ZELENSKY, DE MAN VAN 90 MILJARD

 

Wat is nu eigenlijk 90 miljard Europese steun voor Oekraïne ofwel 45 miljard per jaar? De rekensom is gauw gemaakt. Het komt neer op ongeveer € 100,-  per inwoner behalve dan Hongarije, Slowakije en Tsjechië, die doen niet mee. Dat is een vorm van verraad. Willen zij weer Russische tanks in Praag (1968) en Boedapest (1956)?

Maar wat is 100 € per jaar voor de verdediging van de vrijheid van Europa? Een peuleschil vergeleken met de offers die Oekraïne brengt! Er zijn mensen die denken dat Rusland ons vrijheid brengt of een beter leven. Wel als je toestand beziet in Rusland, zowel materieel als geestelijk, dat weet je wel beter. Maar sommigen willen niet zien tot dat het te laat is.

Het leven voor Zelensky moet erg zwaar zijn. Terwijl elke dag burgers omkomen bij bombardementen en soldaten sneuvelen aan het front moet hij voor de overleving van zijn land vertrouwen op mensen die je in wezen nooit kunt vertrouwen. Ik bedoel politici. 

En dan heb ik het niet over Trump of de met zichzelf ingenomen Hongaarse onderkruiper Orban, of over de Tsjechische miljardair premier Babis of de Slowaakse wegkijker premier Fico maar ook over bijvoorbeeld de Franse president Macron, de Duitse Bondskanselier Merz, de Engelse premier Starmer, de Italiaanse premier Meloni en ja ook de Nederlandse toekomstige premier. Zij allemaal staan onder druk van kiezers en niets zo wispelturig als kiezers. Vandaag hosanna, morgen kruisig hem. 

Putin en Trump willen beiden niet voor niks verkiezingen in Oekraïne. Zij willen van Zelensky af. De man is hun veel te groot geworden en doet alsmaar niet wat zij willen, vrede sluiten ten koste van zijn land. Sterker nog, hij weet ze tot nu telkens via de Europese band te weerstaan.

Maar hoe lang nog? Zal Europa het vol houden? Is Europa in staat weerstand te bieden aan het koppel Trump-Putin? Voorlopig zijn er Europese leiders die  bereid zijn om te doen wat nodig is voor Oekraïne maar voor hoe lang nog? In Nederland lopen politieke leiders rond die het met Putin op een akkoordje willen gooien (Wilders) zo ook in België (Vlaams Belang), Frankrijk (Le Pen), Spanje (toch al een zwakke broeder), Italië enz. 

De vraag is of  Europa stappen durft zetten om een echte grootmacht te worden? Als de voormalige Europese grootmachten en oorlogvoerenden - Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk - elkaar kunnen vinden dan zou er wel eens een einde kunnen komen aan de politieke agenda van Trump en Poetin. President Zelensky heeft alvast veel voorwerk gedaan, nu nog doorzetten.

Dat Zelensky intussen overeind blijft is op zich al een God’s wonder. Dat maakt zijn tegenstanders alleen maar kleiner en onbeduidender. 

BART DE WEVER, VLAAMS NATIONALIST VAN EUROPESE ALLURE

 

De Belgische Premier Bart de Wever (in lichtblauw pak) naast de Belgische Koning Filip met zijn gehele kabinet. Zijn regering wordt wel de Arizona regering genoemd omdat de kleuren van de deelnemende partijen overeenkomen met die van Arizona: Naast zijn partij de Vlaams nationalistische N-VA bestaat de coalitie uit de sociaaldemocratische partij Vooruit, de Franstalige liberale partij MR, de Vlaamse christendemocratische CD&V  en Les Engagés.

Sinds ik in België heb gewoond, volg ik het reilen en zeilen van de huidige Belgische premier Bart de Wever en zijn Vlaams nationalistische conservatieve partij met grote belangstelling. 

Van meet af aan was duidelijk dat we hier in tegenstelling tot onze eigen nationalist Geert Wilders te maken hadden met een man met visie met omschreven en afgelijnde politieke doelstellingen voor zijn landsdeel Vlaanderen maar ook voor de Belgische Federatie.

Hij beschikt over politiek geduld. Hij ziet en erkent de nuance in de politiek wat logisch is in een land waar je te maken hebt met tegengestelde belangen op veel vlakken. 

Hij is subtiel en zijn scherp tegelijk in zijn politieke optreden ondanks dat hij felle en soms doortrapte tegenstand heeft van de extreem Vlaams nationalistische partij Vlaams Belang. Hoewel die partij telkens de grootste dreigt te worden, laat hij er zich niet tot populisme of opportunisme verleiden.

Onlangs heeft hij in de Rode Hoed in Amsterdam de zeventiende HJ Schoo lezing gegeven zo lees ik in het magazine EW. Misschien dat de volgende lezing in Antwerpen kan worden gehouden, de stad waar mede de wortels liggen van Amsterdam. 

Het zou meteen een ondersteuning betekenen van het pleidooi van De Wever om de Benelux nieuw leven in te blazen, niet uit nostalgische of romantische overwegingen maar als een omschreven politiek doel.

De Wever stelt voor om van de Benelux het kloppend hart van de EU te maken door sneller en dieper te integreren dan de EU zelf. Hij noemt dan met name migratie, interne markt en strategische autonomie. Op die vlakken zijn we, of willen of niet, al innig verbonden zodat het van nalatigheid zou getuigen om het niet te doen.

Hij wil een streng migratiebeleid. Zo streng dat al degenen die de EU zonder toelating fysiek betreden nooit meer het burgerschap van een EU land kunnen verkrijgen. Ook is betere samenwerking nodig tussen de EU-lidstaten op het gebied van justitie, veiligheid en sociale fraude.

Genoeg om mee aan de slag te gaan dus. Maar ik vrees dat zijn pleidooi aan dovemansoren is gericht. Haagse politici kunnen en willen België en dus ook Vlaanderen niet zien als een politieke werkelijkheid van betekenis van Nederland.

Naar de oorzaak kan ik alleen maar raden. Is het arrogantie ingebakken in onze van oorsprong protestantse republiek, België is als het ware en soort generaliteitsland, is het de waan van een voormalige “grootmacht” die zich nog steeds als zodanig ziet? Is het de angst voor de concurrentie uit Antwerpen en Brussel?  Het zal van alles wat zijn met als resultaat geen echte politieke samenwerking.

VOER VOOR POLITICOLOGEN 33. MISPLAATST NATIONALISME VAN WILDERS

In 2018 was Wilders gastspreker in het Russisch parlement, een parlement waarvan de leden niet gekozen zijn door geheime en vrije verkiezingen. Het is een grote fout van Wilders dat hij daar heeft gestaan en schreef dat hij er trots op was. Het is niet in het belang van de Nederlandse burgers dat Wilders als vrije burger en parlementslid zich laat feteren door een door Putjinski gelijkgeschakeld parlement. 

 

Een zekere mate van nationalisme is nodig. Een mens, geen enkel mens, ook niet degenen die zich kosmopolieten wanen, kan de hele wereld omarmen als zijn wereld. Een mens heeft nu eenmaal zijn beperkingen, ondanks internet en wereldomspannende sociale media.

Ieder mens heeft een vertrouwde omgeving nodig en daar is nationalisme een antwoord op. Je spreek dezelfde taal, je deelt dezelfde geschiedenis, je kent de heersende waarden en normen en snapt de rituelen en symbolen.

Je deelt een gezamenlijk politiek systeem in ons geval een democratisch systeem met vrijheid van meningsuiting en vereniging en onafhankelijke rechters. We zijn gelijkwaardigheid voor de wet en vertrouwen op sociale voorzieningen als basis voor bestaanszekerheid.

Nederlandse kosmopolieten ontgaat de noodzaak van een zeker nationalisme. Zij denken dat we met een vingerknip Europeanen kunnen worden en dat Brussel een soort Washington DC is. Je zou het willen want dat vergemakkelijkt de ontwikkeling van een Europese geopolitieke strategie tegenover Rusland en China en tot op zekere hoogte ook tegenover de VS. Maar het is niet zo en het zal voorlopig ook niet zo zijn. 

Er bestaat geen Europese identiteit die vergelijkbaar is met een Noord-Amerikaanse identiteit. Dus moeten we roeien met de riemen die we hebben en dat zijn de soevereine natiestaten met elk een door de eeuwen heen ontwikkelde nationale identiteit.

Opdat de Europese boot strategisch en geopolitiek stabiel en op koers blijft, moeten de natie staten bereid zijn om hun nationalisme her en der opzij te zetten.  

Het Putjinski nationalisme, gesteund door een gelijkgeschakeld parlement, wil ons soort nationalisme en daarmee ons welzijn en welvaart onderwerpen aan Russische belangen. Daarvoor wil Rusland de EU uit elkaar spelen en uiteindelijk kapot maken maar zonder de EU kunnen Nederland en zelfs machtige landen als Duitsland en Frankrijk het wel schudden. 

Europa zal eensgezind de strijd aangaan met Rusland en China als dat nodig is of zal niet meer zijn. En als de EU niet meer is dan zal ook de Nederlandse identiteit bezwijken onder de macht van Rusland. Europa moet, tot op zekere hoogte.

VOER VOOR POLITICOLOGEN 30. WOELIGE TIJDEN

 

Navalny is dan toch vermoord. Dat is heel treurig en ontmoedigend.
Hij streed als een Sint Joris tegen de draak Putjinski. Helaas is het hem niet gelukt de draak te doden, maar hij heeft hem geestelijk verslagen, voor altijd. 

In FD lees ik een interview met de Hoogleraar Politicologie Jonathan Holtslag over de staat van de oorlog in Oekraïne, de rol van Europa en het groeiende politieke populisme. Hij is twee generaties jonger maar ik kan hem gelukkig nog volgen. Dat is wel eens anders, maar Vlamingen liggen me wel. Misschien is dat een verklaring?

Hij is verbijsterd dat er na de inval van Rusland in 2014 in Oost Oekraïne (de Donbas) in de Europese Unie alles bij het oude bleef. De politieke leiders hadden niet door waar Putin mee bezig was terwijl je toch geen politieke ziener hoefde te zijn dat hij aan een nieuwe machtspolitiek bouwde.

“Er is vaak op gewezen: door de Russische annexatie van de Krim en het neerhalen van vlucht MH17 in 2014 wist het Westen jaren geleden al waartoe de Russen in staat waren. Tijdens het presidentschap van Donald Trump drong tot Europa door dat Amerikaanse militaire steun niet vanzelfsprekend was. Maar na de zege van Biden was het business as usual. Europa schrok pas wakker in februari 2022.” (Politicoloog Jonathan Holtslag:het probleem is niet onze democratie maar onze decadentie) 

Een van de oorzaken zou decadentie zijn die onze democratie heeft uitgehold. “Het probleem is niet onze democratie, maar onze decadentie. Wij willen niet meer vechten om onze toekomst veilig te stellen. Dat is het gevolg van een heel lange periode van welvaart, en ook van een heel lange periode waarbij we gemakzuchtig onder de Amerikaanse paraplu schuilden. Dat is minder en minder mogelijk, maar doordat we zo verwend zijn, zijn we nu ook niet bereid de investeringen op te brengen om het tij te keren.”

De welvaart als vanzelfsprekend beschouwen heeft er toe geleid dat we niet eens meer beseffen hoe die tot stand is gekomen, hoe zeldzaam die is in de wereld en dat er inspanningen voor nodig zijn om die te handhaven. Het gevolg is populisme. Kiezers willen alleen maar horen wat ze graag horen. Leiders die dat willen verstoren met onrustwekkende opvattingen worden terzijde geschoven.

Een tweede daarmee samenhangende factor is het gebrek aan geopolitiek inzicht. Men snapt in Europa eenvoudigweg niet meer waar een autocraat als Putjinski mee bezig is. Ze projecteren hun eigen gemakzucht op die van Putjinski terwijl hij bewogen wordt door nog heel andere vergezichten dan rijkdom en persoonlijke macht. Goed of niet goed, hij wil voor eerst en vooral de macht van Rusland als Grote Mogendheid in de wereld herstellen op basis van oude vertrouwde Russische waarden. Putjinski grijpt terug naar de tijd van voor het communisme, de tijd van de Russische Ziel onder de Tsaren.

Westerse intellectuelen, kosmopolieten en globalisten onderschatten in het algemeen nationalistische opvattingen en religies als krachtige wapens voor politieke machtsvorming en dus ook die van de Russische ziel. Putjinski heeft de Russische ziel vertaalt in nationalisme, post-Tsaristische politieke autocratie, herstel van de religieuze orthodoxie en conventionele gezinswaarden.

Wie dat maar al te goed weten zijn de landen die de Russische ziel van nabij kennen zoals de Baltische Staten maar ook iemand als Orbansk maar dan met zijn Hongaarse ziel. Niet voor niks maakt hij zich druk over het lot van Hongaarse minderheden in de buurlanden van Hongarije.

Putjinski doet hetzelfde en dat beseft men in landen waar grote aantallen Russische minderheden wonen maar al te goed. Een besef dat Westerse kosmopolieten niet hebben omdat zij geloven in wereldburgerschap. Vandaar ook het gemak om migratie te aanvaarden, in de efficiency van internationale instellingen te geloven en internationale NGO's bedenken. 

Nationalisme is in hun ogen achterhaald en hoort eigenlijk niet meer te bestaan. Dat heet tegenwoordig identiteitspolitiek en is er sprake van een identiteitsoorlog. Putjinski voert een identiteitsoorlog in Oekraïne, de Palestijnen in Gaza. 

Maar wat voor woord je ook verzint, het blijft nationalisme en in nationalisme zit diep verborgen het woord stamverband. Het is een brede vorm van stamdenken. De stam is naats het gezin de oervorm van samenleven die maar niet uit onze genen wil verdwijnen. 

De Nazi's hebben indertijd het stamdenken aangepast en vervolmaakt in de Duitse natie. Putjinski is met eenzelfde project bezig vandaar ook dat voor wie goed kijkt, zijn oorlog in Oekraïne zoveel gelijkenis toont met de Duitse agressie in de Tweede Wereldoorlog.

Het nationalisme met het onderliggende stamdenken is weer terug op het wereldtoneel. We gaan daarom nog woelige tijden tegemoet. 

“Ik vind Europa laf en zelfgenoegzaam en word daar bij momenten knettergek van. Maar ik wil niet de handdoek in de ring werpen. Mijn oproep is: wij gaan daar klappen krijgen. Wij gaan daar onze belangen en onze eer nooit meer helemaal kunnen redden. Daar is het te laat voor, maar laten we alsjeblieft nu een begin maken aan het opbouwen van militaire, economische en politieke capaciteit om herhaling te voorkomen.”, aldus Holtslag.

Of dat gaat lukken? Niemand die het weet. Kijk naar de verkiezingsuitslag met twee winnaars die geen enkel besef hebben van wat er op het spel staat met de oorlog in Oekraïne. Ik bedoel de PVV en de BBB. Ja, we gaan woelige tijden tegemoet.

FRANS TIMMERMANS, EUROPESE KLIMAAT KONING

 

Een digitale fotomontage van petrus

Frans Timmermans, hoog te paard zit hij in Brussel. Welwillend kijkt hij naar zijn Europese onderdanen beneden hem. Zij moeten de bevelen van Zijne Hoogheid de Europese Klimaat Koning opvolgen. Er moeten klimaatdoelen gehaald worden die door Zijne Hoogheid samen met Koningin Frau Ursula von der Leyen zijn opgesteld in navolging van het Klimaat Akkoord te Parijs.

Als ik heb beiden bezig zie, krijg ik lbijna een hekel aan Europa. Wat ik mis is een opstelling van dienstbaarheid naar de Europese burger. Vanuit de Brusselse Bubbel commanderen zij Europa en er is blijkbaar niemand die door heeft hoe schadelijk dit is voor de toekomst van Europa.

Rutte zou op zijn minst Timmermans op het matje kunnen roepen. Hij zou hem duidelijk moeten maken dat meer bescheidenheid, meer openheid en dienstbaarheid aan de de bezorgde burger en minder dwangmatig handelen dringend gewenst is om te voorkomen dat de Brusselse Bubbel straks barst.

Politiek is niet alleen een kwestie van beleid maar ook van toon en opstelling, van bescheiden luisteren in plaats van toekomstige vergezichten te schetsen die voortvloeien uit wat ik een ontspoord klimaat idealisme noem. Het Europees Parlement zou er goed aan doen het Koningskoppel tot meer voorzichtigheid te manen, wat meer te relativeren en minder vanzelfsprekend de baas te spelen. Dat is toch ook de rol van een parlement?

HET EUROPA VAN THIERRY BAUDET

Gezien zijn opvattingen over Europa zou Thierry Baudet zich beter thuis voelen in het Congres van Wenen dan in de EU.
"Het Congres van Wenen of Weens Congres werd na de val van Napoleon in 1814 en 1815 gehouden door de overwinnende mogendheden Pruisen, Oostenrijk, Rusland en het Verenigd Koninkrijk met als doel de Europese vrede op effectieve wijze gezamenlijk te regelen en vast te leggen. Het congres besloot over de kwestie van de naoorlogse grenzen, de invoering van grondwetten en de oprichting of opheffing van middelgrote staten.^"

Het was een boeiend debat daar in de Tweede Kamer met Baudet (dinsdag 18 februari). Ik bedoel NIET de migratie kwestie waar vooral de politiek correctheid opspeelde. Als ik de officiële tekst van het Tweede Kamer debat er bij haal dan kan ik helaas niet anders concluderen dan dat Ascher (PvdA) en Jette (D66) zich inspanden om het debat in de richting van racisme te trekken.

Baudet citeert twee politici - Schäuble en Timmermans - die beweren dat er niks anders op zit voor Europa dan divers te worden alsof het nu eenmaal een lot is dat Europa ten deel valt. Daar is Baudet hiet niet mee eens. Hij vindt dat Europa wel degelijk een keus heeft tussen “to be divers or not to be divers.”  Door Baudet’s aversie tegen diversiteit te framen als racisme slaan ze het debat dood. Het doet me denken aan de vroegere reacties op Paul Scheffer’s essay over het multiculturele drama. Dat was ook taboe voor de politiek correcte denkers.

Veel belangrijker vind ik in het debat de bewering van Baudet dat wij met de schepping van de Europese Unie de verkeerde les getrokken zouden hebben uit de Tweede Wereldoorlog.

“Dat is de officiële ideologie van de EU. Het heeft helemaal niets te maken met — wat de heer Asscher mij in de mond legt — een geheime complottheorie. Het is een plan. Dít is wat zij willen. En dat komt inderdaad voor een deel vanuit die mislezing van de Europese geschiedenis. Dus een aantal mensen die hier een voorstander van zijn, hebben tragisch genoeg de verkeerde conclusies getrokken uit de Tweede Wereldoorlog. Want dat ging helemaal niet over nationalisme. Het ging over fascisme en nationaalsocialisme. Ze waren bezig met Europese eenmaking. Het waren imperialistische ideologieën. Dat is wat Mussolini wilde. Dat is wat Hitler wilde. We hebben de verkeerde conclusie getrokken uit de Europese geschiedenis. Juist natiestaten zijn inherent vreedzaam.” (Verslag Tweede Kamer)

Het eerste deel klopt. Nazisme en Fascisme waren imperialistische ideologieën die de verovering van de rest van Europa en elders moesten rechtvaardigen. Het imperialistische Nazisme werd daarbij gesteund door een rassenideologie wat de ellende van de Tweede Wereldoorlog nog groter maakte. Zijn daarop volgende conclusie dat “juist natiestaten inherent vreedzaam zouden zijn” klopt niet. Duitsland en Frankrijk, twee natiestaten, zijn tot en met de Tweede Wereldoorlog erfvijanden geweest. Deze twee natiestaten stonden elkaar geregeld naar het leven en niet alleen die twee maar ook andere natiestaten ontpopten zich als imperiale mogendheden: Rusland, Polen, Oostenrijk enz.

Europa is nog steeds een Europa van naties en soms zelfs nog stammen waar men alles behalve vreedzaam naast elkaar leeft. Het Congres van Wenen(1814-1815) zou je als voorganger van de Europese Unie kunnen beschouwen in zijn poging om blijvende vrede te stichten in Europa na de val van Napoleon. Een poging die definitief eindigde met een Eerste en Tweede  Wereldoorlog.

Maar ook met de EU en na de val van de communistische muur bleef het rommelen tussen en binnen de Europese natiestaten. Joegoslavië viel in de jaren negentig van de vorige eeuw in stammen/naties uit elkaar. In Spanje woedt een stammen/natiestrijd tussen Madrid en Catalonië ondanks dat de centralistische dictatuur van Franco over is gegaan in een democratie. De Basken zijn maar ternauwernood gepacificeerd. België dreigt ten onder te gaan aan de tegenstelling tussen Vlamingen en Franstaligen en wat er in het Verenigd Koninkrijk gaat gebeuren na de Brexit met Noord Ierland en Schotland is nog maar de vraag.

Dat natiestaten inherent vreedzaam zouden zij zoals Baudet beweert, hangt dus af van wat je onder een natiestaat verstaat. Daar wordt door verschillende volkeren heel verschillend over gedacht. Als je maar ver genoeg terug gaat in de geschiedenis kun je zelfs Brabant en Limburg natiestaten noemen die in de Tachtigjarige Oorlog zijn ingelijfd door de imperialistische Republiek der Nederlanden. Het Europa van de naties is niet meer of minder vreedzaam dan de imperiale ideologieën die het heeft voortgebracht.

Ik begrijp wel waarom Baudet het nationalisme wil scheiden van fascisme en nazisme. Hij wil het nationalisme politiek in ere herstellen. Daar heeft hij niet helemaal ongelijk in. Een zekere mate van nationalisme is onvermijdelijk als kader voor een gemeenschappelijke identiteit. Naties hebben niet voor niks een vlag, een volkslied, een taal, een nationale cultuur en een geschiedenis. Maar dat nationalisme op zich vreedzaam is, is onzin. Dat gaat te ver. Zoals alles wat mensen bedenken zitten er aan nationalisme ook bedenkelijke kanten. Daarvoor moeten we op onze hoede zijn.

Of het de EU zal lukken om permanente vrede in Europa te brengen kan daarom niemand met zekerheid zeggen, maar dat natiestaten de enige vreedzame weg zijn als basis voor internationale vrede is dus niet waar. De EU heeft tot nu toe bewezen de vrede min of meer te kunnen bewaren. Ik zou willen dat Thierry Baudet dat hardop in de Tweede Kamer zegt en dan kan hij nog altijd vertellen hoe hij die EU wil inrichten om die vrede te bewaren.

MILIEUNORMEN NEKKEN NEDERLAND

Boerenprotest op het malieveld in Den Haag op dinsdag 1 oktober 2019. De boeren zijn het zat om door milieu organisaties, media en politiek te worden weggezet als milieucriminelen, dierenbeulen enz. Het meest bont maakte D66 kamerlid Tjeerd de Groot het met zijn opmerking dat de Nederlandse veestapel maar gehalveerd moet worden.

Als een land als Nederland met een bevolkingsdichtheid van 411,3 inwoners per km2 moet voldoen aan dezelfde Europese en internationale stikstof, milieu en CO2 normen als een land met een bevolkingsdichtheid van 225,18 zoals Duitsland of Zweden met een bevolkingsdichtheid van 20 (!) dan moet Nederland veel en veel meer inspanningen leveren dan die beide landen.

Ruwweg kun je zeggen dat de Duitsers over twee keer meer leefruimte beschikken dan Nederlanders en dus twee keer meer ruimte hebben om aan de gestelde normen te voldoen. Zweden is nog extremer, daar hebben ze 20 keer zoveel ruimte per inwoner om aan de normen te voldoen. Nederland heeft dus simpelweg te weinig ruimte om aan de milieunormen enz. te voldoen. Teveel mensen per vierkante kilometer.

Aangezien er veel geld nodig is om de maatregelen te financieren, zit Nederland dubbel klem. Nederland is vanwege de gewenste veranderingen genoodzaakt om economisch in hetzelfde tempo te blijven groeien om de milieukosten te kunnen opvangen bij gelijkblijvende welvaart. Maar economische groei betekent hogere milieukosten.
 
Dat is niet te doen. Misschien is de oplossing de Nederlandse bevolking halveren. Daar waren ze bij D66 nog niet opgekomen maar alles wijst erop dat dit de enige oplossing is, wil Nederland voldoen aan de Europees milieunormen (stikstof) of CO2 normen (akkoord van Parijs), behoud van biodiversiteit, de Wadden bewaren voor de eeuwigheid tezamen met de vogels, wolven enz. Krankzinnig, zul je zeggen. Helaas niet. Als je de normen ernstig neemt dan kun je niet anders dan de bevolking halveren.

Oh ja, er is toch nog een andere oplossing. De welvaart halveren want welvaart legt beslag op het milieu, vooral stedelijke welvaart gaat gepaard met enorme milieukosten aan water, afval, energieverbruik voor verwarming en vervoer. Als Nederland dat halveert dan kan het dezelfde bevolkingsdichtheid behouden.

De bevolking halveren of de welvaart halveren, het is een van de twee wil Nederland voldoen aan de milieunormen. Aangezien geen van beide mogelijk lijken, denk ik ik dat de milieunormen uiteindelijk de strop om de nek zal zijn van Nederland. Nederland is en blijft volgens elke milieustandaard te klein om zo rijk en welvarend te blijven. Er zit niks anders op dan voor de weg van de beheerste armoede te kiezen. Hoe? Dat laat ik graag aan de milieugroepen en de politiek over.

Oh ja, er is nog een andere oplossing maar die is net zo moeilijk, namelijk de normen niet langer per land bekijken maar spreiden over de hele Europese Unie. Dan tellen voor Nederland de bossen van Zweden en Polen mee, de Alpen van Frankrijk, de hoogvlakte van Spanje en ga zo maar door.  De bevolkingsdichtheid van Europa is met zijn 114 inwoners per vierkante kilometer nog altijd een van de hoogste in de wereld is, maar zou voor Nederland meteen een aanmerkelijke verlichting betekenen.

Maar ook daar hangt uiteraard een prijskaartje aan. We zullen onze welvaart dan veel meer dan nu het geval is, moeten delen met andere landen opdat zij bereid worden gevonden aan deze verdeling mee te werken. Nederland wordt dan de Randstad van Europa die welvaart genereert voor de rest van Europa.  De politieke prijs is dat Nederland zijn soevereiniteit dan wel op zijn buik kan schrijven. Of dat erg is? Ik heb geen idee. Er wordt dan voortaan over ons beslist in Berlijn en Parijs.

FRANS TIMMERMANS (EEN NABESCHOUWING)

Frans Timmermans op Cuba in januari 2014. Een fotocollage van petrus

Het blijft een politieke mantra in de Nederlandse media: kiezers moeten weten wat er met hun stem gebeurt. Naar aanleiding van de stoelendans rond de Europese topposities komt het weer naar voren. Zo komt Trouwredacteur Christopher Schmidt in zijn artikel over de Europese stoelendans tot de slotconclusie dat nu de manoeuvre met de Spitskandidaten mislukt is het Europees Parlement in 2024 met een kiessysteem moet komen waarbij de kiezers weten wat er met hun stem gebeurt.

Had de Trouwredacteur net iets langer nagedacht dan had hij beseft dat de spitskandidaten voornamelijk bedoeld waren om de kiezer te verleiden op hun kandidaat te stemmen, om hun politieke familie groter te maken en niet om de kiezer te laten weten wat er met hun stem gebeurt. Vooral de sociaal-democratische familie dacht dat het hen met een spitskandidaat uit een klein land als Nederland zou lukken de meerderheid van de Europese christen-democraten te breken. Dat is dus niet gelukt. Weg Timmermans, want het gaat nog altijd om de macht en die komt in het Europees parlement zoals in elk parlement en elk land van het getal en het geld. Dat kunnen we betreuren maar de politieke werkelijkheid is nooit anders geweest en zal ook wel nooit anders worden. Het is al lang mooi dat politieke moraal en ethiek deel uitmaken van het publieke politieke discours.

Dat eerste, de macht van het getal betekende de val van Timmermans en niets anders. Dat wij in Nederland daar graag anders over willen denken is niet relevant als men daar in andere landen met andere politieke culturen anders over denkt. Maar eerlijk gezegd denken wij er vaak zelf ook anders over, tenminste als ons dat zo uitkomt. Nederland is geen heilig boontje in de internationale politiek ook al denken we zelf van wel.

Geen enkele land is dat en geen enkele politieke groepering, internationaal of nationaal.  Neem de internationale vakbeweging die bol staat van solidariteit, sociale rechtvaardigheid en hier en daar zelfs broederschap, de boodschap van de Franse Revolutie. Als er een land in Europa is dat altijd zijn nationale macht inzet dan is het dat land wel. Maar dat terzijde. 

In de praktijk zijn ook in de internationale vakbeweging geld en getal beslissend bij de verdeling van topposities gelegaliseerd door  verkiezingen. De armere of kleinere vakbonden strijken zelden de rijke -westerse- vakbonden tegen de haren in op straffe van geen hulp of steun meer te krijgen. Integendeel, ze proberen via rijkere en grote vrienden alsnog een toppositie te krijgen. Een machtsspel op basis van geld en getal.

In de Europese Unie is dat niet anders. De grote, rijke landen met Duitsland en Frankrijk voorop en in die volgorde, spelen de eerste viool. Daar kan Nederland weinig tegen doen. We zijn aangewezen op het politieke spel naar onze maat, de maat van het getal en de rijkdom. Toen Timmermans als spitskandidaat de sociaal democraten niet verslagen had, viel het Nederlandse politieke spel als vanzelf dood.

Rutte moest ineens aan een dood paard trekken. Niet goed voor Nederland maar Rutte kon niet veel anders. Timmermans had in Nederland namelijk wel gewonnen tot vreugde van de Nederlandse sociaal-democraten en dan is er nog het oranje nationalisme. Rutte kon geen verraad plegen aan “onze eigen man”. Dus als Nederland kun je maar beter geen Nederlandse Spitskandidaat hebben, zeker niet een die de verkiezingen niet wint. 

Voor Rutte zat er niets anders op dan te proberen om Timmermans zoveel mogelijk te behouden op een toppositie en dat is dan ook min of gelukt maar Timmermans is er niet onbeschadigd uitgekomen. Integendeel, hij is zoals we dat zo mooi noemen, aangeschoten wild, ook in de eigen fractie. Hij heeft ze immers niet de overwinning bezorgd. Dat hebben de Oost Europese machthebbers heel goed aangevoeld en daarvan gebruik gemaakt. Timmermans door een zijdeur van het toneel, terug op zijn oude plek, meer zat er niet  in.

Volgens de genoemde Trouw journalist blijven de Oost Europese landen zelf wel met lege handen achter. Dat is waar, maar als machtspolitici hebben ze ook nooit anders gedacht. Ze beseffen maar al te goed dat ze binnen de EU tot op zekere hoogte machteloos zijn, zeker als het om de verdeling van topposities gaat. Maar helemaal machteloos zijn ze nu ook weer niet. Dat bewijst de afgang van Timmermans mede door hun toedoen, maar niet alleen. De Europese Christen Democraten pikten als grootste fractie in het Europees Parlement Timmermans ook niet op een toppositie. Laten we eerlijk zijn, als de Sociaal Democratische fractie het grootste zou zijn geworden, zou ook die geen Christen democraat op een toppositie accepteren.

SYP WYNIA EN DE VROUWEN

De klassieke indeling bij veel gezinnen.
De man maait het gras, de vrouw zorgt voor de kinderen.

Ik lees niet vaak Elseviers Weekblad maar als ik het lees, sla ik de column van Syp Wynia nooit over. Ik ben het  niet altijd met hem eens maar zijn overwegingen zetten je op scherp. 

Soms is hij trendy, soms drammerig. Zo laat hij geen gelegenheid voorbij gaan om ons te waarschuwen voor Brussel. Nederland geeft teveel macht uit handen aan Europa zodat we niet meer goed voor onszelf kunnen zorgen. 

Op zich een juiste vraagstelling maar de vraag of we buiten de Europese Unie wel goed genoeg voor onszelf kunnen zorgen, blijft buiten beschouwing. Hoe moeten we onze belangen verdedigen in een globaliserende wereld waar grootmachten als de VS, China, Rusland en wie weet straks ook India en Brazilië de hoofdviool spelen? 

Hoe kunnen we economisch, financieel, (geo)politiek en mogelijk zelfs militair voor ons zelf zorgen in zo een wereld? De wereld wordt groter en Nederland dus kleiner, zo eenvoudig is dat. Vroeger waren Frankrijk, Engeland of Duitsland onze mogelijke tegenstanders of zelfs vijanden nu zijn dat mogelijk VS, China, Rusland of andere opkomende (nucleaire) machten. 

In normale omstandigheden zorgen gezin en familie voor geborgenheid, materieel en geestelijk.
Een goed gezin of familieleven is een rijkdom die je beter door het leven
kan loodsen dan veel geld.

Ik denk dat er niks anders op zit dan net als Monaco een ministaatje te worden in de Grote Wereld met helder afgebakende soevereiniteit. Daar moeten we ons op concentreren. Waar liggen onze soevereine grenzen? Binnen die grenzen en dank zij ons plekje aan tafel van de EU moeten we leren voor onszelf te zorgen. Er zit niks anders op.

Ik heb nog een ander klein appeltje te schillen met Syp. In zijn column “Hoe Nederland doe-het-zelfland werd” (Elseviers Weekblad 8/16 juli 2017)schildert hij met enkele rake pennestreken een aantal ontwikkelingen in het naoorlogse Nederland. Losjes stelt hij daarin vast dat ons na de Tweede Wereldoorlog "een doorwoekerende huisvrouwentraditie" parten speelde.

Dat is waar. Nederland was een braaf gezinsland in een overwegend Christelijk land. Zo gek was dat dus niet. Dat vrouweninkomen een volwaardig inkomen kan zijn is daarom nog steeds niet vanzelfsprekend. “Daarbij hebben Nederlandse vrouwen nog altijd de overerfde reflex dat alles rond het huishouden eigenlijk hun unieke verantwoordelijkheid is. Het huishouden (en eventueel ook de kinderen) uit handen geven, zit niet in de genen.”

Natuurlijk kan de man ook voor kinderen zorgen.

Het gevolg laat zich raden. Stagnerende vrouwencarières en vrouwen thuis werk doen dat 15 Euro per uur waard is, terwijl ze pakweg 50 kunnen verdienen- en wie weet wel 100 als ze het huishouden niet belangrijker vonden.

Tot zover Syp over (huis)vrouw, gezin en kinderen. Het komt niet bij Syp op dat hij hier aan de grenzen van het liberalisme zit waarin elk individu dezelfde menselijke kwaliteiten krijgt toebedeeld. Maar zou het kunnen dat vrouwen met kinderen hun huishouden niet (helemaal) uit handen geven? 

Kinderen dragen en baren is nog altijd iets unieks voor vrouwen waar mannen geen gelijke in kunnen zijn, ook al zouden ze dat nog zo graag willen. Bij dat moederschap hoort zorg voor wat eens een deel van je is geweest. Dat is zo gek nog niet. Al snap ik wel dat er ook vrouwen zijn die dat zo niet voelen. 

Bij de vele vrouwen die ik ontmoet heb, voelde het wel zo. Zij gaven hun gezin met kinderen prioriteit. Kijk eens naar landen en of samenlevingen waar de man het helemaal laat afweten en zich er niet voor schaamt om zich ergens anders te nestelen zoals nogal een gebeurd op de Antillen of in Suriname, om een paar voorbeelden dicht bij huis te noemen.

De meeste van deze verlaten vrouwen zetten met de grootste moeite een een-vrouw huishouden op om hun kinderen op verantwoorde wijze te kunnen opvoeden en beschermen. Mannen doen dat niet zo gauw. 

Typisch liberaal of  kapitalistisch is het ook om de waarde van de vrouw die zorgt voor haar kinderen om te zetten in Euro's. Maar er zijn zaken die zich niet in geld laten uitdrukken? Syp moet dat toch ook weten? Geld is ook niet alles. 

Let wel, ik bedoel dus niet dat vrouwen daarom maar minder zouden moeten verdienen. Wat ik bedoel is dat vrouwen het recht hebben dat ze hun kinderen zwaarder laten wegen dan geld en/of carrière. Dat lijkt me heel legitiem en menselijk en waar zou een samenleving niet kunnen besluiten dit te waarderen of misschien wel extra te waarderen? Dat is toch een zaak van die samenleving zelf die kan besluiten wat wel en geen waarde heeft?

Het doorgedreven economische liberalisme waar Syp voor pleit heeft zijn grenzen. 

AFSCHEID VAN HELMUT KOHL

Kohl klinkt met Gorbatsjov op het succes van hun overleg dat leidde tot een herenigd Duitsland
en een versterkt Europa.

Je kunt niet in alles een Goede Vader zijn, zo blijkt uit het levensverhaal van Helmut Kohl. Maar hij is wel een Goede Vader geweest voor zijn Duitsland en voor Europa. Zijn grootste prestatie is dat hij zonder ruzie met Rusland zijn land wist te herenigen en tegelijkertijd Europa te versterken.

Daarvoor leverde hij de Duitse Mark in, toen zowat de sterkste munt in de Wereld. Daarmee verzoende hij Frankrijk met Europa en wist hij zo de twee erfvijanden Duitsland en Frankrijk bij elkaar te houden.

De Engelsen wilden dit niet. Voor Thatcher was de hereniging van Duitsland en de versterking van Europa met de Euro een trauma. Het ooit verslagen Duitsland was een van de machtigste landen van Europa geworden. De Engelsen zijn nooit over dat trauma heen gekomen en alsnog uit de Europese Unie gestapt. Een historische wandaad waar de Engelsen nog lang mee geconfronteerd zullen worden.

Voor de Russen bleek het uiteenvallen van de Sovjet Unie en de versterking van Europa al even traumatisch. Gorbatsjov's opvolger maakte er een potje van. Hij was niet in staat de basis te leggen voor een democratisch, vrij en welvarend Rusland. Zijn opvolger Putin laat zich leiden door valse sentimenten over het verleden zonder rekenschap af te leggen over het eigen verleden. Hij probeert Europa opnieuw in het gareel van Moskou te brengen. Deze politieke dwaling zal de Russen nog vele decennia achtervolgen.

Vandaag wordt van staatsman Kohl in Straatsburg afscheid genomen, een onbekende stad zonder enige Berlijnse of Parijse glamour, gelegen in het Oosten van Frankrijk aan de grens met Duitsland in een gebied dat afwisselend Duits en Frans is geweest. Symbolischer had de keus van Kohl en de zijnen niet kunnen zijn. 

Straatsburg is een stad met een enigszins conservatieve uitstraling en weinig dikdoenerij. In de regio wordt even gemakkelijk Frans als Duits gesproken. Het is de enige regio waar gewone mensen, vooral de vroegere mijnwerkers families, Duits en Frans spreken, alsof het hun moedertaal is. In de mijnwerkers vakbonden waren Duitse en Franse kompels verenigd voor vrede, vrijheid en welvaart.

Die regio vormde tezamen met Luxemburg, België en Nederland (met zijn Limburgse mijnen) het hart van de Europese Kolen en Staal Gemeenschap, het begin van de Europese Unie. In dat hart nu wordt met een Europese eredienst afscheid genomen van Kohl. Daarmee zet Kohl zelfs na zijn dood een nieuwe Europese stap.

Petje af voor Kohl, na Churchill en de Gaulle een van de grootste politici van de jongste tijd. Wie volgt? Wat mij betreft zou dat wel eens Frau Merkel kunnen zijn maar wie weet staan er binnenkort nog meer Europeanen op die geschiedenis schrijven.