TRUMP EN HET EINDE VAN DE PAX AMERICANA

 

Omdat de Amerikaanse president Roosevelt bij zijn kiezers niet de indruk wilde wekken met oorlogsvoering in Europa bezig te zijn, stuurde hij "Wisselwachter" Harry Hopkins als zijn oren en ogen naar Wintston Churchill (links) en Joseph Stalin.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog legde de Amerikaanse president Roosevelt de basis voor wat de Pax Americana is gaan heten, een internationale orde gebaseerd op democratische waarden en wederzijdse belangen. Daarvoor moest Roosevelt het isolationisme dat de Amerikaanse politiek vanaf zijn onafhankelijkheid domineerde, overwinnen.

Dat was niet gemakkelijk, zo kun je lezen in het boek ‘De Wisselwachter’ van Geert Mak. Hoewel Roosevelt en zijn hondstrouwe manusje van alles Harry Hopkins (De Wisselwachter) van meet af aan beseffen dat Hitler een groot gevaar is voor Amerika en voor het voortbestaan van de Westerse democratieën, moeten zij op kousenvoeten te werk gaan om het zwaar onder Hitler’s vuur liggende Engeland van Winston Churchill te steunen.

Amerika zit dan nog volop in zijn isolationistische traditie, een traditie die ze sinds de onafhankelijkheid koesteren. De meerderheid van de Amerikanen menen zich beschermd te weten tegen oorlog door de twee oceanen die hun scheiden van het Europese continent en van het krijgshaftige Japan.

Niettemin wil de meerderheid van de Amerikanen graag afrekenen met Hitler en de bloedige strijd van Engeland zoveel mogelijk steunen, tenminste zo lang Amerika niet daadwerkelijk bij de oorlog betrokken wordt. Roosevelt voelt dat aan en weigert Hitler de oorlog te verklaren ook al loopt hij half West Europa onder de voet.

Roosevelt beseft terdege dat als de Engelse zeemacht valt, wat in 1940 en 1941 niet ondenkbaar is, dat dan de Atlantische oceaan open ligt voor de gevreesde Duitse U-boten. In die jaren worden door deze duikboten honderden koopvaardijschepen tot zinken gebracht, zodanig veel dat de voedselvoorziening van Engeland in gevaar komt.

Toen Hitler Rusland binnenviel werd de dreiging van Duitse overheersing groter maar weigerde Roosevelt de oorlog te verklaren aan Duitsland. Sam met Churchill beseft hij wel dat steun moet worden geboden aan Stalin. Hitler verslaan was prioriteit nummer een.

Pas door de Japanse aanval op Pearl Harbor waagde Roosevelt het om Hitler de oorlog te verklaren. Nu moest ook de Amerikaanse kiezer het isolationisme loslaten. Amerikanen beseffen dat hun land niet meer veilig tussen twee oceanen ligt. Na de oorlog werkt Roosevelt aan een nieuwe wereldorde gebaseerd op democratische waarden. 

Nu 80 jaar later maakt Amerika met president Trump de omgekeerde beweging. Trump keert de wereld en de democratische waarden de rug toe. Hij is nog slechts geïnteresseerd in macht als basis om voordelen te behalen voor Amerika.

Voor Trump is Rusland vooral een toekomstige handelspartner en Oekraïne een oorlog waaraan verdiend kan worden. De tijd van de Amerikaanse atoomparaplu lijkt voorbij. Het ziet er naar uit dat Europa klem zit tussen een machtige en cynische vastgoedhandelaar en een al even cynische machtswellusteling.

GUERNICA

 

Ik denk dat het schilderij Guernica van Picasso voor Spanje net zo belangrijk is als de Nachtwacht voor Nederland. Het trekt in ieder geval net zoveel aandacht in het Museo Reina Sofia in Madrid. Picasso en Rembrandt behoren tot de grootste schilders van de wereld. Hun thema's zijn verschillend net zoals hun verfkunst. De Nachtwacht is portretkunst van het hoogste niveau. Het zou een saai schilderij zijn als Rembrandt er geen dynamiek in had gebracht door het plaatsen van de nachtwakers, en dan vooral de twee vooraan ent het raadselachtige meisje met de kip aan de gordel, alsof ze op weg gaan. Zelfs de lansen en geweren suggereren beweging. Die beweeglijkheid van de geportretteerden zien we ook in ene andere wereldberoemd schilderij "La Meninas" van Velazquez.  
Guernica is in zijn aard beweeglijk en gene portret of je zou het een portret van een bombardement moeten noemen. Picasso schildert het eerste bombardement ooit; een bombardement op het stadje Guernica tijdens de Spaanse burgeroorlog door Hitler's Luftwaffe. Het is een universele aanklacht geworden. Guernica is met zijn 27,3 vierkante meter een stuk groter dan de Nachtwacht met zijn 17,21 vierkante meter.

Voor schilders is de Guernica bijna een onuitputtelijke bron voor studie en inspiratie. Zo heeft Picasso voor altijd het onpeilbare leed vastgelegd van de moeder die haar kind verliest. Opvallend is de rol die de stier speelt. Zo te zien ontfermt hij zich over het leed van de moeder met het dode kind. De stier niet als offer maar als beschermgod. We zien voor haar op de grond een krijger liggen met een gebroken zwaard in zijn afgehouwen hand. Boven hem staat een paard in doodsangst. Helemaal bovenaan het schilderij brandt een lamp alsof Picasso nog eens wil benadrukken dat hetgeen zich afspeelt heel goed gezien moet worden.

Detail van het gebroken zwaard nog altijd stevig geklemd in de hand van de dode krijger. Wat betekent de vage bloem naast zijn hand? Is het een bloem voor de moedige krijger? Is het bedoeld als troost of is het de onverschilligheid van de natuur op het moment van vreselijk lijden bij de mensen? De uitvoering in tinten grijs en zwart met streepjes-accent versterkt de kracht van de scene.

Nooit is de smeekbede om hulp beter in beeld gebracht dan met de gezichten van deze twee vrouwen.  Het is op dit detail van het schilderij niet te zien maar de bovenste vrouw houdt een olielamp vast die als het ware licht moet werpen in de duisternis van het leed dat hun wordt aangedaan. De lijnen van de tekening zijn zoals in het hele schilderij trefzeker en worden verterkt door het gebruik van de schaduwkleuren. 

De wanhoop van deze vrouw is diep zwart. Er is nog slechts een heel klein raam boven haar waarvan we kunnen vermoeden dat daar nog licht is, maar of dat licht nog ooit deze wanhopige vrouw zal bereiken, is hoogst onzeker.

TRUMP EN DE OPSTAND DER HORDEN

Trump stelt zich tijdens het TV debat met Hillary Clinton, de presidentskandidaat van de Democratische partij, als een loerende oude wolf achter haar op. De boodschap aan het publiek is duidelijk. Hij zal haar met huid en haar verslinden.

 

Wat voor de een voor de hand ligt, is voor de ander een raadsel. Zo kun je je afvragen hoe het kan dat zoveel mensen in Trump geloven en bijgevolg op hem stemmen en, excuus voor de vergelijking, iets wat ik me ook vaak heb afgevraagd bij Hitler.

Diens toespraken, die gepaard gaan met geschreeuw, gezwaai, dreigende gebaren en intimidatie zijn voor mij genoeg om nooit of te nimmer op zo iemand te stemmen. Dit soort mensen zijn per definitie onbetrouwbaar omdat ze hun emoties onvoldoende onder controle hebben en bovendien de toehoorders emotioneel opzwepen. Zij maken van hun gehoor een massa of scherper een horde.

Ik zal ook nooit de scene vergeten waarin hij tijdens een verkiezingsdebat achter Hillary Clinton ging staan, wat op zich al beledigend en intimiderend is, met gekromde rug en een blik als van een roofdier. Tragisch genoeg verloor Hillary Clinton op dat moment van Trump. Ze kon hem niet aan net en dat zag zijn stam.

Meer dan 80% van de Republikeinse kiezers zei dat ze meer vertrouwen hebben in Trump dan enig andere bron, waaronder niet alleen conservatieve mediafiguren en religieuze leiders, maar zelfs hun eigen ‘vrienden en familie’. Trump heeft onder Republikeinse kiezers de status van een heilige of een god die onaantastbaar boven iedereen uitsteekt. Hij is hun stamleider geworden.

Dit vertrouwen in Trump wordt gevoed door het wantrouwen dat Republikeinse leiders al decennia lang zaaien om kiezers te werven. De Republikeinse boodschap is dat het niet goed gaat met Amerika omdat de Federale Regering ofwel Washington eigenlijk niet deugt. Dat wantrouwen valt in vruchtbare grond bij kiezers die zich bedreigd en/of slachtoffer voelen van “Washington”. Zij voelen zich als ze een bedreigde blanke of religieuze minderheid terwijl ze dat niet zijn.

Merkwaardig genoeg verdwijnt dat gevoel niet als hun man in Washington president wordt. Integendeel, Trump als president bleef wantrouwen zaaien naar iedereen en alleman die niet tot zijn regering behoorde of daartoe behoort had en zich tegen hem had gekeerd. Het is altijd de ander die het doet. Hij zelf is boven alles en iedereen verheven. Trump is de onaantastbare leider van een horde. De Spaanse filosoof Ortega y Gasset waarschuwde al voor de opstand der horden. Wij zitten ermee.
 

OORLOGSBULLETIN 65. WAAROM OEKRAÏNE ER TOE DOET.

Carl Bildt was minister van Buitenlandse Zaken van Zweden van 2006 tot 2014 en premier van 1991 tot 1994, toen hij onderhandelde over de toetreding van Zweden tot de EU. Als gerenommeerd internationaal diplomaat was hij speciaal gezant van de EU voor voormalig Joegoslavië, hoge vertegenwoordiger voor Bosnië en Herzegovina, speciaal gezant van de VN voor de Balkan en covoorzitter van de vredesconferentie van Dayton. Hij is medevoorzitter van de European Council on Foreign Relations.

 

Een artikel van Carel Bildt, voormalig Zweeds premier en minister van Buitenlandse zaken, over de betekenis van de oorlog in Oekraïne voor Europa markeert het nieuwe Europese denken in Zweden . Er was een tijd dat de Zweden heel anders dachten over internationale politiek, Europa en Amerika.

In de jaren zeventig, tijdens de Koude Oorlog, presenteerde het land zich onder leiding van de sociaal democraten als een vredig progressief land. Daarom bleven ze neutraal in de Koude Oorlog. De NAVO was teveel een club van kapitalistische landen geleid door het super kapitalistische en in wezen imperialistische Amerika. 

Dat de NAVO Zweden toch ook geopolitieke rugdekking bood tegenover de machtige Reus Rusland wilden ze liever niet horen. Ze bleven de linkse dictator Fidel Castro in Cuba trouw al was het maar om Amerika te pesten. Hun verzet tegen  de Chileense dictator Pinochet gold als de lakmoes proef van het anti-fascisme beleid. Zweden gold voor Europse sociala democraten als het grote voorbeeld.

De Russische inval in Oekraïne betekende een keerpunt in de Zweedse buitenland politiek die al aan slijtage onderhevig was. De aanvraag tot lidmaatschap van de NAVO maakt het keerpunt definitief. Zweden rekent zich voortaan tot de Europese landen, zo schrijft Carl Bildt in zijn artikel “Waarom Oekraïne er toe doet”.

STOCKHOLM – De Republikeinse gouverneur van Florida, Ron DeSantis – een toekomstige Amerikaanse presidentskandidaat – zorgde onlangs voor opschudding door de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne te omschrijven als een louter “territoriaal geschil” dat niet van invloed is op de strategische kernbelangen van Amerika. Na onmiddellijke, zware kritiek en een daling in de polls, probeerde DeSantis zijn opmerkingen terug te draaien. Maar het argument blijft in omloop en DeSantis is niet de enige die ermee leurt.

De geschiedenis kan ons helpen uitzoeken of DeSantis' beschrijving van het conflict enige verdienste heeft. Had Adolf Hitler een "territoriaal geschil" met Polen toen hij in september 1939 zijn blitzkrieg tegen zijn buurman lanceerde? Hitler formuleerde de zaken soms zelf in deze bewoordingen, bijvoorbeeld wanneer hij sprak over zijn plicht om Duitstaligen in Polen te beschermen. Maar dergelijke retoriek was altijd slechts een rookgordijn om de aandacht af te leiden van het werkelijke doel. Hitler wilde het onafhankelijke Polen, dat na de Eerste Wereldoorlog weer was ontstaan, elimineren en zo de weg vrijmaken voor de oostwaartse expansie van Duitsland.

Men moet natuurlijk altijd oppassen met historische parallellen; maar de overeenkomsten tussen Hitler in 1939 en de Russische president Vladimir Poetin vandaag zijn duidelijk. Waar Hitler zijn bezorgdheid uitsprak voor Duitstaligen in Danzig, doet Poetin hetzelfde voor Russisch-taligen in Donbas. Poetin heeft expliciet verklaard dat hij Oekraïne ziet als een "historisch Russisch land" en dat Vladimir Lenin een grote politieke fout heeft gemaakt door na de Eerste Wereldoorlog een Oekraïense staat te laten ontstaan om na de Tweede Wereldoorlog een van de oprichters van de Verenigde Naties te zijn.

Poetin wil dat deze geschiedenis wordt teruggedraaid. Zijn doel is om Oekraïne als natiestaat te elimineren door het om te vormen tot een louter administratieve regio binnen een groter Russisch rijk. De Russische tsaren van de achttiende en negentiende eeuw zijn zijn voorbeeld, hun veroveringsoorlogen zijn zijn inspiratiebron. Alle twijfels over de bedoelingen van het Kremlin zijn weggenomen door de handlangers en politieke bondgenoten van Poetin.

Denk aan Dmitri Medvedev. Een voormalige Russische president die nu plaatsvervangend voorzitter is van de Nationale Veiligheidsraad, heeft verklaard dat een soeverein Oekraïne "voor niemand op de planeet nodig is" en daarom zal ophouden te bestaan zodra Rusland er klaar mee is. In navolging van Poetin betoogt Medvedev dat Oekraïne bestaat uit "kunstmatig afgesneden gebieden, waarvan vele inheems Russisch zijn, die in de twintigste eeuw per ongeluk van elkaar zijn gescheiden".  Zijn conclusie is grimmig: “We hebben geen ‘unterukraine’ nodig. We hebben Groot Groot-Rusland nodig.”

Dergelijke losgeslagen retoriek zou niet worden getolereerd als het niet de positie van Poetin en de rest van zijn binnenste kring over de kwestie weerspiegelde. Medvedevs "Big Great Russia" bestond ooit. Anderen noemden het destijds onder een andere naam: "de gevangenis van naties." Na de ineenstorting van het Russische rijk in 1917 grepen Finland, Polen, Estland, Letland en Litouwen de kans om hun onafhankelijkheid veilig te stellen. En hoewel de Oekraïners ernaar streefden hetzelfde te doen, werden ze verpletterd door het daaropvolgende bolsjewistische geweld. Om het duidelijk gearticuleerde project van het Kremlin om Groot Groot-Rusland te herscheppen als een "territoriaal geschil" te behandelen, is een verkeerde inschatting van historische proporties. 

Rusland heeft de territoriale integriteit van een andere VN-lidstaat geschonden in een poging deze van de kaart te vegen. Het Kremlin laten profiteren van dit ernstige misdrijf tegen de internationale vrede zou de hele wereldorde kunnen ondermijnen. De kernprincipes waarop de VN berust, worden rechtstreeks uitgedaagd, en op een manier die de deur opent voor andere staten met imperiale ambities of etterende grieven om hun kleinere en zwakkere buren op te slokken. We lopen het risico af te dalen in een wereld die wordt geregeerd door de wet van de jungle, waar macht het goede doet.

DeSantis en elke andere politicus die betwijfelt of het Westen belang heeft bij de toekomst van Oekraïne, moet nadenken over wat er werkelijk op het spel staat. Ze zouden er goed aan doen de  verklaringen van Medvedev en andere Russische leiders over deze kwestie te lezen, anders lopen ze in dezelfde val als de appeasers van eind jaren dertig.

Dit is geen territoriaal geschil. Dit is een oorlog over de wereldorde zoals wij die kennen. 

OORLOGSBULLETIN 57. SIRENEGEZANG UIT AMSTERDAM

 

Putjinski draagt graag zijn Rode Laarsjes als hij hoog te paard zit.

Met de oorlog in Oekraïne laten ook politicologen van zich horen. In de rij van vermeende vredesduiven (zie mijn blog van 21 en 23 februari) voegt zich  de Amsterdamse hoogleraar in conflictstudie Jolle Demmers. In FD van 15 februari schrijft ze dat de EU op ramkoers met Rusland is gekomen door mee te gaan in de doelstelling dat Oekraïne moet winnen, wat wil zeggen de Russen uit alle bezette gebieden te verdrijven inclusief De Krim.

“Zo’n focus op volledige terugwinning van territoriale controle zal onvermijdelijk leiden tot een lange, bloedige oorlog met kans op nucleaire escalatie. De auteurs van het rapport Avoiding a Long War (2023) van de invloedrijke RAND-denktank wijzen erop dat het Poetin-regime een aanval op de Krim (waar de Russische Zwarte Zeevloot is gevestigd) ziet als een existentiële bedreiging van de nationale veiligheid, zeker gezien de grote investeringen en risico’s waarmee de annexatie gepaard ging.”

Kort samengevat, de angst voor een atoomoorlog en het belang van De Krim voor Rusland moet ons doen inzien dat we zo snel mogelijk naar de onderhandelingstafel moeten. Hoe doen we dat? Door Oekraïne geen wapens en munitie te leveren zodat ze vanzelf wel moeten ophouden met oorlog voeren. Vrede achter de rug om en tegen de wil van Oekraïne.

“Uiteraard hebben wij op deze oorlog beperkte invloed. Maar dankzij de miljarden aan wapenleveranties, de intensieve trainingsoperaties en inlichtingen zijn wij al lang deelgenoot van dit oorlogscomplex. Daarmee dragen wij medeverantwoordelijkheid voor zowel de escalatie naar nog meer gruwelijkheden, als een uitweg uit deze hel. Er is nagenoeg geen kans dat Oekraïne de doelstelling van volledige territoriale controle zal realiseren. In plaats van daarop te blijven aansturen, kan de Nederlandse regering beter haar beperkte instrumenten aanwenden om (met name binnen de EU, Navo en Oekraïne zelf) een verschuiving naar de-escalatie te bewerkstelligen. Daarbij is het zeer waarschijnlijk dat Oekraïne de controle over een deel van zijn grondgebied kwijt raakt.”

De vrede van Demmers betekent verraad aan Oekraïne en toegeven aan de agressor Rusland. Dit doet denken aan de Engelse eerste minister Chamberlain die Hitler voor de vrede wilde paaien door een stuk Sudetenland weg te geven, een ramp voor het toenmalige Tsjechoslowakije. In Sudetenland lagen de verdedigingslinies van het land en stonden de belangrijkste industrieën. In de Donbas staan voor Oekraïne belangrijk industrieën -inmiddels grondig vernietigd - en is de Krim een belangrijk strategisch schiereiland aan de zee van Azov.

Ondanks deze toezegging viel Hitler toch Polen binnen. Exit vredestichter Chamberlain. Zal Putjinski iets soortgelijks doen door bijvoorbeeld de Baltische staten binnen te vallen? De Baltische staten menen van wel. Maar ja, die hebben geen opleiding Conflict Studies gehad.

Er kan pas over vrede gepraat worden als beide landen er aan toe zijn. Oekraïne voor het blok zetten door geen wapens meer te leveren is en blijft de kaart trekken van Putsjinski. Zie die eerst maar eens te overtuigen dat hij de verovering van Oekraïne moet opgeven. Ik vrees dat zulksop het slagveld zal worden uitgemaakt. 

OORLOGSBULLETIN 39. KOUDE OORLOG

 

petrus nelissen, "Als de Bom valt", een fotocollage

De oorlog in Oekraïne is een restant van de Koude Oorlog. De heersende gedacht was dat met de val van de Berlijnse muur in 1989 en het uiteen vallen van de Sovjet Unie daarna de Koude Oorlog was afgelopen. 

Er was zoveel optimisme over de overwinning van de liberale democratie dat de idee post vatte dat het rijk der vrijheid was aangebroken, aldus het veel bekritiseerde boek “Het einde van de geschiedenis” van Fukuyama. 

De oorlog in Oekraïne laat op dramatische wijze zien dat het einde van de Koude Oorlog en het uiteenvallen van de Sovjet Unie in Rusland nog lang niet verteerd is. 

Rusland begon geen diepgaand zelfonderzoek zoals Duitsland na de Tweede Wereldoorlog. Met het vertrek van Jeltsin stagneerde de ontwikkeling naar een open, transparante democratie.

Met Putjinski keerde het heimwee naar de Sovjet Unie en het Groot Russische rijk met volle kracht terug in de Russische politiek. Onder leiding van Putjinski sloot het land zich op Stalinistische wijze op in zijn eigen gelijk nu niet gesteund door een communistische doctrine zoals tijdens Stalin maar door een conservatief wereldbeeld gevoed door de Russisch Orthodoxe kerk. 

Putjinski legt zijn volk het eigen gelijk op langs de weg van patriotisme. Er mag niet getwijfeld worden aan moedertje Rusland, zelfs niet aan Stalin die er met zijn moord op miljoenen Russen een grote puinhoop van had gemaakt. De nieuwe Tsaar wil dat Stalin’s misdaden met de mantel van het patriotisme bedektworden.

Maar hij gaat verder. Net als Hitler indertijd het verlies van het Duitse keizerrijk in de Eerste Wereldoorlog wilde herstellen door een nog groter rijk te veroveren, wil Putjinski de macht van Rusland herstellen door Oekraïne (en wie weet wat nog meer?) met geweld aan Rusland toe te voegen. Ultra nationalisten hebben het over Novo-Russia.

Die droom dreigt nu op het slagveld in zijn tegendeel te verkeren. In plaats van herstel van het Grote Rijk zou het wel eens een grote vernedering kunnen worden voor hem en Rusland. Een vernedering die zijn eigen volk hem blijkbaar niet wil besparen nu zoveel mannen op de vlucht zijn geslagen voor de gedeeltelijke mobilisatie. Zij stemmen massaal met hun voeten tegen de oorlog. 

Putjinski heeft daardoor niet alleen maar meer met buitenlandse vijanden te maken maar ook met binnenlandse tegenstand. Hij zit zwaar in de puree. De vraag is nu wat gaat hij doen. Als hij zich gedraagt zoals hij zich tot nu heeft gedragen, namelijk als een Veroveraar dan moeten we het ergste voorbereid zijn. 

Of dat ergste in de vorm van een nucleaire confrontatie is, weten we niet. In de Koude Oorlog is dat niet gebeurd ondanks dat het als dreiging boven de wereldpolitiek hing. Misschien komt het dus nu ook niet zo ver maar de dreiging ervan kan net als tijdens de Koude Oorlog nog lang boven ons blijven hangen.

OORLOGSBULLETIN 14

 

Ik heb het ene oorlogsbulletin nog niet geschreven of er volgt alweer een ander. Zoveel gebeurt er en zoveel valt te overdenken. Neem nou het interview met de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov al jarenlang een overtuigde spreekbuis van Putinski. Hij kan liegen en draaien alsof het gedrukt staat. Een diplomaat van de buitencategorie maar hij hoort niet tot de intimi van Putisnki heet het in de oorlogspers.

Zijn opmerking dat Hitler joods bloed zou hebben gehad en dat joden zelf de ergste antisemieten zijn, schoot Israel en veel normale mensen in het verkeerde keelgat. Semitisch anti-semitisme of zoals ze het in Israël zeiden Joden hebben niet zichzelf vermoord. Uit de excuses van Putinski over deze uitglijder maak ik op dat dit de eerste grote uitglijder is van Lavrov en hoogst waarschijnlijk meteen ook zijn laatste want ik denk niet dat Putinski hem nog lang op zijn post zal laten.

Uit de excuses van Putinski kun je ook opmaken dat Israel te belangrijk is om ze tegen je in het harnas in te jagen. Waarom weet ik niet, wel is zeker dat Israel in het conflict zorgvuldig geen partij kiest. Het land wil bevriend blijven met Rusland en met het Westen naar wordt beweerd omdat het een rol als bemiddelaar wil spelen.

Ik lees dat de Nederlandse hoogleraren van Rob van Wijk en Jan Arend Boekestijn heel bezorgd zijn dat het te laat zou zijn voor de-escalatie en dat bijgevolg escalatie dreigt die op zijn beurt kan leiden tot inzet van (tactische) kernwapens door Rusland. Of het zo een vaart zal lopen, kan natuurlijk niemand voorspellen maar we mogen toch aannemen dat de verbale worsteling van Yankee Joe Biden met Putinski weloverwogen en doordacht is. 

Hoe dan ook, Putinski zelfs heeft gezegd dat kernwapens alleen van stal zullen worden gehaald als de “integriteit van Rusland wordt bedreigd” en dat is niet het geval. De oorlog komt niet op Russisch grondgebied en daar zal Yankee Joe zich zeker voor hoeden.  Wat Yankee Joe wel doet is de integriteit van Putinski zelve aanvallen. Het is op dat niveau dat hij tegenspel biedt aan Putinski. Een tegenspel waar men in Nederland weinig of geen ervaring mee heeft om de eenvoudige redenen dat wij geen militaire mogendheid zijn zoals Frankrijk, Engeland en uiteraard de VS.

Nederland kan nog maar nauwelijks in politieke machtstermen denken en militair grootschalig opereren. We zijn militair gezien niet veel meer dan een Mobiele Eenheid die hier of daar ingezet kan worden als hulp bij lokale geweldsincidenten. De enige Nederlander die in de wandelgangen van de grootschalige macht heeft rondgelopen is de voormalige algemeen secretaris van de NAVO Jaap de Hoop Scheffer. Ik denk dat hij de verbale escalatie van Yankee Joe goed kan inschatten.

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNEOORLOG 2

Putinski's bombardement op Marioepol, maart 2022

 

Putinski's bombardement op Grozny, oktober 1999

 

Hitler's Luftwaffe bombardement op Rotterdam, mei 1940

 

Hitler's Luftwaffe bombardement op Guernica, April 1937

 

"HIM": HITLER

Maurizio Cattelan, Him, 2001

Een geknielde Hitler die ogenschijnlijk tot iets hogers zit te bidden, dat is pas provocerend. Zou hij daadwerkelijk tot iets hogers hebben kunnen bidden? Ik kan het me niet voorstellen. Voor zover ik me een beeld van hem kan vormen, beschouwde hij zichzelf uiteindelijk als de allerhoogste. Trouwens zijn volgelingen ook. Zij aanbaden hem als een soort verlosser. Ik denk dat veel Duitsers in zijn tijd meer vertrouwen in hem hadden dan in een god ook al was Duitsland toen een overwegend Christelijk land.

Hoe dat kon? Natuurlijk, hij had zijn superioriteit goed georkestreerd en georganiseerd met behulp van de kornuiten van zijn Nazipartij, die overigens ook onvoorwaardelijk in hem geloofden. Hij combineerde met hulp van zijn partij brute macht met verbale overtuigingskracht. Het geloof in hem werd groter naarmate hij meer politieke en militaire successen boekten. Dat was ook wat er van meet af aan fout ging. De veel te grote toegeeflijkheid van de politieke leiders en later de Engelsen en andere landen.

Zo raakte hij nog meer van zichzelf vervuld wat hij op zijn beurt weer uitstraalde naar zijn volgelingen. Daardoor wist hij ze nog meer te betoveren. Hitler werd voor zichzelf en zijn volgelingen een bovenmenselijke figuur. Het werd haast onmogelijk om niet in hem te geloven. De Duitsers waren met hem in een ‘Teufelskreis’ terecht gekomen waar haast geen ontkomen meer aan was. Wie er zich aan wilde onttrekken, kwam in een kamp terecht waar je op de een of andere manier aan je einde kwam. Verzet tegen hem en zijn Nazikornuiten werd met geweld gebroken.

Met zijn betovering kreeg Hitler ook vat op op een groot deel van politieke, militaire en zakelijke elite van het land. Ze aanvaardden hem op alle terreinen, als politicus, als militair strateeg, als diplomaat en las geestelijk leidsman. Achteraf absurd en onbegrijpelijk maar het gebeurde toch maar tot aan de ondergang van zijn legers en zijn land toe.

Was het op moment van de ondergang van zijn land en zijn volk, dat hij alsnog had kunnen neerknielen? Ik denk het niet. Daarvoor beschouwde hij zichzelf als te hoog, als de duivel zelve en die knielt voor niemand. Een knielende Hitler kan dus niet. Daarom ook moest hij na zijn verlies wel zelfmoord plegen. Voor een bovenmens is er geen andere weg meer mogelijk. De dood als verlossing.

ICH DANKE DIE HOLLÄNDER DAS SIE JETZT AUCH UNSERE TOTEN ERINNERN

1. Foute keuze

Ik lees in het gedicht “Foute keuze” van Auke de Leeuw dat Dirk “koos voor het verkeerde leger met verkeerde idealen” omdat hij “vluchtte voor de armoede, hoopte op een beter leven”. Die twee woordjes ‘omdat hij’ staan niet in het gedicht en daar draait het nu juist allemaal om.

Ik lees dus dat Dirk iets van zijn leven wilde maken maar helaas de verkeerde keus maakte. Een drama wat ons allemaal kan overkomen. Een drama wat de Duitsers onder Hitler ook overkwam. Kunnen we de Duitse natie dan nog wel de oorlog kwalijk nemen? Het motief –op zoek zijn naar een beter leven – vergoeilijkt hier het kwaad van de verkeerde keuze. Zo ligt de weg open voor de vergoeilijking van elke misdaad. Als de bedoelingen maar goed zijn, de rest is pech.

2.Nationale dodenherdenking

Moet een land dat onder de voet werd gelopen door een bezettingsleger waardoor het zijn vrijheid in alle opzichten verloor voortaan ook de doden van die bezetter herdenken? Wat is dan de waarde van die herdenking? Dat we uiteindelijk allemaal dood gaan of we nu aan de goeie of de verkeerde kant stonden?

Ik neem aan dat we vinden dat Indonesië voortaan ook onze dode soldaten als gevolg van de Indonesische bevrijdinsgstrijd  moeten herdenken. Of zal men daar in Indonesië anders over denken?