ZELENSKY, DE MAN VAN 90 MILJARD

 

Wat is nu eigenlijk 90 miljard Europese steun voor Oekraïne ofwel 45 miljard per jaar? De rekensom is gauw gemaakt. Het komt neer op ongeveer € 100,-  per inwoner behalve dan Hongarije, Slowakije en Tsjechië, die doen niet mee. Dat is een vorm van verraad. Willen zij weer Russische tanks in Praag (1968) en Boedapest (1956)?

Maar wat is 100 € per jaar voor de verdediging van de vrijheid van Europa? Een peuleschil vergeleken met de offers die Oekraïne brengt! Er zijn mensen die denken dat Rusland ons vrijheid brengt of een beter leven. Wel als je toestand beziet in Rusland, zowel materieel als geestelijk, dat weet je wel beter. Maar sommigen willen niet zien tot dat het te laat is.

Het leven voor Zelensky moet erg zwaar zijn. Terwijl elke dag burgers omkomen bij bombardementen en soldaten sneuvelen aan het front moet hij voor de overleving van zijn land vertrouwen op mensen die je in wezen nooit kunt vertrouwen. Ik bedoel politici. 

En dan heb ik het niet over Trump of de met zichzelf ingenomen Hongaarse onderkruiper Orban, of over de Tsjechische miljardair premier Babis of de Slowaakse wegkijker premier Fico maar ook over bijvoorbeeld de Franse president Macron, de Duitse Bondskanselier Merz, de Engelse premier Starmer, de Italiaanse premier Meloni en ja ook de Nederlandse toekomstige premier. Zij allemaal staan onder druk van kiezers en niets zo wispelturig als kiezers. Vandaag hosanna, morgen kruisig hem. 

Putin en Trump willen beiden niet voor niks verkiezingen in Oekraïne. Zij willen van Zelensky af. De man is hun veel te groot geworden en doet alsmaar niet wat zij willen, vrede sluiten ten koste van zijn land. Sterker nog, hij weet ze tot nu telkens via de Europese band te weerstaan.

Maar hoe lang nog? Zal Europa het vol houden? Is Europa in staat weerstand te bieden aan het koppel Trump-Putin? Voorlopig zijn er Europese leiders die  bereid zijn om te doen wat nodig is voor Oekraïne maar voor hoe lang nog? In Nederland lopen politieke leiders rond die het met Putin op een akkoordje willen gooien (Wilders) zo ook in België (Vlaams Belang), Frankrijk (Le Pen), Spanje (toch al een zwakke broeder), Italië enz. 

De vraag is of  Europa stappen durft zetten om een echte grootmacht te worden? Als de voormalige Europese grootmachten en oorlogvoerenden - Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk - elkaar kunnen vinden dan zou er wel eens een einde kunnen komen aan de politieke agenda van Trump en Poetin. President Zelensky heeft alvast veel voorwerk gedaan, nu nog doorzetten.

Dat Zelensky intussen overeind blijft is op zich al een God’s wonder. Dat maakt zijn tegenstanders alleen maar kleiner en onbeduidender. 

DE ONMOGELIJKE VREDESONDERHANDELINGEN TUSSEN TRUMP EN PUTIN

Alaska 2025

Autoritaire personen hebben de neiging zichzelf te overschatten naarmate ze menen succes te hebben. Twee eigentijdse voorbeelden hiervan zijn Putin en Trump. Trump’s zelfoverschatting is zo onbeheerst en ongeremd dat het bijna niet is om aan te zien. De zelfoverschatting van Putin presenteert zich als bedachtzaam, koel en berekenend.

Toch heeft Putin met zijn oorlog tegen Oekraïne zijn hand overspeelt. Hij meende werkelijk de middelen en de macht te hebben om Oekraïne in een paar dagen op de knieën te krijgen. Dat mislukte dramatisch. Zijn leger werd verjaagd terwijl het oorlogsmisdaden pleegde.

In plaats van over te gaan tot enige zelf reflectie zet hij de oorlog toch door met als gevolg dat hij geconfronteerd wordt met nog meer onvermogen van zijn generaals, een opstandige huurling die bijna een coup pleegt, hij om Noord Koreaanse hulptroepen moet vragen en zijn doel om heel Oekraïne te veroveren moet terugschroeven tot “slechts” de oostelijke provincies van Oekraïne.

Intussen verkijkt hij zich ook nog eens op de veerkracht van het Oekraïnse volk dat zich heeft voorgenomen om met behulp van de westerse wereld te ontdoen van hun eeuwige Russische kwelduivel. 

Vanuit zijn arrogante zelfgenoegzaamheid zag Putin niet dat Oekraïne een leider van formaat had die hem fysiek en geestelijk verre de baas is. Geen schaamteloze heerser maar een fatsoenlijke, beheerste diplomaat die bescheiden maar vastberaden zijn koers volgt, daarin gesteund door zijn volk.

De zelfoverschatting van Trump spatte van zijn gezicht af toen hij in zijn verkiezingscampagne blufte binnen 24 uur een einde te kunnen maken aan de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Hij kende zich daarbij een speciale band toe met Putin en dus invloed te hebben op hem. Een man van gelijke strekking als hijzelf, zo moet hij gedacht hebben.

En daar zit nu juist het probleem. Putin acht zich de gelijke aan Trump en dus zal hij nooit accepteren om onder diens leiding aan tafel te gaan zitten met de mindere Zelensky, die hij overigens ronduit minacht en als een vazal van het Westen beschouwt.

Trump zal dus moeten terugtreden willen er ooit onderhandelingen komen. Misschien dat hij op de achtergrond een rol kan spelen maar dat is het dan ook. Putin zal geen hoofdrol van Trump accepteren. Als hij dat zou doen, maakt hij zich ondergeschikt aan Trump en Amerika . Dat zal hij natuurlijk nooit doen.

De gesprekken van Putin met Trump hebben dus nooit het doel om tot werkelijke onderhandelingen te komen. De gesprekken zijn bedoeld om tweedracht te zaaien in het Westerse kamp en tot nu doe is hij daarin aardig geslaagd. 

Trump heeft door zijn blinde ijdelheid niet door dat hij met zijn vredesvoorstellen Putin beledigd en dat hij dus gedoemd zal zijn om telkens te mislukken en mislukken is voor Trump al even ondenkbaar dus zijn de twee gedoemd om langs elkaar heen te draaien. 

Daar komt pas een einde aan als en van de twee van het toneel verdwijnt. Tot dan zijn we slechts toeschouwers en kunnen we niet veel anders dan president Zelensky blijven steunen zodat hij in dit ingewikkelde politieke spel en de vreselijke oorlog overeind blijft. 

RUTTE

De draai van Trump ten gunste van Oekraïne valt zo een beetje samen met de NAVO top waar onze voormalige premier president Trump met daddy aansprak. Is dit diplomatiek geniaal of schaamteloze vleierij? Als hij het voor het behoud van de eenheid van de NAVO en de steun aan Oekraïne veilig te stellen dan heeft hij zich goed van zijn taak gekweten. Wie de macht dient moet weten te buigen.

Deze dagen ontbood Trump hem misschien wel daarom naar Washington om naast hem in het Witte Huis plaats te nemen en daar te horen wat de Bovenbaas besloten heeft. Opvallend toch. Rutte als rechterhand van Trump en niet een van de Europese regeringsleiders.

Mers, Macron, Starmer enz. moeten luisteren naar Rutte als de rechterhand van Trump. Dat geldt overigens ook voor de Hongaarse Orban. Defensie minister Hegseth en minister van buitenlandse zaken Rubio mogen er bij zitten als een soort getuigen.

 

Ik weet niet of er ooit een Nederlander is geweest die zo dicht bij de Amerikaanse macht heeft gestaan als Rutte. Had de beruchte Joseph Luns indertijd ook zo een sterke positie? En hoe was die van Jaap de Hoop Scheffer? 

Aan de andere kant moeten we ons als Europeanen en dus ook Rutte niks wijs maken. Ik herinner mij een filmfragment waarin Winston Churchill tijdens de voorbereidingen voor de grote invasie van Normandië door generaal Montgomery aan de kant werd gezet tijdens de beraadslagingen over datum en tijdstip. Dat opzij zetten kan Rutte natuurlijk ook zo maar overkomen.

Generaal de Gaulle werd tijdens zijn verblijf in Londen gedurende de Tweede Wereldoorlog  klein gehouden door de Amerikaanse generaals en Churchill. Frankrijk had immers de oorlog verloren van Duitsland.

Engeland telde toen nog mee maar Amerika was al machtiger. Churchill heeft zich niet voor niks enorm ingespannen om Amerika bij de oorlog tegen Duitsland te betrekken. Dankzij de Japanse aanval op Pearl Harbour lukte dat. Churchill mocht er in de onderhandelingen met Stalin nog bij zijn maar die tijd is voorbij.

Europese grootmachten zijn tweederangs mogendheden geworden en tellen op wereldschaal alleen maar mee onder de vleugels van Washington. Dat weten de Europese leiders maar al te goed dus laten ze Rutte zijn gang gaan en doen er het zwijgen toe in de hoop dat er betere tijden komen na Trump.

 

BRIEF AAN MIJN CANADESE VRIEND, 15 JUNI 2025

 

Beste E, 

Dank voor je uitgebreide brief. Ik zal het in mijn aanhef  bij het Nederlandse "beste" houden. Het Nederlandse equivalent  "lieve" voor "dear" is  teveel van het goede. Maar het Engelse "dear" staat ook voor het Nederlandse dierbaar. In die betekenis is het woord dear op zijn plaats. Je bent zogezegd een dierbare vriend. 

Het was te merken dat Trump's claim op Canada een Canadees patriotisme tot gevolg had. Op Facebook kwam ik nogal eens oproepen tegen om Canadese producten te kopen. Ik zag ook kaarten waarop Amerika stukken verloor aan Canada. 

Door zijn bemoeienis met de binnenlandse politiek in Frankrijk en Duitsland en het in de steek laten van Oekraïne heeft hij tot op zekere hoogte ook het Europese zelfbewustzijn aangewakkerd. Dat zelfbewustzijn stond daarvoor op een laag pitje omdat vanuit de EU landen nog altijd met wantrouwen gekeken wordt naar Brussel. Niet helemaal verwonderlijk want Brussel is onvermijdelijk een reusachtige bureaucratie zeker vergeleken met klein duimpje Nederland. 

Trump en de Russische militaire agressie in Oekraïne hebben een einde gemaakt aan het idee dat de EU het in de wereld moet hebben van soft power. Met handel, diplomatie en een internationale rechtsorde die steunt op wereldwijde mensenrechten, houdt je agressieve landen en terroristen niet tegen. Het is duidelijk dat Rusland en China machtspolitiek combineren met militaire macht en naar we nu zien doet ook Amerika onder leiding van Trump dat.

Nederland begint wat dat betreft moeizaam te ontwaken uit zijn idealistische droom over een internationale wereldorde die overeind zou moeten worden gehouden door de VN, het internationaal strafhof in den Haag, internationale wetten enz. Rusland en China willen die rechtsorde, die zij als westers en imperialistisch typeren, omver gooien. 

Op dit moment zijn we getuigen van de eerste krachtmetingen tussen de twee kampen. Ik moet nog zien wie dat gaat winnen, zeker nu de VS zich terugtrekken uit die internationale rechtsorde en het aansturen op een tweekamp tussen hen en China. Ondertussen probeert Trump alsnog Putin aan zijn kant te krijgen door Oekraïne te offeren op het altaar van de toekomstige wederzijdse vriendschap.

Daar zit Europa ongemakkelijk tussen. Enerzijds staan we aan de Amerikaanse kant maar aan de andere kant kunnen we Oekraïne ook niet uitleveren aan Rusland op straffe dat op termijn de EU ontmanteld wordt door Rusland. Dan zal Europa definitief van het wereldtoneel verdwijnen met de daarbij behorende welvaart en stabiliteit. Geen rooskleurig toekomstbeeld al heb ik nog wel vertrouwen in de veerkracht van Europa.

Helaas ontbreekt het in Europa en zeker ook in mijn land aan leiderschap met visie. Macron is naar Franse snit een man die het geopolitieke machtsspel redelijk doorgrond maar of de Duitse Mersch en de Engelse Starmer dat ook kunnen, waag ik te betwijfelen. Ik had gehoopt op de Poolse Tusk maar die loopt met zijn regering vast in een Trumpiaanse populistische president. De man die met kop en schouders boven iedereen in Europa uitsteekt, is president Zelensky. Hij heeft visie, organisatietalent, is een groot communicator, dapper en onverzettelijk.

Nederlands leiderschap zie ik niet. NAVO secretaris generaal Rutte zou enig gewicht in de schaal kunnen leggen maar hij is slechts een opportunist. De rest van de Nederlandse politici zijn leiders op de vierkant centimeter. Ze kennen de wereld slechts uit boekjes en hier en daar een handelsmissie. 

 Ze zijn vooral met zichzelf ingenomen, kortom een kaste die als het om de toekomst van Europa gaat maar het beste zo snel mogelijk van het toneel kunnen verdwijnen. Je leest het, ik ben geen optimist. De toestand is benauwend maar nog niet hopeloos. 

Een ander punt is het conservatisme. Dat bestaat zo goed als niet in Nederland, misschien hier en daar als een vorm van nostalgie of politiek opportunisme maar van een doordacht conservatisme met een politieke visie op verleden, heden en toekomst van ons land ingebed in de EU bestaat niet.

Ergens in de vorige eeuw, na de opstand van de studenten, is besloten om met z'n allen progressief te zijn. Progressieve mensen geloven in het goede van de mens (het kwaad bestaat niet en als het bestaat is het een weeffout in de geschiedenis) en in gelijkheid. Dat heeft geleid tot een collectivistische visie op bijvoorbeeld onderwijs, zorg, woningbouw, sociale voorzieningen enz. De overheid zorgt voor u. De eigen verantwoordelijkheid is geminimaliseerd.

 

Aangezien Nederland vergaand geseculariseerd is, worden alle problemen herleid tot materiële problemen. Je ziet het bij de vakbeweging, voor jou en mij bekend terrein. De vakbonden herleiden alle problemen van de werknemers tot financiële problemen. Het menselijk geluk teruggebracht tot de omvang van de geldbuidel. 

Ondertussen wordt de geestelijke verwarring groter als gevolg van een gemis aan zingeving. De geseculariseerde mens in Nederland heeft van zichzelf het gouden kalf gemaakt waar omheen hij elke dag danst in kranten, tijdschriften, tv en sociale media. Bestaan betekent aanwezig zijn in de media.

Zoals je terecht opmerkt, bereikt Trump weinig tot niets. Hij is en blijft een vastgoedhandelaar met de hersens van een holbewoner. Tot nu toe heeft hij nergens vrede gebracht, niet in Gaza, niet in Oekraïne en niet in Iran. De wereld staat meer in brand dan vóór zijn aantreden als president. Ik vrees dat het niet veel beter zal worden. Alles hangt ervan af of politici binnen de Republikeinse partij opstaan ​​en het aandurven zich tegen hem te verzetten en een einde willen maken aan zijn krankzinnige agenda.

Verder gaat het goed met ons. De zomer is goed begonnen. Diny en ik genieten van fietstochten in de omgeving door bossen en polders, langs de Maas en door dorpjes waar we af en toe een cappuccino drinken op een gezellig terras. Op zulke momenten is Nederland een romantisch land waar het goed ouder worden is.

Ik hoop dat het ook goed met je gaat en dat u kunt genieten van de Canadese zomer.

OORLOGSTROMMEN IN EUROPA MET DANK AAN TRUMP EN POETIN

 

Ik ben nooit getuige geweest van zo een schaamteloos machtsvertoon als dat van Trump tegenover Zelensky tijdens het intussen wereldwijd bekende gesprek in de Oval Office van het Witte Huis. Het gesprek is een schandvlek op de geschiedenis van Amerika die het land nog lang zal achtervolgen want welk land wil zo een vriend of buurman hebben?  Ik zag een opgeblazen, zelfingenomen pestkop een waardige en eerlijke man te kijk zetten die al drie jaar lang op heldhaftige wijze met zijn volk weet stand te houden tegenover het meedogenloze en wrede leger van Rusland dat zijn land is binnengevallen. Wat heeft Trump in zijn leven gedaan voor land en volk behalve zichzelf en zijn vrienden verrijken? Naar mijn idee is Trump het vlees geworden kwaad van onze tijd. 

Is de bedoeling van mister Trump om Canada daadwerkelijk tot de 51ste staat van de USA te maken of is dit een soort voorspel om Canada economisch op de knieën te krijgen zodat hij financiële en economische gunsten kan afdwingen, al heb ik geen idee wat die gunsten en voordelen zouden kunnen zijn.

Ik zie wel dat Canada zijn rug recht houdt en niet bang is om T. van repliek te dienen. Zal dat helpen, zal T. uiteindelijk inschikken? Dat is heel moeilijk te zeggen want in de wereld van T. bestaan slechts winnaars en verliezers. Een compromis is verlies voor hem, denk ik toch.

In Europa, dat merkwaardige continent met zoveel verschillende landen en culturen, is helemaal van de kaart. Het is een en al beroering omdat men niet weet hoe men de woorden, de plannen en daden van T. moet duiden. 

Het is voor het eerst in de naoorlogse geschiedenis dat wij in Europa niet weten wat de VS met ons en de wereld voorhebben. Wil T. daadwerkelijk Groenland op de een of andere manier onder de vlag brengen van de VS zoals hij ook met Canada wil? Wil hij het onder druk van de macht van de VS kopen of zint hij op een andere manier om het land goedkoper in bezit te krijgen?

Als je op de wereldkaart kijkt dan krijg je een idee wat hij in zijn hoofd kan hebben: een VS dat zich uitstrekt van de grens van Mexico tot aan Groenland. De VS worden dan van de 3 grootmachten, het grootste land met 22 miljoen km2, gevolgd door Rusland met 17 miljoen en China met 10 miljoen. Het zou me niet verbazen als dit het streven is van T. en zijn handlangers. Als vastgoedhandelaren denken zij in termen van bezit en kwantiteit en niet in samenwerking en kwaliteit.

Maar wat is dan het Witte Huis plan met Oekraïne? Dat is tot op vandaag de dag in nevelen gehuld. De manier waarop Zelensky in het Witte Huis is behandeld doet het ergste vermoeden. Oekraïne is in hun vastgoedhandel niet van belang en misschien wel heel Europa niet of vergis ik me en zijn we getuige van een subtiel en geraffineerd spel dat ons verstand te boven gaat? Ik kan me dat haast niet voorstellen.

Wordt Poetin als het ware de hemel in geprezen om hem gunstig te stemmen voor aan de onderhandelingstafel en wordt hij daarna als hij eenmaal in "de val" van de onderhandelingen zit, alsnog tot de orde geroepen? Wordt hij dan subtiel gedwongen om in te binden?

Hoe dan ook, bij gebrek aan inzicht, zijn de Europese leiders gealarmeerd en zoeken nu naarstig naar een weg waarbij Europa op zijn eigen -militaire- macht kan vertrouwen en Oekraïne als de hoeksteen van verzet tegen een agressieve Putin overeind kan houden. 

Gaat dat lukken? Niemand die het weet, maar Duitsland is nu 80 jaar na de Tweede Wereldoorlog losgebroken uit zijn ketenen van het verleden en heeft besloten om 500 miljard euro te investeren in militair materieel en infrastructuur. Europa als geheel spreekt van 800 miljard. 

Politiek probeert Engeland, daarbij gesteund door Frankrijk en naar ik aanneem ook Duitsland, een coalitie te vormen die een flinke krijgsmacht voor Oekraïne op de been wil brengen om Putin zodanig af te schrikken dat hij het zal laten om de eventueel tot stand gekomen vrede te breken.

Als dit doorgaat, wat heeft Putin er dan aan om een wapenstilstand aan te gaan? Met doorvechten houdt hij de Europeanen buiten de deur van Oekraïne, althans voorlopig, met een wapenstilstand gevolgd door relatieve vrede haalt hij Europa op het grondgebied van Oekraïne binnen. 

Dat zou wel eens een te hoge prijs kunnen zijn. Is het daarom dat Witkoff als onderhandelaar van T. zo neerbuigend praat over Europa? Om vrede te bereiken moet hij Europa klein houden en liefst helemaal buiten de deur, anders tekent Putin nooit voor vrede. We zijn een bondgenoot kwijt geraakt ook al weten we ook dat nog niet zeker en of Putin vrede wil, echte vrede voor de langere termijn weten we ook niet.

GEOPOLITIEKE BLUFPOKER VAN TRUMP MET RUSLAND?

Het is tragisch en komisch tegelijk om te zien dat Nederlandse politici en media zich druk maken over subtiele details als stikstofnorm, wolvenpopulatie en andere luxe problemen terwijl over hun hoofden heen een groot geopolitiek spel gaande is dat een regelrechte bedreiging vormt voor de welvaart en vrijheid van niet alleen Nederland maar heel Europa inclusief Oekraïne. De laatste land wordt in dat spel waarschijnlijk de grootste verliezer.

De regering Trump zet alle kaarten in op een nieuw spel met Rusland dat moet leiden tot een tot nu toe onvoorstelbaar bondgenootschap met Rusland waardoor in de nabije toekomst China tegenover deze twee komt te staan. Dat tenminste is de enig mogelijke uitleg van de aanval van Trump’s hofhouding op Europa in de persoon van Vance en de persoonlijke aanval van president Trump op president Zelensky waarvoor hij overigens dezelfde leugens als Putin gebruikt.

Heeft deze geopolitieke strategie van Trump, vergelijkbaar met die van de Republikeinse Nixon met zijn opening naar China in 1972, enige kans van slagen? Een ding is het vertrouwen winnen van Putin en daar is hij nu volop mee bezig door Zelensky een dictator te noemen met minimale steun onder zijn bevolking, een ander ding is Putin losweken van Xi.

Dat laatste zal moeilijk zijn. Putin heeft de laatste tien-vijftien jaar met Xi, Noord Korea, Iran enz. een stevige relatie opgebouwd. China en Rusland hebben de afgelopen jaren nieuwe internationale instellingen geschapen (BRICS en de Shanghai Cooperation Organization) als alternatief voor de op Westerse waarden gebouwde internationale orde. 

Het zou wel eens kunnen zijn dat deze gok van Trump om te proberen een nieuwe geopolitieke orde te scheppen ten koste van China verkeerd uitvalt voor de VS en voor het Westen. Een van de gevolgen zou de verzwakking kunnen zijn van de NAVO, de hoeksteen waarop de veiligheid van Europa en Amerika is gebouwd. Dat ernstig gevolgen kunnen hebben voor Europa ’s positie tegenover Rusland.

Het wantrouwen tussen de VS en Europa is nu al gezaaid binnen en buiten de NAVO. Het zal na het mogelijke vertrek van president Trump wel eens moeilijk kunnen zijn om dat te herstellen,  zo zijn opvolger dat al zou willen.

Trump c.s. zijn momenteel bezig met geopolitieke blufpoker die verkeerd kan uitpakken, zowel voor de VS als voor Europa. De schade zal het grootste zijn in Europa. Als de blufpoker van Trump slaagt, komt Europa aan de zijlijn van de geschiedenis te staan. Als het niet slaagt wordt het moeilijk om het transatlantische vertrouwen te herstellen.

Dat betekent dat Europa hoe dan ook aan de bak moet om zijn eigen veiligheid te te kunnen garanderen en zijn plek op het wereldtoneel te houden. Dat vergt meer dan spoedberaad en crisisberaad van de ene naar de andere vergadertafel. Dat vergt ook politieke leiders van  formaat. Momenteel is president Zelensky de enige leider van Europees en wereldformaat.

 

TRUMP ZIET VREDE IN OEKRAÏNE ALS EEN DEAL MAAR WEIGERT DE WINNENDE HAND TE SPELEN

Timothy Ash is associate fellow in het Russia and Eurasia-programma bij Chatham House en senior sovereign strategist bij RBC Bluebay Asset Management in Londen. Hij werkt al meer dan 30 jaar als professioneel econoom, waarvan 20 jaar in de banksector, waar hij werkte voor instellingen als RBS, Bear Stearns, Nomura en ICBC Standard Bank. Timothy is gespecialiseerd in opkomende Europese economie, gerelateerd aan vastrentende beleggingen. Hij schrijft en blogt uitgebreid over economische uitdagingen. Zijn artikelen worden gepubliceerd in de Kyiv Post, Atlantic Council, de Financial Times en de United Business Journal. Hij heeft verschillende regeringen geadviseerd over het beleid ten aanzien van Oekraïne en Rusland en met name over de impact van sancties.

Onderstaand artikel van Timothy Ash is overgenomen van The Kiyv Independent. Ik heb het vertaald en lichtjes bewerkt.

Het bereiken van een duurzaam vredesakkoord tussen Oekraïne en Rusland is misschien niet zo eenvoudig als Trump heeft gesuggereerd, een besef dat tot hem lijkt te zijn doorgedrongen. Zijn aanvankelijke belofte van vrede binnen enkele dagen is nu verlengd tot zes maanden. Generaal Keith Kellogg, Trumps aangewezen gezant voor Oekraïne, heeft de verwachtingen ook getemperd door te hopen op een doorbraak binnen de eerste 100 dagen van de Trump-regering, een tijdsbestek dat waarschijnlijk nog verder zal uitlopen.

Heeft Trump daadwerkelijk een vredesplan voor Oekraïne? Dat is twijfelachtig. De verschuivende deadlines voor vooruitgang weerspiegelen deze onzekerheid. Trump en Kellogg lijken geen diepgaand begrip te hebben van Oekraïne, Poetin of de Europese veiligheid. Het lot van Oekraïne lijkt niet hoog op de prioriteitenlijst van Trump te staan, die zich in plaats daarvan richt op "Making America Great Again". 

De campagnebeloften om de financiële steun voor Oekraïne in te trekken, vonden weerklank bij kiezers toen ze werden gepresenteerd als het herverdelen van middelen naar verwaarloosde Amerikaanse gemeenschappen. Maar zelfs als de Amerikaanse steun voor Oekraïne wordt gekort, is het onwaarschijnlijk dat die fondsen hun weg zullen vinden naar achtergestelde Rust Belt-gemeenschappen.

Voor Trump is Oekraïne een probleem voor Europa. Zijn recente opmerkingen over de territoriale ambities van de VS — met betrekking tot Canada, Groenland en Panama — suggereren zijn intentie om een ​​quid pro quo te verkrijgen van de Russische president Vladimir Poetin voor het goedkeuren van Russische territoriale winsten in Oekraïne. Trump geeft mogelijk aan dat als hij de voorwaarden van Rusland accepteert, hij iets terug verwacht, zoals een oogje dichtknijpen voor een Amerikaanse claim op Groenland. Deze mentaliteit onderstreept Trumps transactionele benadering, waarbij Oekraïne het risico loopt om in het proces te worden verkocht.

Terwijl Kellogg en Mike Waltz, Trumps keuze voor nationale veiligheidsadviseur, misschien proberen een coherente strategie te formuleren, is het onduidelijk of Trump zich bij hun inspanningen aansluit. Trump heeft aanzienlijke invloed op Poetin, met name met betrekking tot Oekraïne. Rusland heeft meer behoefte aan een deal dan de VS. Een langdurige oorlog riskeert een economische ineenstorting door sancties, mogelijke militaire muiterijen in de stijl van Jevgeni Prigozjin en toenemende sociale onrust. 

Hoewel Oekraïne ook voor uitdagingen staat — tekorten aan arbeidskrachten en donormoeheid — zijn deze beheersbaar vergeleken met de risico's voor Poetin.Voor de VS zijn de kosten van de ondersteuning van Oekraïne, ongeveer $ 100 miljard over drie jaar (waarvan 40% van de VS), een fractie van het defensiebudget. Een groot deel van deze uitgaven komt de VS rechtstreeks ten goede via betalingen voor Amerikaanse wapens, waarbij vaak oudere apparatuur wordt vervangen door moderne upgrades. 

Bovendien heeft de oorlog NAVO-bondgenoten en Oekraïne ertoe aangezet om de Amerikaanse wapenaankopen op te voeren, terwijl Europa naar verwachting jaarlijks meer dan $ 250 miljard aan defensie-uitgaven zal verhogen. Hoe langer de oorlog duurt, hoe meer de VS economisch profiteert terwijl de capaciteiten van Rusland uitgeput raken — en dat alles zonder Amerikaanse troepen in gevaar te brengen.

Een effectievere onderhandelingsstrategie voor Trump zou zijn om druk uit te oefenen op Poetin door te dreigen met meer steun voor Oekraïne of strengere sancties op te leggen aan de Russische economie — stappen die de VS minimaal zouden kosten. Trump zou steun kunnen betuigen aan het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne of het gebruik van langeafstandsraketten goedkeuren die diep in Rusland kunnen inslaan. Hij heeft alle macht in handen.

Maar in plaats van deze macht te gebruiken, lijkt de regering van Trump deze aan Poetin te geven. Trump heeft geen NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne, geen langeafstandsraketten, een stop op financiële hulp voor Oekraïne en mogelijke sancties tegen Rusland aangekondigd. Ondertussen hebben figuren als Kellogg en Waltz voorstellen gedaan om frontlinies te bevriezen, waardoor Rusland effectief het gebied kan behouden dat het momenteel bezet. 

Ondanks dat hij alle troeven in handen heeft, lijkt Trump het spel aan Poetin te hebben overgedragen. Voor Oekraïne is veiligheid van het grootste belang in elke vredesovereenkomst. Het land kan overleven als het de gebieden verliest die momenteel door Rusland worden bezet, maar de economische vooruitzichten zijn afhankelijk van veiligheidsgaranties. 

Deze kunnen worden verkregen via NAVO-lidmaatschap, bilaterale veiligheidsgaranties of robuuste westerse militaire en financiële steun die vergelijkbaar is met de relatie tussen de VS en Israël. De concessies van Trump — het afwijzen van het NAVO-lidmaatschap en het verwerpen van bilaterale garanties — hebben het debat echter verlegd naar het beperken van de defensieve capaciteiten van Oekraïne. 

Poetin zal dit uitbuiten om Oekraïne kwetsbaar te houden voor toekomstige invasies, investeringen te ontmoedigen en wederopbouw te vertragen. De resulterende onzekerheid zou miljoenen Oekraïense vluchtelingen ervan weerhouden om naar huis terug te keren, wat het risico op verdere emigratie en binnenlandse instabiliteit met zich meebrengt.

Europa krijgt te maken met ernstige gevolgen als Oekraïne instort: ​​golven van Oekraïense vluchtelingen, het aanwakkeren van extreemrechts populisme en een versterkt Russisch militair-industrieel complex. Een herlevend Rusland, aangemoedigd door de overwinning in Oekraïne, zou als volgende de Baltische staten of Moldavië kunnen aanvallen. 

De veiligheid van Europa hangt af van het vermogen van Oekraïne om zichzelf te verdedigen als frontlinie tegen Russische agressie. Trump begrijpt misschien niet wat er voor Europa op het spel staat, maar Europese leiders moeten dat wel doen. Nu de VS een stap terug doet, moet Europa wakker worden voor de existentiële dreiging van Rusland en verantwoordelijkheid nemen voor de verdediging van Oekraïne. 

Een jaarlijks prijskaartje van $ 150 miljard om Oekraïne te ondersteunen is te overzien voor de Europese economie van $ 25 biljoen — vooral vergeleken met de jaarlijkse toename van $ 250-$ 500 miljard aan defensie-uitgaven die waarschijnlijk nodig is als Oekraïne valt.

Het vrijmaken van de $ 330 miljard aan geïmmobiliseerde Russische centrale bankactiva zou Oekraïne aanzienlijke financiering kunnen bieden. Bovendien zou Europa een beroep moeten doen op Trumps economische prioriteiten door steun voor Oekraïne te framen als een zegen voor Amerikaanse banen, en het te brandmerken als het "Trump Plan voor de verdediging van Europa" of een modern Marshall Plan.

Helaas blijven Europese leiders in ontkenning, negeren ze de risico's van een Trump-presidentschap en slagen ze er niet in de verbanden te leggen tussen de veiligheid van Oekraïne en hun eigen veiligheid. Het waarborgen van de stabiliteit van Oekraïne gaat niet alleen over het beschermen van één land — het gaat over het veiligstellen van de toekomst van Europa als geheel.