Posts tonen met het label loekasjenko. Alle posts tonen
Posts tonen met het label loekasjenko. Alle posts tonen

donderdag 11 mei 2023

OORLOGSBULLETIN 64. HET ZIJN WEER STALINISTISCHE TIJDEN


 

Stalin is onder Putjinski weer helemaal terug in Rusland. Om nog even het geheugen op te frissen. Jozef Stalin was een meedogenloze wrede communistische dictator die van 1920 tot 1953 aan de macht was. Hij liet miljoenen mensen opsluiten in kampen die gemeenlijk aangeduid worden als de Goelag Archipel, ook zijn landgenoten en zelfs partijleden werden na show processen veroordeeld, geëxecuteerd of  voor tientallen jaren opgesloten. Oppositie was onmogelijk.

We zien Putjinski momenteel hetzelfde doen met de opposanten tegen de oorlog in Oekraïne, zijn oorlog. Zij krijgen via een proces jarenlange gevangenisstraffen onder vaak onmenselijke omstandigheden opgelegd. Er is een stroom van berichten over veroordeelden, tot voormalige parlementsleden toe. Voor afvallige miljardairs heeft hij een speciale behandeling. Die vallen op raadselachtige wijze uit het raam of van de trap.

Stalin onderwierp acht landen waaronder Oekraïne waar in de jaren dertig als gevolg van zijn landbouwbeleid miljoenen mensen van de honger stierven. Die periode wordt wel aangeduid als de genocidale Holodomor. Hij deporteerde honderdduizenden mensen uit de bezette Baltische staten naar Siberië alwaar de meesten omkwamen van honger en kou. Zijn politiek van russificatie leidde tot een instroom van honderdduizenden Russische migranten in deze landen, nu aanzienlijke minderheden in die landen.

We zien nu Putjisnki min of meer hetzelfde doen in de door Russen bezette gebieden in Oost Oekraïne, met name door kinderen naar Rusland te deporteren. De russificatie vindt plaats door de bewoners op straffe van verlies aan eigendommen te dwingen een Russisch paspoort aan te vragen en jonge mannen te dwingen dienst te nemen in het leger.

Na zijn geroemde overwinning op Nazi-Duitsland, een overwinning die bij gebrek aan strategie en middelen miljoenen levens kostte, installeerde Stalin in Midden en Oost Europa tot aan in Oost Duitsland toe communistische dictaturen waarvan sommigen niet onderdeden voor die van hem.

De vrees in de Baltische staten, Moldavië en Armenië is dat Putjinski deze geschiedenis wil herhalen als hij eenmaal Oekraïne veroverd heeft. Wit Rusland is al een vazalstaat van Rusland geworden dankzij de kleine diktator Loekasjenko zelf een afspiegeling van Putjinski.

De kans dat Putjinski opnieuw de Baltische staten zal weten te koloniseren lijkt klein. De aanzet daartoe had de verovering van heel Oekraïne moeten zijn en die is mislukt. Putjinski heeft zijn handen vol aan de oorlog in het oosten van Oekraïne en ook die verloopt minder goed. Putjinski heeft zichzelf, zijn  strategische inzichten en de macht van leger overschat.

Net zoals er altijd mensen zijn geweest die Stalin goed praatten of zelfs vereerden, zijn er mensen, ook buiten Rusland,  die Putjinski als een autoritair leider zien met grote capaciteiten. Het heet dat Stalin van het achterlijke boerenland Rusland een machtige industriële natie heeft gemaakt. Dat is onzin. Dat proces was al bezig alleen heeft Stalin het versneld ten kosten van de levens van miljoenen mensen.

Rusland was al onder de Tsaren bezig met industrialisering, lees er de roman Anna Karenina van Leo Tolstoi maar op na. Sommige leden van de lagere adel ontwikkelden plannen met o.a. hulp van Duitsers en Engelsen om de landbouw te ontwikkelen, zo kun je in boeken van Dostojevski en Toergenjew lezen.  

Op politiek gebied vonden aan het begin van de 20ste eeuw de eerste pogingen plaats om het autocratische bewind van de Tsaar te democratiseren. Het blijft natuurlijk koffiedik kijken maar Rusland had zich met minder geweld en meer menselijkheid beter kunnen ontwikkelen dan onder Stalin en zijn communistische opvolgers zo vond de overleden Ruslandkenner Karel van het Reve al. 

Putjisnki wil met de verovering van Oekraïne zijn Rusland de status van grootmacht teruggeven. Alles wijst erop dat de invasie van Oekraïne op het tegendeel uitloopt. Het is eerder waarschijnlijk dat Rusland verzwakt uit deze oorlog zal komen dan versterkt.

 

donderdag 9 maart 2023

OORLOGSBULLETIN 59. LOEKASJENKO

De twee zelfverzekerde dictators Loekasjenko en Putjinski wisselen van gedachten over de voordelen van het dragen van rode laarsjes.

 

Als je Loekasjenko hoort praten op een persconferentie dan zie je een echte ouderwetse autoritaire leider waar ze in de Sovjet Unie en zijn vazalstaten een patent op hadden. Zelfverzekerd zijn ze want ze worden gesteund door politie en geheime dienst, leger en partij plus frauderende ambtenaren. Het volk is randversiering en als die zich niet zo gedraagt dan wordt er kort en metten mee gemaakt. Het idee van soft power, overredingskracht of democratie is hen volkomen vreemd.

Het regiem van Loekasjenko ken ik al van 1995, een jaar na zijn verkiezing tot president van Wit Rusland. Ik was met een internationale vakbondsdelegatie in Minsk uit solidariteit met de stakers van de metro en de trolleybus in die stad. Loekasjenko had meteen een decreet uitgevaardigd waarin de staking illegaal werd verklaard wat de stakingsleiders in het gevang bracht.

We gingen praten met de premier, de minister van arbeid en justitie om druk uit te oefenen de stakingsleiders vrij te laten, het decreet in te trekken en fatsoenlijk te onderhandelen over een loonakkoord. Loekajensko zelf kregen we niet te zien. De premier en de minister van justitie stonden pal achter de genomen maatregelen. Alleen de minister van arbeid gaf ons gelijk maar die werd dan ook meteen na ons vertrek door Loekasjenko ontslagen.

Het is niks geworden met de vrijheid van vakbeweging ook niet toen het Europees parlement op ons verzoek een resolutie aannam waarin Loekasjenko werd opgeroepen democratische vrijheden te respecteren en de Europese Commissie de opdracht kreeg Loekasjenko onder druk te zetten. De toenmalige EU buitenlandcommissaris en voormalige Nederlandse minister van den Broek beloofde het uiterste te doen om Loekasjenko op andere gedachten te brengen.

Het hielp niet. Integendeel, hij werd met hulp van enerzijds stemfraude en anderzijds onderdrukking van elke oppositie (elke demonstratie was verboden) herkozen. Zelfs een massale staartoproer bracht hem niet aan het wankelen. Hij sloot duizenden mensen op en ging hulp halen bij Putjinski, die andere autoritaire leider met een communistisch en zelfs KGB verleden.

In 1995 dacht ik nog dat presidenten als Loekasjenko hun langste tijd gehad hadden. Dat ze als restanten van een communistisch verleden door vrijheid en democratie zouden worden weggespoeld. Helaas, dat was te optimistisch gedacht, de restanten zijn taaier dan ik dacht.

In die tijd maakte ik uit gesprekken met de secretaris buitenlandse betrekkingen van de machtige Russische Vakbond voor Werknemers in de Atoom Industrie op dat zij dachten dat Putjinski met zijn verkiezing tot president de tijden van vroeger zou doen terugkeren. Ik dacht toen nog dat het zo een vaart niet zou lopen. Uiteindelijk hadden zij het bij het rechte eind en daar waren ze blij mee.