PALESTIJNSE TERREUR SJAAL IN NEDERLANDS PARLEMENT

Rechts Senator Gaby Perin-Gopie van VOLT Nederland tevens voorzitter CNV Zorg en Welzijn, links senator Farah Karimi van PvdA/G, in het dagelijks leven directeur Oxfam Novib.

Ik had niet gedacht de sjaal van PLO leider Arafat ooit in het Nederlandse parlement te zien. Twee senatoren in de Eerste kamer, Volt-Senator Gaby Perin-Gopie en PvdA/GL Senator Farah Karimi, dragen een Palestijnse sjaal. Ik maak daaruit op dat ze de Palestijnse Zaak steunen. 

Volgens haar partij heeft Perin-Gopie niet de bedoeling om mensen te kwetsen maar dat doet ze wel met het dragen van die sjaal. De sjaal is verbonden met de terreurdaden van de PLO.

In 1994 mag de PLO dan wel van de lijst van terroristische organisaties geschrapt zijn en door Israël erkend worden als wettige vertegenwoordiger van het Palestijnse volk, maar daarmee zijn de terreurdaden van de PLO niet verdwenen. 

Integendeel, de sjaal roept o.a. herinneringen op aan gruwelijke terreurdaden waaronder het bloedbad van München tijdens de Olympische Spelen van 1972 in toen nog West Duitsland.

“Elf atleten en officials van de Israëlische ploeg werden in de nacht van 4 op 5 september gegijzeld in hun appartement in het olympisch dorp door leden van de Palestijnse terreurbeweging Zwarte September. Uiteindelijk vonden alle elf Israëliërs en een Duitse politieman de dood. Tijdens de pogingen de atleten te redden vonden vijf van de acht gijzelnemers eveneens de dood. De drie terroristen die het bloedbad overleefden werden later door West-Duitsland vrijgelaten, na de kaping van een vliegtuig van Lufthansa. Op het bloedbad volgde een reeks van Israëlische wraakacties, waarbij twee van de drie ontsnapte gijzelnemers gedood werden. Jamal Al-Gashey is van de acht terroristen als enige nog in leven.” (Wikipedia: Bloedbad München)

Zwarte September is een groep van de PLO opgericht in 1970 tijdens een poging van Palestijnen in Jordanië de koning af te zetten. Dat verklaart waarom de Palestijnen nog altijd weinig populair zijn in de Arabische wereld. Ze staan niet te boek als politiek betrouwbaar of loyaal.

“Met Zwarte September wordt verwezen naar de septembermaand van het jaar 1970 waarin een conflict tussen de Jordaanse staat en Palestijnse vluchtelingen werd uitgevochten. In de Arabische wereld wordt dit conflict ook wel de periode van betreurenswaardige gebeurtenissen genoemd. Het conflict begon nadat Palestijnse organisaties de monarchie van koning Hoessein van Jordanië omver probeerden te werpen. De hierop volgende strijd leidde tot veel burgerslachtoffers en verdrijving van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) en vele Palestijnen vanuit Jordanië naar Libanon. Het conflict duurde tot juli 1971." (Wikipedia: Zwarte September)

De Hamas moord en gijzelingsactie van 7 oktober vertoont gelijkenis met die van de PLO in München. Na ruim 50 jaar blijkt de gewelddadige erfenis van de PLO springlevend onder Palestijnen. Voeg daarbij het gebrek aan democratisch besef en verantwoordelijkheid voor de eigen bevolking. Hamas doet geen enkele poging om het oorlogsleed onder de eigen bevolking te verminderen.

Met hun sjaals halen de twee senaatsleden herinneringen op aan de ergste terreur van de Palestijnen. Door die te dragen rakelen ze de terreur uit naam van de Palestijnse Zaak weer op. Is dat de vrede dienen?

OORLOGSBULLETIN 74. DE EEUWIGE OORLOG VAN PUTJINSKI. DEEL I

 

Dit artikel is verschenen op de website van CNN op 3 oktober 2023. De gerenommeerde Rusland kenner en schrijver van diverse boeken over Rusland meent dat Putjinski op een "eeuwige oorlog" aanstuurt. Een mogelijkheid waar wij in het Westen rekening mee moeten houden. Ik heb het artikel hier en daar bewerkt zonder de essentie aan te tasten.

Als westerlingen erover praten dat het conflict in Oekraïne een ‘eeuwige oorlog’ wordt, bedoelen ze dat vaak als iets slechts. Voor de Russische president Vladimir Poetin is het echter waarschijnlijk een doel. Vorige week maakte Poetin de datum 30 september tot een officiële feestdag; de onelegant genaamde Dag van de Hereniging van de Nieuwe Regio’s met de Russische Federatie.

De eerste verjaardag van de annexatie van de Oekraïense regio’s Donetsk, Loehansk, Cherson en Zaporizja bood Poetin de kans om terug te keren naar een van zijn huidige obsessies: dat hij strijdt “voor het moederland, voor onze soevereiniteit, spirituele waarden, eenheid en overwinning.”

Dit is in zijn ogen niet zozeer een strijd met Oekraïne als wel een mondiale strijd met het Westen, waarin Oekraïne slechts één slagveld is, ook al is het een bijzonder bloedig slagveld. In zijn toespraak tijdens de Victory Day-parade van 2023, doorgaans een langdurige en bombastische litanie van successen, was Poetin somber en grimmig en verklaarde hij dat ‘een echte oorlog is ontketend tegen ons vaderland’.

Hij riep het schrikbeeld van de Grote Patriottische Oorlog op – zo noemen de Russen de Tweede Wereldoorlog – en waarschuwde dat “de beschaving opnieuw op een beslissend keerpunt staat” omdat “westerse globalistische elites” vastbesloten zijn Rusland te “vernietigen en te decimeren”.

Dit zou kunnen worden opgevat als een excuus voor de relatieve mislukking van zijn zogenaamde ‘speciale militaire operatie’ in Oekraïne, die bedoeld was om met een blitzkrieg een marionettenregime in Kiev te installeren en niet zoals nu het geval is te ontaarden in een bloedige, grootschalige oorlog waarbij de bloem van het Russische leger wordt vernietigd. 

Als Poetin spreekt van de ‘beslissende strijd om het lot van ons moederland’, zoals dit jaar deed tijdens de parade op Overwinningsdag, lijkt hij ook vanuit zijn hart te spreken – en over het nieuwe geloof van zijn regime. 

Hij bood geen duidelijke visie op de toekomst, noch zelfs maar enige echte hoop, alleen de boodschap dat de natie verwikkeld was in een existentiële strijd met een vijandig Westen zonder een echt einde. Dit klinkt als een somber vooruitzicht, maar vanuit het perspectief van Poetin heeft de oorlog voordelen.

Hoe dan ook, menselijkerwijs gesproken is de oorlog een catastrofe voor Rusland. Bronnen van de Amerikaanse regering suggereren dat Rusland mogelijk 120.000 doden en 170.000 tot 180.000 gewonden heeft.

Het zal jaren duren voordat de economische littekens zijn genezen, zelfs als er vrede is bereikt en de sancties zijn opgeheven. En de afgeleide effecten zoals verwaarloosde openbare diensten zullen, zelfs zonder de last van grote aantallen fysiek en psychologisch beschadigde veteranen, voor de volgende generatie voelbaar zijn. 

morgen deel 2