CORRUPTIE BIJ ADOPTIE EN PROSTITUTIE

Dominicaanse Republiek 1980

 

Wie stond er pakweg 40 jaar geleden bij stil dat een volwassen geadopteerd kind meer zou willen weten over zijn of haar biologisch ouders? In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw leek adoptie van pas geboren kansloze kinderen uit ontwikkelingslanden (of Derde Wereld landen) een mooie manier om de armoede in de wereld te bestrijden.

De bloedband leek toen van ondergeschikt belang vergeleken met hun armoede totdat ze eenmaal volwassen nieuwsgierig werden naar hun biologische ouders. 

Bij hett onderzoek naar hun afkomst stuiten geadopteerde kinderen op corruptie in het land van geboorte. Ook daar dachten we toen hier niet aan. We dachten dat het daar hetzelfde aan toe gaat als hier, misschien iets minder gereguleerd. 

Aan  brutale vervalsing van geboortepapieren, paspoorten en misbruik van namen dacht men niet, ook niet bij de in adoptie gespecialiseerde stichtingen. Die waren bezig met het goede doel. Dat corruptie in de meeste Derde Wereld landen een normaal onderdeel van het leven is, viel buiten onze horizon.

Wie in Mexico geboren is, kan alleen maar het land met een Mexicaanse paspoort. Dat is op zich probleem als je maar de nodige papieren kunt overleggen. Voor de aanvraag van een paspoort heb je het geboortebewijs van de gemeente nodig. 

Bij gebrek aan kopieerpapier kon de gemeente mij tot twee keer toe niet helpen. Een VN collega maakte me duidelijk dat de ambtenaar in kwestie een kleine tegemoetkoming verwacht ook al zijn volgens de wet de geboorte aktes gratis. Geen geld, geen papieren. Toen ik bij de derde keer mijn VN paspoort tevoorschijn haalde in plaats van geld, kreeg ik alsnog de benodigde kopieën. 

Tijdens het wachten, sprak ik een vrouw van indiaanse afkomst. Zij vertelde dat ze moest betalen voor de geboorte akte terwijl ze weinig geld heeft. Ze hoopte dat de prijs niet al te hoog zou zijn. 

In Costa Rica moesten we vlak voor vertrek een migratie ambtenaar omkopen omdat hij de geldige papieren van mijn pas geboren dochter niet goed keurde. In plaats van een paspoort voor haar, daar was geen tijd voor, had ik een document van het Ministerie van Binnenlandse zaken waarin toestemming tot vertrek werd verleend. Dat was onvoldoende volgens de ambtenaar. Twintig dolla bleek genoeg te zijn.

Een heel ander verhaal is de smokkel van jonge meisjes uit de Dominicaanse Republiek die ingezet werden in de prostitutie in Antwerpen en Rotterdam. De jonge vrouwen kwamen naar Nederland als zogenaamde dochters van een Dominicaanse vrouw die met haar Antilliaanse man in Nederland woonde.De vrouw regelde met behulp van corrupte ambtenaren de papieren voor deze meisjes zodat ze legaal Nederland konden binnenkomen. 

RODE CIRKEL MET BLAUW VLAK EN GELE LIJN

 

petrus, Rode Cirkel met Blauw Vlak en Gele Lijn, olie en acrylverf op mdf paneel, 80 x80 cm.
Te Koop € 2000,-

85. MEXICAANSE VERTELLINGEN. NAAIATELIER

Na hun ontslag uit de textielfabriek zijn vier vrouwen een naaiatelier begonnen in de vorm van een coöperatie. Hun voormalige vakbond helpt hen de zaak op poten te zetten. Mexico-stad 1980. 

Julia is gestopt met werken sinds ze zwanger is. De dagelijkse reis naar het naaiatelier is een te grote belasting geworden. Die begint met een wandeling naar de avenida waar ze met een beetje geluk niet te lang op een bus hoeft te wachten. Na een reis van drie kwartier, de bus stopt om de haverklap om passagiers langs de kant van de weg op te pikken, moet ze nog eens twintig minuten lopen. 

Al met al kost het haar dagelijks ruim een uur reizen om op haar werk te komen. Heen en weer is ze twee uur onderweg en dan hebben we het nog niet over de lange werkdag in het atelier. Dat is trouwens een veel te mooi woord voor het simpele bakstenen hok, niet veel meer dan een groot uitgevallen  garage, met veel te kleine ramen. 

Het is dat haar 4 collega’s min of meer vriendinnen zijn anders zou ze het niet vol kunnen houden. Ze zijn het atelier nu alweer een jaar geleden samen begonnen als een coöperatie toen de textielfabriek waar ze werkten, failliet ging. Met hulp van de bedrijfsbond hebben ze toen zelf maar een naaiatelier opgezet, zodat ze toch nog wat verdienen. Voorlopig moet de coöperatie het zonder haar doen.

Diego moet nu de kost voor hun beiden verdienen. Hij maakt nog altijd muurschilderingen maar dan op de muren van winkels, hotels en restaurants. Sinds David met zijn muurschilderingen in Amerika aan de slag is gegaan, zat er voor Diego niks anders op dan reclameschilder te worden.

Een tijd lang heeft hij nog geprobeerd kunstschilder te zijn. In zijn spaarzame tijd schildert hij scènes van armoede, gebrek, eenzaamheid en slecht betaalde arbeid. Het zijn schilderijen van mededogen met zijn medemens maar wie koopt er mededogen? De meeste mensen hebben de handen vol aan zichzelf? 

Portretten zou nog iets kunnen zijn maar de mensen die hij doorgaans ontmoet, zitten daar niet om verlegen. Als die al een portret van zichzelf zouden willen hebben, gaan ze naar de fotograaf. Dat is sneller en goedkoper. Zijn schilderijen staan nu in een hoek van de slaapkamer onder stof weg te kwijnen. 

De herinneringen aan de tijd dat ze beiden geloofden in een avontuurlijke toekomst waarin Diego een beroemde kunstenaar zou worden, worden verdrongen door dagelijkse beslommeringen. Dat stemt Julia droevig en soms opstandig, maar wat kan ze doen?

Ze vraagt zich af hoe het komt dat terwijl hun vrienden David en Frida zoveel succes hebben, het haar Diego maar niet lukt om als kunstenaar ook succes te hebben en beroemd te worden? Wat kan David, wat Diego niet kan? 

Is het gebrek aan talent? Heeft hij een geen sociale vaardigheden om een netwerk van mensen in de kunstwereld, galeriehouders en kunstminnaars op te bouwen? Ontbreekt het hem aan ondernemerszin of heeft hij nooit echt geloofd in zijn schilderkunst?  

Misschien is het wel dat laatste. Per slot van rekening is kunstschilder niet zo maar een ambacht zoals timmerman, loodgieter of metselaar en zelfs die moeten hun werk met een zekere mate van toewijding doen. Het ambacht van kunstschilder is op zichzelf, puur technisch gezien, niet zo moeilijk. Het moeilijkste is de toewijding, de liefde, de overgave of de ziel en dat heb je of heb je niet. Misschien is het een beetje van dat alles met ook nog eens een gebrek aan ambitie.

Hoe vaker ze hem ’s avonds laat thuis ziet komen, moe en teneergeslagen, hoe meer ze begint te beseffen dat Diego hoe dan ook geen ambities heeft, niet om een groot kunstschilder te worden en zeker niet om beroemd en rijk te worden terwijl dat toch ook een belangrijk deel was van haar droom met Diego.

MODEL VOOR AMATEURFOTOGRAFEN

DE JIHAD VAN DE REVOLUTIONAIRE GARDE

De Revolutionaire Garde, Hamas en Hezbollah staan op de EU lijst van terroristische organisaties. Stel je voor dat een van die organisaties een atoombom in handen krijgt.

 

Voelde president Trump zich door het succes van de Amerikaanse interventie in Venezuela aangemoedigd om een oorlog met Iran te beginnen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Trump beslist sowieso niet alleen. 

Aan de militaire acties in Venezuela zijn maanden van voorbereiding vooraf gegaan tot aan een nauwkeurig nabootsing van de verblijfplaats van president Maduro en zijn vrouw toe.

Vergeleken met Iran is Venezuela met zijn leger van ongeveer 200.000 militairen met weinig of geen oorlogservaring en verouderde wapens een militaire dwerg. Latijns-Amerikaanse legers staan over het algemeen niet bekend om hun grote discipline en hun organisatievermogen. Venezuela is daar geen uitzondering op. Het enige goed georganiseerde leger in Latijns Amerika is dat van Chili. 

Iran is bijna twee keer zo groot als Venezuela ofwel bijna 50 keer groter dan Nederland. Het Iraanse leger telt naar schatting 800.000 militairen waarvan ongeveer 350.000 manschappen behoren tot de Revolutionaire Garde. Het reguliere leger en de Garde zijn modern en goed uitgerust.

Ze beschikken over veel oorlogservaring. De legers zijn ten nauwste betrokken bij alle oorlogen van Iran’s bondgenoten Hamas, Hezbollah en Houthie’s tegen Israel. Het zijn goed georganiseerde legers met een sterke interne discipline en commandostructuur.

Maar wat het Iraanse leger en de Revolutionaire Garde tot geharde tegenstanders maakt, is hun religieus fanatisme of jihadisme, een fanatisme dat we ook terugzien bij bondgenoten Hamas, Hezbollah en Houthie’s. Een fanatisme dat geen rekening houdt met het lijden van de eigen burgerbevolking. Integendeel de burgerbevolking wanneer nodig als schild gebruikt.

Zo heeft Hamas een groot deel van zijn bevolking en de infrastructuur van Gaza opgeofferd aan zijn strijd tegen Israel. Pas toen Gaza zo goed als plat was gebombardeerd en naar schatting 70.000 strijders en burgers waren omgekomen, waaronder 20.000 kinderen, wilde Hamas praten over een wapenstilstand en de ruil van Palestijnse gevangenen voor de laatste gijzelaars.

Hezbollah is al net zo fanatiek. Ook Hezbollah schuwt de ongelijke strijd met Israel ten koste van de eigen bevolking niet. Vergelijk dat eens met het Duitse bombardement op Rotterdam aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Daarbij vielen ongeveer duizend doden en werd de binnenstad weggevaagd. Voor Nederland was dit en de dreiging van een tweede bombardement genoeg om te capituleren.

In de ogen van het Iran van de Ayatolla’s is de oorlog met Amerika en Israel een jihad die deel uitmaakt van een cultuur oorlog tussen de Sjiitische Islam en het westen. Israel is daarbij de spil waar alles om draait. Dat land is een immers een product van het westen van na de Tweede Wereldoorlog en vormt vanwege zijn Joodse en westerse karakter een bedreiging voor de Ayatollah’s.

DE BOZE BURGER

 

Laatste Peiling Maurice de Hond, 28 maart 2026

Tijdens de gemeenteraadsverkiezingen zagen we op TV journalisten die met de microfoon in de aanslag aan kandidaten op de lijst van Forum voor Democratie pertinente vragen stelden over hun extreem rechtse verleden. Waarheidsvinding die bijna ontaardt in een publiek kruisverhoor. 

Nu is nieuwsgierigheid naar het verleden van kandidaten die een publieke functie nastreven, in dit geval lid willen worden van de gemeenteraad, geoorloofd. Het kan bijdragen tot een zekere transparantie in de politiek. Maar er een heksenjacht van maken gaat  veel te ver.

Dan kun je wel aan de gang blijven. Ook linkse mensen hebben een politieke jeugdzonde begaan zoals bijvoorbeeld Paul Rosenmöller die zijn lidmaatschap (1976-1982) van de  maoïstische Groep Marxisten-Leninisten/Rodel Morgen (GML) zo een jeugdzonde noemt.

Tussen 1981 en 1982 was hij zelfs bestuurslid van deze extreem linkse club. De GML streefde naar een communistische staat in Nederland en sympathiseerde met de communistische regimes van China, Albanië en de Rode Khmer in Cambodja. 

Je kunt je best afvragen of iemand die met zijn volle verstand sympathiseerde met de Rode Khmer, indertijd een genocidaal regime voor de eigen bevolking, wel zo geschikt is om in de Senaat te zitten en dan ook nog fractieleider te zijn? Pol Pot was een soort Hitler, dus een sympathisant van Pot kun je vergelijken met een NSB'er.

Maar in plaats van een heksenjacht te beginnen, is het beter om na te gaan waarom Forum zoveel aantrekkingskracht heeft onder kiezers.Volgens de peilingen van Maurice de Hond is de partij goed voor 16 virtuele zetels waardoor het tot de middelgrote partijen behoort.

Forum is en uitgesproken nationalistische partij die het opneemt voor traditionele waarden, tegen open grenzen voor migranten is, referenda als een vorm van directe democratie ziet, tegen klimaatmaatregelen is, voor een goede verhouding met Rusland is,  tegen hulp aan Oekraïne en de EU helemaal niet goed gezind is.

Forum blijkt electoraal het spiegelbeeld van de PVV te zijn. Forum is sinds de Tweede Kamer verkiezingen van 7 zetels naar 16 zetels gegaan, de PVV van 26 naar 17 zetels gegaan. Forum heeft 9 zetels er bij gekregen, de PVV evenveel verloren. Het falen van Wilders in de regering Schoof wordt over rechts met Forum afgestraft.

Maar het blijft een rechtse aangelegenheid. Daar zit dus een flinke groep kiezers die radicaal tegen de hoofdlijnen van de Nederlandse politiek zijn. Men noemt dat wel de boze kiezers. Ik vermoed dat die boosheid te maken heeft met de voortdurende onzekerheid waar we in leven. 

Ik bedoel dan niet zozeer de (geo)politieke onzekerheden of de razendsnelle technologische ontwikkelingen die de leefwereld van de burger opdringerig digitaliseert maar ook de culturele gevolgen daarvan. 

Alles wat je in je jeugd geleerd hebt - thuis of op school -  om je staande te houden in de samenleving en maatschappij wordt voor je voeten weggemaaid. De moeilijkste overgang is die van een  overwegend christelijke samenleving naar een diverse samenleving met als gevolg botsende waarden en normen. Vandaar dat zij zich zo fel afzetten tegen asielzoekers en AZC's. 

Het zou Nederlandse bestuurders sieren om daar meer begrip voor te hebben in plaats van deze boze kiezer weg te zetten als onhebbelijk, rechts, domrechts of zelfs fascistisch. 

GEOMETRISCHE COMPOSITIE MET CIRKEL EN TWEE SNAREN

petrus, "Geometrische Compositie met Cirkel en Twee Snaren (Blues in Red), acryl en olieverf op mdf paneel (80x80 cm), 2026.
Te Koop voor € 2000.