Posts tonen met het label iran. Alle posts tonen
Posts tonen met het label iran. Alle posts tonen

woensdag 22 juli 2026

DE BEKLAAGDENBANK VAN JEROEN WOLLAARS

 

NOS Nieuwsuur Topjournalist Jeroen Wollaars (links) in gesprek met Reza Pahlavi in de Tweede Kamer.


NOS Nieuwsuur topjournalist Jeroen Wollaars had tegen de achtergrond van een bezoek aan de Tweede kamer Commissie Buitenland een interview met Reza Pahlavi wiens naam werd gescandeerd tijdens felle demonstraties tegen de Ayatollahs en de Revolutionaire Garde.


Wollaars moet weinig of niets hebben Reza Pahlavi, de zoon van de voormalige Sjah van Perzië die regeerde als een absolute koning met een door tegenstanders van zijn regering gevreesde geheime politie. Wie garandeert dat Pahlavi uiteindelijk niet van hetzelfde laken een pak is, een nieuwe Sjah in schaapskleren? 


Dat nu wilde Wollaars wel eens weten en dus kroop hij in zijn bij Nederlandse journalisten toch al gebruikelijke rol van scherprechter. Hij onderwierp Reza Pahlavi aan een doordringend kruisverhoor zodat wij kijkers zouden weten wat voor vlees we in de kuip hadden.


Weten we dat ook na dit verhoor? Welnee, het enige dat we weten is dat Pahlavi zijn stem niet verhief en fatsoenlijk bleef. Hij liet zich de behandeling als zijnde een man met een onbetrouwbare afkomst en ook nog eens onbetrouwbare achterban, ze uiten dreigende taal naar andere oppositieleden, over zich heen komen. Vermoedelijk omdat hij dacht dat het gesprek met een NOS topjournalist belangrijk is voor toekomst van Iran.


Wij kijkers bleven verweesd achter want we weten nu niet hoe het zo gekomen is dat Reza Pahlavi notabene als zoon van een voormalige mislukte Sjah nu ineens door demonstranten in Iran wordt gezien als een mogelijk nieuwe leider.


We weten ook niet wat hoe hij daar zelf over denkt, waarom hij zich presenteert als een democratisch leider en niet als een toekomstige Sjah. We weten ook niet hoe hij denkt de verdeeldheid onder de oppositie te overwinnen. 


Eigenlijk zijn ze geen steek wijzer geworden of toch wel? Is het dat Pahlavi niet deugt net zo min als zijn vader en daarom zo snel mogelijk afgeserveerd moet worden en dan kan de VVD ook meteen inpakken want die lopen met de verkeerde man weg. De VVD deugt ook niet.  Nederlandse journalistiek is wereldjournalistiek in een klein land.


woensdag 9 juli 2025

HET VERRAAD VAN GL/PVDA

                                  Fotocollage van petrus met hulp van AI.

De motie voor een tijdelijk volledig wapenembargo tegen Israël van GL/PvdA Tweede Kamerlid Kati Piri is een politiek gebaar tegen premier Netanyahu en tegen de Israëlische bevolking en daarmee een gebaar van politieke steun aan Hamas, een terroristische groep die al jaren een wrede dictatuur in de Gazastrook in stand houdt. 


Het levert Israël uit aan de raketten van Iran, jarenlang de steunpilaar van maar liefst drie terroristische groepen die Israël al sinds jaar en dag met raketten aanvallen. 


Het hoogtepunt van het terrorisme tegen Israël was de roekeloze aanval van Hamas in Israel op 7 oktober vorig jaar waarbij 1200 onschuldige burgers werden vermoord en ongeveer 200 burgers ontvoerd en opgesloten in Hamas tunnels. Daarmee is Hamas als agressor de oorlog begonnen. 


Iran is ook een van de militaire steunpilaren van Rusland in zijn oorlog tegen Oekraïne. Hetzelfde Rusland dat het vrije Europa wil onderwerpen aan zijn geopolitieke en imperiale belangen. Dankzij Iran beschikt Rusland over honderden drones die dood en verderf zaaien in Oekraïne dat volgens Rusland wordt geleid door een Nazi-regime.


Met zijn jarenlange pogingen om een atoombom te ontwikkelen bedreigt Iran niet allen zijn directe buren maar de gehele regio. Stel je voor, de Iraanse atoomparaplu ter bescherming van Hezbollah, Hamas en de Houthi’s. De wereldvrede en de naleving van de mensenrechten komt dan verder van huis dan ooit.


Het wapenembargo wordt in de motie gerechtvaardigd omdat Israël zich schuldig maakt aan etnische zuivering en genocide in Gaza. Het is een feit dat Israël een harde en genadeloze oorlog voert tegen Hamas dat zich letterlijk in Gaza heeft ingegraven. Het is duidelijk dat in de oorlog veel slachtoffers onder burgers vallen. Teveel vanwege het buitensporige gebruik van geweld. 


De verslaggeving uit het gebied komt voornamelijk van lokale Palestijnse journalisten onder streng toezicht staan van Hamas. Helemaal onafhankelijke vaststelling van de feiten is niet mogelijk. 


Kati Piri speelt hier met haar motie voor rechter in een onoverzichtelijke situatie ten koste van de staat Israel, de Joodse staat die na de Tweede Wereldoorlog met internationale instemming is opgericht om het Joodse volk een tehuis te bieden na de industrieel georganiseerd genocide tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Nederland draagt daar ook verantwoordelijkheid in. De hele wereld kent het verraderlijke lot van Anne Frank en haar familie in Amsterdam. Nog onlangs op 24 april heeft burgemeester Femke Halsema zich verontschuldigd voor de rol van de stad Amsterdam tijdens de Jodenvervolging. 


Wat stellen die excuses voor als GL/PvdA de staat Israel als een baksteen laat vallen tegen over haar bedreigers of vindt men in het verlengde van studenten activisten dat Israel een westerse kolonie is die bevrijd moet worden? Bevrijd van wie? Van de dictatuur van Hamas? 


Het doet denken aan de linkse activisten in de jaren zestig van de vorige eeuw die met hun kritiek op de Vietnam oorlog doorsloegen en maar meteen de dictatoriale communistische leider Ho Chi Minh van Noord Vietnam tot vrijheidsstrijder uitriepen.


In NRC lees ik een recensie van het boek “In de ban van Vietnam” van VU docent Rimko van der Maar dat dit te danken is aan zorgvuldig opgebouwde beeldvorming door Noord Vietnam waarbij de dictator liefkozend “Oom Ho” werd genoemd. Is het bij Kati Piri c.s. niet opgekomen dat ook dit nu het geval zou kunnen zijn? 


Tot slot stelde partijleider Timmermans teleur door in plaats van een volwassen politiek debat te houden, als een vormingswerker opriep om elkaar vast te houden. Dat heeft hij ook geroepen na de winst van PVV bij de Tweede Kamer verkiezingen. Geen politieke analyse maar de taal van een vormingswerker.

 

woensdag 13 november 2024

PRETENTIEUZE ADVIESRAAD INTERNATIONALE VRAAGSTUKKEN

Hezbollah-secretaris-generaal Hassan Nasrallah (inmiddels dood) ontving in mei Hamas nr. 2 Saleh al-Arouri en leider van de Islamitische Jihad, Ziad Nakhala, in Beiroet. (Credit: NNA)

 

De Adviesraad Internationale Vraagstukken, geleid door voormalig minister van buitenlandse zaken Bert Koenders (PvdA, Evert Vermeerstichting), vindt dat Nederland zijn beleid in het Midden Oosten moet veranderen. Er moet meer druk uitgeoefend worden op Israël om te stoppen met de oorlog.


Zo bot zegt de raad het natuurlijk niet in zijn rapport met bijbehorende brief. Daarin staat dat Nederland effectiever kan bijdragen aan de-escalatie en duurzame conflictoplossing, aan het indammen van de geweldsspiraal en radicalisering en aan het tegengaan van schendingen van het internationaal recht. Mooie maar ook grote woorden, te groot voor Nederland. 


Dat weet de Raad ook wel en dus pleit ze voor het aangaan van coalities van gelijkgestemde landen, binnen en buiten de EU. Met welke landen? Duitsland, het land waarvan we de facto een kustprovincie zonder stemrecht zijn? Voor Duitsland is Israel historisch te beladen om er zich mee te bemoeien. Frankrijk en Engeland, landen van internationaal gewicht,  hebben een zetel in de VN Veiligheidsraad en beschikken daardoor alleen al over meer hefbomen dan ons land om wat tot stand te brengen, als dat al mogelijk zou zijn.


Om de doelstellingen handen en voeten te geven heeft de Adviesraad een wensenlijst opgesteld, geschikt misschien voor Sinterklaas maar voor Nederland niet haalbaar met of zonder coalitie. Nederland heeft als Luxemburg aan de Noordzee, geen middelen of macht om ook maar een veertje weg te blazen in deze oorlog.


Als het militair en economisch machtigste land in de wereld met een Minister van Buitenlandse Zaken die al tien keer naar de regio is afgereisd om besprekingen te houden over een wapenstilstand, vrede en humanitaire hulp, weinig of geen resultaat kan boeken, wat kan Nederland dan nog doen? Diplomatie met de megafoon dat Israel moet stoppen met bombarderen of zoiets? Symboolpolitiek is mooi voor je gemoedsrust maar helpt niet, zo beseft de Minister van Buitenlandse Zaken.


Raadsvoorzitter Bert Koenders is een geschikte kerel gebleken om politiek en wetenschappelijk volgens de regelen der kunst carrière te maken maar ziet door zijn goede bedoelingen de werkelijkheid niet.


De oorlog in Gaza is uitgelokt door een terroristisch pogrom van HAMAS waarbij 1200 doden vielen. De ongeveer 150 Joodse gijzelaars zetten de zaak nog eens extra op scherp. Wat moet een land doen als zoveel onschuldige burgers waaronder baby's en kinderen op een wrede manier worden gegijzeld?


Als dan ook nog Hezbollah vanuit Libanon en de Houthi’s in Jemen, beide groepen worden door Iran bewapend, Israel beschieten en de Rode Zee bedreigen, is het helemaal gedaan met de vrede. Iran zelf laat zich ook niet onbetuigd en schiet op een nacht 180 ballistische raketten af op Israel wat op zijn beurt beantwoord is door Israel. We mogen blij zijn dat het nog geen totale regionale oorlog is. Ik denk dat we dat aan de macht van de VS te danken hebben.


Als Nederland in staat zou zijn de bedreigingen voor Israel te verminderen,  zouden we kunnen bijdragen aan een wapenstilstand en wie weet een duurzame vrede waar de Adviesraad het over heeft. Maar dat zit er niet in. Zelfs buurlanden als Egypte en Saudie Arabië kunnen geen wapenstilstand voor elkaar krijgen, met of zonder de VS.


De oorlog is natuurlijk verschrikkelijk voor de burgers in Gaza en Libanon, zij zijn het ergste slachtoffer. Als Nederland kan bijdragen aan het verzachten van het leed van de slachtoffers is dat mooi. Ik vrees dat er niet veel meer in zit.


Misschien moet de Adviesraad zich op zo een praktisch doel richten in plaats van zich te verbeelden dat Nederland een staakt het vuren voor elkaar kan krijgen met behulp van een coalitie van gelijkgestemde landen? Dat zou praktisch en geloofwaardig zijn.


woensdag 16 oktober 2024

WAAR WONEN IN MIDDEN OOSTEN?

President Yitzak Rabin van Israel (links) schudt de hand van de Palestijnse PLO leider Arafat (rechts) onder toeziend oog van de Amerikaanse president Bill Clinton (1993) na het ondertekenen van de Oslo akkoorden. De Oslo-akkoorden zijn een reeks overeenkomsten tussen de PLO en Israël die tot doel hebben de eerste aanzet te zijn om het conflict tussen Israël en de Palestijnen op te lossen door de oprichting van Palestijns zelfbestuur onder een Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. In die akkoorden is (nog) geen sprake van een onafhankelijke Palestijnse staat waarover nu veel wordt gesproken.



Ik zou als niet-jood in Israel kunnen wonen ook al ligt het in een inherent instabiele regio met voortdurende oorlogsdreiging of zoals nu een openlijke oorlog op vele fronten. Ik zou er kunnen wonen omdat Israel een democratische staat is met een representatieve democratie, een parlementair stelsel, evenredige vertegenwoordiging en algemeen kiesrecht. Er is vrijheid van meningsuiting, de verkiezingen zijn geheim en vrij, er is vrijheid van vereniging en onafhankelijke rechtspraak.


Men kan vrijelijk kritiek hebben op regering en zijn beleid zoals bijvoorbeeld de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever en Oost Jeruzalem of de manier waarop premier Netanyahu nu oorlog voert. Er loopt zelfs een strafzaak i.v.m. corruptie tegen Netanyahu.  


Een zwaar kritiekpunt is de kolonisering van de bezette Westelijke Jordaanoever d.m.v. het bouwen van Joodse nederzettingen. De nederzettingen zijn een sta-in-de-weg voor toekomstige onderhandelingen voor een onafhankelijke Palestijnse staat zoals voorzien in de Oslo-akkoorden (1993-1995).


De annexatie van Jeruzalem door Israel gaat eveneens in tegen de Oslo-akkoorden. De annexatie wordt internationaal dan ook niet erkend behalve door de VS. De oorspronkelijke bedoeling was om Jeruzalem een internationale status te geven. Daar komt op dit moment niks van terecht. De stad blijft een twistappel tussen Jordanië, die Oost Jeruzalem in 1948 heeft bezet, de Palestijnen die het als hun hoofdstad zien en Israel dat Jeruzalem eveneens als zijn hoofdstad ziet. 


De Gazastrook is conform de Oslo akkoorden ontruimd (2005) en overhandigd aan de Palestijnse Autoriteit. Israel behield vanwege interne veiligheidsoverwegingen de militaire controle over het gebied, in het bijzonder het luchtruim. Dat heeft de Hamas pogrom op 7 oktober vorig jaar waarbij ongeveer 1200 weerloze mensen werden vermoord en 250 meegenomen als gijzelaars, niet kunnen voorkomen.De controle over de grensovergang aan de Egyptische kant is overgedragen aan Egypte.


Als ik in de Gazastrook zou wonen dan zou ik proberen zo snel mogelijk weg te komen uit dat gebied vanwege de absolute heerschappij die Hamas heeft waardoor het volledig is omgebouwd tot een groot oorlogsgebied, een groot fort met uitgestrekte ondergrondse tunnels met commandocentra, wapen- en munitie- opslagplaatsen. Al het geld wordt gestoken in oorlogvoering.


Gaza is onder de absolute heerschappij van Hamas een land zonder toekomst vanwege de permanente staat van oorlog tegen Israel zonder ook maar enige kans te hebben zo een confrontatie te kunnen winnen. Er is geen vrijheid van meningsuiting, geen vrijheid van vereniging en organisatie, geen onafhankelijke rechtspraak enz. 


Wat voor Hamas geldt, geldt ook voor Hezbollah. De partij is geschoeid op de politieke beginselen van de huidige Iraanse regering. Iran steunt de beweging politiek en militair, net als Hamas. 


Hezbollah is een Sjiitische politieke partij tevens beweging met religieus- sektarische opvattingen waarin net als in Iran zelf geen plaats is voor een democratische rechtsstaat met vrijheid van meningsuiting en vereniging, een onafhankelijke rechtspraak enz. We hebben enige tijd geleden gezien wat veel burgers en vooral vrouwen van de ayatollah dictatuur in Iran vinden.


Hezbollah beweert een vrijheidsbeweging te zijn die met oorlog en terreur haar doelstellingen wil bereiken: een Islamitische staat te vestigen in Libanon en Jeruzalem te bevrijden van de Israëlische bezetters. 


Hezbollah is met haar politiek-militaire aanwezigheid gesteund door Iran een destabiliserende factor in het toch al politiek complexe Libanon. Zo lang Hezbollah bestaat zal het moeilijk zijn een stabiel, democratisch en welvarend Libanon op te bouwen. Je kunt daarom maar beter niet in Libanon wonen. 

woensdag 24 januari 2024

VOER VOOR POLITICOLOGEN 25. HOUTHI'S EN DE BESTAANDE WERELDORDE

 

Zwaaiend met een kalasjnikov waarschuwt deze Houthi leider Amerika en Engeland voor zijn wraak en dat van zijn Jemitische landgenoten. Die landgenoten hebben trouwens niks in te brengen tenzij lege briefjes en die gelden niet. Mij doet dit soort figuren denken aan "Comical Ali" de woordvoeder van Saddam Hussein tijdens de Irakoorlog. Toen de Amerikaanse troepen tijdens de Irak oorlog zowat voor zijn deur stonden, sprak hij nog steeds ijskoud over de nakende overwinning van de Iraakse strijdkrachten. Nee, in het Midden Oosten is alles anders dan wat je denkt.

Een stafofficier die meedoet aan een actie van de twee NAVO bondgenoten Amerika en Engeland tegen de Houthi’s leidt tot enige kouwe drukte in de Tweede Kamer. De NSC vindt dat het vooraf geïnformeerd had moeten worden over de actie.


Niks zo vermoeiend als achteraf gepraat zonder gevolgen want tegen de actie was de NSC nou ook weer niet. Ja, waar heb je het dan over? Tenzij dit een gevolg is van de opvatting dat, zoals Pieter Omtzigt eens heeft gezegd, de Tweede Kamer het centrum van de macht is van waaruit alles geregeld moet worden. 

Dat klinkt mooi maar is dat in werkelijkheid houdbaar? Soms is besturen ook snel beslissen. Als de regels dat beletten omdat er eerst geïnformeerd en gedelibereerd moet worden in de Tweede Kamer, dan wordt ons land machteloos en krachteloos.


Er zal een balans tussen uitvoering en controle moeten zijn, tussen regels en bestuurskracht. Dat vergt politieke evenwichtskunst, flexibiliteit van geest en besef van urgentie. Regels zijn nodig maar niet altijd direct toepasbaar. Ik hoop dat ze dat bij de NSC zullen inzien.


Dat de zaak urgent is, lijkt wel duidelijk. De Houthi’s vormen een nieuw front in de strijd om de wereldorde. Wie vormen dat front?


Om te beginnen Rusland onder Putjinski die zijn Speciale Militaire Operatie in Oekraïne is begonnen als een stap op weg naar een nieuwe wereldorde. En net als Iran heeft hij daarbij gebruik gemaakt van zetbazen in Donetsk en Luhanks in Oost Oekraïne. De bindende factor is Russische taal en cultuur.


Iran gebruikt zetbazen als Hamas, Hezbollah en de Houthi’s. Zij moeten de gewelddadige speldenprikken uitdelen die op de langere termijn de strategische posities van het Westen ondermijnen.

 

De grootste bedreiging voor de bestaande wereldorde is China. Als er een land is dat groot genoeg is, economische is toegerust en een eeuwenlange cultuur van geduld heeft, is het China wel. Dat land laat zich niet verleiden tot "onnodig geweld". Langzame druk - militaire, economisch en politiek - kan de door Amerika gesteunde wereldorde langzaam maar zeker ondermijnen. In de ogen van China is het eerder een kwestie van tijd dan van confrontatie.


Sommige deskundigen maken zich druk over “het winnen van de harten” in het Midden Oosten of over de “asymmetrische oorlog” met Houthi’s die niet te winnen zou zijn.


Hoezo winnen van harten? De leiders in het Midden Oosten lappen de harten van hun burgers aan hun laars. In Egypte en Jordanië mogen ze massademonstraties houden of moeten dat misschien ook wel. Wie zal het zeggen? Ondertussen worden ze het niet eens over actie tegen de Gaza oorlog.


Hamas, Hezbollah en Houthi’s zijn zetbazen van Iran, zo kan Iran zelf buiten schot blijven. Ik denk niet dat Iran het zal wagen om een rechtstreekse confrontatie met Amerika aan te gaan. Ze kijken wel uit. 


Het is effectiever om je zetbazen de kastanjes uit het vuur te laten halen en op die manier te testen waartoe het Westen onder leiding van Amerika toe in staat is. Iran is niet zo gek als Rusland dat nu een  uitputtingsoorlog voert tegen Oekraïne ten koste van heel veel eigen mensen, materieel en geld. 


Misschien dat de Tweede Kamer een debat kan voeren over over de opstelling van Nederland in deze langdurige strategische oorlog om de wereldorde. Houden we vast aan de Westerse wereldorde en zo ja hoe dan we dat? Met de NAVO en andere Westers georiënteerde landen of niet? Wat dragen we bij aan menskracht  behalve een stafofficier en hoeveel andere middelen?

dinsdag 20 september 2022

OORLOGSBULLETIN 34. ERDOGAN

De oorlog is amper een maand oud (eind maart) en Erdogan weet de strijdende partijen al aan tafel te krijgen voor vredesonderhandelingen. te vroeg natuurlijk maar het is de inspanning die telt en die Turkije daarmee een plaats geeft in het conflict. Blijkbaar hadden Rusland en Oekraïne er belang bij om Turkije de positie van vredesonderhandelaar te gunnen.



Niks zo moeilijk als om de positie die Turkije in de Oekraïne oorlog inneemt in te schatten. Turkije is sowieso moeilijk in te schatten omdat het land in een heel andere geopolitieke context opereert dan Nederland en Westerse landen in het algemeen. Europa en de VS zijn sinds de Tweede Wereldoorlog en eigenlijk al daarvoor verbonden in een duurzaam Atlantisch bondgenootschap. 

De NAVO biedt Turkije een schuilplaats tegen Rusland en Iran. Rusland is de grote beer die een groot deel van de kust van de Zwarte Zee beheerst en invloed heeft in landen die grenzen aan Turkije. Met de rugdekking van de NAVO kan Turkije de Russische beer in die ogen kijken en er zaken mee doen.

Iran grenst in het zuiden aan Turkije en heeft net als Turkije aspiraties om een regionale grootmacht te zijn. Ook hier biedt het Atlantisch bondgenootschap via de NAVO rugdekking. Dat geldt in zekere zin ook voor zijn grenslanden Syrië en Irak, die inmiddels militair en economisch zodanig in de kreukels liggen dat ze geen bedreiging meer kunnen vormen voor Turkse aspiraties. Wel draagt Turkije de last van vluchtelingen uit die beide landen. Een deal daarover met de EU gaf Turkije enige financiële verlichting.

Een Turks lidmaatschap van de Europese Unie is een brug te ver voor beide partijen. Het zou beide uit hun geopolitieke balans halen. De Turkse leider Erdogan verstaat de kunst van het balanceren tussen NAVO, Rusland en Iran als geen ander daarbij altijd met het oog strak gericht op de belangen van Turkije.

Partij kiezen in de oorlog tussen Oekraïne en Rusland zou die balans hebben verstoord en dat kan Turkije zich niet permitteren. Vandaar dat hij na een maand oorlogvoering vredesonderhandelingen tussen de twee oorlogspartijen Oekraïne en Rusland wist te bewerkstelligen. Te vroeg natuurlijk maar dat geeft niet. Het is de inspanning die telt. Het zal een verrassing zijn geweest voor outsiders. Insiders als Europa (Frankrijk en Engeland) en de VS zullen met een goedkeurend oog gekeken hebben hoe Erdogan de bal rond speelt.

Uit de posities die Erdogan inneemt kunnen we aflezen hoe zorgvuldig hij de balans blijft bewaren. Hij leverde Oekraïne Turkse drones die een niet mis te verstane rol spelen op het slagveld. Hij heeft Rusland en Oekraïne tot een graanovereenkomst weten te bewegen. Ik veronderstel dat dit op de achtergrond goedkeurend is bekeken door de VS.

Erdogan slaagde erin een soort kleine top te houden onder de voogdij van Iran en met instemming van Rusland zodat Putinski in hoogst eigen persoon er bij aanwezig was. Iran trekt uiteraard meer de kaart van Rusland en daar wil Turkije bij zijn zodat hij weet hoe de hazen lopen.

Hoe angstvallig hij het evenwicht houdt tussen Rusland, Oekraïne en de NAVO blijkt uit zijn verklaring dat Rusland niks te zoeken heeft in de Krim en dat het Westen met zijn bewapening van Oekraïne de Russische beer provoceert. Hoe dan ook, de positie van Turkije met rugdekking van de NAVO komt de EU en de VS niet slecht uit. We kunnen gevoeglijk aannemen dat Erdogan ervoor waakt on speaking terms te blijven met beide. Hij hoeft daarvoor ook niet nog eens lid te zijn van de EU.


maandag 21 september 2020

SIGRID KAAG: EEN DOOIE MUS VAN D66

 

Tijdens een bezoek aan Iran als Minister van Buitenlandse Zaken in 2018 droeg Kaag tot verbijstering van velen een hoofddoek, een symbolisch kledingstuk dat zelfs in Iran wordt verworpen door vrouwen die vechten voor gelijke rechten. Diplomatie vergt compromissen maar ook een gevoel voor verhoudingen tussen landen. Een Minister moet geen diplomatie plegen ten kosten van de gevoelens van het eigen volk en in dit geval ook nog die van Iraanse vrouwen die strijden voor gelijkwaardigheid.

 

Met haar verkiezing tot partijleider van D66 verdwijnt oprichter Hans van Mierlo in zijn slordige regenjas van de vertwijfeld journalist definitief uit beeld. Hij maakt plaats voor een zelfverzekerde vrouw die zowat haar hele leven in hogere internationale kringen heeft verkeerd. Geen wonder want Kaag heeft veel studieuze capaciteiten zo lees ik in haar biografie.
 
Ik ben zo vrij te betwijfelen of haar CV haar geschikt maakt voor het nieuwe politieke leiderschap voor de post-Rutte periode, zoals zij zichzelf presenteert. Maar Rutte is nog lang niet weg. Een prolongatie van zijn premierschap zit er nog altijd dik in. Alleen daarom al geef ik haar weinig kans of D66 zou onder haar leiderschap een flinke zetelwinst moeten maken. En dat is maar de vraag.

Kaag is een internationaal bindende factor gebleken die wat voor elkaar kan krijgen. Dat is hard nodig in een wereld waar het stikt van de grote en kleine oorlogen, geweldsconflicten, politieke misdadigers als Putin en Lukasjenko. Maar zo lang er gepraat wordt, wordt er niet gevochten zo was ook het adagio van mijn eerste chef bij het VN ontwikkelingsprogramma.

Een kostbaar programma dat op zich niet zoveel oplevert maar wel de internationale gesprekken aan de gang houdt en goodwill kweekt en dat alleen al is het geld waard. Oorlogen en geweld zijn altijd kostbaarder. Het is de belangrijkste functie van de VN, de internationale gesprekken op gang houden over vrede, veiligheid, mensenrechten, rechtvaardigheid enz. en Kaag heeft daaraan menigmaal succesvol aan meegewerkt.

Maar om een land te leiden zoals Kaag wil komt meer kijken. Als ik haar hoor praten, krijg ik niet de indruk dat ze ooit is afgedaald naar de Nederlanders in de straat, de bezorgde burgers en de gewone mensen. Natuurlijk, je kunt van alles en nog wat over de Nederlanders van de straat lezen in zwaarwichtige rapporten van belangrijke commissies, maar rapporten zijn geen mensen van vlees en bloed. Die zijn boos, gelaten of rebels, teleurgesteld, hopen tegen beter weten in, hebben verwachtingen enz. Zulke zaken ervaar je niet in een internationale ambtelijke omgeving. Daar gelden andere wetten en regels dan in het dagelijkse leven van de Nederlanders.

Ik denk overigens dat de Nederlandse kiezer dat ook aanvoelt en ik verwacht dan ook niet dat D66 met Kaag aan de leiding hoog zal scoren bij de verkiezingen. Niettemin wens ik haar succes want ze beschikt over genoeg vaardigheden om een goede vakminister te worden en die zijn ook nodig.

 

zondag 17 december 2017

OPEN BRIEF AAN LEONIE BREEBAART OVER HET WARE KARAKTER VAN DE ISLAM

Islamitische Staat is een extreem radicale poging een Staat te grondvesten op basis van de Koran.

Geachte mevrouw Leonie Breebaart,

Uw vergelijking tussen communisme en politieke islam gaat meer op dan u zelf beseft. De Communistische landen waren dictaturen. Veel islamitische landen komen in de buurt daarvan of zijn het helemaal. Net als de communisten indertijd beschikken radicale moslims over een te mobiliseren vijfde colonne. Zie de terreur in Europa en het vertrek van gelovigen naar IS.

In tegenstelling tot het communisme dat geleid werd door Rusland als grootste staat van de Sovjet Unie, heeft de Islam geen leidersstaat. Dat is een geluk tot nu toe en misschien komt het wel nooit zo ver. Iran en Turkije proberen wel zo een positie te veroveren, maar ze zijn beide voorlopig nog niet ontwikkeld genoeg. Iran maakt voor zijn ambities ondertussen wel gebruik van terreur organisaties in o.a. Libanon.

Waar de Turkse president Erdogan mee bezig is, weten we niet maar hij is in ieder geval niet bezig met het versterken van de democratische Turkse staat maar wel met Islamisering van het openbare leven. Mocht Turkije onder Erdogan alsnog zo ver komen dat het een soort islamitische staat wordt, dan zitten we in Europa met miljoenen Turken waarvan we niet zeker weten waar hun loyaliteit ligt. Kiezen ze voor het democratisch pluralisme of geven ze de voorkeur aan een Islamitsiche staat? Hoe dan ook, de spanning in Europa zou dan om te snijden zijn, wat het trouwens nu ook al is als gevolg van door IS georganiseerde terreur.

Dat neemt niet weg dat de meeste Moslim burgers in ons midden vreedzaam zijn.

Maar machtsstrijd kan dat gemakkelijk wijzigen. Serviërs, Kroaten, Bosniërs leefden en waren decennnia lang buren, ze woonden vreedzaam bij en naast elkaar. Hun talen zijn inwisselbaar en velen waren door de jaren heen familie van elkaar geworden. Toen de machtsverhoudingen veranderden in Joegoslavië en politieke leiders als Milosevic en Tudjman kansen zagen om via nationalistische religieuze retoriek hun macht te vestigen, bleken brave orthodoxe Serviërs, katholieke Kroaten en Moslim Bosniërs, bereid elkaar naar het leven te staan.

Er waren bombardementen van de NAVO op Belgrado voor nodig om de vrede aan de grenzen van Europa af te dwingen. Brave Serviërs keken geschokt toe hoe beschaafde Westerse landen
midden in de stad TV stations, politie en militaire gebouwen bombardeerden waarbij ook burgerdoden vielen.

Er is nog een overeenkomst tussen communisme en islam. Anti-communisme was not-done in intellectuele kringen. Met de politieke Islam zien we een gelijksoortige afwijzing van het benoemen van problemen. Ze geloven liever in het sprookje of de mythe van de goede bedoelingen. Ik zou daar ook graag in geloven maar me dunkt dat de geschiedenis leert op onze hoede te zijn.

Ephimenco heeft daar oog voor. Hij wil ons alert houden en niet dat we door goede bedoelingen en machteloze braafheid in slaap worden gesukkeld.

Ik ben blij dat hij in Trouw daarvoor de ruimte geeft. Hij is een van de weinigen. Daarom moeten we hem koesteren.

Met vriendelijke groeten,

*Leonie Breebaart heeft in Trouw een column over religie en filosofie. _Deze open brief is geschreven naar aanleiding van haar column "Het ware karakter van de Islam" verschenen in Trouw op 17 december.

maandag 9 april 2012

ARABISCHE LENTE

 

Wat hoopvol begon als een Arabische lente, een zelf bevrijding van politieke en geestelijke dictatuur en een zoektocht naar democratie dreigt gesmoord te worden in bloed. Syrië bloedt leeg, Iran stagneert, in Irak woedt een halve burgeroorlog, in Jemen hebben oppositie en regering elkaar in een houdgreep van geweld en opstand, in Libië woedt een stammenoorlog en in Egypte testen de oude machthebbers samen met het leger of ze niet opnieuw aan de macht kunnen komen.