Posts tonen met het label fotocollage. Alle posts tonen
Posts tonen met het label fotocollage. Alle posts tonen

donderdag 23 juli 2026

IN DE BAN VAN DE BOM

 

petrus, In de Ban van de Bom, digitale fotocollage

dinsdag 30 juni 2026

IN MEMORIAM DAVID HOCKNEY..

Een uitgave van Thames and Hudson Ltd.London, 1993


Ik had een blog over David Hockney in voorbereiding als vervolg op mijn bezoek aan de expositie London Calling in het Haags Kunstmuseum waar een paar schilderijen uit zijn beginperiode hangen. Nu hij onlangs op 88 jarige leeftijd is overleden wordt het een in memoriam. Als kettingroker is hij overigens wonderlijk oud geworden. 


Zijn nalatenschap aan schilderijen mag er zijn. Ik maakte kennis met zijn werk in de “Kunst und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland" in Bonn in het jaar 2001, een jaar nadat ik besloten had om te gaan schilderen. Niet door een cursus te volgen of zo maar door gewoon te beginnen.


Dat begin bestond uit verven met acryl en kijken naar meesters net zoals ik indertijd gedaan heb toen ik begon met fotograferen. Een van die meesters was Hockney. Hij had mij als oudgediende in de fotografie verrast met een fotocollage die veel indruk op me maakte en me meteen ook wakker schudde. 


David Hockney, Pearblossom Highway, 11-19 April 1986. "Ik begon aan Pearblossom Highway toen ik een opdracht had van Vanity Fair om en stuk te illustreren van mijn vriend Gregor von Rezori over Humbert Humbert's reis op zoek naar Lolita. Het was mijn laatste fotocollage and de meest geschilderde. Ik fotografeerde negen dagen en deed twee weken over de samenstelling. Ik zie het als een panoramische overval op het Renaissance eenpuntperspectief (verdwijnpunt)." 



Ik zag de vrijheid die hij zich met foto’s veroorloofde en was vrijheid ook niet het motto waarmee ik was gaan schilderen? Ik wilde me bevrijden van de werkelijkheid die de camera vastlegt of liever verder kijken dan de camera. De fotograaf is met zijn camera immers gebonden aan de werkelijkheid en de omstandigheden.


De fotografie is een technisch wondermiddel. Het levert snel haarscherpe beelden op van mens en wereld maar het heeft ook zijn beperkingen. Natuurlijk, je fotografeert niet in de wilde weg. Je fotografeert met een visie of zelfs met een missie, in mijn geval een van mededogen en betrokkenheid, maar ik wilde verdergaan dan de zichtbare wereld. 


Ik wilde een eigen wereld scheppen, een die bij me opkomt of die nu “werkelijk” is of niet. Die eigen wereld zag ik o.a. bij Hockney met zijn fotocollage. Daarin speelt hij met de ordening van de werkelijkheid, perspectief, ruimte  en horizon. 


David Hockney, A Walk around the Hotel Courtyard, Acatlan, 1985. Hockney schrijft bij dit schilderij: "Toen ik in 19845 in Mexico was voor mijn tentoonstelling 'Hockney Paints the Stage', reed ik met Gregory en David Graves naar Oaxaca toen de auto kapot ging en we de nacht moesten doorbrengen in een hotel in Acatlan. De hotelpatio was prachtig en ik maakte er een aantal schetsen voor een schilderij. A Walk gaat niet over een hotel maar over ene houding tegenover ruimte. Terwijl je de buitenwereld waarneemt, blijf je er tegelijkertijd ook omheen bewegen. Hoe langer je kijkt, hoe ruimtelijker het wordt."


Dat was precies wat ik zocht, vrijheid om een beeld te maken volgens eigen inzicht en intuïtie. In zijn schilderijen, hoewel figuratief, speelt hij al net zo met perspectief en horizon. Door Hockney leerde ik de vrijheid van schilderen kennen. 


Wat ik ook leerde van Hockney is kleuren zien. Natuurlijk was ik altijd al weg van het kleurgebruik van Vincent van Gogh. Door Hockney ontwikkelde ik een meer eigentijds kleurgevoel en leerde mijn kleurenintuïtie te volgen. Ik werd me bewust dat kleuren een zelfstandige (autonome?) betekenis hebben. 


De dingen zijn gekleurd naar hun aard en voorkomen maar dat hoeft voor een schilder geen belemmering te zijn om andere kleuren te gebruiken dan gebruikelijk. Had Picasso mij al geleerd dat je vrij kunt zijn in vormen, Hockney leerde me vrijheid van kleur.


Hockney durfde technisch te vernieuwen door op iPad te schilderen en zelfs met de fax te experimenteren. Hockney maakte zelf uit met wat en hoe hij zijn kunstwerken wilde maken. Dat is op zich al een belangrijke les. Kunst kent geen dogma’s, taboes of vaste regels. Kunst is kunst. Het belangrijkste is dat je het met liefde en plezier doet. Dan krijg je er ook nooit genoeg van. Hij heeft dat zijn leven land gedaan. Dat is misschien het belangrijkste wat ik uiteindelijk van hem heb geleerd, kunst maken met plezier.


Moge hij rusten in vrede. 

woensdag 5 februari 2025

JOHN F. KENNEDY EN MARILYN MONROE: NEP OF ECHT

Drie versies van de fotocollage "Monroe/Kennedy, iconen van de twintigste eeuw".


Dag Jan,


Altijd goed om een reactie te krijgen op mijn blog en nieuwsbrief. 

Er is tenminste iemand die het leest en dat is genoeg om door te gaan. Maar je hebt gelijk, het is geen echte foto maar een fotocollage. Dat heb je goed gezien met je scherpe oog voor foto's want dat heb je intussen wel.


Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat het een fotocollage is of liever nog een kunstwerk. Op de "foto" zien we twee iconische figuren uit de vorige eeuw. En dan bedoel ik twee echte iconische figuren en geen onbeduidende types die door een marketing bureau als iconisch worden gewaarmerkt. Dat is pas echte nep.


President John Kennedy is en blijft een tot de verbeelding sprekende president omdat hij de zachte en de harde krachten van supermacht Amerika verenigde en ook nog eens vrouwen wist te bekoren. De voormalige Amerikaanse president Obama komt bij hem in de buurt maar mist helaas zijn daadkracht. 


Dat Marilyn Monroe een icoon is behoeft nauwelijks enige uitleg. Dat ze tot op de dag vandaag vrouwen als Madonna in hun leven en werk inspireert, zegt al genoeg. Monroe is en blijft een vrouw uit een stuk, de ideale combinatie van vrouwelijk zelfbewustzijn en zelfstandigheid. De slachtoffer rol is haar vreemd, die van minnares op haar lijf geschreven!


Als Marilyn Monroe de Cleopatra van de twintigste eeuw is, dan is John Kennedy niemand minder dan Julius Ceasar. Marilyn Monroe was de koningin van Hollywood en een verleidster net zoals Cleopatra van Egypte dat was. John Kennedy was de president van het Amerikaanse Rijk zoals Julius Caesar van het Romeinse Rijk. Een andere meer tragische overeenkomst is dat ze vroeg dood zijn gegaan.


Caesar en Cleopatra zijn daadwerkelijk met elkaar naar bed geweest,

of Kennedy en Monroe dat ook zijn geweest, is niet met zekerheid te zeggen. Maar er zijn aanwijzingen dat het mogelijk is geweest. Denk alleen maar aan het de manier waarop Marilyn het lied Happy Birthday zong op de verjaardag van Kennedy. Je krijgt er nog kippenvel van.


Om al deze redenen is de fotocollage een kunstwerk. 

donderdag 2 november 2023

PUTJINSKI MEETS RELIGIOUS LEADERS IN THE KREMLIN

Putjinski meeting religious leaders from different regions in the Kremlin

 

dinsdag 28 januari 2020

GRETA

"Greta", een fotocollage van petrus


dinsdag 30 juli 2019

TWEE BORSTEN

petrus nelissen, fotocollage


Twee Borsten

Ik zag twee borsten
aan de waslijn hangen
zachtjes wiegend in de wind
windkracht 2, misschien 3

Ze hingen te wachten
om te worden opgevangen
door een zachte hand
voor in de wasmand.

juli 2019

zondag 21 april 2013

FOTOBOEK ART BRUSSELS 2013

Art Brussels 2013: 'Blue, Red and Yellow'


Art Brussels 2013: 'Blue'


Art Brussels 2013: 'Mouwstukje'


Art Brussels 2013: 'Liggend naakt zonder vagina'


Art Brussels 2013: 'Duo'


Art Brussels 2013: 'Feestelijk'


Art Brussels 2013: 'Het echtpaar'


Art Brussels 2013: ' Nul coördinaten'


Art Brussels 2013: 'Verloren laarzen'


Art Brussels 2013: 'Hoedje'


Art Brussels 2013: 'Afgepaste pose'

Art Brussels 2013: 'Zwart en Wit'



Art Brussels 2013: 'Rood'


Art Brussels: 'Vedetten'


Art Brussels 2013: 'Verveling'


Art Brussels 2013: 'Wachten'


Art Brussels 2013: 'Zalmkleurige pumps en Rode sokken'