UITSTOOT CO2 WERELDWIJD BLIJFT STIJGEN

Terwijl Europa zijn CO2 uitstoot vermindert, neemt de CO2 uitstoot wereldwijd toe.

De uitstoot van CO2 door de wereld blijft volgens de metingen op de vulkaan Mauna Loa stijgen. Er is nergens niet de geringste vermindering te zien ook niet in Corona-tijd toen toch een deel van de wereldeconomie even stil lag. (Zie de grafiek hiernaast)

Geen wonder want de wereldwijde uitstoot van CO2 blijft toenemen. In 2025 steeg de CO2 uitstoot met ruim een procent. Zoals op de grafiek hierboven is te zien heeft de Europese Unie tussen 2015 en 2025 haar CO₂-uitstoot met ongeveer 554 miljoen ton verminderd, terwijl de rest van de wereld haar uitstoot met 3.008 miljoen ton verhoogde. Dat is bijna zes keer meer. De kostbare Europese inspanning wordt vrijwel direct teniet gedaan door andere grote economieën.

Bijna 40% van deze stijging komt uit de Verenigde Staten, waarvan de uitstoot met 3,2% is gestegen als gevolg van een toename van 13% in kolengestookte elektriciteitsopwekking. China, nog steeds verreweg de grootste uitstoter ter wereld (30,5% van het totaal in 2025!), zag zijn uitstoot met 0,3% stijgen, en India met 0,9%.

“Het meest belastende punt in dertig jaar klimaatdiplomatie is dit: sinds de aanname van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering (UNFCCC) in 1992 zijn de wereldwijde energiegerelateerde CO₂-uitstoot met 67% gestegen volgens het laatste nummer van de Statistical Review of World Energy. Dertig jaar van partijconferenties, van Kyoto tot Parijs, dertig opeenvolgende COP’s — en het resultaat is een toename van tweederde van de partij. Hoewel de EU haar uitstoot sinds 1990 inderdaad met ongeveer 30% heeft verminderd, is deze inspanning, die werd bereikt ten koste van miljarden euro’s en een sluimerende deïndustrialisatie, volledig opgeslokt door alleen de Chinese groei, om nog maar te zwijgen van de rest van de wereld.”

Dat alles is het gevolg van het feit dat 86 % van het energieverbruik wereldwijd wordt opgewekt door fossiele brandstoffen. Zon en wind energie komen op wereldschaal niet verder dan 3,3% van de totale energie opwekking. ( Zie voor de gebruikte gegevens het artikel: Energietransitie? Fossiele Brandstoffen blijven de Ruggengraat van de Vooruitgang)

SCHRIJFSTER, FEMINISTE EN POLITICA ANJA MEULENBELT.

Voorpagina Telegraaf Internet Pagina, 5 april 2026.

Mevrouw Anja Meulenbelt krijgt de P.C. Hooft-prijs, de belangrijkste litteratuur prijs van Nederland voor je levenswerk. Het is dus niet zo maar een prijs. Ik heb te weinig kennis van de Nederlandse literatuur om te weten wie zo een prijs zou kunnen verdienen maar dat Anja Meulenbelt de prijs krijgt, verbaast me.  

Ik ken haar zoals veel mensen van mijn generatie vanwege haar boek “De schaamte voorbij” (1976), een net zo spraakmakend boek als het ruim tien jaar eerder verschenen “Ik Jan Cremer”. Beide boeken zijn ik-boeken die in de jaren zestig de ik-generatie aankondigen.

Logisch ook want als je God voor dood verklaart, blijft er niks anders over dan de mens en ja wat is de mens? Niemand die het weet dus zoekt men zijn toevlucht in zichzelf, in de hoop daar ergens in het diepste zelf het antwoord te vinden op wie of wat je bent en waarom je op aarde rondloopt. De antwoorden op existentiële vragen zijn zelfbedieningsantwoorden geworden. 

Dat is minder gemakkelijk dan men denkt. Zelfs het antwoord op de simpele vraag of je man of vrouw bent, blijkt ingewikkelder dan je zou verwachten. Moeder Natuur houdt zich niet altijd aan de natuurwetten en wat is natuur en wat is cultuur? Daarover bestaat voortdurend verwarring. Men zoekt het antwoord in de wetenschap maar die heeft het ook niet. 

Als "Ik Jan Cremer" staat voor de bevrijding van de man, dan staat "De Schaamte voorbij" voor die van de vrouw. Jan zocht de bevrijding in het mannelijke en dat is volgens het boek met veel en mooie vrouwen naar bed gaan, avonturen op de motor beleven in verre landen, reisverhalen schrijven en kunst maken. Jan is in al die dingen niet onverdienstelijk bezig geweest. Alleen heeft hij er geen P. C. Hooft-prijs aan overgehouden.

Anja’s zoektocht naar bevrijding begon moeizamer omdat ze al moeder werd voordat ze goed en wel vrouw was. Om vrij te zijn moest ze zich ontdoen van haar eerste man. Maar dat is pas het begin. Ze ontdekt dat bevrijding van de vrouw niet alleen een persoonlijke strijd is maar ook een sociale en politieke strijd.

Daarna was het lang stil totdat ik in een column van Tamar (Renate Rubinstein) in Vrij Nederland kritisch commentaar las op een reis van  Anja Meulenbelt met een groepje feministen naar Mao’s China (1980). 

Meulenbelt bleek een enthousiast politieke toerist te zijn die Mao bewondert. Ze is een herhaling van de geschiedenis van politieke pelgrims als Bernard Shaw die in de jaren dertig na zijn bezoek aan  Rusland enthousiast was over Stalin of Harry Mulisch die een boek voor bewondering schreef voor de Cubaanse revolutie en zijn 'lider maximo' Fidel Castro. 

Ze was net als haar voorgangers in de val van de verleiding van de linkse dictatuur getrapt door braaf te geloven wat men voorgekauwd krijgt. Een schema dat zich in 1979 herhaalde met de Sandinistische revolutie in Nicaragua. 

Anja Meulenbelt was in Nederland actief in de van oorsprong Maoïstische partij SP. Ze was van 2003 tot 2011 voor die partij senator in de Eerste Kamer.

Rubinstein was al in1974 op bezoek geweest in Mao’s China. Ze deed daar verslag van in het China kritische boekje “Klein Chinees woordenboek”. Daar heeft ze dan weer veel kritiek van Mao bewonderaars op gekregen. Het is nu moeilijk voor te stellen, maar in de vorige eeuw waren Mao en China bon ton in linkse kringen. Rubinstein heeft ondanks haar indrukwekkende levenswerk de P.C. Hooft-prijs niet gekregen.

VOERT AMERIKA IN IRAN EEN OLIE OORLOG MET ALS INZET CHINA?

Luitenant-Generaal b.d. Rob Bauer te gast bij Nieuwsuur op 8 maart j.l. Bauer isvoormalig voorzitter van het Militair Comité geweest en daarmee de hoogste militair van de NAVO (2021-2015)

 

Tijdens een gesprek met een zegsman uit de mondiale petrochemische industrie kwam de Amerikaans - Israëlische oorlog ter sprake. Zijn werk bracht hem de afgelopen 25 jaar in alle uithoeken van de wereld, vooral in de Amerikaanse en Arabische wereld.

Volgens hem maakt de oorlog samen met de Amerikaanse interventie in Venezuela waarbij dictator Maduro op gewelddadige wijze gevangen werd genomen, deel uit van een strategische confrontatie met China?

China heeft zelf nauwelijks olie en is daardoor afhankelijk van de import van olie, olie die werd geleverd door Venezuela tot Trump ingreep en door Iran totdat de oorlog begon. De aanvallen op de Russische schaduwvloot die ook olie levert aan China maken waarschijnlijk ook deel uit van de grondstoffen oorlog.

Tijdens een uitzending van Nieuwsuur op 8 maart 2026 bevestigde Luitenant -admiraal Rob Bauer die van 2021 tot begin 2025 voorzitter was van het NAVO-Militair Comité dat de oorlog in Iran deel uitmaakt van de Amerikaanse grondstoffenoorlog tegen China.

Waarschijnlijk wil Trump in Iran net als in Venezuela direct of indirect zeggenschap krijgen over de olie in Iran. Daarmee heeft Amerika een positie op de wereldmarkt van olie waarmee het China kan dwingen om de benodigde grondstoffen die China wel heeft en Amerika (nog) niet, te  blijven leveren aan Amerika.

Het kan haast niet anders of Europese leiders als de Duitse Bondskanselier Merz, die pas nog bij Trump op bezoek is geweest, de Franse president Macron en de Engelse premie Starmer, zijn hiervan op de hoogte. Vandaar dat er al gauw begrip werd getoond voor de oorlog tegen Iran.

Vervolgens stuurt Macron al vrij snel het Franse vliegdekschip Charles de Gaulle naar de Middellandse zee.  Officieel ter bescherming van Europees grondgebied, in dit specifieke geval Cyprus, maar of het daarbij blijft is niet zeker. Dat geldt intussen ook voor het Nederlandse fregat Ms. Evertsen dat del uitmaakt van de vloot met het Franse vliegdekschip.

MADURO, OLIE EN DRUGS

 

In de jaren tachtig leek het er nog op dat Venezuela op weg was naar meer welvaart.

Media in Nederland geven de indruk dat de drugsoorlog van Trump een excuus is om Maduro te ontvoeren maar dat zijn eigenlijke doel de Venezolaanse olievoorraad is. Dat is waar, hij zegt het immers zelf. Dat neemt niet weg dat het ook een “war on drugs” is.

In Nederland worden drugs al gauw gebagatelliseerd. Men heeft hier nauwelijks enig besef hoe diep de drugsbendes en smokkel de overheden van landen als Venezuela, Mexico en andere landen in Latijns Amerika hebben aangevreten met als gevolg de alsmaar groeiende onveiligheid onder burgers. 

Er worden jaarlijkse duizenden mensen vermoord en ontvoerd door drugsbendes. De gewelddadigheid gaat gepaard met corruptie - omkoping van politie en autoriteiten - met als gevolg dat de gewone burgers aan hun lot worden overgelaten of erger uitgeleverd aan de macht van de drugsbendes.

In het gemoedelijke Nederland kan men dat maar moeilijk vatten met als gevolg een blinde vlek voor deze werkelijkheid. De veroordeling in Nederland van voormalig Surinaams president Bouterse heeft hier blijkbaar weinig indruk gemaakt. 

Het heet dat Venezuela geen belangrijk drugsland is maar dat was Suriname ook niet. Als de drugskartels greep weten te krijgen op de politici en bestuurders dan  is de narcostaat niet ver weg meer. Het wordt dan nog moeilijker om het vertrouwen in het gezag van de staat te herstellen.

De grafiek laat zien hoe het socialistisch bewind van Chavez en Maduro de olie-industrie ten gronde heeft gericht met als dieptepunt 2002-2003 toen Chavez naar aanleiding van een staking 18.000 werknemers van het nationale oliebedrijf PDVSA ontsloeg .  

Als de belangrijkste inkomstenbron van Venezuela, oliewinning en uitvoer al jarenlang op zijn gat ligt, hoe hield de regering Maduro zijn generaals c.s. dan te vriend? Generaals hou je zoet met speelgoed en veel, heel veel geld. Drugshandel is daarvoor een prima middel. De vraag is of de ontvoering van Maduro en straks zijn veroordeling een klap zal zijn voor de drugshandel in Venezuela.

Het land zal toch andere inkomsten moeten genereren om tot een zekere welvaart te komen al was het maar tot aan het niveau van voor het aantreden van Chavez en zijn opvolger Maduro. 

De enorme voorraad olie kan ten gelde gemaakt worden ten bate van het land maar daar zijn wel investeringen voor nodig, enorme investeringen die het land zelf niet kan opbrengen. Daarom is het zo gek nog niet dat Trump de oliemaatschappijen oproept om in Venezuela te investeren. 

Natuurlijk, oliemaatschappijen doen niet aan liefdadigheid, Trump trouwens al helemaal niet dus komt er ook eigenbelang bij kijken. Maar is dat zo verkeerd als de partners wederzijdse belangen hebben bij een economische activiteit? 

China en Rusland steunden Maduro ook niet uit liefdadigheid maar vanwege economische - China is een groot afnemer van Venezolaanse olie - en geopolitieke belangen. En natuurlijk heeft Amerika er alle belang bij om die twee grootmachten buiten de deur van de Westelijke Hemisfeer te houden. 

Cuba kreeg olie van Venezuela. Onder Chavez zijn hechte banden gesmeed tussen beide landen. Venezuela volgde stap voor stap het Cubaanse model van de eenpartij staat. De Partido Socialista Unido de Venezuela heeft een socialistisch en nationalistisch uithangbord, dat van Marx en dat van de negentiende eeuwse bevrijder Simon Bolivar. 

Olie is voor het economisch zeer wankele Cuba van levensbelang. Het wegvallen van Venezuela als goedkope leverancier en wie weet straks ook Mexico, zou wel eens het begin van het einde kunnen zijn van de eenpartijstaat Cuba. Of het zover komt, is voorlopig onzeker. Het communistisch regime van Cuba heeft sinds de jaren vijftig al veel crises weten te overleven.

Met de inval in Venezuela staat ook Mexico onder toenemende druk van Trump. Die druk voegt zich bij het groeiend verzet tegen de huidige regering van president Scheinbaum. Zij wordt ervan beschuldigd banden met de drugskartels te onderhouden, banden die begonnen zouden zijn tijdens het bewind van haar voorganger en partijgenoot Lopez Obrador. 

Scheinbaum ontvoeren zal een brug te ver zijn voor Trump. Er staan hem andere drukmiddelen ter beschikking die misschien wel effectiever zijn, zoals de geëiste uitlevering van kopstukken van drugskartels aan Amerika, de economische afhankelijkheid van de Mexicaanse industrie van Amerika met als centrum de noordelijke Mexicaanse stad Monterrey en de massa migratie van Mexicanen naar Amerika die voor druk financieel verkeer tussen de beide landen zorgt.

DE NIEUWE GEOPOLITIEKE WERELDORDE VOLGENS TRUMP

 

Bekijk de wereldkaart hierboven maar eens goed. Daarop zijn Canada en Groenland rood ingekleurd om aan te geven dat ze bij de Verenigde Staten horen. Als ik Trump goed begrijp wil hij immers Groenland en Canada goedschiks of kwaadschiks inlijven als nieuw grondgebied voor de VS.

Daar zijn de ogen van Trump goede geopolitieke redenen voor, redenen waarop hij voortdurend zinspeelt. De Verenigde Staten samen met Canada en Groenland worden het grootste land ter wereld, groter dan Rusland, dat tot nu toe het grootste land in de wereld is.

Maar niet alleen wordt het dan het grootste land in de wereld maar ook het rijkste land aan grondstoffen, rijker dan Rusland en grote rivaal China. Die beide grootmachten zullen het, als het gaat om landoppervlakte en grondstoffen, moeten afleggen tegen tegen de VS. Daarmee wordt de VS zo goed als zelfvoorzienend. “Everybody Rich" noemt Trump dat in zijn toespraken.

Hij is inmiddels begonnen aan dit geopolitieke doel te werken. Canada is misschien de moeilijkste hobbel. Hij begon al tijdens zijn campagne met gerichte beledigingen en kleineringen van het land. Premier Trudeau noemt hij steevast gouverneur, alsof Canada al een staat is van de VS. Dat herhaalde hij in zijn zogenaamde “State of the Union”.

Zijn belangrijkste wapen zijn handelstarieven. Hij hoopt met die tarieven de economie van Canada en daarmee het land op de knieën te krijgen. De oplossing voor de Canadezen is dan om de 51ste staat van de VS te worden en de tarieven verdwijnen als sneeuw voor de zon. 

Dit is een scenario dat naar ik meen in het hoofd van Trump c.s. zit. De Canadezen zelf vrezen er in ieder geval voor. Als het tot een militaire confrontatie mocht komen, dan zal Canada moeten inbinden. Het enige wat nog een rol kan spelen is de houding van Engeland. Koning Charles is nog altijd staatshoofd van Canada. Hoe dat gaat uitwerken weet nog niemand.

Groenland is een ander verhaal. Dat land wordt gekocht. De eerste stap is de onafhankelijkheid van het land door uit het Deense Koninkrijk te stappen. Dan is het alleen nog maar een kwestie van een politiek van wortel en stok. De VS zullen de Groenlanders enerzijds afkopen en anderzijds intimideren. Hier dringt zich een vergelijking op met de inname van de Krim door Rusland, maar misschien heb ik teveel fantasie.

Om dit geopolitieke verhaal af te ronden. Mexico interesseert de VS niet. Het is onbetrouwbaar, chaotisch en te Spaans. Het zou de Spaanstalige bevolking in de VS politiek gevaarlijk maken voor de blanke bevolking die Trump vertegenwoordigt. Wel hebben de VS belang bij controle over het Panamakanaal en als ik het goed heb gelezen is Trump volop bezig die in handen te krijgen. Panama heeft geen poot om op te staan behalve internationaal recht, maar dat telt niet in de ogen van Trump c.s.

Wat zijn de gevolgen voor Europa? Geopolitiek is Europa voor de VS niet meer interessant. Europa moet daarom maar voor zichzelf zorgen en het zelf maar regelen met Rusland. Zaken doen met de VS kan altijd, dollars en Euro’s zijn altijd welkom, maar de VS zullen zich niet meer bemoeien met Europa. Om China van het lijf te houden hebben ze Europa niet nodig, voor hoog technologische kennis en productie ook niet.

Europa is eigenlijk alleen maar lastig. Je weet nooit wie het nu eigenlijk in dat continent voor het zeggen heeft. Europa bestaat geopolitiek niet. Er zijn teveel hoofdsteden en even zoveel telefoonnummers met altijd weer nieuwe gezichten. Het is een vermoeid en vermoeiend continent.

Het lot van de NAVO lijkt daarmee beslist. Internationale instellingen van de VN zijn al evenmin nodig. De drie groten -Amerika, Rusland en China - regelen hun zaakjes onderling. De rest doet er niet meer toe.

GEOPOLITIEKE BLUFPOKER VAN TRUMP MET RUSLAND?

Het is tragisch en komisch tegelijk om te zien dat Nederlandse politici en media zich druk maken over subtiele details als stikstofnorm, wolvenpopulatie en andere luxe problemen terwijl over hun hoofden heen een groot geopolitiek spel gaande is dat een regelrechte bedreiging vormt voor de welvaart en vrijheid van niet alleen Nederland maar heel Europa inclusief Oekraïne. De laatste land wordt in dat spel waarschijnlijk de grootste verliezer.

De regering Trump zet alle kaarten in op een nieuw spel met Rusland dat moet leiden tot een tot nu toe onvoorstelbaar bondgenootschap met Rusland waardoor in de nabije toekomst China tegenover deze twee komt te staan. Dat tenminste is de enig mogelijke uitleg van de aanval van Trump’s hofhouding op Europa in de persoon van Vance en de persoonlijke aanval van president Trump op president Zelensky waarvoor hij overigens dezelfde leugens als Putin gebruikt.

Heeft deze geopolitieke strategie van Trump, vergelijkbaar met die van de Republikeinse Nixon met zijn opening naar China in 1972, enige kans van slagen? Een ding is het vertrouwen winnen van Putin en daar is hij nu volop mee bezig door Zelensky een dictator te noemen met minimale steun onder zijn bevolking, een ander ding is Putin losweken van Xi.

Dat laatste zal moeilijk zijn. Putin heeft de laatste tien-vijftien jaar met Xi, Noord Korea, Iran enz. een stevige relatie opgebouwd. China en Rusland hebben de afgelopen jaren nieuwe internationale instellingen geschapen (BRICS en de Shanghai Cooperation Organization) als alternatief voor de op Westerse waarden gebouwde internationale orde. 

Het zou wel eens kunnen zijn dat deze gok van Trump om te proberen een nieuwe geopolitieke orde te scheppen ten koste van China verkeerd uitvalt voor de VS en voor het Westen. Een van de gevolgen zou de verzwakking kunnen zijn van de NAVO, de hoeksteen waarop de veiligheid van Europa en Amerika is gebouwd. Dat ernstig gevolgen kunnen hebben voor Europa ’s positie tegenover Rusland.

Het wantrouwen tussen de VS en Europa is nu al gezaaid binnen en buiten de NAVO. Het zal na het mogelijke vertrek van president Trump wel eens moeilijk kunnen zijn om dat te herstellen,  zo zijn opvolger dat al zou willen.

Trump c.s. zijn momenteel bezig met geopolitieke blufpoker die verkeerd kan uitpakken, zowel voor de VS als voor Europa. De schade zal het grootste zijn in Europa. Als de blufpoker van Trump slaagt, komt Europa aan de zijlijn van de geschiedenis te staan. Als het niet slaagt wordt het moeilijk om het transatlantische vertrouwen te herstellen.

Dat betekent dat Europa hoe dan ook aan de bak moet om zijn eigen veiligheid te te kunnen garanderen en zijn plek op het wereldtoneel te houden. Dat vergt meer dan spoedberaad en crisisberaad van de ene naar de andere vergadertafel. Dat vergt ook politieke leiders van  formaat. Momenteel is president Zelensky de enige leider van Europees en wereldformaat.

 

OLIE EN WELVAART

Tot nu toe is er een direct verband tussen olieconsumptie en welvaart. Neem nu China, het schoolvoorbeeld van een groot land dat zich uit de armoede probeert te werken en een welvaartsstaat probeert op te bouwen naar Westers model onder een communistisch regiem. 

Sinds 1990 is de olieconsumptie van China met 173% gestegen, die van West Europa in dezelfde periode met “slechts” 8%. (Zie grafiek) 

Stijging van Bruto Nationaal Inkomen per hoofd in Nederland en in China  

In die periode (1990 -2020) steeg het Bruto Nationaal Inkomen (BNI) per hoofd in China van 330 USD tot 10.520 USD. Ter vergelijking, in Nederland steeg in die periode het BNI van 19.900 USD tot 50.170 USD. De Nederlandse welvaart groeide in 30 jaar  gestaag, die van China explodeerde in die periode. Ondanks dat is de Chinese economie nog ver verwijderd van de onze.

Dat de stijging van de olieconsumptie is gekoppeld aan de stijging van de welvaart is niet verwonderlijk. Olie (en gas) maakt het mogelijk om veel productiever te werken dan ooit daarvoor in de geschiedenis van de mensheid mogelijk is geweest. 

Om een voorbeeld te geven. Een stuk land bewerken met een paard of os kost heel wat meer tijd dan met een tractor. Dit geldt voor zowat alle productie. Een van de hoofdoorzaken voor armoede is lage productiviteit. 

Olie levert benzine, diesel en andere brandstoffen voor allerlei soorten motoren van auto’s, vliegtuigen en schepen. Olie houdt ook energiecentrales draaiend en verwarmt huizen. Het is de grondstof voor ontelbare moderne producten waaronder plastic, garens voor kleding, rubber, verf, tandpasta, piepschuim enz.

Een moderne samenleving kan op dit moment niet zonder olie, niet als brandstof en niet als grondstof. Of dat in de toekomst wel kan, is nog een vraag. Voorlopig zal de vraag naar olie groot blijven, zeker als je in aanmerking neemt dat veel meer landen proberen uit de armoede te geraken en een welvaartsstaat naar Westers voorbeeld op te bouwen.

Overgenomen van EW magazine 7 september 2024.

De schattingen over het gebruik van olie tot 2050 lopen uiteen maar zal naar verwachting in 2050 toch ergens in de buurt blijven van de 100 miljoen vaten per dag. Het is zelfs aannemelijk dat de olieconsumptie nog zal toenemen naarmate het inkomen per hoofd zal stijgen in een land als India, het land met het grootst aantal inwoners in de wereld.

Het boren naar en winnen van olie zal daarom in de komende decennia of op hetzelfde peil blijven of zelfs nog toenemen. 

WORDT DE ENERGIETRANSITIE EEN INDUSTRIEEL DEBACLE?

Amfibievaartuig in Oorlogsmuseum in Overloon.

Er is een industriële ramp op komst in Europa zoveel wordt wel duidelijk. Het begint met de autoindustrie die van Brussel na 2035 moet zijn overgeschakeld van brandstof aangedreven naar elektrische auto’s. Industriële massaproductie op afroep, de droom van veel wetenschappers en politici maar in de praktijk moeilijk of onhaalbaar. De autoindustrie is industrieel, technisch en maatschappelijk veel, veel complexer dan bijvoorbeeld  een enkele maanlanding organiseren en dat is al heel complex.

Wat zegt Carlos Tavares, de hoogste baas van Stellantis, een fusie combinatie van Fiat en Peugeot?

“Uiteraard respecteren wij de wetten en proberen ons best te doen met de elementen die ons worden opgelegd. Maar elektrificering is een technologie die gekozen is door politici, niet door de industrie”, zegt Carlos Tavares. De 63-jarige Portugees vindt dat de Europese Commissie de energietransitie niet op een verstandige manier aanpakt. Hij betwijfelt namelijk of Peugeot, Opel, Fiat, Chrysler en de andere merken uit de stal van Stellantis in staat zijn tegen 2030 enkel nog 100 procent elektrische voertuigen (EV) aan te bieden. “Er zijn goedkopere en snellere manieren om de uitstoot te verminderen. De gekozen methode laat de autofabrikanten niet toe creatief te zijn en met verschillende ideeën te komen.” (Automobielindustrie staat op de rem bij de Europese energietransitie)

Hij wijst ook op de CO2 voetafdruk van de batterijen in elektrische auto’s. Volgens hem moet een elektrische auto 70.000 km rijden voordat de CO2 voetafdruk van de batterij is gecompenseerd”. Hij pleit daarom voor de hybride auto. 

Maar die auto blijft duur met twee motoren; een verbrandingsmotor en een elektrische motor plus batterij. Die is alleen verkoopbaar als er flink subsidie bij komt want goedkoper produceren dan China kan niet. Ook niet door de productie te verplaatsen naar bijvoorbeeld Oost Europese landen wat al in veel gevallen is gebeurd.

Intussen wordt Duitsland d.w.z. Volkswagen c.s.vol in de industriële flank getroffen. De ene onheilstijding volgt na de andere.

“Niet alleen in België sluit VW Group een assemblagefabriek. Ook in Duitsland dreigt het nu voor het eerst in zijn bestaan een assemblagefabriek dicht te doen. Volkswagen bergt ook de belofte op dat het geen banen zal schrappen in Duitsland. In Duitsland werken er 120.000 mensen bij het merk Volkswagen. Voor de hele groep zijn het er nog veel meer, aangezien ook Audi, Porsche en MAN tot de groep behoren. VW kampt met dalende winstcijfers en overcapaciteit. In de eerste helft van 2024 was de winstmarge bij het merk Volkswagen gezakt tot 2,3 procent. Ceo Oliver Blume maakte zich bij de aandeelhouders sterk dat dat in 2026 opnieuw 6,5 procent moet zijn……

Vorige week raakte ook bekend dat Mercedes een van de twee ploegen in zijn Factory 56 schrapt. Factory 56 is een assemblagelijn die pas vier jaar geleden met grote trots in gebruik werd genomen in de fabriek in Sindelfingen, de grootste fabriek van Mercedes. Sindelfingen is de plek waar Mercedes zijn duurste modellen bouwt, zoals de S-klasse. Maar de vraag naar die luxueuze sedan is zo zwak dat Mercedes van twee ploegen naar een ploeg overschakelt op de lijn in Factory 56.” (De Standaard van 4 september j.l)

De gloednieuwe Europese commissaris Wopke Hoekstra probeert nog te redden wat te redden valt, zo lees ik in een vraaggesprek met hem.

“Maar neem de ban op de verbrandingsmotor voor nieuwe auto’s per 2035. Het zijn uw christendemocratische partijgenoten in Duitsland die hieraan lopen te morrelen, terwijl het gros van de auto-industrie juist duidelijkheid wil.

‘Het gros van de ceo’s uit deze auto-industrie zei tegen mij: “Verschuif niet die datum, planning is belangrijk voor ons. We kunnen iedereen elektrisch laten rijden, maar zorg wel voor de voorwaarden, zoals voldoende laadpalen.” De discussie gaat hier vooral over de vraag of het gebruik van synthetische brandstoffen wel toegestaan moet blijven. Ik heb eerder gezegd dat ik dat meer een vraagstuk vind voor de luchtvaart.’” (Hoekstra in FD)

En dan hebben we het nog niet gehad over de Chinese concurrentie die veel goedkopere elektrische auto’s op de markt brengt en maar liefst 80% van de productie van autobatterijen heeft. 

“De Eurocommissaris voor klimaatzaken sprak van een onhoudbare situatie, waartegen Brussel in actie moet komen. ‘Europa heeft echt een Chinaprobleem. Het laat onze economie ontsporen en vergroot onze afhankelijkheid. Dat is onacceptabel.’” (idem FD)

Het zal duidelijk zijn dat Europa zijn industriële voorsprong dreigt kwijt te raken aan China en daarmee de regie over de industrie die pilaar en symbool is van de Europese welvaart.