HISTORICUS GERT OOSTINDIE NEEMT DE ORANJES DE MAAT

Willem Alexander is de 7e in lijn van afstamming van Koning Willem I (1772-1842). Hij was volgens het onderzoek de meest koloniale koning van de Oranjes.Hij was de enige Nederlandse vorst met het exclusieve recht om het koloniale beleid volledig zelfstandig te bepalen. Waar andere koningen en stadhouders het kolonialisme vooral steunden en ervan profiteerden, trad Willem I op als een autocratische, koloniale micromanager. Maar hij was ook de koning die Nederland na de Franse bezetting (1795-1810) er weer bovenop moest brengen en uiteindelijk moest buigen voor de onafhankelijkheid van de Zuidelijke Nederlanden (het huidige België). 

 

Iemand de maat nemen is altijd een heikele zaak, zeker als het om het verleden gaat. Hoe moet je vanuit deze tijd de daden en de houding van burgers tijdens de Tweede Wereldoorlog tegenover de Duitse bezetter of de Jodenvervolging beoordelen?

Dat is hoe dan ook een penibele aangelegenheid want het is nu ruim 80 jaar laten moeilijk voor te stellen onder welke omstandigheden mensen hun keuzes en beslissingen moeten maken. 

Op verzoek van koning Willem Alexander is jarenlang onderzocht hoe de Oranjedynastie zich heeft verhouden tot het kolonialisme en de slavernij, niet politiek maar persoonlijk, zo maak ik op uit de citaten in de kranten afkomstig van hoofdonderzoeker Gert Oostindie. 

Volgens hem is er geen excuus voor hun gedrag rond deze twee thema’s. “De Oranjes hadden eerder afstand kunnen nemen van het historisch onrecht, maar deed dit niet. Het huis is daarmee evident medeverantwoordelijk voor het koloniale systeem en de slavernij.” (Citaat uit het Brabants Dagblad van 3 okt 2026)

Volgens Gert Oostindie “waren ook zij kinderen van hun tijd, zij het zeer geprivilegeerd, maar dat signaleren is iets anders dan hen excuseren. Ze wisten van verzet, er circuleerden andere opvattingen. Zij hadden zich anders kunnen opstellen.” (Idem Brabants Dagblad)

Tja, ze hadden zich anders kunnen opstellen. Als ze dat gedaan hadden dan hadden ze op de morele schaal van dominee Gert Oostindie hoog gescoord maar of ze daarmee ook het landsbelang gediend hadden, is de vraag.

Neem nou de zeer heikele kwestie van de slavernij, intussen een misdaad tegen de menselijkheid geworden. Die heeft in de VS onder president Lincoln tot een burgeroorlog geleid en speelt tot op de dag vandaag nog steeds een rol in de Amerikaanse politiek. Is dat het wat de Oranjes hadden moeten riskeren? Een burgeroorlog over de slavernij? 

Zelfs George Washington als aanvoerder van het eerste leger van het onafhankelijke Amerika kon in zijn strijd tegen de Engelse koloniale macht niet om de kwestie van de slaven heen. Hij wilde de slaven vrijheid geven in ruil voor hun deelname aan zijn krijgsmacht maar dat bleek politiek onhaalbaar.

Hoofdonderzoeker Gert Oostindie heeft gemeend de Oranje dynastie moreel de maat te moeten nemen. Dat kan, maar de moraliteit van de Oranjes zal niet veel anders zijn als die van de gewone sterveling. Zij zijn geen dynastie van heiligen maar een die aan het hoofd stond van een koloniale mogendheid die handel in slavernij toeliet.

Gezien het onderzoek steunden de Oranjes de koloniale aspiraties van Nederland en de handel in slaven. Hadden de voorouders van Willem Alexander politiek anders gekund zonder de troon of de belangen van Nederland op de een of andere manier te schaden? Hadden ze Nederland op het rechte pad van de moraliteit kunnen houden zoals dominee Gert Oostindie graag had gezien?

Als je dan toch de geschiedenis van een land de maat wil nemen dan is het een collectieve maat. De Staat der Nederlanden is schuld aan kolonialisme en slavernij. Dat vastgesteld hebbende, wat dan? 

FIETSEN ROND DE BODENSEE

Door de droogte staat de Bodensee erg laag waardoor ondiepe kustdelen snel droog vallen.

 

We wilden nog eens graag rond de Bodensee fietsen. Nee, we hebben geen bucketlist of zoiets, het leek ons gewoon leuk. We hadden al twee keer de Oostenrijkse Tauern ronde gedaan en dat was ons goed bevallen. We zijn al heel lang fietsers, van racefietsen naar toerfietsen en sinds 6 jaar naar elektrisch fietsen. Met elektrisch aangedreven ondersteuning kun je langere tochten maken.

Fietsen is een mooie manier om ontspanning te combineren met inspanning en en passant je omgeving verkennen. Je voelt de wind, ruikt het bos, het akkerland, de mest, het gemaaide gras, het water kortom je bent buiten in de natuur. 

Je beweegt door het landschap terwijl je op je gemak kunt kijken naar huizen, mensen, bos en bomen, werkende boeren, de gewassen op het land enz. Je bent je bewust van je lijf, van je beweging en het landschap.

Elmar en zijn vrouw zijn met een bustour op reis door een stuk van Europa. Onderweg aquarelleert hi zoals hier in het Zwitserse stadje Rohrschach.

Een inspanning zoals bij de Tauern ronde zit er op onze leeftijd niet meer in, maar een rondje Bodensee moet te doen zijn. De vraag is wanneer. Niet in hoogseizoen, dan is het veel te druk en als er iets is waar we een hekel aan hebben, is het drukte.

In het najaar, tussen de zomervakanties en de herfstvakanties leek ons de beste tijd. Dan kan het nog mooi weer zijn en de dagen nog niet te kort. Je hoeft ook niet alles van tevoren geregeld te hebben. De leukste manier van reizen is om te zien hoe ver je komt en dan een hotel of B&B te gaan zoeken.

Onderweg zien we tot onze verbazing een groot perceel boerenkool, nu niet direct een geliefde kool in Europa behalve in Nederland. De broccoli er naast is al geoogst.

Het geeft je een gevoel van vrijheid. Wat je nodig hebt, zit in je fietstassen. Dat maakt het fietsen weliswaar iets zwaarder maar met een elektrische fiets is dat geen probleem. We reserveren wel een hotel voor de eerste nacht waar we meteen ook de auto kunnen parkeren voor de tijd dat we aan het fietsen zijn.

De route langs is ongeveer 270 km inclusief de untersee. Zeventig km per dag is goed te doen zodat het in 4 dagen moet kunnen. Maar 5 dagen kan natuurlijk ook en voor als het tegen zit, is zelfs 6 dagen mogelijk.

Eenmaal onderweg zagen we dat we het goed hadden ingeschat. De weg was over het algemeen vlak met hier en daar wel eens een helling die niet zo veel voorstelde. Zo nodig zetten we de elektrische ondersteuning wat hoger. Onze fietsbatterijen konden de afstand ook gemakkelijk aan.

In het oude stadje Stein ontmoeten we een Servische keukenchef.

De eerste stop was de oude Duitse stad Konstanz aan de grens met Zwitserland. Een typisch midden-Europese stad met een oude binnenstad met kerken, vakwerkhuizen, een marktplein en veel winkels. Een toeristisch trekpleister, het hele jaar door vertelde onze Albanese receptioniste.

Wat ons na enige tijd opviel, was dat het bedienend personeel zelden lokaal was.Waar we ook kwamen, we spraken mensen uit Oost-Europa, Arabische landen of Azië. Op zich is dat geen probleem behalve dat sommigen nauwelijks Duits spraken of Engels. Dat maakte de communicatie nogal eens moeizaam soms zelfs onmogelijk zodat er iemand bij gehaald moest worden.

Aan de noordkant van de Bodensee floreert de fruitteelt. De appels zijn rijp om geoogst te worden.

Het werd ons duidelijk dat de bevolkingssamenstelling van Europese landen grondig aan het veranderen is. Het is geen omvolking zoals sommige rechtse politici beweren maar het is wel degelijk een grote verandering. Wat gaat de toekomst brengen in een Europa met nog meer verschillende culturen en talen?

De ronde voldeed aan onze verwachtingen. Het grote verschil met de Tauern ronde en andere rondes die we elders gemaakt hebben, is dat het gebied rond de Bodensee dicht bevolkt is met veel toerisme en de fietswegen vanwege de beperkte ruimte aan het meer vaak langs spoor en autowegen liggen.

Aangezien we het weer mee hadden, veel zon en weinig wind, hebben we de route kunnen afleggen zoals voorzien. Vrijdagnamiddag waren we terug in Bregenz, de plaats van ons vertrek.

Zwitserland is geen EU land en maakt ook geen deel uit van het Schengen akkoord zodat het land altijd nog grenzen heeft met Duitsland en Oostenrijk. Maar niemand vraagt naar je paspoort. Het is vooral symbolisch bedoeld.

EEN VERDEELD LAND

Als uit de peiling van Maurice de Hond op 2 oktober blijkt dat de minderheidscoalitie van 66 zetels maar liefst 24 zetels verliest dan moet je concluderen dat de stemming in het land tegen deze regering is. Dat is niet verrassend.

De doorsneekiezer ziet en hoort alleen maar gehannes over de begroting op Prinsjesdag met als klapper een door de vakbeweging afgekondigde algemene staking die voor Nederlandse begrippen ingrijpend is.

Het leiderschap van Jetten bestaat ondertussen uit niet veel meer dan een geruststellende glimlach waarbij hij voortdurend benadrukt dat over alles te praten valt. Tja, wat moet je anders als je als minderheidskabinet letterlijk geen poot hebt om op te staan. Met 66 zetels kun je nu eenmaal  niks en veel bewegingsruimte in zijn eigen regering heeft hij ook al niet, zeker niet met een VVD minister van Financiën.

FNV leider Hans Spekman is ondertussen niet van het TV scherm weg te slaan en de eis is duidelijk, de sociale hervormingen moeten van tafel. Politiek wordt hij voluit gesteund door PRO leider Klaver die over 20 zetels beschikt in de Tweede Kamer. Genoeg om het kabinet aan een meerderheid te helpen als ze zouden willen luisteren. 

Dat doet het kabinet ook. De hervormingen gaan van tafel. Het kabinet buigt het hoofd, de vakbeweging en PRO hebben gewonnen. Spekman en Klaver hebben de oude alliantie tussen links en de vakbeweging herstelt.

Klaver wordt daarvoor in de peiling beloond met 9 zetels. PRO is daarmee virtueel de grootste partij in de Tweede Kamer. De grootste verliezer in de peiling is, hoe kan het anders, D66 met een verlies van maar liefst 18 zetels. Jetten heeft met zijn campagne blijkbaar geen honkvaste kiezers naar zijn partij weten te halen. 

Op de rechterzijde is JA21 met virtueel 11 zetels winst (van 9 naar 20) de grote winnaar. Joost Eerdmans ontpopt zich met zijn partij steeds meer als de leider van een consequent rechtse partij. Het kan niet anders dan dat dit ten koste gaat van de VVD die in deze peiling 10 zetels verliest. 

Geen wonder ook want VVD leider Yesilgöz houdt zich sinds enige maanden op de achtergrond. Ze is druk bezig met haar ministerie van Defensie dat de komende jaren miljarden krijgt te besteden. Daar wordt in de regering en in de Tweede Kamer nauwelijks over gesteggeld. Bemoeienis met het conflict met de vakbeweging levert haar en haar partij bovendien weinig of niks op.

Op rechts is naast Ja21 nog een virtuele winnaar. Forum gaat volgens de peiling van 7 naar 13 zetels, niet spectaculair maar nog altijd een gestage groei ondanks dat de partij wordt neergezet als een extreem of radicaal rechtse partij met volgens sommigen zelfs nazi sympathieën.

Vermoedelijk komen veel kiezers van Wilders. Hij verliest in deze peiling 7 zetels (van 26 naar 19). Wilders maakt een uitgebluste indruk. Hij weet het ook niet meer wat ook al geen verrassing is want hij heeft zijn kabinet Schoof vakkundig om zeep gebracht. Hij is zijn antenne met zijn achterban kwijt en dus stuurloos.

Overigens is het zo een beetje stuivertje wisselen tussen PVV en Forum. Opgeteld behouden ze iets meer dan 30 zetels. Er is dus sprake van een stabiele radicaal rechtse groep kiezers. Ik vermoed dat dit zo zal blijven zo lang de andere partijen er niet in slagen om de asiel en migratie problemen onder controle te krijgen en de klimaatmanie van de leidende politieke elite en media niet afneemt.

Het CDA is net als de twee andere regeringspartijen ook verliezer. De partij staat nu virtueel op 12 zetels, dat is 6 minder dan bij de verkiezingen. Even was de gedachte dat Bontenbal als fractieleider landelijk leiderschap zou vertonen maar daar is op dit moment geen sprake van. 

Het CDA met Bontenbal blijkt bij gebrek aan ideeën en slagkracht niet in staat om zich van de dilemma’s rond stikstof, klimaat en asiel te ontdoen. Door geen rol te spelen in de stikstofcrisis heeft het CDA zich definitief vervreemd van de boeren en daarmee een deel van het platteland, ooit een belangrijke achterban voor de partij.

 

KERMISMEIDEN

 

DE TELOORGANG VAN DE PVDA. DEEL 16. DE VEERKRACHT VAN DE NEDERLANDSE DEMOCRATIE

Deelname politieke partijen aan verkiezingen, periode 1977-2023

(grafiek petrus)

Het toegenomen wantrouwen onder burgers als gevolg van de verschillende crisissen (gaswinning, stikstof, toeslagen kinderopvang en aanpak Corona epidemie) vraagt om een nader onderzoek naar de fundamenten van ons democratisch stelsel, te weten de deelname aan de verkiezingen door burgers en anderzijds de deelname van politieke partijen aan de verkiezingen. Immers zonder politieke partijen geen kiezers en zonder kiezers geen draagvlak voor de politiek, d.w.z. Tweede Kamer en Regering.

In de grafiek hierbovenzien we dat het aan deelname van politieke partijen aan verkiezingen niet ontbreekt. Integendeel, die deelname is de laatste jaren iets meer geworden.

In 1977 namen 24 partijen deel aan de verkiezingen, 11 behaalden een of meer zetels. Aan de laatst gehouden verkiezingen in 2023 deden 26 partijen mee aan de verkiezingen waarvan er 16 een of meer zetels haalden. Twee jaar eerder bij de verkiezingen in 2021 deden maar liefst 37 partijen mee waarvan 17 partijen een of meer zetels behaalden in de Tweede Kamer.

Als je daarbij rekent dat deelname aan de verkiezingen van een beginnende politieke partij ongeveer € 12.000 kost, organisatie en campagne voeren niet meegerekend, dan moet je vaststellen dat de Nederlandse democratie nog steeds leeft. Blijkbaar vindt men het de moeite waard om te proberen in de Tweede Kamer zetels te veroveren en van daaruit mee te doen aan de democratische machtsvorming in ons land.

Opkomst bij verkiezingen en deelname aantal partijen aan verkiezingen, 

periode 1977-2023

(grafiek:petrus)

Een tweede indicatie voor de veerkracht van onze democratie is de opkomst van kiezers tijdens de verkiezingen. In de grafiek hieronder zien we dat de opkomst sinds 1977 van 88 % is gedaald tot ongeveer 80%, een aderlating van nog geen 10 %. Als 8 op de 10 kiezers de moeite neemt om te gaan stemmen, kan men met een gerust hart stellen dat de Tweede Kamer nog altijd een breed draagvlak heeft onder de bevolking.

Dit gegeven tezamen met de vastgestelde ruime deelname van politieke partijen aan de verkiezingen wettigt de conclusie dat het Nederlandse democratie veerkracht heeft. 

Aangaande de vraag naar wantrouwen en politiek kunnen we stellen dat het wantrouwen zich niet vertaalt in een wantrouwen van het democratisch stelsel. Bijgevolg moeten we vaststellen dat het politieke wantrouwen de politici betreft. Het gaat niet om het stelsel maar om de poppetjes.

De Haagse politici doen er dus goed aan om in de spiegel te kijken en zich af te vragen waar het hen aan ontbreekt als zijn niet langer het gevraagde vertrouwen  van kiezers krijgen. Twijfel zaaien over het functioneren van ons democratisch stelsel is derhalve niet gepast, al is er altijd ruimte voor verbetering.

ROCK & ROLL

 

petrus, "Rock and Roll" (Compositie met 3 Cirkels en 2 Zwarte Lijnen), acryl en olieverf op MDF plaat, 110x110 cm.
Te Koop: € 3000,-

THEO VAN DOESBURG: WEG MET KANDINSKY

 

Theo Van Doesburg (1883-1931), schilder, kunsttheoreticus en hoofdredacteur van het kunsttijdschrift De Stijl

Volgens een collega kunstschilder is abstracte schilderkunst vereenvoudigde figuratieve kunst. De figuur, de werkelijkheid blijft het punt van vertrek. Het werk van Picasso illustreert deze zwerftocht tussen realisme en abstractie of verbeelding. Hij vereenvoudigt  figuren, portretten, stillevens en landschappen maar ze blijven herkenbaar vanuit de werkelijkheid. Zelfs in zijn kubistische schilderijen waarin hij het het perspectief los laat, blijf je de werkelijkheid herkennen.

Bij Piet Mondriaan zien we dezelfde ontwikkeling maar hij gaat stappen verder dan Picasso. Uiteindelijk is er in zijn schilderijen niks meer van realiteit te herkennen. De fysieke werkelijkheid is verdwenen. Daarvoor in de plaats komt een puur geestelijke voorstelling of beelding.

Mondriaan zelf heeft zijn weg van figuratief naar volledige abstractie of geestelijke beelding toegelicht en uitgelegd in soms moeilijke teksten. Iemand die nog meer ijverde dan Mondriaan om de nieuwe -abstracte - beelding uit te leggen en als de schilderkunst van de toekomst aan de man te brengen was de kunstschilder, kunsttheoreticus Theo van Doesburg (1883-1931). 

Voor dat doel gebruikte hij vooral het tijdschrift “De Stijl” waarin niet alleen hijzelf maar vele andere kunstschilders waaronder ook Mondriaan schreven over wat zij  “de nieuwe Beelding” noemden.

Terwijl Picasso bleef vasthouden aan figuratie, de zichtbare, waarneembare werkelijkheid, maakten Mondriaan, van Doesburg, van der Leck en anderen de overstap naar volledige abstracte beelding.

Je zou denken dat de abstracten allemaal dezelfde opvattingen hadden over hun schilderkunst. Niets is minder waard. Mondriaan bijvoorbeeld hield bijvoorbeeld strikt vast aan abstractie op basis van rechte lijnen. Diagonale lijnen waren uit de boze. Van Doesburg had daar dan weer geen moeite mee.

Waar Doesburg wel moeite mee had, was het abstracte expressionisme van de Rus schilder Kandinsky. Volgens van Doesburg mag een schilderij aan geen enkele voorstelling (uit de werkelijkheid) gebonden zijn, ook niet uit die welke voortkomen uit de expressionistische richting “dat een schilderij de onmiddellijke uitdrukking, door kleur en lijnsensatie van onze gevoelens moet zijn”  verwerpt hij als een ‘modefrase’. 

Volgens Doesburg is het scheppen geen spontane uiting van onze gevoeligheid, “zoals dat wel eens gedacht is door de impressionisten en later tot dogma is gemaakt door de expressionisten. Elke spontane daad is het gevolg van onze lijdelijke natuurlijkheid en moet altijd op een teleurstelling uitlopen.” (Theo van Doesburg, “Van “natuur” tot “kompositie”, aanteekeningen bij de ontwikkeling van een abstracte schilderij”, verschenen in De Hollandsche Revue/jaargang 24, Nummer 8, 1919.)

Zou van Doesburg beseft hebben dat de schilderkunst na hem zich veel meer in expressionistisch richting heeft ontwikkeld? Tegenwoordig kun je geen kunstwerk bekijken en bespreken zonder er gevoelens bij te betrekken. Eigentijdse kunstenaars benadrukken nogal eens dat ze hun werk puur op gevoel maken. Een verwijzing naar geest (ratio) hoor je tegenwoordig eigenlijk nooit.  Ratio lijkt in de kunst 'not done'.