DE VASTGOEDHANDELAAR VERSUS DE NIEUWE TSAAR

Putin's World

 

President Trump geeft nu eindelijk toe dat hij geen einde kan maken aan de Russische oorlog in Oekraïne, een oorlog waar hij in een dag een einde aan zou maken zo beweerde hij tijdens zijn verkiezingscampagne. Was dat bluf of dacht hij dat hij een geniaal idee had waarmee hij Putin zou kunnen verleiden?

Het zal iets van alle twee geweest zijn, zoals altijd bij Trump. Hij gelooft in zijn eigen kunnen en in geld. Als er geen oorlog is, kunnen ze allebei geld verdienen, een win-win situatie!

De Oekraïne-oorlog is voor Trump een sta-in-de-weg voor geld verdienen! Vandaar de verbijsterende, geruchtmakende en schaamteloze ruzie van Trump met de Oekraïne president Zelensky in zijn presidentiële kantoor. Zelensky moet weg zodat Putin zijn  zakenpartner kan worden. Trump meent dat hij de kaarten in handen heeft om Zelensky met zijn land opzij te zetten.

Daarom valt Trump in zijn kantoor onbeschaamd Zelensky  aan en niet de agressor Putin. Ondertussen kan het voor de gewetenloze vastgoedhandelaar Trump geen kwaad om Oekraïne alvast uit te kleden met een grondstoffendeal.

Putin houdt weliswaar van goud en geld, hij is corrupter dan corrupt, maar hij is ook en misschien nog wel meer een opgeleide spion voor volk en vaderland en spionnen blijven gefocust op hun ideologische doel, de overwinning op de vijand.

In de communistische Sovjet tijd was de staatsvijand de niet communistische wereld, zeg maar het vrije Westen. Het was de tijd van de Koude Oorlog. De instorting van het Sovjet imperium maakte daar een eind aan.

Putin en zijn vrienden begrepen dat het Russische imperium nog altijd in een vijandige, door de VS gedomineerde wereld, overeind moet blijven. Het vaderland Rusland, communistisch of niet, blijft Moedertje Rusland. Putin zal als ex KGB spion nooit zijn vaderland verraden, nog niet voor al het goud in Fort Knox.

Het is op dit punt dat Trump de mist ingaat. Putin gaat het om Rusland, hij is op de eerste plaats en nationalist en pas dan komt het geld. Het Russische volk, althans een groot deel en waarschijnlijk een meerderheid, denkt er ook zo over. Russen voelen zich superieur aan de hun omringende landen, tot op het racistische af. 

Als dat niet het geval was geweest, dan was hij deze oorlog waarschijnlijk nooit begonnen. Want hoe je het ook keert of wendt, de oorlog ondermijnt de economische groei en welvaart voor de hele Russische bevolking.

De Russen zijn gewend offers te brengen voor hun land. Dat wordt ze al eeuwenlang met de paplepel ingegoten, eerst als lijfeigenen, daarna als horigen van de communistische partij en nu van Tsaar Putin. Russen zijn nooit vrije en zelfstandige burgers geweest.

Het enige wat telt is moedertje Rusland in al zijn glorie en grootsheid. Putin is een nieuwe Tsaar en daar snapt Trump niks van. Ziedaar het misverstand tussen Trump en Putin, tussen de zakenman en de tsaar. 

5. AMERICA LATINA. ZWARTSCHRIFT NVV- NIET VEEL VISIE

De eerste ledenbulletins waren eenvoudig huisgemaakte stencils.

 

CLASC-Nederland is er in geslaagd om landelijke aandacht op zich te vestigen met de publicatie van een zwartschrift over de internationale positie van het het Nederlandse Verbond van Vakverenigingen NVV. Op basis van door CLASC Latijns Amerika verstrekte informatie heeft secretaris G. een gestencild geschrift gemaakt over de verkeerde vrienden van het NVV in enkele Latijns Amerikaanse landen met als titel “NVV-Niet Veel Visie”. 

In het ledenblad CLASC-Nieuws geeft redactielid Hans Uwland een overzicht van de belangrijkste punten uit deze aanklacht tegen het NVV (juli 1971). 

Het NVV is aangesloten  bij de vakbondsinternationals IVVV, van oorsprong socialistisch. De andere twee Nederlandse vakbonden CNV (protestant)  en NKV (katholiek) zijn aangesloten bij het oorspronkelijk christelijke WVA.

IVVV en WVA hebben elk hun eigen regionale organisatie in Latijns Amerika. CLASC (later CLAT) is aangesloten bij het WVA en ORIT bij het IVVV. De boosdoener is de ORIT die tot het netwerk van het NVV behoort. 

Waar het CLASC om gaat is dat de ORIT met als lid de machtige Noord Amerikaanse vakbond AFL/CIO (illegaal, want de AFL/CIO is geen lid van het IVVV) een instrument is van Noord Amerikaanse buitenlandse politiek (president Nixon). 

Het doel van de Noord Amerikaanse politiek is Latijns Amerika binnen hun invloedssfeer te houden en derhalve het communisme, wat hetzelfde is als de Sovjet Unie, met alle middelen buiten de deur te houden, zo nodig door ondemocratische rechtse regiems (de generaals in Brazilië en Guatemala) te steunen.

Het gevolg is dat de vakbonden aangesloten bij de ORIT meer bezig zijn met bestrijding van het communisme en het bevorderen van het vrije markt denken dan een voorvechter van sociale gerechtigheid, democratie en sociaal-economische ontwikkeling. In enkele landen zijn ze zelfs steunpilaren van rechtse dictatoriale of autoritaire regiems.

Op grond van de deze beschuldigen wordt door CLAT Nederland geëist dat het NVV zich afkeert van de ORIT en in plaats daarvan steun geeft aan CLASC.

 

Het NVV voelt zich aangesproken en legt in haar ledenkrant “De Vakbeweging” een verklaring af over de verwijten die haar worden gemaakt ( “Vakbeweging in Latijns-Amerika onder de loep”, 17 oktober 1971)

“Het NVV acht het noodzakelijk op de kortst mogelijke termijn de nodige concrete informatie te krijgen over de vakbewegingssituatie in Latijns Amerika. Het zal daarom stappen ondernemen om binnen het IVVV (de internationale organisatie waarbij het verbond is aangesloten) een onderzoek op gang te brengen, dat een duidelijker beeld moet opleveren van de activiteiten van de verschillende vakorganisaties in de landen van dit werelddeel. Daarbij zouden ook ter discussie moeten staan de organisatorische banden, die het Amerikaanse vakverbond AFL/CIO -ondanks het verbreken van het lidmaatschap van het IVVV - nog steeds heeft met de ORIT, de regionale organisatie van het IVVV voor Latijns-Amerika.”

Het NVV schrijft bezorgd te zijn over de groeiende tegenstellingen in Zuid en Midden-Amerika tussen organisaties die op moeten komen voor de belangen van de werknemers, en over de invloed van buitenaf, met name vanuit de Verenigde Staten.

Om na te gaan wat er aan de hand is in Latijns Amerika hebben ze behoefte aan objectieve informatie. “Zwart-wit schilderingen , waarbij de ene groep vakorganisaties tot het boevenpak wordt gerekend en de andere groep tot vurige idealisten wordt uitgeroepen, dragen weinig bij tot werkelijk vruchtbare discussies.”

Het NVV verklaart van goede wil te zijn door zoveel mogelijk steun te geven aan een vrije democratische vakbeweging in landen waar men die steun niet ontberen kan. Daarom moet getracht worden zoveel mogelijk samenwerking te bevorderen tussen CLASC en ORIT. Voorbeelden zouden Suriname en de Nederlandse Antillen zijn, waar de drie Nederlandse vakcentrales gezamenlijk trachten deze samenwerking te bevorderen.

“Met dit doel voor ogen hebben het CNV, het NKV en het NVV kort geleden samen de Stichting Ontwikkelingssamenwerking Vakbeweging opgericht, met het doel de ontwikkelingssamenwerking in de Derde Wereld … efficiënter en op ruimere schaal te laten plaatsvinden.’”

CLASC Nederland verwerpt de aantijging dat de informatie in het zwartschrift niet objectief zou zijn. De gedachte dat ORIT als verlengstuk van de Amerikaanse AFL/CIO kan samenwerken met CLASC is naïef en gaat voorbij aan de principiële tegenstellingen tussen beide organisaties. De tegenstellingen tussen de beide richtingen zijn juist op de Nederlandse Antillen erg groot. De oprichting van een stichting Ontwikkelingssamenwerking Vakbeweging wordt gewaardeerd.

 

OORLOGSBULLETIN 63. CHINA

Naar het schijnt gelooft Putjinski heilig dat de rode laarsjes hem onoverwinnelijk maken. Xi Jinping lacht er beleefd minzaam om.

 

Vermoedelijk wil de Chinese Keizer Xi Jinping het liefst een einde maken aan de oorlog in Oekraïne. Maar hoe moet hij dat doen zonder Putjinski van zich te vervreemden want hij heeft hem nodig. Tenminste, dat valt op te maken uit de herhaalde verklaringen over hun strategisch partnerschap. Een lange termijn partnerschap met als doel een einde te maken aan de “Westerse” lees “Amerikaanse” wereldorde.

Die orde is opgebouwd na de Tweede Wereldoorlog onder aanvoering van de VS met steun van Canada, Australië, Engeland en de door de Amerikanen bevrijde Europese landen. De opkomst van de EU versterkte de Westerse wereldorde. Rusland speelde nauwelijks een rol in die opbouw. Dat was te druk met zijn eigen communistische wereldorde.

Toen de Sovjet Unie en het Warschau pact in 1990 uit elkaar vielen was het gedaan met de communistische wereldorde. Dat heeft Putjinski als ex spion van de Sovjet Unie nooit kunnen verkroppen. Hij wil op z’ minst de vroegere orde herstellen en als het even kan met China maar meteen een heel nieuwe wereldorde opbouwen.

Dat China een communistische dictatuur is, zal Putjinski een zorg zijn. Misschien verlangt hijzelf heimelijk terug naar het communisme? Met dictaturen als Assad en een communistische dictatuur als die van China heeft hij in het ook geen moeite. Putjinski loves dictaturen.

Naar zijn opvatting moet Oekraïne desnoods met geweld deel uitmaken van zijn nieuwe Russische Rijk. Daar zit nu net de pijn voor China want daar weten ze maar al te goed dat een economisch en politiek ontwrichtende oorlog op den duur hun ambities om wereldmacht nummer een te worden, in de weg kan zitten. China is meer van de lange mars, geduldig de tegenstander ondermijnen in plaats van met tanks een land binnen te vallen. Zo hebben ze Hong kong ingelijfd en hopen ze ooit Taiwan in te lijven. Bovendien heeft China het westen nodig voor zijn ontwikkeling.

Vorig jaar importeerden de Verenigde Staten voor ruim 500 miljard euro spullen uit China. Andersom ging het om zo’n 140 miljard euro. De EU importeerde voor 369 miljard euro, en voerde voor 218 miljard euro uit naar China. Ruw gezegd exporteert China voor 1000 miljard Euro naar het Westen. Die 1000 miljard hebben ze hard nodig om hun ambities overeind te houden. 

Zonder dat kunnen ze de werkende Chinees waarschijnlijk niet in toom houden en hun internationale invloed uitbreiden. Elke terugslag in economische groei is een onmiddellijk bedreiging van hun systeem. Zo'n oorlog op z'n Russisch zou wel eens roet in de ambities kunnen gooien. Het strategisch partnerschap is prima maar dan moet Rusland het niet moeilijker maken dan nodig door oorlog te voeren.

TAALSTRIJD IN OEKRAÏNE

 

President Porosjenko van Oekraïne in 2016 tussen voorzitter van de EU Juncker (links) en voorzitter van de Europese Raad Tusk.

Ik wil de maatregelen om Russische boeken en andere uitingen van Russische cultuur in de West Oekraïense stad Lviv niet verdedigen maar wel begrip vragen voor de taal en cultuurstrijd die Oekraïne voert tegen de Russische culturele invloed en taal. Wij Nederlanders doen daar altijd een beetje lacherig over en vinden het ongepast nationalisme, maar we vergeten daarbij dat taalstrijd ook politieke strijd is. Wie voor zijn taal strijdt, strijdt voor zijn vrijheid.

De Vlamingen, die al langer dan 100 jaar een taaie taalstrijd voeren tot behoud van hun taal en cultuur, kunnen er over meepraten. Taal is je geestelijk thuis. Neem je iemand zijn taal af dan neem je zijn huis en haard af en maak je hem weerloos. Misschien beseffen wij Nederlanders dat te weinig omdat we het zo vanzelfsprekend vinden dat we vrij zijn om onze eigen taal en cultuur te beleven. Net zoals we het vanzelfsprekend vinden dat we als handelsland steeds bereid zijn desnoods onze taal in te leveren als ons dat in eigen land of elders geld oplevert. 
In Oekraïne worden taal en cultuur bedreigd sinds de Russische Communistische Partij in Rusland aan de macht kwam in 1917. De Communistische partij met zijn thuisbasis Rusland legde zijn meedogenloze wil op aan de rest van de Sovjet landen. Oekraïne is een van de landen die daar het meeste onder geleden heeft ten tijde van dictator Stalin. De Sovjet Unie is uiteen gevallen in 1989 maar heeft Rusland ooit zijn verontschuldigingen aangeboden voor de miljoenen hongerdoden in de jaren dertig als gevolg van de politiek van Stalin?

In plaats dat Rusland zijn excuses maakte en gesprekken met de Oekraïne begon over herstelbetalingen, bleef het de Oekraïne beschouwen als een vazalstaat. Dat werd er onder Putin met zijn heimwee naar de Russische macht in de Sovjettijd, niet beter op. Hij steunde met wapens en geheime legers de zogenaamde volksrepublieken van Russische sprekende minderheden in Oost- Oekraïne en nam op een bijzonder slinkse manier de Krim in om het vervolgens tot Russisch gebied te verklaren. Een ongekende inbreuk in de soevereiniteit van een land. Het onderzoek naar neerschieten van het lijnvliegtuig MH 17 in 2014 door een Russische Buckraket, waarbij bijna 300 doden vielen, legde onomstotelijk vast dat Rusland de hand had in de oorlogsvoering in de regio.


Zo wreekte Putin zich voor de val van het pro-Russische bewind van president Victor Yanoekovytsj in 2014 als gevolg van aanhoudende protestdemonstraties in de hoofdstad Kiev en maakte hij het land tot een pion in de machtsstrijd tussen Rusland, Europa en Noord Amerika. Oekraïne mocht onder geen beding de kans krijgen zich bij het Westen aan te sluiten. Geen wonder dat men in de meest Westers georiënteerde stad in Oekraïne, de Russische taal en cultuur wil verbieden, maar verstandig is het niet.

HET DICHTERLIJKE COMMUNISME VAN PABLO NERUDA (deel I)

De voorkant van het autobiografische "Neruda, Confieso que he vivido"
(Ik bekend dat ik heb geleefd). De onderste foto is gemaakt in zijn huis
'La Chascona' in Santiago. Tegenwoordig is het een museum.

Reizend door Chili kom ik op het idee om de autobiografie van Pablo Neruda (1904-1973) te lezen: “Neruda, Confieso que he vivido” (Ik beken dat ik geleefd heb), een uitgave van Pehuén 2005. Een mooie gelegenheid om eens aan de hand van zijn eigen geschrift uit te zoeken wat deze dichter en Nobelprijswinnaar voor litteratuur (1971) bezielde om zijn leven lang communist te blijven. Het blijkt een wat men zou kunnen noemen dichterlijke autobiografie te zijn. Dichterlijk in de ouderwets of is het klassieke zin van het woord; veel omhaal van woorden, (politieke) romantische passie en getuigenissen.

“Ik moest lijden en strijden, liefhebben en zingen; ik kreeg mijn deel van de wereld, de zege en de nederlaag, ik probeerde de smaak van het brood en het bloed. Wat wil een dichter nog meer? En alle alternatieven, vanaf het verdriet tot aan de kussen, vanaf de eenzaamheid tot aan het volk, overlevend in mijn poëzie, handelend in haar, want ik heb geleefd voor mijn poëzie en de poëzie heeft mij door worstelingen heen geholpen. Bij alle beloningen die ik gehad heb, vluchtige beloningen als vlinders die gelijk pollen ontsnappen, was een hoofdprijs, een prijs die velen minachten omdat hij voor velen onbereikbaar is. Door de harde les van de schoonheid, ben ik de dichter van mijn volk geworden.” (blz. 236)

De eetkamer in 'La Chascona' het voormalige woonhuis van Neruda in Santiago. Het huis is door Neruda gebouwd als een soort geheim liefdesnest voor hem en zijn  minnares Matilde Urritia met wie hij in 1963 trouwde. Voor haar schreef hij de liefdesgedichten in 'Los versos del Capitan' in 1951. Het hoofdstuk dat hij hieraan wijdt in zijn autobiografie heet ook 'Los versos del Capitan'. (290-296). Hij heeft de gedichten geschreven op het Italiaanse eiland Capri, waar hij samen met Matilde tijdelijk in een villa woonde, hen aangeboden door don Erwin, 'eigenaar van half Capri' zaldus Neruda.

Halverwege zijn autobiografie stuitte ik op deze dichterlijke passage van Neruda over de band tussen zijn poëtische en politieke geloof. Poëzie in dienst van het volk. Kan het romantischer en  Latijns Amerikaanser? De dichter die ten strijde trekt voor zijn volk. Voor Neruda is dat een volk van onderdrukte en uitgebuite mijnwerkers, arbeiders en armen. Net als bij de meeste communisten vallen ook bij Neruda volk en arbeidersklasse in de brede betekenis van het woord samen. Een misverstand dat tot veel politieke verwarring en erger heeft geleid.

Dat misverstand is begonnen in de Spaanse burgeroorlog, zoals trouwens bij veel intellectuelen en kunstenaars in die tijd. Zijn keuze voor het communisme wordt geboren enerzijds uit verachting voor de anarchisten die hij in Madrid tijdens de burgeroorlog leerde kennen. Volgens Neruda lijden die aan eigendunk en zelfgenoegzaamheid, ijdeltuiterij en opgeblazen heldenstatus anderzijds uit bewondering voor de communisten die “de enige georganiseerde macht waren die een leger vormde om het hoofd te bieden aan de italianen, de duitsers, de moren en de falangisten. En tegelijkertijd waren ze de morele kracht die het verzet en de anti-fascistische strijd overeind hielden.” (blz. 186) De rest van het hoofdstuk “Ik koos een weg” , het hoofdstuk waar hij zijn liefde voor het communisme belijdt (blz. 185 – 204), gaat over de Spaanse communistische dichter Rafael Alberti die voor hem een voorbeeld is. 

Pablo Neruda met zijn vrouw Matilde Urrutia (1912 - 1985), zijn derde vrouw, in Moskou met uitzicht op het Rode Plein. 

Met zijn keuze hoorde Neruda tot de “twintigste eeuwse communistische artistieke klasse” of liever “de twintigste eeuwse Sovjet communistische artistieke klasse” waartoe veel beroemd geworden West en Oost Europese kunstenaars behoorden, maar ook Russische en zelfs Chinese kunstenaars. In het boek maak je o.a. kennis met de Mexicaanse schilders Diego Rivera en Siqueiros, de Franse surrealistisch schrijver/dichter Paul Eluard, de Spaanse kunstschilder Picasso, de Italiaanse fotografe Tino Modotti enz. 

In 1949 brengt hij zijn eerste bezoek aan de Sovjet Unie. “Ik hield van het begin van de Sovjet grond en begreep dat vandaar niet alleen een morele les vertrok naar alle uithoeken van het menselijk bestaan, in gelijkheid van kansen en een groeiende vooruitgang in productie en verdeling maar ik voelde ook aan dat vanuit dit land van steppen, met zoveel pure natuur, een grote vlucht zou beginnen. De gehele mensheid beseft dat daar gewerkt wordt aan de reusachtige waarheid en dat de wereld verbijsterd wacht op wat er gaat gebeuren. Sommigen dachten aan terreur, andere wachtten simpelweg, anderen dachten te voorvoelen wat zou komen.” (blz.268)

Het is alles dichterlijke bewondering voor de Sovjet Unie, zonder ook maar een spoor van twijfel, nadere beschouwing of analyse. In 1949 was de Koude Oorlog al uitgebroken. Terwijl het de strijd van Stalin tegen het fascisme bewondert, besteedt hij in zijn boek nergens enige aandacht aan Engeland, de Verenigde Staten, Canada zeg maar de westerse democratieën die toch ook grote offers brachten en inspanningen hebben geleverd in de oorlog tegen Duitsland. De oorlog tegen Japan bestaat in zijn wereld zelfs niet.

De ontmaskering van Stalin met zijn moorddadige showprocessen en moorddadige concentratiekampen door Chroesjtsjov op het 20ste en 22ste Communistische Partijcongres (1956 en 1961) brachten Neruda niet van zijn geloof af in de Sovjet Unie en het Sovjet communisme. In zijn verslag over zijn tweede reis naar China (1957) wijdt hij er slechts een kleine overdenking aan. “Het document van het 20ste Congres was een golf die ons en alle revolutionairen, naar nieuwe situaties en conclusies bracht. Sommigen voelden het als geboren worden uit nood als gevolg van de harde onthullingen, het gevoel opnieuw geboren te worden. We worden vrij van duisternis en angst , paraat om door te gaan op de weg met de waarheid in de hand.” (blz. 322) Overigens prijst hij in dat verslag de Chinese Revolutie op dezelfde dichterlijke bijna  pathetische manier als de Russische Revolutie.

Geen wonder dus dat hij een schrijver en tevens Nobelprijswinnaar voor litteratuur, de Rus Boris Pasternak (de schrijver van o.a. Doctor Zhivago) neerzet als een “eerlijke reactionair die bij de omwenteling in zijn vaderland niet verder kon kijken dan een verlichte koster.” (blz. 269) In de rest van de volgende 200 bladzijden in zijn boek tot aan het jaar 1973 besteed hij geen enkele aandacht aan dissidente schrijvers of dichters in de Sovjet Unie. Geen Jevgenia Ginsberg, geen Nadezjda Mandelstam, geen Andrej Sinjavski, geen Jelena Bonner en Andrey Sacharov, geen Andrei Amalrik en zelfs geen Alexandre Solsjenitzin. Hoe het mogelijk is dat een dichter en diplomaat als Neruda deze schrijvers met hun processen, jarenlange opsluitingen en verbanningen nergens in zijn boek noemt, is mij een raadsel.

HET RUSSISCH NEO-NATIONALISME VAN POETIN

De Russische President Vladimir Poetin is de architect van het Russisch Neo-Nationalisme (een digitale fotobewerking van Petrus)

Het zal intussen wel duidelijk geworden zijn dat Putin geen democraat is. Putin is gepokt en gemazeld in de Sovjet Tijd als functionaris van de KGB, de door Lenin opgebouwde geheime dienst die Stalin uitbouwde tot een orgaan voor staatsterrorisme. Vladimir Putin hoort in het rijtje van Lenin en Stalin. Zij op hun beurt waren niets anders dan het vervolg op het autoritaire Tsarenregime, maar dan gebaseerd op het Marxisme.

Is het de schuld van Marx, die ook geen democraat was, dat het autoritaire regime van de Tsaar vervangen werd door het al even autoritaire Communistische regime? Ik denk het niet. Het Marxisme met zijn universele pretenties kwam Lenin politiek en leerstellig goed van pas in zijn strijd tegen de Tsaristische reactionairen en de democraten. Voor Lenin was het daarbij geen probleem dat de boerenstaat Rusland de fase van het ontwikkelde kapitalisme zoals die door Marx was voorzien, zou overslaan om meteen over te gaan naar het Communisme met zijn dictatuur van het proletariaat. Vooral dat laatste kam hem goed uit want dan kon hij Rusland inrichten naar zijn inzichten en van niemand anders.

Lenin was een Russische versie van de Franse revolutionair Robespierre. Met hulp van Trotski schakelde hij tijdens de burgeroorlog tussen Roden en Witten de adel definitief als machtsfactor uit. Stalin was de man die er daarna voor zorgde dat zich daarna geen democratisch gezinde burgerij kon ontwikkelen. Tot op de dag van vandaag ontbreekt het in Rusland aan een burgermaatschappij met een middenklasse die de basis zou kunnen zijn voor democratisering van het land.

Poetin zet de autoritaire traditie van zijn land, die kort is onderbroken door Gorbatsjov en Jeltsin, voort met behulp van een klasse van kapitalistische Oligarchen (het kapitalisme van de weinigen) die aan hem persoonlijk en aan de Staat onderworpen zijn. Oligarchen die het machtsspel van Poetin niet mee wilden spelen, verdwenen achter tralies of zoals gebruikelijk in de Russische geschiedenis naar het buitenland. Tot dat spel behoort ook de ontwikkeling van een pseudo-democratie met een pseudo politieke partij, inclusief een nabootsing van de vroegere Rode pioniertjes, zogenaamde vrije verkiezingen, zogenaamde vrijheid van meningsuiting en een parlement dat voornamelijk een applausmachine is voor de machthebbers. De Orthodoxe kerk mocht terug komen in het centrum van de macht maar net als in de tijd van de Tsaren, als dienstmaagd van de Staat en zijn Heersers.

Het Communisme als samenbindende leer heeft Putin vervangen door een hernieuwd Russisch nationalisme ondersteund als vanouds door de Russische Orthodoxe Kerk. Voeg daarbij dat Poetin met lede ogen heeft moeten aanzien hoe het Sovjet Rijk in stukken uiteen viel om ten prooi te vallen aan het -in zijn ogen – decadente Westen en zijn eeuwige machtsrivaal de Verenigde Staten en je begrijpt dat het er op een kwade dag van moest komen dat het Rusland van Poetin weer tegenover het Westen zou komen te staan. Wat we vandaag zien op de Krim en in Oost Oekraïne is het resultaat van het door Poetin opgebouwde Russisch neo- nationalisme met als steunpilaar de Russische orthodoxe kerk en een klasse van groot kapitalistische Oligarchen.

Waarom hebben we in het Westen dit niet zien aankomen? Ik denk omdat we het niet wilden en niet konden zien zien. Door de onverwachte val van de Berlijnse muur in 1989, het daarop uiteenvallen van het Sovjet imperium en de wonderbaarlijke opkomst van het kapitalistische communistische China, dachten we dat we in een nieuw libaarl-democratisch tijdperk waren gekomen. Daarbij komt nog dat Westerse intellectuelen met hun overheersende vooruitgangsoptimisme de continuïteit van geschiedenis en cultuur chronisch onderschatten.

Dank zij Rusland staan we weer oog in oog met het Russische Neo-Nationalsime geboren uit het Negentiende eeuwse nationalisme en staatsabsolutisme. Hoe gaan we democratisch Europa dit het hoofd bieden? Door de Europese Unie af te breken zoals sommige nationalisten voorstellen? Ik denk dat we dan verder van huis zullen geraken dan ooit. Niets lijkt dan meer in de weg te staan dat ook Europa de chaos zal kennen van neo-nationalisme misschien zelfs wel met gewapende conflicten. Vandaag klinkt dat nog erg onwaarschijnlijk, maar dat dachten we ook van Rusland totdat we Poetin de Krim zagen innemen. En vergeet ook niet dat tot voor kort een agressief nationalistisch spook rondwaarde in het voormalige Joegoslavië, de toenmalige grens van de Europese Unie. En wat te denken van het neo-nationalisme van Europees buurland Turkije ? Kortom, we zijn er nog lang niet klaar mee. De EU en de NAVO lijken de meest geschikte instrumenten om de nieuwe problemen het hoofd te bieden.

MONSTERVERBOND LEONID BREZNJEV, FIDEL CASTRO EN JORGE VIDELA

In het midden de onlangs gestorven Argentijnse dictator generaal Jorge Videla. Hij blijkt met Breznjew een akkoord te hebben gesloten voor de export van Argentijns graan naar de Sovjet Unie. Daarmee doorbrak Videla een door de VS voorgestane graanboycot van de Sovjet Unie. Vanwege zijn economische afhankelijkheid van de Sovjet Unie beloofde Fidel Castro mee te werken aan dat akkoord door onderzoek naar de schending van de mensenrechten onder de dictatuur van de Argentijnse Junta te boycotten. 

Dat internationale politiek meer een kwestie van ordinaire koehandel is dan van idealisme, mag bekend worden verondersteld. Zo kochten ten tijde van de Koude Oorlog de VS en de Sovjet Unie regelmatig stemmen in de VN door gunsten te verlenen aan regeringen van allerlei slag. De Koude Oorlog mag dan met de val van de muur gedaan zijn, toch zal het me niet verbazen dat dit nog steeds gebeurt en niet alleen door de grootmachten. Frankrijk en Engeland zullen zich ook niet onbetuigd laten in dit spel, net zo min als bijvoorbeeld opkomende grootmachten als India en China. Daarom alleen is voorzichtigheid geboden met het ideaal om van de VN een soort wereldregering te maken.

Maar soms sta je versteld hoever zulke zaken kunnen gaan. Wie had gedacht dat er een soort van driehoeks-verstandhouding bestond tussen de bloedige Argentijnse militaire dictatuur van de onlangs overleden generaal Videla, de Cubaanse Revolutionaire Commandant Fidel Castro en de Sovjet dictatuur onder leiding van Breznjew? Toch blijkt dat het geval geweest te zijn als ik de blog 'Stoffige waarheden' (19 mei jl.) van Martin Guevara , een neef van de grote held Che Guevara, mag geloven.

Het is begrijpelijk dat hij als zoon van een broer van Che Guevara nog emotioneler schrijft dan we gewend zijn van Latijns Amerikanen en in het bijzonder Argentijnen. De blog heeft daarbij enigszins het karakter van een bekentenis in de zin dat hij en vele van zijn linkse makkers lang gezwegen hebben over deze misdadige koehandel van Fidel Castro en de Sovjet Unie met de mensenrechten. Over het waarom van dit zwijgen, schrijft hij niet veel meer dan het vermoeden van misplaatste loyaliteit waardoor hij bijna medeplichtig werd. Wat hij bedoeld met misplaatste loyaliteit is niet geheel duidelijk. Aan het hypocriete Cubaanse regime dat ook nog solt met de roem van zijn oom is hij niks verplicht, zo vindt hij. Waarschijnlijk gaat het om misplaatste loyaliteit aan een ideologie waar hij intussen afscheid van heeft genomen? Hoe dan ook, hieronder een vertaling van het eerste, tevens belangrijkste deel van zijn blog.

In dit Cubaanse propagandaboekje met 80 pagina's vol foto's en teksten over de vriendschap tussen Che Guevara en Fidel Castro zul je vergeefs zoeken naar een foto die waarlijk vriendschap tussen de beide revolutionaire helden uitstraalt.(Editorla Capitan San Luis, Havana, Cuba 2004.)

“Tweede helft van de jaren '70. De regering van de Argentijnse militaire junta maakt enorme winsten door de boycot op graanverkoop aan de Sovjet Unie, die de Verenigde Staten aan hun satellietlanden voorstelden, te doorbreken. De Sovjet-regering onder leiding van Leonid Brezjnev gaf, ongeacht de duizenden linkse militanten die in concentratiekampen bruut werden gemarteld om vervolgens boven de Rio de la Plata uit vliegtuigen gegooid te worden, de opdracht om de Lenin orde op de borsten van de Argentijnse militaire leiders te spelden als erkenning voor hun bijdrage aan het Vaderland van de proletariërs.

Op zijn beurt geeft de Argentijnse militaire junta de opdracht om de orde van José San Martin op de borsten te spelden van hoge Sovjet officieren die daarvoor naar Argentinië reisden terwijl communistische vrouwen en mannen vanwege hun inzet voor de communistische zaak afgeslacht werden als varkens in de daartoe door de regering opgezette terreurgevangenissen om een einde te maken aan de Marxistische en Peronistische dreiging.

Vanaf 1976 tot 1982, het jaar waarin Argentinië de Malvinas eilanden bezet, beloofde de Cubaanse regering aan de Sovjet diplomaten bij de VN te zwijgen over de fascistische misdaden om de verkoop van granen door de revolutionaire en dappere regering van Jorge Rafael Videla, die daarmee de Noord Amerikaanse blokkade doorbrak, niet in de wielen te rijden. Meer dan eens hoorden de Argentijnse ballingen in Cuba hoe hun belangrijkste leider Fidel Castro Ruz in zijn ellenlange toespraken nooit de fascistische en dictatoriale praktijken noemde begaan in het land van Che Guevara, volgens hemzelf, een van zijn beste vrienden en een van zijn grootste strijders.

Voor een handvol roebels.

Nooit, zelfs niet op het Plein van de Revolutie, klaagde hij de Argentijnse militaire junta met naam en toenaam aan behalve met het eufemistische 'Andere'. In zijn toespraken noemde hij 'De fascistische regeringen van Chili, Bolivia, Uruguay en … Andere'. Mijn vrienden snapten daarom niet waarom wij in ballingschap in Cuba woonden, ze twijfelden als ik het hun uitlegde. Ze kregen de indruk dat onze regering niet zo slecht was om ervoor in ballingschap te gaan, beseften niet dat mijn vader er acht en een half jaar gevangen zat en dat er 30 000 mensen verdwenen waren, meer dan het dubbele van het aantal doden in Chili. Ik zag de tranen in de ogen van geharde mannen, militanten van linkse Argentijnse organisaties die in Cuba waren en de kruimels van hun ballingschap in stilte aanvaarden, als iemand die ongewenst onderdak kreeg. Ik zag de tranen toen ze een veroordeling verwachtten van het tribunaal voor de mensenrechten in Genève en Fidel op straffe van de Sovjet Unie, zweeg en de onderzoekscommissie voor de mensenrechten commissie in Genève naar die fascistische misdaden blokkeerde waardoor hij historisch medeplichtig werd aan deze misdaden. Toen hij moest zwijgen, las hij de voor intimi bedoelde afscheidsbrief van zijn vriend Che Guevara publiekelijk voor. Toen hij moest spreken uit naam van de revolutie om eer te bewijzen aan het vaderland van zijn vroegere vriend, zweeg hij.”

Graag verwijs ik nog naar de blog CUBA, alle informatie uit en over Cuba,mede de bron van deze blog.