoals dit jaar deed tijdens de parade op Overwinningsdag, lijkt hij ook vanuit zijn hart te spreken – en over het nieuwe geloof van zijn regime. 

Hij bood geen duidelijke visie op de toekomst, noch zelfs maar enige echte hoop, alleen de boodschap dat de natie verwikkeld was in een existentiële strijd met een vijandig Westen zonder een echt einde. Dit klinkt als een somber vooruitzicht, maar vanuit het perspectief van Poetin heeft de oorlog voordelen.

Hoe dan ook, menselijkerwijs gesproken is de oorlog een catastrofe voor Rusland. Bronnen van de Amerikaanse regering suggereren dat Rusland mogelijk 120.000 doden en 170.000 tot 180.000 gewonden heeft.

Het zal jaren duren voordat de economische littekens zijn genezen, zelfs als er vrede is bereikt en de sancties zijn opgeheven. En de afgeleide effecten zoals verwaarloosde openbare diensten zullen, zelfs zonder de last van grote aantallen fysiek en psychologisch beschadigde veteranen, voor de volgende generatie voelbaar zijn. 

morgen deel 2
 

OORLOGSBULLETIN 71. AMERIKAANSE PRESIDENTSVERKIEZINGEN

 

De blik van Putjinski zegt genoeg. Trump op zijn beurt geeft luidruchtig te kennen dat hij ook zulke rode laarzen wil.

Kan Putjinski de oorlog in Oekraïne gaande houden tot juli volgend jaar of meer specifiek tot 15-18 juli 2024 de datum waarop de Republikeinse Conventie zijn president kandidaat zal kiezen? Er is grote kans dat Donald Trump die kandidaat zal zijn met vandaag meer dan 60% van de Republikeinse kiezers achter hem.

Of Trump op 4 november daadwerkelijk tot president zal worden gekozen, is dan natuurlijk nog afwachten. Niemand die kan voorspellen hoe de presidentsrace het komend jaar zal verlopen. De race is minder voorspelbaar dan ooit. Op de eerste plaats vanwege de ouderdom van de beide kandidaten. Biden is 80, Trump 77.

Een extra onzekere factor zijn de juridische processen die Trump aan zijn broek heeft hangen. Tot nu toe hebben die ondanks ernst van de zaken, zijn positie onder zijn Republikeinse achterban alleen nog maar versterkt maar het kan ook goed dat de stemming opeens omslaat. Niets zo wispelturig als het volk.

Maar alleen al de kandidaatstelling van Trump kan voor Putjinski een opsteker zijn om de oorlog vol te houden. Een verkiezingsstrijd tussen Trump en Biden kan al gevolgen hebben voor de oorlogsinspanningen van Amerika.

Tot nu toe zijn de VS onder leiding van president Biden een trouwe en stabiele bondgenoot van Oekraïne. Laten we wel wezen zonder de steun van Amerika zou Oekraïne weinig kans hebben op de Russen te verslaan. Europa moet zich daar geen illusies over maken.

Maar die steun kost de Amerikaanse belastingbetaler veel geld. Trump zal niet nalaten dat in zijn verkiezingscampagne volop uit te buiten. Trump is bovendien niet geïnteresseerd in het lot van Europa, heeft geen enkel gevoel voor geschiedenis en voelt zich ongemakkelijk bij Europese politieke leiders. De NAVO is voor hem enkel een kostenfactor in dienst van Europeanen die hun eigen broek niet kunnen of willen ophouden.

Trump is een handelaar en verkoper zonder geschiedenis en achtergrond. Hij is bijna een karikatuur van de Amerikaanse zakenman die alleen maar bezig is met geld verdienen door deals te sluiten.

Hij is ook een geslaagde showman dankzij zijn onbegrensde narcisme en een feilloos gevoel voor het onderbuikgevoel van de mensen. Prudentie is hem onbekend net zoals bescheidenheid en terughoudendheid. Berekening is zijn kracht.

Putjisnki weet dit maar al te goed en is er dus alles aan gelegen om de oorlog te rekken tot aan de verkiezingen in de VS. Reken maar dat hij al nadenkt over hoe hij Trump een steun in de rug kan geven. Met Trump aan de macht heeft hij grote kans de oorlog alsnog in zijn voordeel te beslechten.

OORLOGSBULLETIN 67. DE KNULLIGE STAATSGREEP VAN DE WAGNERBENDE

 

Wat het ook was, ik heb zelden een zo knullige actie gezien als het gaat om machtsovername. De tocht naar Moskou van de zwaar bewapende Wagnerbende was daarentegen wel weer spectaculair dankzij de knullige reactie van Putjinski en zijn maten.

De Wagnerbende sneed al rijdend over de snelweg naar Moskou als boter door de machtsstructuren van Putjinski. Waren diens generaals, zijn minister van defensie enz. verlamd door de snelle actie? Wachtten zij achter de coulissen af hoe deze confrontatie zou aflopen om pas dan te kiezen voor de een of de ander?

Ondanks dat snelle spectaculaire succes van de inname van Rostov en de gewapende bedevaart naar Moskou was de actie slecht voorbereid zoals alles wat de Russen ondernemen nooit organisatorisch goed is doordacht.

Als je succes wil hebben moet je wat meer aan jouw kant hebben dan je eigen manschappen. Een of meer generaals of regionale commandanten zou geholpen hebben of misschien wel een gouverneur?

Bij een zodanige muiterij probeer je gewoonlijk ook wat gewoon volk aan jouw kant te krijgen door bijvoorbeeld een goed voorbereid en sterk nationaal TV optreden. Daar heeft Prigor niet aan gedacht of is hij er niet aan toe gekomen. Misschien ook wel logisch want het gemene volk doet er bij de Russische elite niet toe dus waarom je druk maken die te informeren of bij je zaak te betrekken?

Je ziet het ook aan het TV optreden van Putjinski op zaterdagmorgen terwijl Prigor onderweg is naar Moskou. Hij staat er helemaal alleen voor. Geen minister van Oorlog Sjooegenowitz te bekennen, geen generaals en geen voorzitter Medvedevski notabene voorzitter van de veiligheidsraad.

Eerlijk gezegd heb ik beter werk gezien van generaals in Derde Wereld landen als bijvoorbeeld Chili, Brazilië, Panama, Indonesië enz. Die zorgden ervoor de machtscentra in hun greep te krijgen door ze desnoods weg te schieten en te bombarderen. Dat is andere koek.

Het beeld dat beklijft is dat van een eenzame dictator Putjinski. Een knullig beeld ook nog, zeker voor een president die op het wereldtoneel de machtige man wil uithangen. Hoe lang is hem dat nog gegund?

OORLOGSBULLETIN 66. HET EINDE VAN JALTA

 

Van links naar Rechts: de Engelse premier Winston Churchill, de zieke Amerikaanse president Franklin Roosevelt en de absolute communistische heerser van Rusland Jozef Stalin. De foto is gemaakt tijdens de bijeenkomst op Jalta in februari 1945. De bijeenkomst vond daar plaats omdat Stalin zijn land niet wilde verlaten.

De oorlog in Oekraïne betekent hoe dan ook het einde van Jalta. Tijdens het overleg in Jalta op de Krim (februari 1945 aan de vooravond van de nederlaag van Nazi Duitsland) tussen de Amerikaanse president Roosevelt, de Britse premier Churchill en de Russische dictator Stalin sloot Roosevelt een overeenkomst met Stalin dat in ruil voor Russische deelname aan de oorlog tegen Japan en de nog op te richten Verenigde Naties, Stalin de vrije hand in Oost-Europa zou krijgen.

De rechtvaardiging van deze deal, die leidde tot de verdeling van Europa met als gevolg het IJzeren Gordijn tussen communistisch Oost Europa en het vrije democratische Westen, was dat de verovering van Japan een paar miljoen Amerikaanse leven zou kosten (de atoombom was nog niet gevallen). Amerika had daarom de steun van Rusland nodig. Tot dan was Stalin neutraal gebleven.

Stalin maakte optimaal gebruik van de geboden kans om de Oost Europese landen tot aan Oost-Duitsland toe te onderwerpen aan Rusland. De Europese republieken Oekraïne, Wit-Rusland, de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen plus Moldavië werden ingelijfd bij de Sovjet Unie.

In 1989 onder Gorbatsjov was de Sovjet Unie, eenheid op basis van onderdrukking en bezetting, niet meer mogelijk. De strijd van de vakbond Solidarnosc in Polen tegen de communistische dictatuur had de rot in de wortels van de Sovjet Unie definitief aangetast. De val van de muur in Oost Berlijn luidde de val van de hele Sovjet Unie in.

De Bolsjewistische droom van een verenigde communistische wereld spatte als een zeepbel uit elkaar. De Westerse wereld dacht voorgoed af te zijn van deze communistische nachtmerrie. Niet dus. Na Jeltsin, die de chaos in Rusland groter had gemaakt,  kwam de bureaucraat Putjinski uit het spionnennest van de KGB aan de macht.

Zijn doel werd uiteindelijk herstel van Rusland als imperiale wereldmacht. Zijn methode om landen onder controle te houden of te krijgen is destabilisering van een land o.a. door zich op te werpen als beschermer van gemigreerde Russen.

Met de oorlog in Oekraïne gaat het mis. Het ziet er niet naar uit dat hij dat land kan terugbrengen in zijn  invloedssfeer. Dat wordt of een vrij en onafhankelijk Oekraïne als het aan het Westen ligt en anders een West en een Oost Oekraïne. Hoe dan ook Jalta als imperialistisch project zal aan zijn einde komen.

OORLOGSBULLETIN 64. HET ZIJN WEER STALINISTISCHE TIJDEN

 

Stalin is onder Putjinski weer helemaal terug in Rusland. Om nog even het geheugen op te frissen. Jozef Stalin was een meedogenloze wrede communistische dictator die van 1920 tot 1953 aan de macht was. Hij liet miljoenen mensen opsluiten in kampen die gemeenlijk aangeduid worden als de Goelag Archipel, ook zijn landgenoten en zelfs partijleden werden na show processen veroordeeld, geëxecuteerd of  voor tientallen jaren opgesloten. Oppositie was onmogelijk.

We zien Putjinski momenteel hetzelfde doen met de opposanten tegen de oorlog in Oekraïne, zijn oorlog. Zij krijgen via een proces jarenlange gevangenisstraffen onder vaak onmenselijke omstandigheden opgelegd. Er is een stroom van berichten over veroordeelden, tot voormalige parlementsleden toe. Voor afvallige miljardairs heeft hij een speciale behandeling. Die vallen op raadselachtige wijze uit het raam of van de trap.

Stalin onderwierp acht landen waaronder Oekraïne waar in de jaren dertig als gevolg van zijn landbouwbeleid miljoenen mensen van de honger stierven. Die periode wordt wel aangeduid als de genocidale Holodomor. Hij deporteerde honderdduizenden mensen uit de bezette Baltische staten naar Siberië alwaar de meesten omkwamen van honger en kou. Zijn politiek van russificatie leidde tot een instroom van honderdduizenden Russische migranten in deze landen, nu aanzienlijke minderheden in die landen.

We zien nu Putjisnki min of meer hetzelfde doen in de door Russen bezette gebieden in Oost Oekraïne, met name door kinderen naar Rusland te deporteren. De russificatie vindt plaats door de bewoners op straffe van verlies aan eigendommen te dwingen een Russisch paspoort aan te vragen en jonge mannen te dwingen dienst te nemen in het leger.

Na zijn geroemde overwinning op Nazi-Duitsland, een overwinning die bij gebrek aan strategie en middelen miljoenen levens kostte, installeerde Stalin in Midden en Oost Europa tot aan in Oost Duitsland toe communistische dictaturen waarvan sommigen niet onderdeden voor die van hem.

De vrees in de Baltische staten, Moldavië en Armenië is dat Putjinski deze geschiedenis wil herhalen als hij eenmaal Oekraïne veroverd heeft. Wit Rusland is al een vazalstaat van Rusland geworden dankzij de kleine diktator Loekasjenko zelf een afspiegeling van Putjinski.

De kans dat Putjinski opnieuw de Baltische staten zal weten te koloniseren lijkt klein. De aanzet daartoe had de verovering van heel Oekraïne moeten zijn en die is mislukt. Putjinski heeft zijn handen vol aan de oorlog in het oosten van Oekraïne en ook die verloopt minder goed. Putjinski heeft zichzelf, zijn  strategische inzichten en de macht van leger overschat.

Net zoals er altijd mensen zijn geweest die Stalin goed praatten of zelfs vereerden, zijn er mensen, ook buiten Rusland,  die Putjinski als een autoritair leider zien met grote capaciteiten. Het heet dat Stalin van het achterlijke boerenland Rusland een machtige industriële natie heeft gemaakt. Dat is onzin. Dat proces was al bezig alleen heeft Stalin het versneld ten kosten van de levens van miljoenen mensen.

Rusland was al onder de Tsaren bezig met industrialisering, lees er de roman Anna Karenina van Leo Tolstoi maar op na. Sommige leden van de lagere adel ontwikkelden plannen met o.a. hulp van Duitsers en Engelsen om de landbouw te ontwikkelen, zo kun je in boeken van Dostojevski en Toergenjew lezen.  

Op politiek gebied vonden aan het begin van de 20ste eeuw de eerste pogingen plaats om het autocratische bewind van de Tsaar te democratiseren. Het blijft natuurlijk koffiedik kijken maar Rusland had zich met minder geweld en meer menselijkheid beter kunnen ontwikkelen dan onder Stalin en zijn communistische opvolgers zo vond de overleden Ruslandkenner Karel van het Reve al. 

Putjisnki wil met de verovering van Oekraïne zijn Rusland de status van grootmacht teruggeven. Alles wijst erop dat de invasie van Oekraïne op het tegendeel uitloopt. Het is eerder waarschijnlijk dat Rusland verzwakt uit deze oorlog zal komen dan versterkt.

 

OORLOGSBULLETIN 63. HET VERRAAD VAN VICTOR ORBÁN

 

Als bewonderaar van Putjniski draagt Victor Orbán ook rode laarsjes.

Eerste Minister Victor Orbán pleegt verraad aan Hongarije of in ieder geval aan de Hongaarse opstand van 1956 tegen de Sovjet Unie en dus Rusland. Hongarije was het eerste land in het Oostblok dat in opstand kwam tegen de dictatuur van het communisme die het land na de Tweede Wereldoorlog kreeg opgelegd door de Russische Communistische partij.

De opstandelingen slaagden erin de communistische regering te verdrijven.

“De opstand leek eind oktober, begin november zelfs te slagen: de nieuwe regering trad uit het Warschaupact en kondigde een neutrale status aan om de Sovjet-Unie geen gezichtsverlies te bezorgen en niet het gevoel te geven dat ze bedreigd zou worden. … Van 28 oktober tot 4 november werd er ook niet gevochten.” (Wikipedia: Hongaarse Opstand)

Helaas duurde de bevrijding niet lang. Russische troepen vielen op verzoek van de verdreven regering en onder het mom van het Warschaupact het land binnen en omsingelden Boedapest.

“Als eerste maatregel werd op 3 november een Hongaarse delegatie onder leiding van minister van Defensie Pál Maléter, die kwam onderhandelen, gearresteerd. Een dag later, op 4 november 1956, vielen troepen van het Warschaupact het land binnen, en sloegen de opstand, die 13 dagen geduurd had, neer. De licht bewapende opstandelingen konden niet op tegen de Sovjets die zeventien zwaarbewapende divisies inzetten. Boedapest werd omsingeld en de tanks reden de straten binnen….Bij de gevechten kwamen naar schatting vijfentwintighonderd Hongaarse burgers om het leven. Het aantal doden aan de zijde van de Sovjet-Unie wordt geschat op bijna achthonderd.“ (Wikipedia: Hongaarse Opstand) 

Onderhandelen met Russen is er dus niet bij. Meer dan 200.000 Hongaren ontvluchtten hun land. Een deel van hen kwam terecht in Nederland. Als kind heb ik zwart wit beelden gezien van wanhopige gezinnen die met de trein in Amsterdam of elders aankwamen.

In 1991 bood de Sovjet Unie officieel excuses aan voor de inval. Eind 1992 herhaalde de Russische president Boris Jeltsin die excuses voor het Hongaarse parlement.

Je zou denken dat met zo’n geschiedenis Orbán en zijn kiezers hun lering zouden trekken en de parallellen met Oekraïne zouden zien. Blijkbaar is dat niet het geval. Orbán en zijn aanhangers denken dat je redelijk zaken kunt doen met Putjinski. Dat hij de belangen van Hongarije zal respecteren.

Ik heb na de val van de muur de Hongaars vakbonden leren kennen als gematigd, tolerant en democratisch gezind. Men was blij aansluiting bij West Europa te hebben. Gezien de wijze waarop de Hongaarse vakbonden te werk gingen, had ik er alle vertrouwen in dat democratie en economische ontwikkeling veilig gesteld waren.

Helaas, oude politieke krachten hebben de autoritaire Orbán op het schild gehesen. Bijna schaamteloos heult hij met Putjinski, hij is al net zo machtsgeil als de Wit Russische president Loekasjenko, alleen is die nog een graad erger. Macht maakt blind.

 

OORLOGSBULLETIN 63. CHINA

Naar het schijnt gelooft Putjinski heilig dat de rode laarsjes hem onoverwinnelijk maken. Xi Jinping lacht er beleefd minzaam om.

 

Vermoedelijk wil de Chinese Keizer Xi Jinping het liefst een einde maken aan de oorlog in Oekraïne. Maar hoe moet hij dat doen zonder Putjinski van zich te vervreemden want hij heeft hem nodig. Tenminste, dat valt op te maken uit de herhaalde verklaringen over hun strategisch partnerschap. Een lange termijn partnerschap met als doel een einde te maken aan de “Westerse” lees “Amerikaanse” wereldorde.

Die orde is opgebouwd na de Tweede Wereldoorlog onder aanvoering van de VS met steun van Canada, Australië, Engeland en de door de Amerikanen bevrijde Europese landen. De opkomst van de EU versterkte de Westerse wereldorde. Rusland speelde nauwelijks een rol in die opbouw. Dat was te druk met zijn eigen communistische wereldorde.

Toen de Sovjet Unie en het Warschau pact in 1990 uit elkaar vielen was het gedaan met de communistische wereldorde. Dat heeft Putjinski als ex spion van de Sovjet Unie nooit kunnen verkroppen. Hij wil op z’ minst de vroegere orde herstellen en als het even kan met China maar meteen een heel nieuwe wereldorde opbouwen.

Dat China een communistische dictatuur is, zal Putjinski een zorg zijn. Misschien verlangt hijzelf heimelijk terug naar het communisme? Met dictaturen als Assad en een communistische dictatuur als die van China heeft hij in het ook geen moeite. Putjinski loves dictaturen.

Naar zijn opvatting moet Oekraïne desnoods met geweld deel uitmaken van zijn nieuwe Russische Rijk. Daar zit nu net de pijn voor China want daar weten ze maar al te goed dat een economisch en politiek ontwrichtende oorlog op den duur hun ambities om wereldmacht nummer een te worden, in de weg kan zitten. China is meer van de lange mars, geduldig de tegenstander ondermijnen in plaats van met tanks een land binnen te vallen. Zo hebben ze Hong kong ingelijfd en hopen ze ooit Taiwan in te lijven. Bovendien heeft China het westen nodig voor zijn ontwikkeling.

Vorig jaar importeerden de Verenigde Staten voor ruim 500 miljard euro spullen uit China. Andersom ging het om zo’n 140 miljard euro. De EU importeerde voor 369 miljard euro, en voerde voor 218 miljard euro uit naar China. Ruw gezegd exporteert China voor 1000 miljard Euro naar het Westen. Die 1000 miljard hebben ze hard nodig om hun ambities overeind te houden. 

Zonder dat kunnen ze de werkende Chinees waarschijnlijk niet in toom houden en hun internationale invloed uitbreiden. Elke terugslag in economische groei is een onmiddellijk bedreiging van hun systeem. Zo'n oorlog op z'n Russisch zou wel eens roet in de ambities kunnen gooien. Het strategisch partnerschap is prima maar dan moet Rusland het niet moeilijker maken dan nodig door oorlog te voeren.

OORLOGSBULLETIN 61. WAAR STAAT DE BRAZILIAANSE PRESIDENT LULA IN DE OEKRAÏNE OORLOG?

 

De Braziliaanse President Lula houdt wel van rode laarsjes maar hij betwijfelt of ze hem wel zullen staan.

President Zelenski is een charme offensief begonnen met de pas verkozen Braziliaanse president Lula. Niet onbelangrijk want Brazilië hoort bij de zogenaamde BRICS landen, een groep landen die naast Brazilië bestaat uit Rusland, India, China en Zuid Afrika.

Lula stond tijdens zijn eerste presidentschap (2003-2011) aan de wieg van BRICS. In 2009 vond de tweede bijeenkomst plaats in Brazilië met als toegevoegde gast Zuid Afrika. Hun gemeenschappelijke noemer is mee te tellen in de huidige westers georiënteerde wereldorde en liefst een nieuwe wereldorde te scheppen.

Lula is als socialist en medeoprichter van de Arbeiderspartij PT historisch een tegenstander van Noord Amerika en alleen al daarom ook een vriend van de (linkse) tegenstanders van Amerika zoals o.a. het communistische Cuba, het socialistische Venezuela en het linkse Mexico van president Obrador.

Maar intussen zijn we 15 jaar verder. De BRICS landen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Rusland is op eigen initiatief in een Europese oorlog van ongekende omvang in hoeveelheid doden, vluchtelingen en vernietiging begonnen. China wil als werkplaats van de wereld supermogendheid nummer een van de wereld worden. India probeert als grootste democratie in de wereld met China mee te komen in economische ontwikkeling maar zit vast in interne tegenstellingen. Zuid Afrika is weg gezakt in corruptie en polarisatie.

Wat nu is de plaats van Brazilië in dit gezelschap? Sluit Brazilië als BRICS land aan bij de strategische partners China en Rusland met als doel om een nieuwe niet-westerse wereldorde te scheppen of kiest het een andere weg nu Rusland een grote oorlog is begonnen?  Ik denk dat ondanks de oorlog Lula graag bij het anti-westerse front zou willen blijven maar dat hij zich tevens afvraagt wat Brazilië dat oplevert.

De Amerikaanse president Biden heeft deze aarzeling van Lula begrepen en hem gebeld na de bestorming van het parlement door aanhangers van de voormalige rechtse president Bolsonaro. Een charme offensief van Biden om Brazilië alsnog aan de goede kant te brengen?

Voor Lula geldt  dat anti-Amerikanisme een ding is en anti-EU een ander ding. De EU is de belangrijkste handels- en investeringspartner van Mercosur een mede door Brazilië opgericht handelsakkoord tussen Brazilië, Argentinië, Paraguay, Uruguay en een aantal geassocieerde Latijns Amerikaanse landen.

In 2021 bedroeg de EU-uitvoer naar Mercosur 45 miljard euro aan goederen en 17 miljard euro aan diensten. De EU is de grootste buitenlandse investeerder in Mercosur met in totaal 330 miljard euro in 2020. Brazilië heeft de EU nodig als afzetmarkt en voor nieuwe investeringen. Wil Lula dat in gevaar brengen door aan de verkeerde kant van de oorlog te gaan staan?

Dat zal niet gemakkelijk zijn en dat weet president Zelensky van Oekraïne ook. Vandaar dat hij in het voetspoor van president Biden een charme offensief is begonnen naar Lula. Hem en Biden is er alles aan gelegen om Lula uit het kamp van Rusland-China te houden.

Aan deze hele zaak zit nog een staartje voor Nederland. De in 2019 gesloten overeenkomst tussen de EU en Mercosur valt slecht bij diverse partijen in de Tweede Kamer. Zij staan bijvoorbeeld erg kritisch tegenover de invoer van landbouwproducten uit Latijns Amerika. 

De vraag is of dit Nederlandse eigenbelang stand houdt tegenover het geopolitieke belang om Brazilië en in het kielzog daarvan andere Latijns Amerikaanse landen in het westerse kamp te houden.
 

OORLOGSBULLETIN 59. LOEKASJENKO

De twee zelfverzekerde dictators Loekasjenko en Putjinski wisselen van gedachten over de voordelen van het dragen van rode laarsjes.

 

Als je Loekasjenko hoort praten op een persconferentie dan zie je een echte ouderwetse autoritaire leider waar ze in de Sovjet Unie en zijn vazalstaten een patent op hadden. Zelfverzekerd zijn ze want ze worden gesteund door politie en geheime dienst, leger en partij plus frauderende ambtenaren. Het volk is randversiering en als die zich niet zo gedraagt dan wordt er kort en metten mee gemaakt. Het idee van soft power, overredingskracht of democratie is hen volkomen vreemd.

Het regiem van Loekasjenko ken ik al van 1995, een jaar na zijn verkiezing tot president van Wit Rusland. Ik was met een internationale vakbondsdelegatie in Minsk uit solidariteit met de stakers van de metro en de trolleybus in die stad. Loekasjenko had meteen een decreet uitgevaardigd waarin de staking illegaal werd verklaard wat de stakingsleiders in het gevang bracht.

We gingen praten met de premier, de minister van arbeid en justitie om druk uit te oefenen de stakingsleiders vrij te laten, het decreet in te trekken en fatsoenlijk te onderhandelen over een loonakkoord. Loekajensko zelf kregen we niet te zien. De premier en de minister van justitie stonden pal achter de genomen maatregelen. Alleen de minister van arbeid gaf ons gelijk maar die werd dan ook meteen na ons vertrek door Loekasjenko ontslagen.

Het is niks geworden met de vrijheid van vakbeweging ook niet toen het Europees parlement op ons verzoek een resolutie aannam waarin Loekasjenko werd opgeroepen democratische vrijheden te respecteren en de Europese Commissie de opdracht kreeg Loekasjenko onder druk te zetten. De toenmalige EU buitenlandcommissaris en voormalige Nederlandse minister van den Broek beloofde het uiterste te doen om Loekasjenko op andere gedachten te brengen.

Het hielp niet. Integendeel, hij werd met hulp van enerzijds stemfraude en anderzijds onderdrukking van elke oppositie (elke demonstratie was verboden) herkozen. Zelfs een massale staartoproer bracht hem niet aan het wankelen. Hij sloot duizenden mensen op en ging hulp halen bij Putjinski, die andere autoritaire leider met een communistisch en zelfs KGB verleden.

In 1995 dacht ik nog dat presidenten als Loekasjenko hun langste tijd gehad hadden. Dat ze als restanten van een communistisch verleden door vrijheid en democratie zouden worden weggespoeld. Helaas, dat was te optimistisch gedacht, de restanten zijn taaier dan ik dacht.

In die tijd maakte ik uit gesprekken met de secretaris buitenlandse betrekkingen van de machtige Russische Vakbond voor Werknemers in de Atoom Industrie op dat zij dachten dat Putjinski met zijn verkiezing tot president de tijden van vroeger zou doen terugkeren. Ik dacht toen nog dat het zo een vaart niet zou lopen. Uiteindelijk hadden zij het bij het rechte eind en daar waren ze blij mee.

OORLOGSBULLETIN 57. SIRENEGEZANG UIT AMSTERDAM

 

Putjinski draagt graag zijn Rode Laarsjes als hij hoog te paard zit.

Met de oorlog in Oekraïne laten ook politicologen van zich horen. In de rij van vermeende vredesduiven (zie mijn blog van 21 en 23 februari) voegt zich  de Amsterdamse hoogleraar in conflictstudie Jolle Demmers. In FD van 15 februari schrijft ze dat de EU op ramkoers met Rusland is gekomen door mee te gaan in de doelstelling dat Oekraïne moet winnen, wat wil zeggen de Russen uit alle bezette gebieden te verdrijven inclusief De Krim.

“Zo’n focus op volledige terugwinning van territoriale controle zal onvermijdelijk leiden tot een lange, bloedige oorlog met kans op nucleaire escalatie. De auteurs van het rapport Avoiding a Long War (2023) van de invloedrijke RAND-denktank wijzen erop dat het Poetin-regime een aanval op de Krim (waar de Russische Zwarte Zeevloot is gevestigd) ziet als een existentiële bedreiging van de nationale veiligheid, zeker gezien de grote investeringen en risico’s waarmee de annexatie gepaard ging.”

Kort samengevat, de angst voor een atoomoorlog en het belang van De Krim voor Rusland moet ons doen inzien dat we zo snel mogelijk naar de onderhandelingstafel moeten. Hoe doen we dat? Door Oekraïne geen wapens en munitie te leveren zodat ze vanzelf wel moeten ophouden met oorlog voeren. Vrede achter de rug om en tegen de wil van Oekraïne.

“Uiteraard hebben wij op deze oorlog beperkte invloed. Maar dankzij de miljarden aan wapenleveranties, de intensieve trainingsoperaties en inlichtingen zijn wij al lang deelgenoot van dit oorlogscomplex. Daarmee dragen wij medeverantwoordelijkheid voor zowel de escalatie naar nog meer gruwelijkheden, als een uitweg uit deze hel. Er is nagenoeg geen kans dat Oekraïne de doelstelling van volledige territoriale controle zal realiseren. In plaats van daarop te blijven aansturen, kan de Nederlandse regering beter haar beperkte instrumenten aanwenden om (met name binnen de EU, Navo en Oekraïne zelf) een verschuiving naar de-escalatie te bewerkstelligen. Daarbij is het zeer waarschijnlijk dat Oekraïne de controle over een deel van zijn grondgebied kwijt raakt.”

De vrede van Demmers betekent verraad aan Oekraïne en toegeven aan de agressor Rusland. Dit doet denken aan de Engelse eerste minister Chamberlain die Hitler voor de vrede wilde paaien door een stuk Sudetenland weg te geven, een ramp voor het toenmalige Tsjechoslowakije. In Sudetenland lagen de verdedigingslinies van het land en stonden de belangrijkste industrieën. In de Donbas staan voor Oekraïne belangrijk industrieën -inmiddels grondig vernietigd - en is de Krim een belangrijk strategisch schiereiland aan de zee van Azov.

Ondanks deze toezegging viel Hitler toch Polen binnen. Exit vredestichter Chamberlain. Zal Putjinski iets soortgelijks doen door bijvoorbeeld de Baltische staten binnen te vallen? De Baltische staten menen van wel. Maar ja, die hebben geen opleiding Conflict Studies gehad.

Er kan pas over vrede gepraat worden als beide landen er aan toe zijn. Oekraïne voor het blok zetten door geen wapens meer te leveren is en blijft de kaart trekken van Putsjinski. Zie die eerst maar eens te overtuigen dat hij de verovering van Oekraïne moet opgeven. Ik vrees dat zulksop het slagveld zal worden uitgemaakt.