OORLOGSBULLETIN 64. VERGANE FRANSE GRANDEUR

 

Chinees circus met in het midden de communistische dictator Xi Jinping, links persident Macron en rechts EU voorzitter Von Leyen

Frankrijk wil graag de schijn ophouden dat het een onafhankelijke wereldmacht is. Daarom heeft het land zijn "Force de Frappe"  waarmee het ten allen tijde bij een kernaanval terug kan slaan met eigen atoomwapens, ter land, ter zee en in de lucht. Om dat te bereiken heeft Frankrijk ondanks internationale afspraken tot in de jaren negentig atoomproeven gehouden bij de Polynesische eilanden o.a. op het atol Moruroa.

Moruroa is in Nederland berucht geworden vanwege een aanslag van de Franse geheime dienst op het schip Rainbow Warrior van Greenpeac dat betrokken was bij protesten tegen de kernproeven (1985). Daarbij kwam een Nederlandse fotograaf om. Na eerst te hebben ontkend heeft Frankrijk er later zijn excuses voor aangeboden.

Eén jaar voor het alomvattend kernstopverdrag in werking trad (op 24 september 1996) gaf president Jacques Chirac alsnog  toestemming om ver van Parijs in de Pacific een serie kernproeven te houden.

Overal in Europa verschenen toen borden met de oproep om Franse producten te boycotten. Zo ook in zonnig Wenen waar ik tezamen met enkele Franse vakbondsleiders op een vroege zaterdag ochtend naar een vergadering wandelde. Ik zei plagend tegen hen dat ze niet welkom waren in Wenen en wees hen op een enorm groot bord waarop tot een boycot van Franse wijnen werd opgeroepen. 

Ik werd verrast door de felheid waarmee ze reageerden, een felheid die ik bij vakbondsmensen bij zo een affaire niet verwachtte. Of ik wel besefte dat de Franse atoomparaplu toch ook maar mooi Nederland beschermt? Waarop ik laconiek reageerde dat voor zover ik weet Nederland daar niet om gevraagd heeft, wat ze alleen maar bozer maakte. Kortom, mijn Franse vakbondsvrienden waren er maar wat trots op  dat hun land zich kon meten met grootmachten als de VS en de voormalige Sovjet Unie.

Macron is van dezelfde traditie en probeert nu zijn Force de Frappe gedachte op heel Europa van toepassing te verklaren door te pleiten voor een strategisch onafhankelijk Europa. Europa als grootmacht tussen de VS, Rusland en nu ook China. 

Dat idee probeert hij te verkopen door als onafhankelijk vredesstichter eerst naar Putjinski te reizen en onlangs naar China. Hij wil de wereld tonen dat Frankrijk niet aan de leiband van de VS loopt, een eigen onderhandelingsmacht heeft in de wereld. Voor zijn reis naar China had hij  EU commissievoorzitter Ursula von Leyen weten te strikken.


Zijn idee van een strategisch autonoom Europa onder leiding van Frankrijk is tijdens zijn China reis een blamage geworden. De Chinese dictator Xi zette hem net als Putjinski eerder op afstand met hulp van een absurd grote gesprekstafel. Xi bleef beleefd maar maakte er ondertussen zijn eigen diplomatieke circus van. Hij gaf ook geen millimeter toe aan de vredeswensen van Macron en Von Leyen.

Wat internationaal kwaad bloed zette was de opmerking van Macron dat Europa zich niet moet laten meeslepen in het conflict tussen China en de VS over Taiwan. Een Republikeinse senator reageerde gebeten dat als Europa zo nodig strategisch autonoom wil zijn het ook maar zelf de oorlog in Oekraïne moet oplossen. Dat maakt meteen duidelijk dat de wens van Macron vergane Franse grandeur is. 

Er is trouwens maar weinig grandeur aan een land dat weigert zijn eigen sociale broek op te houden door de pensioenleeftijd van 62 naar 64 jaar te verhogen. 

 

OORLOGSBULLETIN 63. CHINA

Naar het schijnt gelooft Putjinski heilig dat de rode laarsjes hem onoverwinnelijk maken. Xi Jinping lacht er beleefd minzaam om.

 

Vermoedelijk wil de Chinese Keizer Xi Jinping het liefst een einde maken aan de oorlog in Oekraïne. Maar hoe moet hij dat doen zonder Putjinski van zich te vervreemden want hij heeft hem nodig. Tenminste, dat valt op te maken uit de herhaalde verklaringen over hun strategisch partnerschap. Een lange termijn partnerschap met als doel een einde te maken aan de “Westerse” lees “Amerikaanse” wereldorde.

Die orde is opgebouwd na de Tweede Wereldoorlog onder aanvoering van de VS met steun van Canada, Australië, Engeland en de door de Amerikanen bevrijde Europese landen. De opkomst van de EU versterkte de Westerse wereldorde. Rusland speelde nauwelijks een rol in die opbouw. Dat was te druk met zijn eigen communistische wereldorde.

Toen de Sovjet Unie en het Warschau pact in 1990 uit elkaar vielen was het gedaan met de communistische wereldorde. Dat heeft Putjinski als ex spion van de Sovjet Unie nooit kunnen verkroppen. Hij wil op z’ minst de vroegere orde herstellen en als het even kan met China maar meteen een heel nieuwe wereldorde opbouwen.

Dat China een communistische dictatuur is, zal Putjinski een zorg zijn. Misschien verlangt hijzelf heimelijk terug naar het communisme? Met dictaturen als Assad en een communistische dictatuur als die van China heeft hij in het ook geen moeite. Putjinski loves dictaturen.

Naar zijn opvatting moet Oekraïne desnoods met geweld deel uitmaken van zijn nieuwe Russische Rijk. Daar zit nu net de pijn voor China want daar weten ze maar al te goed dat een economisch en politiek ontwrichtende oorlog op den duur hun ambities om wereldmacht nummer een te worden, in de weg kan zitten. China is meer van de lange mars, geduldig de tegenstander ondermijnen in plaats van met tanks een land binnen te vallen. Zo hebben ze Hong kong ingelijfd en hopen ze ooit Taiwan in te lijven. Bovendien heeft China het westen nodig voor zijn ontwikkeling.

Vorig jaar importeerden de Verenigde Staten voor ruim 500 miljard euro spullen uit China. Andersom ging het om zo’n 140 miljard euro. De EU importeerde voor 369 miljard euro, en voerde voor 218 miljard euro uit naar China. Ruw gezegd exporteert China voor 1000 miljard Euro naar het Westen. Die 1000 miljard hebben ze hard nodig om hun ambities overeind te houden. 

Zonder dat kunnen ze de werkende Chinees waarschijnlijk niet in toom houden en hun internationale invloed uitbreiden. Elke terugslag in economische groei is een onmiddellijk bedreiging van hun systeem. Zo'n oorlog op z'n Russisch zou wel eens roet in de ambities kunnen gooien. Het strategisch partnerschap is prima maar dan moet Rusland het niet moeilijker maken dan nodig door oorlog te voeren.

XI THEEBLAADJES

 

Xi Jinping op het congres van de Chinese Communistische Partij

Nog voor het Congres van de Chinese Communistische Partij in oktober hing een onbekende Chinees twee spandoeken op aan de Sitong brug in Beijing, met de tekst:.

“No COVID tests, I want to make a living. No cultural revolution, I want reforms. No lockdowns, I want freedom. No leaders, I want to vote. No lies, I want dignity. I won’t be a slave, I’ll be a citizen,”

"Go on strike at school and work, remove dictator and national traitor Xi Jinping! We want to eat, we want freedom, we want to vote!"

Het protest wordt van de brug verwijderd maar het kwaad is geschied. Foto’s van dit moedige en gedurfde protest gaan wereldwijd rond op social media.

Het protest krijgt wereldwijd navolging onder Chinese studenten buiten China. Er worden min of meer in het verborgene anti-Xi Jinping Posters opgehangen of op Instagram accounts gezet.

In China gebruiken studenten openbare toiletten als enige openbare ruimtes die niet bewaakt worden door de Chinese overheid, om met eenvoudige pamfletten te protesteren tegen ‘Dictator Xi-Jinping.'

In de gevangenis moet Ai Wewei zelfs poepen onder toezicht van twee agenten. Levensechte installatie te zien op de Weense Ai Weiwei tentoonstelling "In search for Humanity" (foto: petrus nelissen)

Dit doet me denken aan wat ik zag op de tentoonstelling van de Chinesse kunstenaar en activist Ai Weiwei in Wenen getiteld ‘In search of humanity’. In een serie levensgrote installaties bootst hij de absurde situaties na waarin hij zich bevond tijdens zijn drieëntachtig dagen durende gevangenschap in het jaar 2011.

Hij werd al die dagen 24 uur per dag bewaakt door twee agenten, wat hij ook aan het doen was. In een van de installaties is te zien hoe hij door twee agenten bewaakt wordt terwijl hij zit te poepen, in andere terwijl hij ligt te slapen. Poepend of slapend, de Chinese bazen bewaken je 24 uur per dag met twee man.

De controle drift en de angst voor opstandigheid van de Chinese communistische autoriteiten reikt verder dan het absurde.

Na zijn gevangenschap zat er voor Ai Weiwei niets anders op dan in ballingschap te gaan. De autoriteiten zouden hem, zijn gezin en familieleden anders nooit met rust laten.

DE CHINA FACTOR IN KOREA

Officiële foto van de ontmoeting tussen de Chinese President Xi Jinping 
en de Noord Koreaanse leider Kim Jung-un, 
vrijgegeven op woensdag 28 maart jongstleden.

Ik heb tot nu toe de China factor gemist in het nieuws over de historische ontmoeting tussen de leiders van de twee Korea’s. Het kan toch geen toeval zijn dat de bal is beginnen te rollen na een uiterst geheimzinnig bezoek per trein van onze Noord Koreaanse leider Kim Jong-un met de Chinese President Xi Jinping? Hij zal niet naar China gereisd zijn om daar een kopje thee te drinken. Ik denk dat hij gesommeerd is om naar China te komen en dat hij daar precies te horen heeft gekregen wat van hem verwacht wordt.

Wat precies van hem verwacht wordt, weten we natuurlijk niet en zullen we misschien ook nooit weten tenzij een of andere Geheime Dienst er ooit achter komt. Maar je kunt wel speculeren wat er in grote lijnen aan de orde is geweest. Alles begint dan met de vraag waarom China aan Kim Jong-un gelast heeft naar China te komen?

Ik waag het erop dat dit is gebeurd omdat het tot de Chinezen begon door te dringen dat de ruzie tussen Kim en Trump wel eens een verkeerde afloop zou kunnen hebben voor de Chinezen. Ik bedoel dan niet een kernoorlog maar een oplopend conflict dat tot meer Amerikaanse aanwezigheid in Zuid Korea en de Chinese zee zou kunnen leiden. Dat zou ingaan tegen hun langere termijn strategie om de Amerikaanse aanwezigheid in hun invloedssfeer in Z.O. Azië terug te dringen.

Een tweede factor is dat Kim Jong-un met een eigen kernwapen aan de grens van China in de toekomst ook een bedreiging voor China zelf zou kunnen vormen. Dat wil China natuurlijk voorkomen. Dat zou hun invloedssfeer in Z.O. Azië kunnen bedreigen en zelfs kunnen terug dringen.

Een derde factor is dat gezien hun groeiende economische en militaire macht in de wereld China geen behoefte meer heeft aan luizen in de Amerikaanse pels zoals Noord Korea tot nu toe was. Dat ook betekent het einde van Kim Jong-un tenzij hij bereid is zich aan te passen aan de nieuwe situatie en dat betekent vrede met Zuid Korea zodat de 30.000 Amerikaanse troepen met hun wapens kunnen vertrekken.

Kim Jong-un is met niet te mis verstane woorden verteld dat hij onmiddellijk moet stoppen met het treiteren van Amerika en Zuid Korea en met de ontwikkeling van een eigen kernmacht. De wens om het Koreaanse schiereiland te denucleariseren zou dus wel eens een heel nadrukkelijke Chinese wens kunnen zijn waaraan Kim wel moet voldoen wil hij politiek en economisch overleven. In ruil daarvoor heeft hij van de Chinese bazen garanties gekregen voor het voortbestaan van de Kim familiedynastie.

CHINA EN DE VERENIGDE STATEN

Is er een groter verschil denkbaar tussen de politieke cultuur van 2 wereldmachten dan tussen de VS en China? De twee foto’s hierboven zeggen meer dan genoeg. De bovenste foto is een portret van het Congres van de Chinese Communistische Partij nadat Xi Jinping door het partijcongres unaniem is gekozen tot algemeen secertaris van de Communistische Partij. Aangezien er maar een partij is toegestaan in China zal hij volgend jaar maart ook President van China worden. Op de onderste foto zien we president Obama op campagne voor zijn herverkiezing.

China heet een Volksrepubliek te zijn maar het Chinese volk is niet betrokken bij de keuze van zijn president. Dat doet de Chinese Communistische partij voor hen. De partijleden volgen daarbij de voorschriften van de partijtop. Campagne voeren met TV spotjes, door het land reizen, de achterban organiseren, vrijwilligers die de kiezers benaderen enz. enz. zoals we dat kennen uit de VS  is er niet bij.

Het ergste vind ik het verkrampte en statische karakter van het congres. Nergens enige spontaniteit te bespeuren, emotie, menselijke warmte of afkeer. Alles hetzelfde, zonder enige fantasie. Het verschilt allemaal niet zoveel van wat we indertijd te zien kregen van de partijcongressen in de Sovjet Unie of nu nog steeds in Noord Korea. Ik vraag me af of het mogelijk is voor zo’n politiek verstard land als China om zich werkelijk economisch en sociaal verder te ontwikkelen. Voor echte ontwikkeling is creativiteit nodig, zijn zelfstandige denkende mensen nodig,  avontuurlijkheid en soms zelfs waaghalzerij. Je kunt wel elk jaar een miljoen ingenieurs van de universiteit afleveren maar wat kunnen die scheppen als ze niet geleerd hebben vrij te zijn in hun geest?

Sommigen beweren dat die gang van zaken nu eenmaal typisch is voor China met zijn oude cultuur. Nou ja, ooit was het ook typisch voor onze oude Europese cultuur dat de politieke macht erfelijk werd overgeleverd aan koningen, prinsen, keizers en tsaren met de bijbehorende hofhouding. In Engeland kon je als echtgenote van de koning op bevel van die koning onthoofd worden. Culturen kunnen veranderen net als tijden. Wie weet gebeurt dat in China eerder dan wij en menig Chinees kan bevroeden.

Zijn de presidentsverkiezingen in de VS ideaal? Nee, natuurlijk niet. Er schort best wel een hoop aan zeker als we het bekijken vanuit onze politieke cultuur. De campagnes kosten veel geld. Op de achtergrond spelen lobbyisten, bedrijven en instellingen met veel geld een soms niet geheel heldere rol. Maar het Amerikaanse volk heeft wel de kans om zijn aanstaande president goed te leren kennen tijdens campagne bijeenkomsten, TV debatten,  kranten, radio en TV interviews.