VOER VOOR POLITICOLOGEN 41. DE STEMMING BLIJFT RECHTS

 

De peilingen van de Hond wijzen op een herschikking tussen de drie partijen waarin het CDA is uiteen gevallen: de oude CDA, de BBB en de NSC. Door het gedeeltelijke verlies van zijn traditionele achterban  is het CDA in drie delen uiteen gevallen. 

Een groot deel van de boeren zijn terecht gekomen bij de BBB van Caroline van der Plas. Tot nu toe een vrij stabiele partij met een Tweede Kamerfractie van 7 zetels. In de laatste peiling van 18 mei krijgt de BBB er een zetel bij. De cijfers zijn een weerspiegeling van het stabiele gedrag van van der Plas tijdens de coalitie onderhandelingen. Ze staat op een duidelijke manier voor haar keuzes. 

Dat keuzes van Pieter Omtzigt, de leider van een ander deel van de traditionele achterban van het CDA, vallen niet altijd goed. Hij vertoont grillig gedrag, te weinig stabiel en voor veel kiezers niet altijd te begrijpen. Hij kiest met een zekere mate van tegenzin voor Wilders en dat laat hij blijken. 

Een deel van zijn kiezers ziet Wilders  niet zitten en keert terug naar het CDA van Bontenbal. Sinds de verkiezingen vorig jaar november heeft hij volgens de peilingen maar liefst 5 zetels gewonnen dankzij deze spijtoptanten. Veel oud-CDA kiezers hebben een hoog anti-Wildersgevoel.

Wilders handhaaft zich ook in de laatste peiling nog steeds als de grote winnaar. Hij stond de voorlaatste peiling op 49 zetels en komt nu op 45 zetels, nog altijd 8 meer dan met de verkiezingen in november. Wilders heeft blijkbaar een goede neus voor wat kiezers rechts van het midden willen.

Dat kan niet van de VVD gezegd worden. Die blijft op verlies staan tegenover de verkiezingen in november. De dalende trend wordt in de laatste peiling bevestigd met 6 zetels verlies. Blijkbaar weet Yesilgöz met haar partij niet goed te schipperen tussen de pro- en de anti-Wildersvleugel in de partij. 

Een vleugel die ijverige in stand wordt gehouden door VVD prominenten als Nijpels, Weisglas en van den Burg om er een paar te noemen. Deze linkse VVD’ers zien met lede ogen de totstandkoming van de rechtse coalitie met Wilders aan. Het ziet er naar uit dat ondanks hun verzet Wilders een groot aantal voormalige VVD kiezers in zijn greep heeft. Althans voorlopig toch.

Met links schiet het niet op. De combinatie Groen Links/PvdA is stilstaand water geworden. Ze blijft staan op 25 zetels, het aantal dat gehaald werd tijdens de verkiezingen in november.

Niet onlogisch want er gaat weinig inspiratie uit van de partij en zijn leiders. Ze lijkt op de SP met steeds terugkerende mantra's over armoede en bedrijfsleven terwijl klimaat geen belangrijk thema is voor de kiezers. 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 39: LINKS CYNISME TEGENOVER RECHTSE HOOP, LEF EN TROTS

 

Het zou toch normaal moeten zijn in een democratisch land dat deze vier partijleiders het voordeel van de twijfel krijgen al was het alleen maar vanwege het evenwicht man-vrouw. De twee vrouwen zijn bovendien een bewijs van emancipatie en vasthoudendheid. De mannen zijn ervaren politici. 

"Wie het roer van het schip van staat hanteert, moet slechts het algemeen belang en niet zichzelf dienen." (Erasmus, Lof der Zotheid,  1511)

Dat er een groot ongeloof rondwaart in progressieve kringen over de aanstaande rechtse, radicaal rechtse, extreem rechtse of uiterst rechtse regering - je verzint het maar - kan ik billijken. Zeker als je jezelf jaren hebt wijs gemaakt dat Wilders het allergrootste kwaad op aarde is. 

Maar dat er openlijk zoveel cynisme zou worden geëtaleerd en persoonlijke aanvallen gelanceerd is verrassend. Natuurlijk, Wilders heeft zelf met die bal gekaatst en kan hem dus terug verwachten, maar dat men zich ter linker zijde zo zou laten gaan, valt me tegen. 

Vorige regeringscoalities konden het in de ogen van economen natuurlijk ook nooit goed doen maar deze rechts-conservatieve coalitie bakt er volgens onze nationale kruideniers helemaal niks van. Het motto ‘hoop, lef en trots’, wat doet denken aan de drie katholieke deugden hoop, geloof en liefde, wordt tot een lachertje gemaakt.

Maar was het motto “Omzien naar elkaar, vooruitkijken naar de toekomst” van Rutte IV zoveel beter? De vorming van dat kabinet duurde maar liefst 299 dagen (bijna 10 maanden) terwijl het slechts een voortzetting van Rutte III was. Dan valt 6 maanden onderhandelen door deze coalitie best mee.

En wat te denken van het motto van het meest linkse kabinet dat Nederland ooit heeft gehad, dat van het eerste kabinet den Uyl (1973-1977): “spreiding van kennis, macht en inkomen”. Dat motto houdt progressief Nederland tot op de dag van vandaag in zijn ideologische greep. 

De spreiding van kennis is ondanks de “wetenschappelijk verantwoorde aanpak” uitgemond in gebrekkige taal en rekenvaardigheden. De spreiding van macht is uitgedraaid op een versplintering van de Tweede Kamer, handig voor de regeringsvorming. De spreiding van inkomen is uitgedraaid op een woud aan toeslagen waarin burgers de weg kwijt raken met als gevolg o.a. de beruchte toeslagenaffaire. 

De kritiek op het coalitieakkoord bevat een heel hoog  “het kan niet’ gehalte. De ingeplande 1,6 miljard minder bijdrage aan Europa kunnen ze wel op hun buik schrijven. Een meevaller van 1 miljard vanwege strenger asielbeleid kunnen ze ook wel vergeten. Een vijfde van het ambtenarenapparaat ontslaan kost geld en is eerder ook niet gelukt. De woningbouwplannen van deze malle coalitie gaan mislukken want de vorige regering lukte het ook niet. Hetzelfde geldt voor de 4 kerncentrales.

Wat al helemaal niet deugt zijn lekkere populistische maatregelen zoals het afschaffen van de verplichting een warmtepomp te kopen, terugkeer van de goedkope rode diesel, halvering van het eigen risico bedrag enz.

Maar zo vraag ik me af, is het niet het proberen waard?  Waarom mogen rechtse partijen niet eens proberen maatschappelijke problemen op te lossen? Dat veronderstellen gaat velen blijkbaar veel te ver. Eigenlijk mogen zij helemaal niet aan de macht komen, zoals een gastmeisje aan een TV praattafel zei. Ze had helemaal niet door dat de nieuwe coalitie een ruime meerderheid in Nederland vertegenwoordigt. Dat nu vind ik héél erg.

VOER VOOR POLITICOLOGEN 37. KOMT ER EEN RECHTS KABINET?

 

Voor sommigen is naar het schijnt de gedachte aan een rechts kabinet onverdraaglijk. In plaats van te proberen te begrijpen wat er aan de hand is, houden ze zich bezig met stemmingmakerij, vooral op X.  Het doet me denken aan het vroeger Volkskrant Blog dat was zo erg dat de redactie zich genoodzaakt zag het blog op te heffen. Weer een optimistisch lezersexperiment naar de mallemiezen.

Of het rechtse kabinet er komt, is pas zeker als het er is. De druk op de 4 partijen  om voor half mei met een regeerplan en kabinet te komen is groot. De 2 formateurs hebben gezegd dat ze dan klaar willen zijn en daarna niet beschikbaar. Dus moeten er spijkers met koppen geslagen worden voor half mei.

Dan is er nog de druk dat er geen weg terug is. Volgens de peilingen blijft Wilders winnen en VVD en NCS verliezen. Voor die partijen is het dus heel onaantrekkelijk om het op nieuwe verkiezingen te laten aankomen. 

Links heeft op dit moment ook niets zeggen. Voor hen zijn nieuwe verkiezingen even onaantrekkelijk. De combinatie GL/PvdA is stilstaand water in de peilingen en de mogelijke partners op rechts met VVD en NSC waar Timmermans kort geleden nog schuchter op duidde, staan op verlies.

Een linkse 5 partijen combinatie (!) GL/PvdA, D66, Christen Unie, Volt, CDA en SP haalt volgens de laatste peilingen de Hond 57 zetels. Daar kun je niks mee. Pas met NSC en VVD er bij zouden ze aan de 80 zetels komen maar dan hebben we het over  een 7 partijen combinatie. 

Dan zijn we beland in Belgische toestanden waar ze wel moeten vanwege de Waals-Vlaamse kwestie en het Cordon Sanitaire bedoeld om rechts en uiterst rechts buiten de deur te houden. De komende verkiezingen (juni) zullen duidelijk maken of dat nog houdbaar is. Het uiterst rechts Vlaams Belang dreigt de grootste partij te worden in Vlaanderen.

Of halverwege de maand mei het gaat lukken om een rechts regering te vormen zal nog moeten blijken. Ik hou het op fiftyfifty.

28. VOER VOOR POLITICOLOGEN. VAN AGT

Deze in Nederland beroemde foto van Dries van Agt en Hans Wiegel tijdens een samenzweerderige bijeenkomst in een of andere bistrootje, geeft precies aan wat er aan de hand was in 1980. Terwijl den Uyl als PvdA leider van de grootste partij dacht de politieke touwtjes in handen te hebben, draaide de handige van Agt hem een loer door in rap tempo met VVD leider Wiegel een kabinet in elkaar te draaien. In zijn laatste interview met Pauw onthult van Agt dat ze zelfs maar deden alsof ze druk waren met het maken van een regeerakkoord.Volgens van Agt zaten ze om de tijd te doden te klaverjassen.

 

Ik herken maar gedeeltelijk het beeld van Dries van Agt dat dezer dagen bij zijn verscheiden in de media wordt geschetst. Ik hoorde in het begin van de jaren tachtig in linkse kringen, ik was toen actief lid van de PvdA, niks goeds over hem. Integendeel, er hing een sfeer van “Roomse gluiperd” om hem heen. Wat hem vooral werd kwalijk genomen was de verraderlijke manier waarop hij de politieke overwinning van de PvdA met den Uyl verraden had .

De PvdA had als grootste partij het initiatief tot regeringsvorming. Men was in de PvdA dan ook vol verwachting van kabinet den Uyl II. Maar van Agt had andere plannen. Hij traineerde de boel om daarna snel een kabinet van Agt-Wiegel te vormen. Den Uyl en de PvdA werden met Rooms conservatieve behendigheid gepiepeld met in het kielzog ook nog eens de progressieve katholieken van de PPR.

Van Agt was een uitgesproken katholieke conservatief die ik wel begreep, ook ik kom uit de katholieke Brabantse klei, maar wiens opvattingen ik niet deelde. Zijn conservatieve gedachtengoed was achterhaald, ook voor doorsnee katholieken. Zijn ethisch reveil was daarom een doodgeboren idee.

En net als nu, werd het persoonlijke politiek. Van Agt werd voortdurend in woord en beeld belachelijk gemaakt in linkse kringen. Toch of juist daarom kreeg links geen vat op hem. Van Agt had een speelveld wat den Uyl en veel linkse politici niet hebben: humor en relativeringsvermogen. In het licht van de eeuwigheid stelt per slot van rekening niemand iets voor, van Agt niet maar den Uyl ook niet. 

Hij beheerste als geen ander het zichzelf klein maken voor volk en journaille waardoor hij alsnog boven zichzelf uitstijgt. Ik zag het nu weer gebeuren in het laatste interview van Jeroen Pauw met van Agt afgenomen in 2015 en nu na zijn dood uitgezonden.

Hij was een populist in statu nascendi die de populariteit van het wielrennen met Tourwinnaar Joop Zoetemelk genadeloos op TV wist uit te buiten net als zijn liefde voor het carnaval. Zaken waar ze bij links tot op de dag van vandaag  geen verstand van hebben. Dat nu voelde van Agt perfect aan.

Waarom vind ik van het hierboven beschreven beeld niks terug bij zijn herdenking? Natuurlijk, over de doden niets dan goeds maar dan kun je nog wel een politieke afweging maken.

Is het omdat de immer gehaaide van Agt zich min of meer bekeerd heeft tot links met o.a. zijn solidariteit met Palestijnen en de opgelaaide liefde voor Moeder Aarde? Op de vraag van Pauw waarom hij tijdens zijn premierschap de periode waarin hij echt verschil kon maken, niks deed aan de Palestijnse kwestie kwam het ontwijkende antwoord dat toen iedereen in Nederland pro-Israël was en hij geen tijd had er zich in Palestijnse kwestie te verdiepen.

Hoe moet ik dat rijmen met een van Agt die als minister van Justitie in 1972 tegen de gevoelens van veel Nederlandse joden in, de 3 grootste oorlogsmisdadigers die in Nederland vast zaten, vervroegd wilde vrijlaten? Wist hij niet waarmee hij bezig was? 

Hij verontschuldigde zich later door te zeggen dat hij de Tweede Wereldoorlog niet bewust had meegemaakt en omdat hij ariër was. Voor het gebruik van die term bood hij later zijn excuus aan. Een merkwaardig term "ariër", zelfs ik weet als naoorlogse geborene dat dit een zeer besmette term is, altijd maar zeker i.v.m. joden. De vervroegde vrijlating van de Drie van Breda ging door een opstand in de Tweede Kamer niet door.

VOER VOOR POLITICOLOGEN 27. HET VERVAL VAN DE VOLKSPARTIJEN

 

Met de verkiezingsoverwinning van de partij Wilders (PVV) is een einde gekomen aan de langdurige dominantie in de Nederlandse politiek van de drie volkspartijen CDA, PvdA en VVD.  

Vanaf 1971 tot aan de verkiezingen vorig jaar zijn CDA en PvdA elk 6 keer de grootste partij geweest en de VVD vier keer. Sinds de Tweede Wereldoorlog waren de Christelijke partijen zowat altijd aan de macht. Met de overwinning van Wilders kwam een einde aan 52 jaar dominantie van de drie volkspartijen. 

De drie volkspartijen staan voor de drie belangrijkste politieke stromingen, liberalisme, socialisme en confessionalisme. Ze dateren uit de vorige eeuw en hebben ruwweg 120 jaar lang het politieke landschap gedomineerd. Nederland is geworden wat het is mede dankzij deze drie stromingen.

De afkalving begon bij de PvdA. Na twee paarse kabinetten Kok (PvdA) met VVD en D66, het eerste zonder CDA, verscheen Pim Fortuyn met zijn boek “ De Puinhopen van Paars”. De PvdA zette de kritiek (arrogant?) weg als rechts populisme. Partijleider Melkert was fysiek niet in staat om met Fortuyn als politicus om te gaan, zo zagen we op TV. Drie maanden na de boekpresentatie werd Fortuyn door een linkse milieu- activist doodgeschoten.

Bij de daarop volgende verkiezingen won de partij van Pim Fortuyn in een klap 27 zetels. Het CDA werd met 43 zetels de grootste waarna de kabinetten Balkenende (CDA) werden geformeerd. De partij van Fortuyn LPF maakte deel uit van het eerste kabinet Balkenende maar hun deelname was geen succes. De partij was onvoorbereid en miste sturing. 

In 2004 kwam het tot een breuk tussen Geert Wilders en de VVD. In 2006 neemt hij met zijn pas opgerichte partij PVV voor het eerst deel aan de Tweede Kamer verkiezingen. Van een partij in de klassieke zin van het woord is geen sprake. Wilders is een einzelganger die graag de touwtjes in handen houdt. Hij is het enige partijlid. Een tot dan onbekend fenomeen in de Nederlandse politiek.

Hij behaalde 9 zetels. Bij de verkiezingen in 2010 wordt hij met 24 zetels ineens de derde partij van het land. Blijkbaar zit de onvrede over de bestaande politiek diep. Het CDA werd de vierde partij (verlies 20 zetels). Aldus kwam een einde aan de kabinetten Balkenende .

De grootste partij werd de VVD met Rutte (31 zetels). Wilders gaf  gedoogsteun aan het kabinet Rutte I. De keus voor een kabinet met gedoogsteun van Wilders leidde tot een bijna scheuring in het CDA tussen preciezen en pragmatici, een strijd waar ze zich nooit helemaal van hersteld heeft. De partijleiding neigt naar links, de kiezers naar rechts. 

De voorstanders wonnen nipt het pleit maar het kwaad was geschied. Het CDA bleek net als de PvdA geen antwoord te hebben op het rechtse nationalistische populisme van Wilders. Het kabinet werd  geen succes omdat Wilders halverwege de rit zijn gedoogsteun introk. Vanaf toen werd de populist Wilders bestempeld als een onbetrouwbare partner.

Het antwoord van Rutte op Wilders was zijn uitsluiting vooraf (cordon sanitair, afgekeken van de Belgische politiek?). De VVD werd de grootste, de PvdA tweede maar de PVV ondertussen wel de derde partij van het land. Het CDA herstelde niet van de interne problemen en werd na de SP (15 zetels) de 5e partij met 13 zetels.

Rutte II werd over links geformeerd. De twee partijen VVD en PvdA hadden samen 79 zetels behaald.  De samenwerking met de VVD werd de PvdA onder fractieleider Samsom, die een nieuw ideologisch paradigma in de partij introduceerde - de klimaatstrijd - uiteindelijk fataal. Bij de daarop volgende verkiezingen in 2017 behaalde de partij nog slechts 9 zetels. Een deel van de traditionele PvdA stemmers herkende zich niet meer in de partij. 

Het CDA herstelde bij de daarop volgende verkiezingen (2017) enigszins met 19 zetels, de VVD was opnieuw winnaar met 33 zetels. Geert Wilders werd de tweede partij van het land met 20 zetels, maar zoals door Rutte beloofd, buiten de regeringsmacht gehouden. Rutte 3 werd een centrum-links kabinet (VVD, CDA, D66 en CU). 

Rutte 4 (2022 tot vandaag)  werd een herhaling van Rutte 3 maar met andere onderlinge machtsverhoudingen. D66 was met 24 zetels tweede geworden na de VVD (34 zetels) . Het CDA na Wilders (17 zetels) vierde partij (15 zetels). 

Hoewel politiek breed opgezet wisten Rutte 3 en 4 geen antwoord te geven op de groeiende problemen van het land rond migratie, woningbouw, de zelf geschapen klimaatproblemen enz.  Het kabinet wilde veel, was eigenlijk overmoedig (D66 wilde de helft van de boeren afschaffen) en had geen politieke controle over haar eigen doelstellingen. Stichtingen als Urgenda en Milieudefensie bepaalden via de rechter het beleid.

Wilders wist het gebrek aan initiatief o.a. als gevolg van een vastlopende technocratische bureaucratie (stikstof, warmtepompen, zonnepanelen, windmolens, elektrische auto’s enz.)  handig uit te buiten op het politieke toneel.

De pseudo-partij Wilders won de verkiezingen met een verrassende 37 zetels. De VVD viel terug tot 24 zetels (min 10 zetels). Het CDA en D66 vielen terug tot een respectievelijk 5 en 9 zetels. De PvdA wist zich min of meer te redden door een pré-fusie met Groen Links.

De combinatie voormalige Arbeiderspartij met de Grachtengordel leverde 25 zetels op, maar is te weinig om een kabinet over links te formeren. Het is een combinatie zonder overtuiging, meer een overlevingscombinatie. De uitslag bevestigde dat de linkse wind naar rechts was gedraaid.

De klassieke partijen zijn hierdoor ontregeld geraakt en niet alleen zij, ook de media. De PvdA is onthand, het CDA is richtingloos en of de VVD stand zal houden tegen de ontregelende krachten valt te bezien. 

De kans is groot dat de politieke kaart van Nederland na 2023 heel anders ingekleurd gaat worden met de volkspartijen hooguit nog in een bijrol. Dat zal wennen zijn voor die partijen. 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 25. HOUTHI'S EN DE BESTAANDE WERELDORDE

 

Zwaaiend met een kalasjnikov waarschuwt deze Houthi leider Amerika en Engeland voor zijn wraak en dat van zijn Jemitische landgenoten. Die landgenoten hebben trouwens niks in te brengen tenzij lege briefjes en die gelden niet. Mij doet dit soort figuren denken aan "Comical Ali" de woordvoeder van Saddam Hussein tijdens de Irakoorlog. Toen de Amerikaanse troepen tijdens de Irak oorlog zowat voor zijn deur stonden, sprak hij nog steeds ijskoud over de nakende overwinning van de Iraakse strijdkrachten. Nee, in het Midden Oosten is alles anders dan wat je denkt.

Een stafofficier die meedoet aan een actie van de twee NAVO bondgenoten Amerika en Engeland tegen de Houthi’s leidt tot enige kouwe drukte in de Tweede Kamer. De NSC vindt dat het vooraf geïnformeerd had moeten worden over de actie.

Niks zo vermoeiend als achteraf gepraat zonder gevolgen want tegen de actie was de NSC nou ook weer niet. Ja, waar heb je het dan over? Tenzij dit een gevolg is van de opvatting dat, zoals Pieter Omtzigt eens heeft gezegd, de Tweede Kamer het centrum van de macht is van waaruit alles geregeld moet worden. 

Dat klinkt mooi maar is dat in werkelijkheid houdbaar? Soms is besturen ook snel beslissen. Als de regels dat beletten omdat er eerst geïnformeerd en gedelibereerd moet worden in de Tweede Kamer, dan wordt ons land machteloos en krachteloos.

Er zal een balans tussen uitvoering en controle moeten zijn, tussen regels en bestuurskracht. Dat vergt politieke evenwichtskunst, flexibiliteit van geest en besef van urgentie. Regels zijn nodig maar niet altijd direct toepasbaar. Ik hoop dat ze dat bij de NSC zullen inzien.

Dat de zaak urgent is, lijkt wel duidelijk. De Houthi’s vormen een nieuw front in de strijd om de wereldorde. Wie vormen dat front?

Om te beginnen Rusland onder Putjinski die zijn Speciale Militaire Operatie in Oekraïne is begonnen als een stap op weg naar een nieuwe wereldorde. En net als Iran heeft hij daarbij gebruik gemaakt van zetbazen in Donetsk en Luhanks in Oost Oekraïne. De bindende factor is Russische taal en cultuur.

Iran gebruikt zetbazen als Hamas, Hezbollah en de Houthi’s. Zij moeten de gewelddadige speldenprikken uitdelen die op de langere termijn de strategische posities van het Westen ondermijnen.

 

De grootste bedreiging voor de bestaande wereldorde is China. Als er een land is dat groot genoeg is, economische is toegerust en een eeuwenlange cultuur van geduld heeft, is het China wel. Dat land laat zich niet verleiden tot "onnodig geweld". Langzame druk - militaire, economisch en politiek - kan de door Amerika gesteunde wereldorde langzaam maar zeker ondermijnen. In de ogen van China is het eerder een kwestie van tijd dan van confrontatie.

Sommige deskundigen maken zich druk over “het winnen van de harten” in het Midden Oosten of over de “asymmetrische oorlog” met Houthi’s die niet te winnen zou zijn.

Hoezo winnen van harten? De leiders in het Midden Oosten lappen de harten van hun burgers aan hun laars. In Egypte en Jordanië mogen ze massademonstraties houden of moeten dat misschien ook wel. Wie zal het zeggen? Ondertussen worden ze het niet eens over actie tegen de Gaza oorlog.

Hamas, Hezbollah en Houthi’s zijn zetbazen van Iran, zo kan Iran zelf buiten schot blijven. Ik denk niet dat Iran het zal wagen om een rechtstreekse confrontatie met Amerika aan te gaan. Ze kijken wel uit. 

Het is effectiever om je zetbazen de kastanjes uit het vuur te laten halen en op die manier te testen waartoe het Westen onder leiding van Amerika toe in staat is. Iran is niet zo gek als Rusland dat nu een  uitputtingsoorlog voert tegen Oekraïne ten koste van heel veel eigen mensen, materieel en geld. 

Misschien dat de Tweede Kamer een debat kan voeren over over de opstelling van Nederland in deze langdurige strategische oorlog om de wereldorde. Houden we vast aan de Westerse wereldorde en zo ja hoe dan we dat? Met de NAVO en andere Westers georiënteerde landen of niet? Wat dragen we bij aan menskracht  behalve een stafofficier en hoeveel andere middelen?

22. VOER VOOR POLITICOLOGEN. DE ASIELMOTIE

Eventjes na het debat over het rapport van verkenner Plasterk diende VVD lijstrekker (trekster) Dilan Yesilgöz een motie in om de spreidingswet die ter beoordeling  bij de Eerste Kamer ligt, niet door te laten gaan.  De motie werd gesteund door centrum-rechts: NCS, BBB en PVV.

Het gevolg groot tumult onder de oude regeringspartijen D66, CDA en CU en oude oppositiepartijen. Dit konden ze toch echt niet maken. Ongehoord vonden ze, paste niet in de regels enz.

Rutte sneed per brief de motie de pas af. Hupsakee, bonje in het demissionaire kabinet dat theoretisch niet kan vallen want het is al gevallen. Burgemeesters van asielgemeenten (een nieuw soort gemeenten in Nederland)  reageerden ontdaan. Ze voelen zich in de steek gelaten. Ze zijn al overbelast door overlast gevende asielzoekers en nu dit nog.

Wilders haalt de angel uit de motie. Het is een oproep aan de Eerste Kamer (mag dat wel?) om de wet in te trekken en niet aan het kabinet. Het demissionair kabinet zal niet vertrekken.

Timmermans, Jetten enz. spreken van een afgang, maar dat ligt politiek toch een beetje anders.  Met deze motie zetten de vier centrum-rechtse partijen een nieuwe toon in de Tweede Kamer, bij het demissionaire kabinet en in de media. Zeg maar, een rechtse toon. 

De vier partijen in gesprek met de nieuw benoemde informateur Plasterk hebben zich gepresenteerd in de Tweede Kamer en bij het demissionaire kabinet. Dat kan niet meer rekenen op enige coulantie en zal bij mogelijk moeilijke beslissingen op zijn minst PVV, NSC én Yesilgöz moeten consulteren.

Het besef bij de linkse partijen in de Tweede Kamer dat er nu andere tijden aanbreken, begint door te dringen. Hoe lang zal het duren voordat Timmermans en Jetten hun knopen tellen want oppositie voeren tegen rechts is iets heel anders dan leuke dingen bedenken voor de mensen.