DE AFFAIRE DONALD POLS

Jezus Christus stervend aan het kruis: "Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen" (Lucas 23:34). Droge naald gravure van Rembrandt, 5e staat. 1653.

Wie had kunnen vermoeden dat de overstap van Pols van het ene uiterste - Milieudefensie - naar het andere -Tatasteel - zou leiden tot wat je gerust een nationaal trauma kunt noemen, dat van de Apartheid in Zuid Afrika? Een persoonlijke kwestie van opportunisme is plotseling een nationale kwestie geworden, een nationale erfzonde want zo kun je de Apartheidspolitiek in zijn verhouding tot Nederland wel duiden.

De Zuid Afrikaanse apartheidspolitiek was immers opgelegd door een blanke minderheid van Afrikaners, afstammelingen van Nederlandse kolonisten en gebaseerd op Bijbelse opvattingen die eveneens wortels hadden in Nederlandse geloofsgemeenschappen.

Zuid Afrika is min of meer in het reine gekomen met deze Nederlandse erfenis dankzij Bisschop Tutu. Hij is degene die nationale vergevingsgezindheid in Zuid Afrika wist te organiseren met behulp van een nationale verzoeningscommissie waarin de waarheid ter tafel kwam.

Ondanks deze verzoening in Zuid Afrika durfde Donald Pols, eenmaal wonende in Nederland, zich hier niet openlijk te verzoenen met zijn radicale politieke verleden van steun aan de apartheidspolitiek. Dat is niet zo verwonderlijk. Pols verzette zich immers met zijn rechtse blanke makkers tegen nationale verzoening. Verzoening is niet zijn sterkste kant.

Hield hij zijn verzet tegen de verzoening in Zuid Afrika liever verborgen omdat hier in Nederland de verzoening als een grote opluchting werd beleefd. Zo konden we als Nederland alsnog onze schaamte over onze erfenis in Zuid Afrika onder ogen zien, iets wat Pols zelf blijkbaar dus niet kon.

Nu zitten hij en wij met de gebakken peren. Moeten we hem zijn Apartheidsverleden vergeven? Dat denk ik wel. Als men dat in Zuid Afrika kan dan moet het hier in Nederland ook kunnen. 

Het zwijgen over zijn verleden is wat hem nu de das om doet. Waarom kon hij het niet over zijn hart verkrijgen om zijn “zondige” politieke verleden openlijk te belijden om aldus vergiffenis te krijgen? Dat is een vraag die alleen Donald Pols zelf kan beantwoorden.

Hij heeft er voor gekozen om te zwijgen en bij Milieudefensie heeft men hem in dat zwijgen gevolgd, zo lees ik in de pers en hoor ik op TV. Waarschijnlijk schatte men bij Milieudefensie in dat men in Nederland niet gemakkelijk vergeeft. En het moet gezegd worden, vergiffenis en verzoening zijn niet onze sterkste kant ook al zijn we van afkomst een christelijke natie. 

MILIEU POPULISME: DE OORLOGSKAS VAN SHELL

Onlangs is Greenpeace opnieuw een actie begonnen tegen Shell. Voor milieu actiegroepen als Greenpeace is Shell de grootste kop van jut van alle koppen van jut die er op deze aardbol te vinden zijn. 

“Terwijl de benzineprijs in ons land op Bevrijdingsdag een historisch record van €2,64 per liter bereikte, klotst het geld bij Shell en andere oliebedrijven tegen de plinten. “De prijs van olie en gas is opgedreven door de illegale oorlog in Iran. Shell en consorten strijken miljarden winst op over de rug van onschuldige slachtoffers en de winst wordt betaald door burgers aan de pomp. Dat is asociaal en moet stoppen”, aldus Wouter Lemm van Greenpeace Nederland.”  (Greenpeace) 

Taalgebruik dat voor geen enkele populistische club onderdoet. Goed voorbeeld doet volgen. Jesse Klaver spreekt van de oorlogskas van Shell net als partijgenoot Diederik Samsom (de man die de PvdA kapot heeft gemaakt) en uiteraard voormalig maoïst Jimmy van Dijk. 

Milieudefensie is van hetzelfde laken een pak. Daar voert men sinds 2018 rechtszaken tegen Shell. Uit naam van het klimaat moet Shell stoppen met olie en gaswinning alsof niet miljoenen mensen voor vervoer en werk afhankelijk zijn van olie en gas. 

Hoewel Shell zijn hoofdkantoor naar Engeland heeft verplaatst, bezorgt het de staatskas nog vele miljarden.  Shell draagt op 3 manieren direct bij aan de inkomsten van Nederland:

- Aan directe belastingen 433 miljoen (inclusief aandeel NAM)

- Uit loonheffingen , BTW en accijnzen op brandstoffen 5,1 miljard.

Er werken bij Shell ruim 8000 mensen die belasting betalen. 

Grote pensioenfondsen als ABP en PFZW hebben Shell aandelen in hun portefeuille. Hoeveel precies is moeilijk te zeggen maar het zal duidelijk zijn dat via deze pensioenfondsen Nederlandse werknemers voordeel hebben van de dividenden die Shell aan zijn aandeelhouders uitbetaalt.

DE MET BLOED BESMEURDE PALESTIJNSE VLAG

 

Dat je kritiek hebt op Israël vanwege de drastische bevrijdingsacties van 250 gijzelaars en de daarmee gepaard gaande strafexpeditie in Gaza, is normaal. Zelfs in blinde woede moet Israël de mensenrechten hoog houden, ook al hebben de Palestijnen die op de wreedst mogelijke wijze van de Israëlische burgers geschonden.

Naar schatting zijn 6000 Gazanen op 7 oktober 2023 de grens over gestoken, waarvan 3800 elite commandanten, getrainde strijders van de Nukhba eenheid van Hamas, en 2200 gewapende militanten en burgers. Ongeveer 1000 ondersteunende manschappen vuurden tegelijk raketten op het land af.

Deze strijders, jongeren van Gaza, zijn met een onvoorstelbare wreedheid tekeer gegaan. Het op 16 mei verschenen rapport “Silenced No More”  laat geen twijfel bestaan over de massaverkrachtingen, moorden in koele bloeden enz. ,kortom het afslachten van onschuldige ongewapende burgers.

Het rapport van ongeveer 290 pagina's is gebaseerd op een twee jaar durend onderzoek met meer dan 10.000 foto's en videofragmenten, ruim 1800 uur aan videomateriaal en meer dan 430 getuigenissen en interviews met overlevenden, vrijgelaten gijzelaars, getuigen, hulpverleners, medisch personeel en familieleden. 

Het rapport bevatte getuigenissen van voormalige gijzelaars, van wie sommigen, waaronder Romi Gonen, Arbel Yehud, Amit Soussana en Ilana Gritzewsky, zich eerder publiekelijk hadden uitgesproken over beschuldigingen van seksueel misbruik en gendergerelateerde mishandeling tijdens hun gevangenschap. Het rapport documenteert ook beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarigen die in Gaza gegijzeld werden gehouden, gebaseerd op vertrouwelijke getuigenissen die aan onderzoekers, medisch personeel en traumaspecialisten werden verstrekt.

De bevindingen van het rapport zijn bijna te gruwelijk om je een voorstelling te maken van wat er is gebeurd. De onderzoekscommissie identificeert dertien terugkerende categorieën van misbruik, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, gedwongen naaktheid, seksuele marteling, seksuele verminking en seksueel misbruik tijdens gevangenschap.

Het rapport stelt dat het terugkeren van soortgelijke patronen op meerdere aanvalslocaties erop wijst dat het geweld niet geïsoleerd was. Het rapport bevatte getuigenissen van vrijgelaten gijzelaars die beschuldigingen van seksuele aanranding, bedreigingen met seksueel geweld en seksuele vernedering tijdens hun gevangenschap in Gaza beschreven. 

De commissie stelt dat ook mannen en kinderen tot de vermeende slachtoffers van seksueel en gendergerelateerd geweld behoorden. Sommige commentatoren en waarnemers merkten op dat het moeilijk was om bewijsmateriaal te verzamelen voor de misdaden die tijdens de aanvallen werden gepleegd, vanwege de vernietiging van lichamen, de omvang van het geweld en de beperkte forensische onderzoeken die direct daarna werden uitgevoerd.

Het rapport spreekt van mogelijke oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, marteling en daden van genocidaal geweld volgens het internationaal recht. Het identificeerde dertien vormen van seksueel en gendergerelateerd geweld, waaronder verkrachting, groepsverkrachting, seksuele marteling, verminking, gedwongen ontkleding, executies in verband met seksueel geweld, het filmen en verspreiden van aanrandingen, en aanvallen op mannen en jongens.

De voormalige Canadese minister van Justitie, Irwin Cotler, die het voorwoord van het rapport schreef, betoogt dat het ontkennen of afwijzen van beschuldigingen van seksueel geweld bijdraagt ​​aan straffeloosheid. In het voorwoord schrijft hij: "Gruwelijkheden beginnen niet met de machinerie van het doden. Ze beginnen met een onvermogen om slachtoffers te geloven.”

Hamas-functionarissen ontkennen elke verantwoordelijkheid voor beschuldigingen van seksueel geweld en verklaarden in 2023 dat dergelijke daden, indien gepleegd, waren uitgevoerd door andere gewapende groepen of individuen die Israël waren binnengekomen na de doorbraak van het hek rond de grens met Gaza. 

Het rapport krijgt publieke steun van verschillende internationale figuren, waaronder voormalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton, voormalig speciaal VN-adviseur voor de preventie van genocide Alice Wairimu Nderitu, voormalig president van het Israëlische Hooggerechtshof Aharon Barak, voormalig Canadees minister van Justitie Irwin Cotler en technologie-executive Sheryl Sandberg leverden eveneens een belangrijke bijdrage.

Door deze wrede mensonterende acties van Palestijnse Hamas strijders, militanten en burgers is de Palestijnse vlag besmeurd met bloed. Met zo een vlag ga je niet staan zwaaien op demonstraties tegen het buitensporige optreden van Israël in Gaza en al helemaal niet als je een humanitaire vloot organiseert ten behoeve van de Gazanen.

COMPOSITIE IN WIT MET RODE CIRKEL EN 2 ZWARTE LIJNEN

 

petrus, 'Rode Cirkel met 2 Zwarte Lijnen, acryl en olieverf op doek geplakt op mdf paneel, 41,9x40,5 cm
Te Koop

90. MEXICAANSE VERTELLINGEN. ANONIEME ALCOHOLISTEN

 

Bar in San José, Costa Rica 1979.

In de groep van Anonieme Alcoholisten kan Diego zijn verhaal kwijt. Een levensverhaal dat net als dat van de anderen vol zit met teleurstellingen en mislukkingen waarbij teleurstellingen misschien nog harder aankomen dan mislukkingen. 

Wat is zijn huwelijk met Sara, een teleurstelling of een mislukking? Hij kan niet voldoen aan de ambities van Sara zelfs al zou hij dat willen. Hij kan Sara ook niet veranderen. Ze zijn samen vastgelopen in het moeras waar verlangens, dromen en liefde stuk lopen op de dagelijkse werkelijkheid. De onderlinge aantrekkingskracht is onverwacht in zijn tegendeel omgeslagen. Ze stoten elkaar af zoals twee gelijke magnetische polen.

Het is een opluchting voor Diego te horen dat ook anderen dat is overkomen, ieder op zijn eigen manier. Sommigen beseffen dat ook zij zelf daaraan toe bijdragen, anderen menen dat de ander als enige schuldig is aan de toestand. 

Diego rekent zich tot de eerste groep. Heeft hij niet zelf willens en wetens gekozen voor Sara? Heeft hij niet altijd zijn eigen weg gekozen, soms tegen de wil van zijn vader en moeder? Het was zijn keus om in het leger van Pancho Villa te gaan toen hij de kans kreeg. Het was zijn keus om met Sara te trouwen en kinderen te krijgen.

Het dringt tot hem door dat ook nu hij zelf een keus zal moeten maken. Dat hij zijn eigen weg moet gaan en die weg kan hij pas opgaan als hij zich heeft bevrijd van koning alcohol. Dat nu is gemakkelijker gezegd dan gedaan, zo ziet hij bij de Anonieme Alcoholisten.

Diego begrijpt dat voor dit besluit hij al zijn wilskracht nodig zal hebben. Het is nu of nooit. Hij raapt alle moed die nog in hem zit bijeen en balt dat samen tot een ijzeren vuist van wilskracht zodat het hem lukt nee te zeggen tegen het glas en zo zijn leven terug te veroveren. 

Het voelt als een wedergeboorte, een herontdekking van jezelf die maakt dat je weer frank en vrij de wereld aan kunt kijken. Diego voelt zich als een Baron von Münchhausen die zich met paard en al aan zijn eigen haren uit het moeras van alcohol en zelfmedelijden weet te trekken. Hij krijgt zijn leven terug en daarmee zijn energie.

MARTIN PARR EN STRAATFOTOGRAFIE

Zelfportret met een levensgrote foto van een ernstig kijkende Martin Parr tijdens een tentoonstelling van zijn foto's in het Museum Huis van Hundertwasser te Wenen in 2016.

Ik kom terug op de vorig jaar overleden Matin Parr. Een van de bekendste en meest gewaardeerde moderne fotografen.Met zijn foto's heeft hij me geleerd nog beter te kijken. 

Ik zie in zijn foto's mededogen met de mensheid, het besef van de tragiek van het dagelijkse bestaan. Als fotografen kunnen we mededogen hebben maar we kunnen niets aan dat lot zelf veranderen. Bij Parr is de foto geen strijd of actiemiddel om de wereld te veranderen, hooguit om de pijn van het lot te verzachten.

De foto maakt deel uit van een serie foto's die Parr in 1983 in New Brighton aan de Engelse kust maakte. Bij sommige mensen roepen ze een zekere weerzin op omdat hij als middenklasse burger de werkende klasse op een cynische manier zou neerzetten. 

Parr is meer toeschouwer dan deelnemer. Hij maakt zijn foto’s zonder medeweten van de gefotografeerden. Op die manier betrapt hij de menselijke tragiek, vat het samen in een beslissend moment zoals Cartier Bresson dat noemt.  

Je kunt als fotograaf er ook voor kiezen om meer deelnemer te worden. Dat wil zeggen in gesprek te gaan met de mensen die je wilt fotograferen. Als je daarbij maar niet teveel gaat regisseren. Dat doet afbreuk aan de spontaniteit van de gefotografeerden. Door te regisseren maak je ze tot acteurs en dat kan niet de bedoeling zijn. De foto hieronder van Walker Evans laat zien wat ik bedoel. 

Deze foto van Walker Evans is meer mijn stijl. Bud Fields and hij family, Hale County, Alabama, 1936-1937.B

Ik heb het eigenlijke kijken, de fotografische blik,  geleerd van een generatie fotografen van voor Martin Parr zoals de Amerikaanse fotografen van de Farm Security Administration  (1937, New Deal tijdens president Roosevelt) met bijvoorbeeld Dorothea Lange en Walker Evans. 

Daarnaast was er het grote voorbeeld van de Franse straatfotograaf  Henri Cartier-Bresson (1908-2004). Zijn “le moment decisif” d.w.z. het moment dat het visuele samenvalt met het dramatische, heeft me attent gemaakt op de actie als onderdeel van het dramatische. 

Henri Cartier-Bresson, Madrid 1933.

Dat vereist overigens extra aandacht, goed kijken en zo nodig wachten tot het moment daar is. Dat alles tezamen maakt dat je het ook toevalstreffers kunt noemen met een dramatisch of wat ook altijd raak is, humoristisch moment. Maar het is meer dan toevel. Het vergt  technische vaardigheid gecombineerd met fotografische intuïtie. 

In de tijd van Cartier-Bresson was die technische vaardigheid veel belangrijker dan nu waarin camera’s vaak volautomatisch zijn. Je hoeft alleen nog maar de lens in te stellen. Tegenwoordig heb je zoomlenzen die gaan van wijdhoeklens (28 mm) naar portretlens (90 mm) zodat je snel kunt beslissen hoe dichtbij of ver je van je onderwerp gaat staan.

petrus, Mexico-stad 1975

Niet vanwege de moeilijkheidsgraad maar meer naar mijn eigen opvatting van fotografie besloot ik dat beslissend moment naar mijn hand te zetten en straatportretten te maken van mensen die recht in de lens kijken en spontaan poseren. 

Inspiratiebronnen waren de Amerikaanse fotografe Diane Arbus en de Duitse fotograaf August Sander. De laatste vanwege zijn portretten van ambachtslieden. Van Diane Arbus leerde ik straatportretten  met flitslicht maken (inflitsen).

 

Diane Arbus, New York 1966

De foto’s winnen aan kracht en detail als je dat doet met bijvoorbeeld een Rolleiflex 6x6 camera. Ik heb die techniek het meest uitgeprobeerd toen ik in Costa Rica woonde en later ook nog in Mexico. In die tijd vergde het instellen van diafragma en belichtingstijd gecombineerd met het flitslicht enige handigheid. 

petrus, San José, Costa Rica 1979.

Bij het maken van een straatfoto moet je snel zijn en mensen goed in kunnen schatten. Over het algemeen hebben mensen weinig geduld met een fotograaf. Als hij dan ook nog lang staat te prutsen aan zijn camera gaat het moment verloren of haakt men af. 

 

IS DE SPREIDINGSWET EEN VORM VAN GEREGULEERDE VOLKSVERHUIZING?

 

De opvang van vluchtelingen en asielzoekers in Oss gebeurt op een unieke, kleinschalige manier. In plaats van een traditioneel AZC, worden Oekraïners en reguliere asielzoekers samen opgevangen in één gemeenschappelijke, duurzame voorziening.

De maatregelen om de asielstroom te beheersen, leiden niet tot een beperking van de instroom maar tot wat je een overval op het land zou kunnen noemen of een volksverhuizing.

Ik weet niet wat de definitie is van volksverhuizing maar dat woord zou je toch wel van toepassing kunnen verklaren op de huidige situatie. Vroeger leidde een volksverhuizing tot nieuwe volksverhuizingen. De ene stam verdrong de andere. Dat kan in deze tijd natuurlijk niet. Daarom spreken we van integratie. Maar dat heeft zijn beperkingen, hoe je het ook wendt of keert.

Culturen samen laten leven in een land is veel en veel moeilijker dan men denkt, vooral in (linkse) kosmopolitische kringen. Voorbeelden te over. 

Dat begint al over de grens in België. Hoe klein het ook is, België is en federatie van 3 taalculturen (Vlaams, Frans en Duits) en 3 landen:Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Tussen die landen bestaan echte bestuurlijke grenzen en een taalgrens. Dat is strikt wettelijk gereguleerd. De Belgische politiek is dan ook vele malen ingewikkelder dan hier in Nederland.

Als een minderheid maar groot genoeg wordt, kan ze een eigen land opeisen. Albanese migranten hebben dat voor elkaar gekregen in de voormalige Joegoslavische provincie Kosovo, nu een land geworden mede dankzij Europa en de NAVO. Het geweld is gesust, het conflict nog niet verdwenen.

Het derde voorbeeld van een gevecht tussen minderheden dat de hele wereld in de ban houdt is Israel. De Palestijnse minderheid eist het hele land op tussen "the River and the Sea", d.w.z. heel Israël, het land van de Joden. Tot nu toe is het niemand gelukt om dit conflict, een botsing tussen twee godsdiensten en culturen die elk hun eigen ruimte (land) opeisen, op te lossen.

Het is onbegrijpelijk dat onze kosmopolitische Nederlanders geen lering willen trekken uit deze 3 voorbeelden en er zijn er nog veel meer (Ierland en Noord-Ierland, Spanje met Baskenland en Catalonië, Zwitserland met Duitstalige, Franse en Italiaanse en Romaanse kantons).

Dat ze niet willen inzien dat mensenrechten universeel en gelijk zijn maar dat culturen enorm van elkaar (blijven) verschillen. Wat als straks de Turkse, de Marokkaanse of een andere culturele minderheid in Nederland zijn eigen bestuur opeist met eigen bestuurlijke regels ter handhaving van hun eigen identiteit? 

Waarom kunnen we de instroom maar niet omlaag krijgen? AI noemt 3 factoren: internationale verplichtingen, de geografische ligging en de onvoorspelbaarheid van wereldwijde conflicten. “Landen zijn gebonden aan afspraken die maken dat ieder individu dat op de grens staat recht heeft op een eerlijke beoordeling van de asielaanvraag.”

Aan de laatste verplichting gaat Europa bezwijken. Het is met het blote oog te zien dat dit niet vol te houden is. Hier loopt de goede bedoeling van universele mensenrechten tegen een van zijn grenzen aan. 

De totale begroting van het Ministerie van Asiel en Migratie bedraagt voor het jaar 2026 8,9 miljard euro, nadat de uitgaven in 2025 al op ruim 9,4 miljard euro lagen. 

Een groot deel van dit macrobudget gaat naar de directe opvangkosten via het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA), dat jaarlijks tussen de 2,7 en 4,2 miljard euro uitgeeft.

De kosten zijn op te delen in uitgaven per asielzoeker en de totale uitgaven voor de hele asielketen.

Wat kost een individuele asielzoeker?De kosten per persoon hangen sterk af van het type opvallocatie waar iemand verblijft:Reguliere opvang (AZC): Ongeveer 26.000 tot 33.000 euro per jaar. Dit komt neer op circa € 71 tot € 91 per dag.Noodopvang: Gemiddeld 67.000 tot 69.400 euro per jaar. Dit kost rond de € 184 per dag, omdat er vaak dure locaties zoals hotels en schepen moeten worden gehuurd.

Van deze bedragen gaat het overgrote deel naar de huur en exploitatie van locaties, beveiliging en personeel. De asielzoeker zelf ontvangt een klein bedrag aan leef- en eetgeld, dat in 2025 is vastgesteld op € 14,87 per week.

De tussenoplossing om de opvang zo minimaal te maken dat ze onmenselijk wordt waardoor asielzoekers zich twee keer bedenken voordat ze naar Nederland komen, is natuurlijk geen oplossing. 

Dan dus maar een spreidingswet, een soort gereguleerde volksverhuizing die de instroom over het hele land spreidt. Maar daar zijn bestuurders niet goed voor uitgerust, zeker niet als het op harde confrontaties uitdraait. Sommige burgermeesters stralen in TV interviews onmacht uit. De boze burger op de stoep wordt als een bedreiging ervaren. Zo gaat de lol van de burgemeestersjob er af.

Er zijn uitzonderingen. De gemeente Oss aan de Maas vangt zonder noemenswaardige problemen ongeveer 500 mensen op. Dus er is nog plek maar die worden steeds schaarser en dat zal alleen nog maar erger worden als je in aanmerking neemt dat er te weinig huisartsen zijn, te weinig huizen, overvolle wegen en wachtlijsten voor zorg en welzijn. 

Er is een grens aan de Nederlandse opvangcapaciteit. Waarom kan dat niet het uitgangspunt van beleid worden? Omdat de mensenrechten universeel zijn? Dat zijn ze dus op papier maar de werkelijkheid is anders.