HET VADERLAND ROEPT (INZENDING VOOR BIËNNALE VENETIË)

 

petrus, "Het Vaderland roept", digitale collage met behulp van chat gtp. Idee voor inzending Rusland naar Biënnale Venetië.

Dit kunstwerk is een voorbeeld van gelaagde kunst.

 

De bovenste drie lagen zijn duidelijk te zien: een kalasjnikov, een fles wodka en een traditioneel geklede Russische vrouw (matroesjka) 

De tweede laag is het affiche op de achtergrond met een stoere soldaat met rode ster op zijn muts.

 

De derde laag is de tekst "het vaderland roept".

 

De vierde en moeilijkste laag want verborgen zit in de matroesjka. Daarin zitten maar liefst 5 poppen. Een laag met 5 lagen! 

DE WONDERE WERELD VAN X, ORBAN EN MUSK.

 

Tot mijn grote verbazing kreeg ik op 6 april j.l. bovenstaande tekst in mijn Gmail inbox. Verbazing omdat ik me van geen kwaad bewust ben. Wat zijn inauthentic behaviors? Ik heb wel een vermoeden maar daarover hieronder meer. Volgens het bericht kan ik beroep aantekenen maar daar heb ik geen zin in. Ik was X eigenlijk al een tijdje beu. Ik begon het meer en meer te ervaren als een open riool voor politieke onderbuikgevoelens en meningen. Tegen beter weten in bleef ik mijn dagelijkse blog publiceren op X. 

Ik heb wel een vermoeden wat mijn "inauthentieke gedrag" is geweest. Telkens als ik mijn blog op X aankondigde, stuitte ik op het zelfgenoegzame beeld van Orban met teksten waarin hij zich voorstelt als de grote leider die Brussel gaat opkuisen, de belangen van zijn volk dient en Hongarije zich niet door Oekraïne in een oorlog zal laten rommelen.

Ik had voor deze smeercampagne van Orban tegen Europa en Oekraïne die op leugens berust al een spotprent van hem samen met Putin gemaakt (zie hieronder). Ik kon het niet laten om die spotprent telkens wanneer ik weer zo een lovende post zag over Orban de prent onder de post te plaatsen.

Ik kreeg daarop zelfs duimpjes. De spotprent werd gezien. Hierdoor aangemoedigd heb ik een nieuwe spotprent gemaakt die hieronder staat afgebeeld. De prent spreekt voor zich. Ook die heb ik regelmatig onder lovende berichten over Orban geplaatst. En ook die kreeg duimpjes.

Ik kan me voorstellen dat ze bij X dit "inauthentic behavior" benoemen. Ik zou het liever dwangmatig plaatsen van spotprenten willen noemen. Orban heeft dat met zijn leugens en loftuitingen aan zichzelf over zichzelf afgeroepen maar dat vinden ze bij X natuurlijk niet.

Als mijn spotprenten te ver gaan dan moeten de berichten van Orban c.s. ook als te ver gaand worden beschouwd. Maar ik vrees dat X dat zeker niet vindt zeker niet met Elon Musk als eigenaar van X. Die steunt vast Orban.

Hoe dan ook, ik treur niet om de schorsing. Integendeel, ik besloot mijn account op te zeggen. Toen kwam er een tweede verrassing. Dat gaat niet. Ik kan als geschorst deelnemer niet mijn account opzeggen. De wonder wereld van X, Elon Musk en Orban. 

ZELENSKY, DE MAN VAN 90 MILJARD

 

Wat is nu eigenlijk 90 miljard Europese steun voor Oekraïne ofwel 45 miljard per jaar? De rekensom is gauw gemaakt. Het komt neer op ongeveer € 100,-  per inwoner behalve dan Hongarije, Slowakije en Tsjechië, die doen niet mee. Dat is een vorm van verraad. Willen zij weer Russische tanks in Praag (1968) en Boedapest (1956)?

Maar wat is 100 € per jaar voor de verdediging van de vrijheid van Europa? Een peuleschil vergeleken met de offers die Oekraïne brengt! Er zijn mensen die denken dat Rusland ons vrijheid brengt of een beter leven. Wel als je toestand beziet in Rusland, zowel materieel als geestelijk, dat weet je wel beter. Maar sommigen willen niet zien tot dat het te laat is.

Het leven voor Zelensky moet erg zwaar zijn. Terwijl elke dag burgers omkomen bij bombardementen en soldaten sneuvelen aan het front moet hij voor de overleving van zijn land vertrouwen op mensen die je in wezen nooit kunt vertrouwen. Ik bedoel politici. 

En dan heb ik het niet over Trump of de met zichzelf ingenomen Hongaarse onderkruiper Orban, of over de Tsjechische miljardair premier Babis of de Slowaakse wegkijker premier Fico maar ook over bijvoorbeeld de Franse president Macron, de Duitse Bondskanselier Merz, de Engelse premier Starmer, de Italiaanse premier Meloni en ja ook de Nederlandse toekomstige premier. Zij allemaal staan onder druk van kiezers en niets zo wispelturig als kiezers. Vandaag hosanna, morgen kruisig hem. 

Putin en Trump willen beiden niet voor niks verkiezingen in Oekraïne. Zij willen van Zelensky af. De man is hun veel te groot geworden en doet alsmaar niet wat zij willen, vrede sluiten ten koste van zijn land. Sterker nog, hij weet ze tot nu telkens via de Europese band te weerstaan.

Maar hoe lang nog? Zal Europa het vol houden? Is Europa in staat weerstand te bieden aan het koppel Trump-Putin? Voorlopig zijn er Europese leiders die  bereid zijn om te doen wat nodig is voor Oekraïne maar voor hoe lang nog? In Nederland lopen politieke leiders rond die het met Putin op een akkoordje willen gooien (Wilders) zo ook in België (Vlaams Belang), Frankrijk (Le Pen), Spanje (toch al een zwakke broeder), Italië enz. 

De vraag is of  Europa stappen durft zetten om een echte grootmacht te worden? Als de voormalige Europese grootmachten en oorlogvoerenden - Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk - elkaar kunnen vinden dan zou er wel eens een einde kunnen komen aan de politieke agenda van Trump en Poetin. President Zelensky heeft alvast veel voorwerk gedaan, nu nog doorzetten.

Dat Zelensky intussen overeind blijft is op zich al een God’s wonder. Dat maakt zijn tegenstanders alleen maar kleiner en onbeduidender. 

63. MEXICAANSE VERTELLINGEN. HET VISIOEN VAN DAVID

Nog altijd rijst de zonnepiramide majestueus en ongenaakbaar op boven de toeristen.

Frida laat zich niet kennen. Zo is haar aard. Ze zet de tocht naar de top van de zonnepiramide voort. Ze roept Trotski haar te volgen. Die laat zich dat geen twee keer zeggen. Haar soepel bewegende achterwerk is voor hem een extra aanmoediging. De revolutionair met het ijzeren brilletje smelt voor haar als was.

Maar moeder natuur laat zich niet tot alles dwingen. Zijn leeftijd begint bij de beklimming een danige rol te spelen. Langzaam gaat de klim zijn krachten te boven. Het dringt tot hem door dat hij het altaar van de liefde boven op de zonnepiramide wel kan vergeten.

Frida klimt gestaag verder, niet gehinderd door pijn of vermoeidheid. Ze kijkt om en ziet dat Trotski het opgeeft. Dat geeft haar een dubbel gevoel, een gevoel van triomf en van teleurstelling. 

Ze is sterker dan hij, maar de amoureuze afgang is een teleurstelling. Ze mist nu de revolutionaire liefdesdaad waarmee ze geschiedenis zou schrijven. Het zou haar faam als vrije en revolutionaire vrouw bevestigen en wie weet zou ze ook nog een kind van de revolutie gebaard hebben.

Ondertussen volgt David aan de voet van de piramide samen met Trotski’s vrouw nauwlettend de klim van Frida. Ze wordt alsmaar kleiner en kleiner totdat ze boven staat als een frêle poppetje onder de snel door de strak blauwe lucht zeilende wolken.

Hij knippert met zijn ogen. Ziet hij dat nu goed? Stijgt Frida met geheven armen op naar de wolken? Wordt ze ten hemel geheven door de oude Azteekse goden? Tegelijkertijd ziet hij rode en witte rozen van de trappen van de piramide naar beneden rollen. 

Hij kan zijn ogen niet geloven en blijft maar kijken. Gebeurt dit echt of heeft hij een visioen van wat er met Frida in de toekomst zal gebeuren? Hij kijkt voor de zekerheid naar de vrouw van Trotski maar die staat er nuchter bij. 

Frida begint aan de afdaling zich van geen ten hemel opneming bewust. Ze is teleurgesteld maar dat laat ze niet zien.Ze lacht en doet alsof het allemaal een grap is geweest, een brutale en vrijmoedige grap dat wel.

Trotski is er mismoedig van geworden. Alsof er niet al genoeg grappen met hem zijn uitgehaald. Het is niet niks om van een gevierd legerleider van het Rode leger een balling te worden in een vreemd land als Mexico die ook nog eens voor zijn leven moet vrezen. Verslagen begint hij aan de terugtocht.

Het dringt nu pas tot Frida door dat ze te ver is gegaan. Ze zoekt een weg om het goed te maken. Ze kijkt met grote ogen naar David. Die staat nog te bekomen van verbazing over wat hij net heeft gezien.

Zij ziet zijn verbazing en vraagt hem wat er aan de hand is. Hij knikt afwezig en speurt schielijk naar de rode en witte rozen die hij toch duidelijk van de trappen heeft zien rollen. Ze zijn er niet meer, niks te zien. Hij schudt het visoen van zich af en vraagt haar of hij iets kan doen.

Frida knikt. Ze wil het gezelschap opbeuren. Heeft hij een idee? David denkt even na en zegt haar dat het een ruim uur rijden is naar San Miguel Regla, waar Diego nog steeds met zijn lief Julia is. In het dorp is een tot hotel omgebouwde hacienda. Misschien is het iets om daar naar toe te gaan?

58. MEXICAANSE VERTELLINGEN. LEV TROTSKI

 

Frida Kahlo, "Zelfportret opgedragen aan Lev Trotski", 1937, olieverf op maroniet (61 x 76 cm),  National Museum for Woman in Art, geschenk van Clair Boothe Luce. 

Terwijl Diego in zijn geboortedorp zich bezighoudt met praktische problemen van zijn ouders, is David druk bezet met het redden van de wereld of liever gezegd van Trotski. Deze Russische ex-revolutionair, partijgenoot van Lenin en Stalin, ideoloog van de Russische communistische partij, wordt door partijgenoot Stalin met de dood bedreigd. 

Ondanks zijn vlucht uit Rusland vreest hij de moorddadige hand van Stalin en die reikt ver. Dus zoekt hij een plekje dat zo ver mogelijk van Moskou ligt. Aangemoedigd door leden van de Mexicaanse communistische partij, waaronder David zelf , vriend Diego en kunstvriendin Frida, nodigt president Carranza het echtpaar Trotski uit naar Mexico te komen.

Ondanks de morbide aanleiding voor de komst van Trotski en zijn vrouw naar Mexico, is zijn aankomst toch een reden voor een feestelijke ontvangst van het stel. Per slot van rekening is hij hun revolutionaire held ook al denkt vadertje Stalin daar heel anders over.

Die eerste avond met Trotstki valt het David op hoe begeesterd Frida is ? Ze fladdert in haar mooiste folklore kledij om hem heen als een mot rond het licht van een kandelaar of tegenwoordig een gloeilamp. Hij vraagt zich af of het daar bij zal blijven of dat er nog een vervolg komt.

David kent Frida al langer dan vandaag. Ondanks haar rugletsel of misschien wel dankzij, is zij een gepassioneerde vrouw die zich door niets en niemand laat tegenhouden, niet in de liefde, niet in de kunst en ook niet in de politiek. Ze zet de liefde en de kunst naar haar hand en het moet gezegd worden, met steeds meer succes.

De vrouw van Trotski laat het allemaal gebeuren. Wat moet ze? Ze is al lang blij dat ze in Mexico is. Het zwervend bestaan deed hun huwelijk geen goed. De dreiging van een aanslag door handlangers of huurlingen van Stalin maken dat de spanningen in huize Trotski huizenhoog oplopen.

Mexico is een bevrijding en misschien wordt dan weer alles vanouds. Ze ziet dat Lev opleeft. Ze ziet de naïeve Trotski en niet de revolutionaire strateeg, een legerleider van formaat en fanatieke communist die het moet afleggen tegen de brutale, brute en meedogenloze gluiperigheid van Stalin. Zijn ogen glinsteren van plezier achter zijn brilletje waarachter je dit alles niet vermoed. 

Nee, haar Lev is geen mensenkenner. Met de hartstochten van mensen weet hij zich geen raad en zo zal het ook wel met de Mexicaanse vrouw gaan. Hij zal zich een tijdje met haar vermaken maar uiteindelijk zal hij rust willen voor zijn revolutionaire ideeën en gedachten. Frida is gewoonweg teveel vrouw voor hem.

EUROPA ZAL ZIJN OF NIET ZIJN

 

Van links naar rechts: Premier Donald Tusk van Polen, Olena Zelesky, Britse premier Keir Starmer, Franse president Emmanuel Macron, president Volodymyr Zelensky en de Duitse Bondskanselier Friedrich Merz op het Maidanplein op 10 mei tijdens de bijeenkomst van Europese leiders ter voorbereiding van een staakt het vuren.

Europa staat op een kruispunt. Of Europa wordt een mogendheid -ook militair -  of  een randverschijnsel  in de wereld der grote mogendheden (VS, China en Rusland) met als  gevolg verlies aan welvaart voor zijn bewoners.

De beslissing om al dan niet een mogendheid te worden, wordt ons opgedrongen door Putin en vervolgens door Trump maar is ook een gevolg van de  totstandkoming van de Europese Unie.

Putin voert een meedogenloze oorlog tegen Oekraïne, gelegen aan de rand van Europa. Putin wil met deze oorlog paal en perk stellen aan de macht en de invloed van Europa op wat hij beschouwt als zijn invloedssfeer en in het geval van Oekraïne zelfs zijn eigendom. Zou Oekraïne volgens het oorspronkelijke plan van Putin opgeslokt worden door het Russische rijk dan zullen meerdere landen in Oost Europa volgen, met name de Baltische staten. Putin zal zijn invloedssfeer verder uitbreiden.

In sommige voormalige Sovjetlanden als Hongarije en Slowakije wil men deze keus (nog) niet onder ogen zien. Ze hebben in de afgelopen periode van relatieve vrede, een periode die begint met de val van de muur in 1989 (feitelijk hun bevrijding) en eindigt met het begin van de oorlog in Oekraïne in februari 2022, van twee walletjes kunnen eten.

Enerzijds genoten ze van de voordelen van de aansluiting bij de Europese Unie, anderzijds van de door Rusland geleverde goedkope energie. Dat laatste deden zij niet alleen. Meerdere Europese landen waaronder Duitsland en Nederland profiteerden in die tijd eveneens van de goedkope Russische energie. 

Met de inval van Rusland in Oekraïne is daaraan een einde gekomen. De oorlog stelt Europa voor de keus of het onderwerpt zich aan Russische belangen of kiest een eigen weg als mogendheid. De landen die het alsnog met Rusland op een akkoordje willen gooien, zullen uiteindelijk een keus moeten maken.

Sinds het presidentschap van Donald Trump weet Europa dat het, als het puntje bij paaltje komt, er alleen voorstaat in de wereld. Europa kan niet langer onverkort rekenen op de militaire macht en de nucleaire paraplu van de VS. Europa zal zich militair moeten versterken en moeten beschikken over een eigen afschrikking.

Er zit niet anders op dan de eenmaal ingeslagen weg van eenwording voort te zetten. Daarbij zal het creatief te werk moeten gaan want er is geen voorbeeld voorhanden. Er is geen continent in de wereld waar op een zo’n klein oppervlak zoveel landen met zoveel verschillende culturen naast elkaar bestaan als in Europa. Europa moet doorgaan zichzelf uit te vinden.

Die diversiteit is Europa’s kracht maar kan ook zijn zwakte zijn als het niet in staat is om met handhaving van zijn diversiteit een eensgezind Europa te smeden dat is staat is en geloofwaardig en daadkrachtig Europees beleid te voeren. 

De politieke besluitvorming moet georganiseerd worden op basis van die diversiteit. Uitgangspunt moet subsidiariteit zijn, dat wil zeggen de besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burgers leggen om een gevoel van nationale vervreemding tegenover Brussel te voorkomen.

Europa moet ook zijn waarden beschermen die in de loop der eeuwen tot stand zijn gekomen, enerzijds door praktische ervaring anderzijds door staten en instelling te baseren op christelijke-humanistische waarden. Daar moeten we als Europa niet flauw over doen. Europees burgerschap heeft zijn eigen betekenis en inhoud.

OEKRAÏNE OORLOG: PATSTELING AAN HET FRONT EN BIJ VREDESOVERLEG

 

Deze foto van de "Coalition of the willing"  moet Putin en Trump genoeg zeggen over de wil van Europa om zijn eigen toekomst te bepalen. Als praatjesmaker vice-president Vance denkt dat Europeanen watjes zijn dan kan deze foto hem misschien op andere gedachten brengen.  De belangrijkste spelers zijn Oekraïne met president Zelensky vooraan in het midden van het gezelschap. Daarnaast Engeland, Frankrijk, Polen en Duitsland. Duitsland is ook nog aanwezig in de persoon van de christendemocratische Ursula von der Leyen, voorzitter is van de EU commissie. Opvallend is de plek van Rutte als algemeen secretaris van de NAVO.  Hij valt net nog niet van de foto af.

De door Trump begonnen handelsoorlog verdringt het door Trump gestarte vredesoverleg over de oorlog in Oekraïne uit het wereldnieuws. Wordt er eigenlijk nog gepraat over een wapenstilstand? We horen of lezen er niets meer over. Is het overleg mislukt of heeft Trump het schaakbord Oekraïne verlaten om zich te wijden aan zijn handelsoorlog?

Nieuws over de oorlog zelf druppelt nog steeds met mondjesmaat binnen. In grote lijnen komt het erop neer dat sprake is van een patstelling tussen de legers van Rusland en Oekraïne langs de 1000 km. lange frontlijn.

Ondanks het verlies van bijna een miljoen manschappen, dood of gewond, is het Rusland niet gelukt om de oostelijke provincies Dontesk, Luhansk,  Zaporizja (met de kerncentrale in handen van Rusland) en Cherson in zijn geheel in te nemen. 

Uitgaande van het tempo van veroveringen in de afgelopen twee jaar zal het waarschijnlijk nog een à twee jaar duren voordat het Russische leger de gehele provincie Donetsk bezet zal hebben! Aangezien Putin deze gebieden officieel al tot Russisch grondgebied heeft verklaard, mag men aannemen dat de verovering van die provincies nog steeds zijn belangrijkste doel is.

Maar of dat gaat lukken, is maar de vraag. Kan Rusland zich nog eens een een half miljoen of meer doden en gewonde soldaten permitteren? Kan het nog genoeg manschappen mobiliseren en kan Rusland nog genoeg oorlogsmaterieel produceren om de verliezen op het slagveld op te vangen?

We weten niet hoe en wat er besproken wordt binnen het Kremlin. Zijn er verborgen meningsverschillen onder de politieke elite van Rusland? De Russische bevolking lijkt op de klassieke KGB/FSB manier te zijn lam geslagen met onderdrukking en intimidatie van iedereen en alleman die ook maar een spoortje kritiek heeft op de Speciale Militaire Operatie zoals de oorlog in Rusland nog altijd heet.

Duidelijk is in ieder geval dat de verovering van heel Oekraïne zoals in het oorspronkelijke plan voorzien, niet meer mogelijk is. Daarvoor is Oekraïne te sterk. Daarom heeft Putin de aandacht verlegd naar de veroveringen van de vier provincies en de Krim. Zou dat genoeg zijn om een wapenstilstand te sluiten? 

Misschien wel als daar niet Europa was tussen gekomen met zijn “Coalition of the Willing” van landen die bereid zijn om troepen in Oekraïne te stationeren als garantie voor de wapenstilstand en als afschrikking voor Putin om niet opnieuw te beginnen.

Met de “Coalition of te Willing” heeft Europa niet alleen een voet tussen de deur gezet van de VS en Rusland maar ook Rusland duidelijk gemaakt dat Oekraïne  binnen de Europese invloedssfeer blijft.

Dat is tegen het zere been van Putin. Met de komst van Europese troepen naar Oekraïne staat het vrije en democratische Europa nog dichter bij de Russische grens dan voor de Russische inval in Oekraïne. Dan is hij nog verder van huis dan voordat hij zijn speciale operatie begon!

Vandaar zijn bijkomende eisen; geen Europese troepen in Oekraïne tijdens de wapenstilstand en daarna, een halvering of zo van het Oekraïne’s leger en een neutraal Oekraïne. Daarmee denkt hij het land min of meer in zijn invloedssfeer te kunnen houden en als het nodig mocht zijn het oorlogsvuurtje weer opstoken.

Dat willen Oekraïne en Europa niet en dus zit de boel muurvast. Trump kan ook niet even bellen naar Europa en zeggen dat ze geen troepen mogen stationeren in Oekraïne. Dus Trump zit ook vast.

Er zit voor Rusland daarom niets anders op dan in arren moede verder te vechten tot Oekraïne en Europa zijn uitgeput en bereid zijn de door hem gewenste concessies te doen.

Natuurlijk, hij had liever in ouderwetse Sovjetstijl Kiev ingenomen en het hele land bezet maar dat zit er niet meer in dus is dit zijn tweede optie, een optie die zolang Oekraïne met hulp van Europa oorlog kan voeren, ook wel eens uit het zicht kan raken. 

Trump kan ook niets meer voor hem doen omdat ook hij de controle kwijt is dank zij de Europese opstelling van met name het driemanschap Starmer, Macron en Mersch. Europa is sterker dan Trump en Putin dachten.

.....en dan is er nog de olieprijs

"De Russische economie is sterk afhankelijk van olie-inkomsten, die ongeveer 30% van de totale staatsbegroting uitmaken.

Nu de oorlog in Oekraïne voortduurt, heeft het Kremlin de defensie-uitgaven enorm verhoogd en werd 32% van de begrotingsuitgaven voor 2025 toegewezen aan het leger en de oorlogsmachine in Oekraïne.

Maar er is een probleem: bij het opstellen van de begroting voor 2025 ging het Kremlin uit van een olieprijs van $ 70 per vat. Maar op 7 april daalde de prijs van Russische Oeralolie naar een dieptepunt in 21 maanden van $ 51,54 per vat in de Baltische havenstad Primorsk, aldus Argus Media.

"Als de gemiddelde prijs gedurende het jaar lager ligt (dan $ 70 per vat), zal Rusland minder geld te verdienen en uit te geven hebben, vooral om de groeiende kosten te dekken die verband houden met illegale acties tegen Oekraïne", vertelde Wojciech Jakobik, een energieanalist uit Warschau, aan de Kyiv Independent.

"Het Russische Nationale Welvaartsfonds zou sneller uitgeput raken en Rusland zou sneller een wapenstilstand nodig hebben", voegde hij toe." (The Kyiv Independent, 9 april 2025)

DE NIEUWE GEOPOLITIEKE WERELDORDE VOLGENS TRUMP

 

Bekijk de wereldkaart hierboven maar eens goed. Daarop zijn Canada en Groenland rood ingekleurd om aan te geven dat ze bij de Verenigde Staten horen. Als ik Trump goed begrijp wil hij immers Groenland en Canada goedschiks of kwaadschiks inlijven als nieuw grondgebied voor de VS.

Daar zijn de ogen van Trump goede geopolitieke redenen voor, redenen waarop hij voortdurend zinspeelt. De Verenigde Staten samen met Canada en Groenland worden het grootste land ter wereld, groter dan Rusland, dat tot nu toe het grootste land in de wereld is.

Maar niet alleen wordt het dan het grootste land in de wereld maar ook het rijkste land aan grondstoffen, rijker dan Rusland en grote rivaal China. Die beide grootmachten zullen het, als het gaat om landoppervlakte en grondstoffen, moeten afleggen tegen tegen de VS. Daarmee wordt de VS zo goed als zelfvoorzienend. “Everybody Rich" noemt Trump dat in zijn toespraken.

Hij is inmiddels begonnen aan dit geopolitieke doel te werken. Canada is misschien de moeilijkste hobbel. Hij begon al tijdens zijn campagne met gerichte beledigingen en kleineringen van het land. Premier Trudeau noemt hij steevast gouverneur, alsof Canada al een staat is van de VS. Dat herhaalde hij in zijn zogenaamde “State of the Union”.

Zijn belangrijkste wapen zijn handelstarieven. Hij hoopt met die tarieven de economie van Canada en daarmee het land op de knieën te krijgen. De oplossing voor de Canadezen is dan om de 51ste staat van de VS te worden en de tarieven verdwijnen als sneeuw voor de zon. 

Dit is een scenario dat naar ik meen in het hoofd van Trump c.s. zit. De Canadezen zelf vrezen er in ieder geval voor. Als het tot een militaire confrontatie mocht komen, dan zal Canada moeten inbinden. Het enige wat nog een rol kan spelen is de houding van Engeland. Koning Charles is nog altijd staatshoofd van Canada. Hoe dat gaat uitwerken weet nog niemand.

Groenland is een ander verhaal. Dat land wordt gekocht. De eerste stap is de onafhankelijkheid van het land door uit het Deense Koninkrijk te stappen. Dan is het alleen nog maar een kwestie van een politiek van wortel en stok. De VS zullen de Groenlanders enerzijds afkopen en anderzijds intimideren. Hier dringt zich een vergelijking op met de inname van de Krim door Rusland, maar misschien heb ik teveel fantasie.

Om dit geopolitieke verhaal af te ronden. Mexico interesseert de VS niet. Het is onbetrouwbaar, chaotisch en te Spaans. Het zou de Spaanstalige bevolking in de VS politiek gevaarlijk maken voor de blanke bevolking die Trump vertegenwoordigt. Wel hebben de VS belang bij controle over het Panamakanaal en als ik het goed heb gelezen is Trump volop bezig die in handen te krijgen. Panama heeft geen poot om op te staan behalve internationaal recht, maar dat telt niet in de ogen van Trump c.s.

Wat zijn de gevolgen voor Europa? Geopolitiek is Europa voor de VS niet meer interessant. Europa moet daarom maar voor zichzelf zorgen en het zelf maar regelen met Rusland. Zaken doen met de VS kan altijd, dollars en Euro’s zijn altijd welkom, maar de VS zullen zich niet meer bemoeien met Europa. Om China van het lijf te houden hebben ze Europa niet nodig, voor hoog technologische kennis en productie ook niet.

Europa is eigenlijk alleen maar lastig. Je weet nooit wie het nu eigenlijk in dat continent voor het zeggen heeft. Europa bestaat geopolitiek niet. Er zijn teveel hoofdsteden en even zoveel telefoonnummers met altijd weer nieuwe gezichten. Het is een vermoeid en vermoeiend continent.

Het lot van de NAVO lijkt daarmee beslist. Internationale instellingen van de VN zijn al evenmin nodig. De drie groten -Amerika, Rusland en China - regelen hun zaakjes onderling. De rest doet er niet meer toe.