Posts tonen met het label n-va. Alle posts tonen
Posts tonen met het label n-va. Alle posts tonen

woensdag 18 juni 2025

HET LAND VAN BART DE WEVER

Vlaams Dorpscafé, 2013

 

Nederlanders zijn geneigd om neer te kijken op Belgen, in het bijzonder Vlamingen. Ze vinden hun taal grappig maar ook dat ze hun strijd tot behoud van hun taal overdrijven. Dat doen alleen provincialen, vinden Nederlanders. 


De Nederlandse doorsnee intellectueel vindt zichzelf een kosmopoliet daarom spreekt hij graag Engels. Dat maakt hem tot man van de wereld. Intussen moet je niet met Duits en Frans, buurtalen van Nederland, aankomen.


Nederlanders kijken neer op het politieke geknoei in Belgenland zonder moeite te doen om het te begrijpen. Dat is  kenmerkend voor Nederlanders. Men neemt een land of volk de maat zonder te weten waar het over gaat. Nederlanders wanen zich superieur. Ze menen te weten hoe het hoort in de wereld.


Vlamingen hebben daar minder last van. Ze weten uit ervaring dat morele superieuriteit niet bestaat. Bovendien is het een ingewikkeld land. Een meerderheid van Vlaamstaligen moet samenleven met een grote minderheid aan Franstaligen, taalkundig en cultureel, en dat is niet gemakkelijk.


België is een grensland tussen twee culturen, de Latijnse Zuid Europese cultuur en de Germaanse Noord Europese cultuur. Die verschillen in een enkel land democratische overbruggen, is politiek en bestuurlijk ingewikkeld.


Vlamingen zijn terughoudend, kijken de kat uit de boom en luisteren goed. Ze onderbreken hun politici en bestuurders niet en laten elkaar in gesprekken uitpraten. Ze zoeken niet de sensatie maar de oplossing. Kritiek wordt gewogen en omzichtig geformuleerd. 


Op die manier kun je tegenstellingen overbruggen en oplossingen vinden. Zo heeft huidig premier Bart de Wever, leider van de volkse nationalistische Vlaamse partij N-VA, een coalitie weten te smeden van 5 onderling zeer verschillende partijen, meer verschillend dan welke coalitie in Nederland ook.


Ze verschillen niet alleen politiek ideologisch van elkaar maar ook taalkundig en cultureel. De deelnemende partijen aan de Vlaamse kant zijn de Vlaams nationalistische N-VA, de christendemocratische CD&V en het sociaaldemocratische Vooruit. De Frans en Duitstaligen zijn vertegenwoordigd door de MR, een liberaal conservatieve hervormingsbeweging die bestaat uit twee Franstalige en een Duitstalige partij, en Les Engagés, een christendemocratische-humanistische partij (de voormalige Christelijke Sociale Partij). 


Het heeft de Wever het nodige zweet, bloed en tranen gekost om deze coalitie te smeden maar ze werkt en dat is wat niet gezegd kan worden van de Nederlandse coalities van de laatste jaren zelfs niet als ze een min of meer dezelfde ideologische signatuur hebben. 

woensdag 8 juli 2020

STAAT BELGIË OP ONTPLOFFEN?

Het Café, Londerzeel 2005

Sinds de opmars van de Vlaams nationalistische conservatieve N-VA  onder leiding van Bart de Wever, tegenwoordig Burgemeester van Antwerpen, wordt de eenheid van België ernstiger bedreigd dan ooit. Voor die opmars van het N-VA kon het Vlaams Nationalisme uitgedragen door het Vlaams Belang (het voormalige Vlaams Blok) door de traditionele partijen nog in bedwangen worden gehouden een politiek “cordon sanitair”. Coalitievorming met Vlaams Belang op nationaal niveau was uitgesloten.

Nu het Vlaams Nationalisme dankzij de N-VA en de Wever een democratisch-conservatief gezicht heeft gekregen dank zij met name Bart de Wever is het tot schrik en verdriet van de Waalse socialisten en linkse Vlamingen niet meer de nationale politiek te houden. De Waalse socialisten zouden bij wijze van spreken het liefst een cordon sanitair om beide politieke partijen leggen, om  het Vlaams belang én de N-VA, om België te behouden voor de rechtse nationalistische krachten maar dat kan natuurlijk niet tenzij je van België een totaal gemankeerde democratie wil maken waarin de Waalse minderheid meer macht heeft dan een Vlaamse meerderheid. Dat zulks mogelijk zou zijn in het hart van Europa, België is immers het informele hart van de EU met de zetels van de Europese Commissie en het Europees Parlement in Brussel, zou de geloofwaardigheid van de Europese democratie ernstig aantasten.


Jaarmarkt Londerzeel 2005


Vanwaar deze alarmbel over de Belgische eenheid? Sinds de parlementsverkiezingen vorig jaar zit de Belgische federale politiek muurvast. De Waalse socialisten (PS) willen geen Federale regering vormen met de Vlaams nationalistische meerderheidspartij N-VA. De mogelijkheden zijn tot in het kleinste detail verkend maar stuitten telkens op onwil van de Waalse socialisten om de politieke waarheid onder ogen te zien dat België een tweestromenland is waar ze mee zullen moeten leven door er mee te onderhandelen en compromissen te sluiten.

Het gevolg van de blokkade is dat het land sinds de Coronacrisis zit opgescheept met een minderheidsregering onder leiding van premier Wilmés. Die heeft met haar onhandige optreden in de Coronacrisis het nog erger gemaakt. Niemand weet een oplossing. Een uitweg zouden verkiezingen zijn, maar volgens de peilingen wordt het uiterst nationalistische Vlaams Belang de grootste partij en dan zijn de rapen gaar. Wil het N-VA nog een Belgische confederatie, het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse republiek.



Jaarmarkt Londerzeel 2005


Nieuwe federale verkiezingen zouden wel eens een referendum kunnen worden over het voortbestaan van België en dat kan toch niet de bedoeling zijn van de Waalse Parti Socialiste? Of hebben de Waalse socialisten al een scenario klaar liggen om met dat politieke feit om te gaan? Aansluiting bij Frankrijk bijvoorbeeld of liever een Waals koninkrijk met Brussel als hoofdstad?

dinsdag 14 januari 2020

DE KLEINE KOUDE OORLOG IN BELGIË

Schimmenspel tussen de twee grootste partijen van België, de Waalse Socialistische Partij PS onder leiding van Paul Magnette en de Vlaamse nationalistische conservatieve partij Nieuwe Vlaamse Alliantie N-VA onder leiding van Bart de Wever, tevens burgemeester van Antwerpen. De inzet is niet minder dan de toekomst van België.

In België woedt sinds de parlementsverkiezingen van 26 mei 2019 een kleine koude oorlog tussen de Vlaamse nationalisten met voorop de N-VA onder leiding van Bart de Wever en de Waalse socialisten onder leiding van Paul Magnette. 219 dagen na die verkiezingen is er nog steeds geen federaal parlement en het is nog lang niet duidelijk wanneer er wel een federale regering zal komen. De alreeds ongebruikelijke regering Michel was al sinds een half jaar voor de verkiezingen vleugellam. Coalitiepartner N-VA hield het voor gezien toen na veel omwegen de regering Michel alsnog besloot zijn handtekening te zetten onder het internationale migratieverdrag.

Tot aan de verkiezingen was zijn regering gedegradeerd tot een van lopende zaken. Maar eind dit jaar hield ook Michel het voor gezien. Door Angela Merkel gevraagd werd hij voorzitter van de Europese Raad. De tweede Belg die deze allerhoogste post wist binnen te halen. Ik zie Nederland dat nog niet doen. Zijn Minister Didier Reynders, net als Charles Michel van de liberale Waalse MR, was hem al voorgegaan als Europees commissaris.

De uitslag van de verkiezingen maakte van de Waalse socialistische partij SP de grootste in Wallonië en van de nationalistische conservatieve partij N-VA de grootste Vlaamse partij. Dientengevolge staan nu bij onze zuiderburen socialisten en conservatief nationalisten lijnrecht tegenover elkaar. Maar is er dan geen regeringscoalitie te vormen zonder een van die twee partijen?

In theorie is dat mogelijk, een paars-groene regering bestaande uit socialisten, liberalen en groenen uit beide landsdelen. Zo een regering zou aangevuld kunnen worden door de Christendemocraten. Het probleem is echter dat er al een Vlaamse regering is gevormd bestaande uit Nationalisten (N-VA), Liberalen (Open VLD) en Christendemocraten (CD&V).

Het wordt dus bijzonder moeilijk voor de Liberalen en de Christendemocraten in een federale regering te stappen zonder de N-VA,  de overduidelijke winnaar van de verkiezingen in Vlaanderen. Het verwijt van verraad aan de Vlaamse Zaak loert om de hoek en dat zou die beide partijen wel eens flink veel schade kunnen berokkenen, schade die ze zoveel mogelijk moeten zien te beperken gezien het alsmaar dalend aantal stemmen sinds de verkiezingen van de laatste jaren.

Met name de Liberalen proberen via allerlei omtrekkende bewegingen als een jager rond zijn prooi de N-VA in een hoek te dringen. Tot nu toe is dat niet gelukt. Integendeel, de kans dat de partij over dit “verraad aan de Vlaamse zaak” in tweeën breekt wordt almaar groter en dan zijn ze nog verder van huis. De CD&V waagt zich niet aan zo een strategie en houdt zich gedeisd om niet de indruk te wekken de N-VA de rug te willen toekeren.

Een federale regering zonder N-VA zou weleens de bom kunnen worden onder het huidige Belgische politieke bestel. De uitslag van peilingen gehouden op 13 december wijst in die richting. De grote winnaar van de verkiezingen in mei was al het extreem nationalistische Vlaams Belang met 12% van de uitgebrachte stemmen. Een eerste aanwijzing dat de Vlaamse kiezer bij het uitblijven van resultaten radicaliseert. De peilingen wijzen nu nog meer in die richting. Het Vlaams belang zou volgens die peilingen met 27,3 % zelfs de grootste Vlaamse partij worden ten koste van de meer gematigde N-VA.

De conclusie ligt voor de hand. Als de Waalse socialisten willen dat België niet afglijdt naar een definitieve (wanordelijke?) opdeling van België dan doen ze er verstandig aan om met de N-VA te proberen tot een regeringsakkoord te komen. Dat is voor beide partijen heel moeilijk. De N-VA is regelrecht anti-socialistisch terwijl de PS keihard anti-Vlaams nationalisme is, een nationalisme dat ook nog eens conservatief is. Als dit niet gaat lukken, bestaat de kans dat er in het hart van Europa een zogeheten falende staat komt te liggen. Kan Europa na de Brexit dat nog aan?

zondag 16 juni 2019

OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

vrijdag 1 februari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 75

Antwerpen 1993

Wat is het politieke gewicht van het Vlaamse nationalisme voor heel België en voor alleenVlaanderen? Bij de federale verkiezingen in 2014 kregen de genoemde drie partijen ongeveer een kwart van de stemmen gerekend over heel België. Om precies te zijn: N-VA 20,3%, Vlaams Belang 3,7% en LDD 0,4%. Van de Nederlandstalige lijsten halen de drie samen bijna 40% van de stemmen: N-VA 32,5 %, Vlaams Belang 5,9% en LDD 0,7 % .
 

Het politieke gewicht van het voornamelijk conservatieve Vlaamse nationalisme kan met deze cijfers maar moeilijk overschat worden, een kwart van alle Belgische kiezers en bijna de helft van de Vlaamse kiezers of wie weet nog meer want ook in andere Vlaamse politieke partijen zitten nationalistische kiezers waaronder met name het CD&V. 

Het Vlaamse nationalisme zal daarom voorlopig een belangrijke rol blijven spelen in de Belgische en Vlaamse politiek. Waar dat toe leid is moeilijk voorspelbaar. Voorlopig zet de N-VA als grootste politieke partij in op de confederalisering van België met de bedoeling om van Vlaanderen een zelfstandig, autonoom land te maken dat zelf bepaalt tot hoever welke samenwerking gaat met de andere deelstaten van de confederatie.
 

Voorlopig is de gedachte aan confederalisering van België voor veel politieke partijen een onvoorstelbare gruwel. Vooral aan Franstalige zijde wordt met afschuw gesproken over de confederalisering van België. Begrijpelijk want het zet de politieke verhoudingen tussen de Nederlandstalige Vlamingen en de Franstalige Walen en Brusselaars volledig op zijn kop. Met de confederalisering komt een einde aan het voor de Franstalige politieke cultuur zo vanzelfsprekende centralisme. Een niet gecentraliseerd land is in de Franstalige politieke cultuur bijna ondenkbaar. Confederalisering van België is dan ook niet voor de dag van morgen.
 

De actuele vraag is wat de komende federale verkiezingen op dit vlak zullen brengen? Zal het aantal van 40% nationalistische kiezers bestendigd worden, zal het dalen of stijgen? Bij een dalende trend zal de confederalisering van België in de ijskast geraken. Bij bestendiging of stijging van het aantal nationalistische kiezers zal de kans dat België ooit een confederatie wordt groter worden.

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 25 januari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 74

Café Tante Lies, Antwerpen 1993, © petrus nelissen

De Vlaamse ontvoogding, bedoeld om een einde te maken aan de Vlaamse eenzaamheid van na de Tachtigjarige oorlog en de mislukking van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, is na een cultuurstrijd in de negentiende eeuw uitgemond in Vlaams nationalisme dat sinds kort met de N-VA als voorhoede streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen binnen een Belgische confederatie.

Er zijn 3 politieke partijen die uitgesproken Vlaams nationalistisch zijn. De belangrijkste zijn de N-VA en Vlaams Belang beide voortgekomen uit de vroegere Volksunie. De linkse afsplitsing van de Volksunie onder leiding van Bert Anciaux is door de Vlaamse socialistische partij SP-A opgeslokt en daarna dood gebloed. De derde partij Lijst Dedecker (LDD) is een afsplitsing van liberale huize, de Open VLD en is vernoemd naar zijn oprichter Jean-Marie Dedecker. Dedecker wilde zich in eerste instantie aansluiten bij de N-VA maar dat mislukte als gevolg van een christendemocratisch verbod in het toenmalige verkiezingskartels van christendemocraten en N-VA. Dedecker besloot zijn eigen partij op te richten. Vervolgens ging de partij aan zijn eigen succes ten onder bij gebrek aan interne discipline en persoonlijke ambities.


De N-VA is uitgegroeid tot de grootste Vlaams nationalistische partij, de radicaalste partij is het Vlaams Belang. De LDD is er niet meer in geslaagd om federaal boven de 5% uit te komen. Dedecker deed met zijn lijst wel mee aan de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar (2018) waarbij hij de absolute meerderheid in de gemeenteraad haalde waardoor hij burgemeester van Middelkerke is geworden. Na dit succes werd hij als onafhankelijk kandidaat lijstduwer van de N-VA bij de komende federale verkiezingen.
 

Deze 3 partijen verkregen bij de federale verkiezingen in 2014 meer dan een derde van de stemmen gerekend over heel België. Gerekend over alleen Vlaanderen bijna 40% van de stemmen. Maar ook andere Vlaamse politieke partijen, met name de christendemocratische CD&V, hebben Vlaamse nationalisten onder hun trouwe stemmers. Het Vlaams nationalisme omvat naar een ruwe schatting de helft van de Vlaamse kiezers.
 
Het Vlaamse nationalisme is een politieke realiteit. Wat zullen de komende federale verkiezingen brengen? Zal het aantal van 40% kiezers bestendigd worden, zal het dalen of stijgen? Bij een dalende trend zal de confederalisering van België in de ijskast geraken. Bij bestendiging of stijging van het aantal Vlaams nationalistische kiezers zal de kans dat België ooit een confederatie wordt, een stuk groter worden.


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 18 januari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 73

Zou Elio di Rupo ooit bedacht hebben dat de detective Hercule Poirot misschien wel de man is die België de meeste internationale bekendheid heeft bezorgd?  Over de misdaad avonturen van deze uit Brussel afkomstige vrijgezel, tijdens de Eerste Wereldoorlog gevlucht naar Engeland, zijn dankzij de Engelse schrijfster Agatha Christie miljoenen boeken verschenen in vele talen, evenals films en TV series. Zijn belangrijkste wapen tegen de misdaad zijn  "zijn grijze cellen". Vanwege zijn accent wordt hij door de Engelsen als Fransman gezien, wat hij telkens opnieuw afgemeten corrigeert. Zijn karaktereigenschappen zijn bescheidenheid, charme, voorkomendheid, orde en regelmaat.

Met de val van de regering Michel komt opnieuw de vraag van de N-VA tot confederalisering van België op tafel te liggen. Voorlopig weten de andere partijen aan beide zijden van de taalgrens zich niet goed raad met de vraag om confederalisering van de N-VA en wijzen het af, de een met meer kracht dan de ander. De duidelijkste afwijzing komt van voormalig premier en Waalse socialistische partijleider Elio di Rupo in de krant De Tijd van 28 december j.l.
 

"Di Rupo: ‘Het confederalisme betekent dat je federaal niets meer samen doet, of toch bijna niets meer. Dat kunnen we niet aanvaarden. Wat is het cement dat ons land samenhoudt? Dat is het gevoel van velen dat ze Belg zijn. Dat gevoel is er op een specifieke, Belgische manier. Maar het is er wel. Kijk naar hoe trots duizenden landgenoten waren toen we afgelopen weekend wereldkampioen hockey werden. Of naar het WK Voetbal van afgelopen zomer...’"
 

Koning voetbal als bewijs dat België een sterk land is. Een gevaarlijke bewering. Wat als het gedaan is met het roemruchte Belgische koning voetbal, is het dan ook gedaan met de Belgische eenheid? Er is meer voor nodig om een land bijeen te houden dan koning Voetbal, een gedeelde geschiedenis bijvoorbeeld, een gedeelde cultuur, een gedeelde taal en gedeelde belangen. De Waalse socialisten hebben nooit veel gedaan om de Vlamingen te overtuigen dat er wel degelijk een gedeelde geschiedenis is, gedeelde belangen en ja ook een gedeelde cultuur.
 

De PS nam intussen de vlucht naar voren. Elio di Rupo kondigde op de nieuwjaarsbijeenkomst van zijn partij de herverovering (reconquista) van federaal België aan. Zijn recept is een even voorspelbaar als traditioneel socialistisch plan: verlaging van de pensioenleeftijd, lager btw tarief op energie, gratis tandarts en huisarts en bouw van duizenden sociale woningen. Het daarvoor benodigde geld moet al even voorspelbaar van de bedrijven en de rijken komen.
 

De N-VA top reageerde direct op de oorlogsverklaring van di Rupo door in te zetten op een verkiezingsstrategie om de N-VA onmisbaar (incontournable) te maken voor politiek België. Bart de Wever, pas net geïnstalleerd als burgemeester van Antwerpen, kondigde aan Vlaams minister-president te willen worden, voormalig Minister Jan Jambon is kandidaat-premier voor federaal België en huidig Vlaams minister-president Geert Bourgeois wordt lijsttrekker op de Europese N-VA kandidatenlijst. De slag om confederaal België is begonnen.

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 11 januari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 72

 
Antwerpen 1994
Vier jaren na de installatie van de regering Michel en met nog een half jaar te gaan voor de federale verkiezingen (mei 2019) valt de Zweedse coalitie o.l.v. premier Michel over het VN-Migratiepact. Volgens de N-VA en ook andere Europese tegenstanders is het pact een knieval voor migranten rechten, volgens voorstanders een pact vol goede bedoelingen zonder verplichtingen om het migranten probleem internationaal aan te pakken.

Het conflict tussen de N-VA en de overige 3 coalitiepartners loopt door een samenloop van omstandigheden zo hoog op dat de regering valt en premier Michel niet anders meer kan dan op 18 december naar de koning stappen om zijn ontslag in te dienen.
 

1. Premier Michel had in een VN vergadering voorafgaand aan het kabinetsbesluit met enige trots aangekondigd dat België het pact zou tekenen. De toezegging herroepen, betekende voor Michel persoonlijk internationaal gezichtsverlies.

2. Afzien van het pact zou bij de Franstalige publieke opinie de al bestaande indruk versterken dat Michel aan de leiband van de N-VA loopt, terwijl hij ook al wordt gezien als een verrader van de Waalse zaak.
 

3. De N-VA voelt sinds de gemeenteraadsverkiezingen in november 2018 de hete adem van het Vlaams Belang in zijn nek, die meer stemmen kreeg dan verwacht. Dat kan het best geïllustreerd worden met de uitslag in de stad Ninove. Daar won Vlaams Belang met 40% de verkiezingen. Vlaams Belang is daarmee terug van weggeweest o.a. vanwege het thema migratie. Verzet tegen het VN migratie pact kan tactisch de rechtse Vlaams nationalistische vleugel van het N-VA beter afdekken voor Vlaams Belang.
4. De N-VA voelde zich gesterkt in zijn afwijzing van het migratie pact door de afwijzing van andere Europese landen waaronder ook Nederland zij het in mildere mate door er een extra niet bindend verklaring aan vast te nieten.
 

Het gevolg van de val van de regering Michel is dat de verkiezingsstrijd al in een vroeg stadium is begonnen. In die strijd heeft de N-VA bij monde van partijleider Bart de Wever en Vlaams premier Geert Bourgeois opnieuw de vraag tot confederalisering van België op tafel gelegd. 
 
(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 21 december 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 69

 
De federale regering-Di Rupo  (2011 en 2014)  was een klassieke tripartite regering met christendemocraten (CD&V/cdH), socialisten (sp.a/PS) en liberalen (Open Vld/MR) aan beide zijden van de taalgrens. De N-VA bleef ondanks dat het de grootste partij was in België en Vlaanderen buiten de regering. Het was de Vlaamse nationalisten niet gelukt met hun hervormingsvoorstellen in te breken in het traditionele federale politieke cordon van socialisten, christen-democraten en liberalen, voor deze keer aangevuld door de groenen.
In het vervolg op de uitslag van de federale verkiezingen in 2010 stellen we aan de N-VA de vraag waarom die partij na zijn grote verkiezingsoverwinning niet aan de regering deelneemt en ook niet de premier levert. Het antwoord is de Zesde Staatshervorming waarover tijdens de regeringsformatie werd onderhandeld. Tijdens die onderhandelingen haakte de N-VA af aldus N-VA directeur Piet de Zaeger.

“De N-VA wilde haar forse verkiezingsoverwinning verzilveren in een grondige staatshervorming. De klassieke staatshervormingen verliepen steeds volgens hetzelfde recept. Vlaanderen krijgt stukjes en brokjes van bevoegdheden, en moet daarvoor een hoge democratische en financiële prijs betalen. Al bij de eerste staatshervorming in 1970 wordt de democratische meerderheid van de Vlamingen geblokkeerd door de grendelgrondwet.

De latere staatshervormingen hebben die blokkeringen enkel versterkt en uitgebreid. Bovenop die hoge democratische prijs is er de zware financiële prijs. Bij elke staatshervorming zorgden de Franstalige onderhandelaars ervoor dat een deel van de Vlaamse welvaart naar Wallonië en Brussel vloeide. De zesde staatshervorming (onder de regering Di Rupo 2011-2014) ) was hierop geen uitzondering, ook hierbij werd er een miljardenfactuur aan Vlaanderen gepresenteerd.

In ruil voor die hoge prijs krijgen de Vlamingen helaas geen efficiëntere overheid. Integendeel. Staatshervorming na staatshervorming wordt de overheid complexer en ondoorzichtiger. De zesde staatshervorming zet die traditie voort. Het gezondheids-, energie- of mobiliteitsbeleid, bijvoorbeeld, bleven versnipperd. Intussen blijven de sociaaleconomische sleutelbevoegdheden federaal. Precies deze hefbomen – en échte fiscale autonomie – hebben de 6,5 miljoen Vlamingen nodig om onze welvaart, en dus ons welzijn, te versterken.”
(aldus Piet De Zaeger, directeur N-VA)


 Uit het antwoord kunnen we concluderen dat:
1. De N-VA de grendelgrondwet beschouwt als een blokkade van de Belgische democratie, wat strikt genomen juist is als je België als een ongedeeld land beschouwt. 
2. De Vlamingen betalen als vragende partij voor Staatshervormingen de democratische en financiële prijs. België is geen natie maar een "onderhandelingsstaat tussen twee Gemeenschappen".
3. De driedelige overheid (federaal en de gewesten) wordt er door deze wijze van hervormen niet efficiënter op.
4. De belangrijkste bevoegdheden voor een overheid om voor zijn burgers te kunnen zorgen, blijven federaal waardoor de Vlaamse regering afhankelijk blijft van de federale regering.


Het akkoord over de Zesde Staatshervorming dat wel de instemming kreeg van Vlaamse en Waalse politieke partijen kreeg de naam ‘Vlinderakkoord’ zo genoemd naar het vlinderdasje dat premier Elio di Rupo altijd draagt.


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 14 december 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 68


De Nederlandstalige partijen in de Belgische federale Tweede Kamer zijn: de nationalistische N-VA, de liberale Open VLD, Groen!, de christendemocratische CD&V, de socialistische SP-A. De Franstalige partijen zijn de liberale MR, het groene Ecolo, de christendemocratische CDH en de socialistische PS.



Is onder normale omstandigheden de Belgische politiek vanwege zijn veronderstelde evenwichten al een gordiaanse knoop, met de uitslag van de federale verkiezingen van 2010 was de politieke knoop bijkans onontwarbaar geworden. Hoe kunnen de winnaars van de verkiezingen aan beide zijden van de taalgrens, het centrum-rechtse Vlaams nationalistische N-VA en de België gezindten Waalse socialisten, tezamen een federale regering vormen?

Ondanks dat Belgische politici flexibele, deskundige onderhandelaars (loodgieters) zijn die woorden tot op de duizendste milligram kunnen wegen en procedures uitwerken tot in decimalen achter de komma om tot een compromis te komen, moest dit wel moeilijk worden en hoe dan ook lang gaan duren. Wat op zijn beurt weer veel kritiek en gemopper opriep bij de diverse oppositiepartijen en opiniemakers.

“De onderhandelingen duurden buitengewoon lang. Koning Albert II stuurde als staatshoofd achtereenvolgens Bart De Wever (N-VA), André Flahaut (PS), Danny Pieters (N-VA), Johan Vande Lanotte (sp.a), Didier Reynders (MR) en Wouter Beke (CD&V) het veld in om te bemiddelen. Op 16 mei 2011 stelde hij Elio Di Rupo aan als formateur. De N-VA kon zich niet vinden in de voorstellen van de formateur en Di Rupo onderhandelde daarom verder zonder de Vlaams-nationalisten. Op 11 oktober 2011 stelde Di Rupo de communautaire nota publiek voor in het parlement. Twee dagen later werd beslist dat de groene partijen geen deel zouden nemen aan verdere onderhandelingen. Op 26 november 2011 bereikten de zes overblijvende partijen een akkoord over de begroting. De verschillende partijcongressen keurden het volledige regeerakkoord goed op 3 en 4 december. “ (Wikipedia: Regering - Di Rupo (federaal)

Anderhalf jaar na de val van de regering Leterme II en een eclatante verkiezingsoverwinning van de N-VA wordt niet partijleider Bart de Wever van de grootste partij van België en Vlaanderen premier maar de Waalse socialistische partijleider di Rupo premier. De zoveelste Belgische anomalie? Dat zou zo maar kunnen. Immers,  onder normale omstandigheden zou de leider van de grootste politieke partij van het land vrijwel zeker premier zijn geworden. In België niet, daar gaan die dingen anders.

Hoe groot het verschil tussen de beide partijen maken de volgende cijfers duidelijk. Met zijn 1,1 miljoen stemmen is de N-VA in absolute cijfers de grootste partij van het land gevolgd door de PS net geen 900.000 stemmen, een verschil van ruim 200.000 stemmen. Maar hoe gek ook, dat verschil zie je niet terug in het aantal zetels in de kamer. Dat verschil is slechts een zetel. Dat komt omdat er niet een maar twee kiesdelers worden gebruikt, voor elk landsdeel een. Dat op zijn beurt is het gevolg van het feit dat de Kamer is opgedeeld in twee taalgroepen: 88 Nederlandstalige en 62 Franstalige kamerleden.

Als er een enkele nationale kiesdeler zou worden gehanteerd voor de Kamer zou die op een totaal van 6.527.367 uitgebrachte stemmen gedeeld door 150 kamerzetels 43.516 stemmen zijn. De N-VA met 1.135.617 uitgebrachte stemmen zou dan 26 zetels in de Kamer hebben, de PS 20 zetels. Dat geeft een verschil van maar liefst 6 zetels in de Kamer plaats van 1 nu. De Belgische federatie bestaat dus uit twee democratieën die tezamen een Parlement en een regering hebben.

Bij de Vlaamse nationalisten leeft daarom de gedachte om België dan maar helemaal op te splitsen. Het Vlaams Belang gaat daarin het verst door te streven naar een Vlaamse Republiek maar dan wel een “van vreemde smetten vrij”, een door mij aangehaalde zinssnede uit het voormalige Nederlandse volkslied “Wien Neêrlands bloed” die racistisch aanvoelt. ‘Wien Neêrlands bloed’ was het officiële volkslied van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden tussen 1817 en 1832 en bleef dat na de afsplitsing van België van het Koninkrijk der Nederlanden tot 1933. Vermoedelijk verwees de schrijver-dichter Tollens met de zinssnede "van vreemde smetten vrij" de Franse bezetters van de Republiek der Nederlanden van 1795 tot 1813. (zie Wikipedia: Wien Neêrlands bloed)

Overigens is Di Rupo de eerste Belgische premier die openlijk homoseksueel is. België is daarmee het tweede land wereldwijd - na IJsland - met een openlijk homoseksuele premier. Bovendien is hij de eerste Franstalige premier sinds 1979 en de eerste Waal in die positie sinds 1974.



(verschijnt elke dinsdag)

vrijdag 7 december 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 67

 
De 2 overwinnaars van de federale verkiezingen in 2010. Links de Waalse socialistisch partijleider Elio di Rupo. Rechts de Vlaams nationalistische partijleider Bart de Wever. Na een langdurige formatie wordt Elio di Rupo premier van België. Wonderlijk genoeg blijft de N-VA volledig buiten de regering. Dat alles heeft te maken met de aanstaande staatshervormingen.

De verzwakte federale regering Leterme II valt in 2008 uiteen, merkwaardig genoeg over de belofte van Leterme zelf gedaan in 2004 om als Vlaams premier het kiesdistrict B-H-V te splitsen. (zie aflevering 62). De N-VA gaat nu verder als zelfstandige partij de federale verkiezingen van 2010 in, 3 jaar na de grote verkiezingsoverwinningen van het voormalige Vlaams kartel.



“Op 22 april 2010 bood premier Yves Leterme het ontslag aan van de door hem geleide regering-Leterme II. Dit gebeurde nadat Open VLD bij monde van hun voorzitter, Alexander De Croo, liet weten uit de regering te stappen. Als reden hiervoor gaven ze het uitblijven van een voorstel tot oplossing voor het grondwettelijk probleem rond de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Koning Albert II duidde nog vicepremier Didier Reynders aan als bemiddelaar met de opdracht de onderhandelingen die tot een oplossing moesten leiden, terug op te starten, maar aanvaardde op 26 april het ontslag van de regering.” (Wikipedia: Belgische federale verkiezingen 2010)



De N-VA kan zich nu bij de daarop volgende verkiezingen volop profileren als de enige echte Vlaamse partij tussen enerzijds CD&V en de immer aarzelende Open VLD en anderzijds het Vlaams Belang dat onvoorwaardelijk kiest voor Vlaamse onafhankelijkheid. Zoals verwacht blijkt het een gunstige strategische positie te zijn in het soms verhitte debat over de toekomst van Vlaanderen in België. De verkiezingen vinden plaats op zondag 13 juni 2010 en worden dan ook zoals voorspeld, een zegetocht voor de N-VA.



“De verkiezingen zorgden voor een politieke aardverschuiving: de Vlaams-nationalistische partij N-VA, geleid door Bart De Wever, haalde in Vlaanderen 28,2% van de stemmen voor de Kamer en 31,7% voor de Senaat, en werd hiermee de grootste partij van Vlaanderen en België. In het Franstalig landsgedeelte werd de socialistische PS met 37,6% de grootste partij. De meeste andere partijen boekten verlies.”  (Wikipedia: Belgische federale verkiezingen 2010)



De uitslag van de verkiezingen bevestigt opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 taalculturen. Het is ook een politieke scheidslijn tussen de twee gemeenschappen die steeds moeilijker is te overbruggen. Hoe kan een regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een centralistisch verenigd België wil en met aan Vlaamse zijde een al even dominante centrum- rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie?

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 30 november 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 66

De twee partijleiders Bart de Wever van N-VA (links) en Yves Leterme van CD&V in goede tijden.


Het Vlaams Kartel CD&V/N-VA herhaalt het verkiezingssucces van 2004 op Vlaams niveau in 2007 op federaal niveau. Het kartel behaalt bijna 30% van de stemmen voor het parlement en meer dan 30% voor de senaat. Het kartel van CD&V/N-VA wordt daarmee de grootste politieke formatie van federaal België. (Wikipedia: Belgische federale verkiezingen 2007). Het Vlaams nationalisme hangt na deze verkiezingsuitslag als een zwaard van Damocles boven het federale België, maar niet voor lang. Na het succes slaat de onenigheid toe over hoe het nu verder moet met België en Vlaanderen. Men kan het niet eens worden over de aanpak van nieuwe staatshervormingen.

“Op 21 september 2008 zei een massaal bijgewoond N-VA-ledencongres (1700 deelnemers) in het Gentse ICC het vertrouwen in de federale regering Leterme I op. De N-VA weigerde deel te nemen aan de nieuwe communautaire dialoog die Kris Peeters vanuit de Vlaamse regering Peeters I wilde opstarten, omdat de Vlaams-nationale partij daarin geen garanties zag op een doorbraak in de staatshervorming en, gezien de houding van de Franstalige partijen sinds juni 2007, geen enkel vertrouwen had in het welslagen van zo'n dialoog. De daaropvolgende maandag 22 september stapte minister Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. .. . Op 23 september bevestigde voorzitster Marianne Thyssen van CD&V na een algemene vergadering van haar partij in Zellik dat er wat CD&V betrof een kartelbreuk was op nationaal en Vlaams niveau, niet op lokaal en provinciaal niveau.” (Wikipedia Nieuw-Vlaamse Alliantie)

Over het waarom van de opzegging van de N-VA citeert de Vlaamse krant ‘De Standaard’ voorzitter Bart de Wever. Volgens hem “toont de realiteit van deze regering aan dat de hervormingen echt nodig zijn. Hij verwees onder meer naar de tegenstellingen tussen Vlamingen en Franstaligen binnen de meerderheid rond het migrantenstemrecht, het arbeidsmarktbeleid of de problemen aan de politietop. 'Alle problemen zijn onoplosbaar zonder het verleggen van het zwaartepunt naar Vlaanderen en Wallonië', zei hij.” (http://www.standaard.be/cnt/dmf21092008_006)

De intussen tot nationaal figuur uitgegroeide partijleider Bart de Wever roept het CD&V op om Belgisch staatsmanschap in te ruilen voor Vlaamse belangen en verwijt Open VLD Vlaanderen in de steek te laten.

‘Dit is geen beslissing over onze deelname aan de Vlaamse regering of over het kartel', zei voorzitter Bart De Wever. Dat lot ligt in handen van de andere partijen en in de eerste plaats van kartelpartner CD&V.  Als die partij beslist om toch de dialoog van gemeenschap tot gemeenschap aan te gaan, dan staat de N-VA geïsoleerd, verlaat N-VA-minister Geert Bourgeois de Vlaamse regering én ligt het kartel wellicht in duigen. De Wever riep de andere Vlaamse partijen op 'om één keer te ambitie te hebben om door te zetten' en aan het 'Belgisch staatsmanschap te verzaken'. 'In dit land word je staatsman als je je overtuiging in de frigo stopt zolang je carrière het vereist'. Dat Open VLD de N-VA nu uit de Vlaamse regering wil, toont volgens De Wever aan dat 'Open VLD blaakt van ambitie om Vlaanderen in de steek te laten'. (De Standaard in hetzelfde artikel als hierboven)

Het verschil in visie tussen het CD&V en N-VA over de toekomst van Vlaanderen in België is het Vlaams kartel dan toch opgebroken. Terwijl de N-VA voor Vlaanderen de grootst mogelijk autonomie nastreeft, zo ongeveer tot aan de rand van zelfstandigheid binnen België wil gaan, wil de CD&V de Belgische federatie behouden met hier en daar wat aanpassingen van de bevoegdheden voor de gemeenschappen.
België dreigt te verzanden in wat men oneerbiedig een houtjes touwtjes zou kunnen noemen, een democratie die al improviserend van de ene naar de andere crisis wankelt. Niet voor niks heeft bijvoorbeeld de christendemocratische premier Jean Luc Dehaene (1992-1999) de bijnaam ‘loodgieter’.
  
Het CD&V behoudt een centralistische visie op België waarin het politieke gewicht van de federatie groter blijft dan dat van de samenstellende gewesten. Het N-VA heeft daarentegen een decentrale visie op België waarin het politieke zwaartepunt komt te liggen bij de gewesten als autonome samenstellende delen van België. Je zou dit vanuit historisch perspectief een Republikeinse visie kunnen noemen met verwijzing naar de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden die bestond vanaf het begin van de Tachtigjarige oorlog tot aan het einde van de 18e eeuw en waarin het centraal gezag bestond uit vertegenwoordigers van de zeven provinciën in plaats van een toen gebruikelijk soevereine vorst.

 
(verschijnt elke vrijdag )

vrijdag 16 november 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 64

Vanaf het begin van de uitzending van de nep-documentaire werd bovenstaand werk 'Pornocrates' (1878) van de Belgische surrealistische kunstenaar Félicien Rops als logo getoond. Het was een van de aanwijzingen dat het geen echte documentaire was. Het schilderij hangt in Musée Provincial Félicien Rops in Namen.

Het succes van het Vlaams kartel CD&V/N-VA vergroot het Vlaamse politieke zelfvertrouwen. Daar staat tegenover het verlies aan zelfvertrouwen aan de Waalse kant als het gaat om het behoud van België. Franstaligen zien België langzaam maar zeker uit hun handen glippen. De mogelijkheid dat de Vlamingen België laten barsten is niet langer een nare droom maar iets wat kan gebeuren. 

Het is de Franstalige RTBF die op 13 december 2006 met de onaangekondigde nep-documentaire Bye Bye Belgium, laat zien in hoeverre het onmogelijk geachte alsnog mogelijk kan worden; een onafhankelijk Vlaanderen waarbij de Franstaligen achterblijven in een gebarsten België. In de documentaire worden beelden getoond van een geheim bijeenkomst van Vlaamse kopstukken waarop de onafhankelijkheidsverklaring van Vlaanderen wordt voorbereid.
“Het gewone programma (Questions à la Une) werd onderbroken door een nepjournaal, waarin in scènes gespeeld werd dat het Vlaams Parlement unilateraal de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroept en daarmee de jure België opheft, en de maatschappelijke gevolgen op korte termijn daarvan getoond voor Franstalige inwoners van plaatsen dicht bij de taalgrens. “ (Wikipedia: Bye Bye Belgium)


Een van de gevolgen die in beeld komt, is dat de Franstaligen uit een stadsbus stappen op het moment dat die de taalgrens passeert. Ze hebben niet langer het recht in Vlaams gebied te reizen. Voor veel kijkers is dit allemaal zo geloofwaardig in beeld gebracht dat ze naar de zender en andere instanties bellen om te vragen hoe het nu verder zou gaan. Aan beide zijden van de taalgrens ontstaat opschudding. De nep-documentaire trekt zelfs wereldwijde aandacht.


Volgens de redactie van het programma was het de bedoeling om in het kader van de aanstaande federale verkiezingen “de aangekondigde communautaire besprekingen die een nieuwe ronde van staatshervormingen in gang zal zetten, de kiezers wakker te schudden over het komende politieke debat over de toekomst van België. Volgens hem waren de Franstaligen nogal apathisch geworden voor het communautaire geharrewar, zoals rondom de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde, en hadden zij niet door wat hen mogelijk te wachten stond.” (Wikipedia: Bye Bye Belgium)

Uiteindelijk blijven de politieke gevolgen beperkt mede dankzij de nuchtere reacties van de politieke leiders aan beide zijden van de taalgrens. Geen van hen gebruikt het incident om nationalistische gevoelens aan te wakkeren.


De Waalse socialistische minister-president Elio di Rupo reageert gepikeerd. Het extreem-rechtse Front National dient zoals gebruikelijk “klacht in tegen de RTBF wegens "het aanzetten tot rassenhaat tussen twee gemeenschappen in ons land”. De Vlaamse nationalisten begrijpen de actie waarbij de N-VA beklemtoont dat een ernstig debat tussen de beide gemeenschappen over communautaire hervormingen noodzakelijk is. De Vlaamse christendemocratische premier Yves Leterme en de Belgische liberale federale premier Guy Verhofstadt sussen de boel en noemen de nep-berichtgeving in de huidige Belgische politieke verhoudingen onverantwoord.

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 26 oktober 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 61

 
Schipperskwartier, Antwerpen 1994
Of België ooit een confederatie wordt hangt af van de nationalistische partijen met in het bijzonder de N-VA, intussen de grootste erfgenaam van de Volksunie. Het begin van de pas opgerichte N-VA was echter ontmoedigend. De partij behaalde bij de verkiezingen in 2003 slechts een enkele zetel in het parlement die werd bezet door partijvoorzitter Geert Bourgeois. In de senaat had de partij geen enkele zetel. Het leek erop dat het gematigde Vlaams nationalisme gedoemd was roemloos ten onder te gaan.

De reddende engel, als je in politiek daarvan kan spreken, was de Vlaamse christendemocratische partij CD&V en de in 2004 verkozen N-VA voorzitter Bart de Wever. De N-VA  sloot in hetzelfde jaar na moeizame onderhandelingen en het overwinnen van interne tegenstellingen een verkiezingskartel dat de naam kreeg “Vlaams Kartel” of  “Valentijnskartel”. 


“Het Valentijnskartel of Vlaams Kartel was van 2004 tot 2008 een kartel tussen twee Vlaamse partijen, de Vlaams-nationalistische Nieuw-Vlaamse Alliantie en het christendemocratische Christen-Democratisch en Vlaams (N-VA en CD&V). Dit kartel kwam tot stand na een eerdere mislukking. Toen weigerde de CD&V om zich er toe te verbinden niet in een regering te stappen zonder dat men de vijf resoluties van het Vlaams Parlement van 1999 zou uitvoeren, die voorzien in een grotere autonomie voor Vlaanderen. Op 14 februari 2004 ging de CD&V wel dit engagement aan, en samen met de slechte peilingen voor de N-VA was dit voldoende om een kartel tot stand te brengen, dat alleszins deelnam aan de regionale verkiezingen van 2004, de lokale verkiezingen in 2006 en de federale verkiezingen in 2007. “ (Wikipedia: Valentijnskartel)
 

Het kartel bracht nieuw elan in het Vlaams nationalisme en bood tegenwicht aan de liberalisering, individualisering en privatisering van de paarse regeringen Verhofstadt (1999-2008). Belgisch paars is enigszins te vergelijken met de paars in Nederland onder leiding van Wim Kok. Het verschil is dat Verhofstadt liberaal is en Kok sociaal-democratisch, voor het overige streefden beide regeringen naar individualisering, meer marktwerking door liberalisering en privatisering.

Het Vlaams Kartel werd vanwege zijn combinatie van Vlaams nationalisme en meer gemeenschapszin een groot politiek succes in Vlaanderen. “Onder de kartelnaam CD&V/N-VA - of 'Vlaams kartel' – namen beide partijen vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.” (Wikipedia: Nieuwe-Vlaamse Alliantie)


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 19 oktober 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 60

 
Schipperskwartier, Antwerpen 1994
Welke politieke krachten gaan het lot van België bepalen? Die welke er op gericht zijn op het land bijeen te houden of die welke tot een opdeling leiden?  De trend is die van de Vlaams nationalistische krachten die het federale België uithollen ten gunste van een “Vlaamse soevereiniteit light”. Wallonië en Brussel zien zich als minderheid gedwongen om erin mee te gaan maar ze maken van de gelegenheid gebruik om de prijs voor de Vlamingen zo hoog mogelijk te maken.

De N-VA wil van een federaal België met een "Vlaamse soevereiniteit light" naar een confederaal België met volledige Vlaamse soevereiniteit.
“Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. Confederalisme staat hiermee in tegenstelling tot federalisme of een bondsstaat, waarbij het overkoepelende geheel - de federatie - onafhankelijk is. In een federatie is de federale grondwet het bindende element tussen de verschillende regio's terwijl in een confederatie elke staat een eigen grondwet heeft en de samenwerking wordt geregeld door het verdrag.” (Wikipedia: confederatie)
 

De N-VA formuleert het standpunt over een Belgische confederatie als volgt:
“Vlamingen en Franstaligen kijken verschillend naar de samenleving. De verschillende sociaal-economische realiteit leidt tot andere inzichten. Maar net omdat we andere oplossingen verkiezen, blokkeren we elkaar voortdurend. De Vlaamse kiezer krijgt daardoor al decennia niet het beleid waarvoor hij kiest.
Een federale kieskring zal dat niet oplossen. Partijen die daarvoor pleiten, verdelen bijvoorbeeld de zitjes al op voorhand tussen Vlamingen en Franstaligen. Ze behouden ook alle grendels op federaal niveau. Dat is allerminst een uitweg uit de blokkering. Overigens, vandaag houdt niets of niemand partijen die dat echt willen tegen om in Vlaanderen én Wallonië op te komen.

 

Willen politici uit beide landsdelen in overleg bepalen wat ze samen willen doen, dan is een confederatie de beste uitweg volgens de N-VA. Gaan ze daarin te ver of niet ver genoeg, dan heeft de kiezer altijd het laatste woord.
 

Die kiezer moet ook zelf kunnen bepalen wie aan het roer staat van zijn land. De N-VA pleit daarom voor een democratisch verkozen staatshoofd. Na een puur protocollaire overgangsperiode willen we de monarchie met het bestaande systeem van erfopvolging afschaffen” (N-VA standpunten)

Volgens de N-VA moet België een confederatie worden  met een gekozen staatshoofd, wat afschaffing van het huidige koningshuis betekent. Maar zoals alles in België alles op zijn tijd. De N-VA voorziet "een puur protocollaire" overgang en je weet natuurlijk nooit hoe lang zo een overgang gaat duren en waar die op uitdraait. In Belgische politiek is meer mogelijk dan men gewoonlijk denkt. 


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 28 september 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 57

 
Antwerpen 1993
Men dacht bij de Volksunie met een referendum een einde te maken aan de onderlinge onenigheid over de Lambermont akkoorden maar in plaats daarvan valt de partij in 3 stukken uiteen in een groep ‘Vlaams-Nationaal’ rond Volksunie voorzitter Geert Bourgeois, een ‘Toekomstgroep’ van Bert Anciaux en een middengroep ‘Niet Splitsen’. 

“Geen van de drie groepen behaalde een absolute meerderheid bij het interne referendum, zodat de naam “Volksunie” niet kon worden overgedragen. De groep Vlaams-Nationaal erfde als grootste groep de partij-infrastructuur. De financiële middelen werden onder de drie groepen verdeeld.” (Wikipedia: Volksunie)
 

Het Volksunie referendum is een voorbeeld van het destructieve karakter dat een referendum in een overleg democratie kan hebben. Referenda bedoeld om een politiek conflict op te lossen werken in een overleg democratie destructief omdat ze het politieke compromis definitief onmogelijk maken met als gevolg dat de politieke polarisatie verscherpt wordt. In dit geval hielp het referendum, in feite een gevecht tussen enkele politieke leiders, een partij om zeep die sinds 1954 zijn stempel drukte op belangrijke politieke ontwikkelingen in België, waaronder de totstandkoming van de taalgrens in de beginjaren zestig.

De groep ‘Niet splitsen’ redde het niet en verdween van het politieke toneel. Anciaux brouwt uit de Toekomstgroep met ID21 de politieke partij Spirit onder leiding van hemzelf. Ook Spirit was geen lang leven beschoren. “De partij werd opgericht in 2001 en heette voor het grootste deel van haar bestaan, tot april 2008, Spirit (acroniem voor Sociaal, Progressief, Internationaal, Regionalistisch, Integraal-democratisch en Toekomstgericht). Na acht jaar werd de naam Spirit veranderd in Vlaams Progressieven (afgekort als Vl. pro). Op 1 januari 2009 werd de partij, na te zijn verlaten door enkele kopstukken, nogmaals omgedoopt tot SLP (Sociaal-Liberale Partij). Eind 2009 besliste de partij de krachten te bundelen met Groen! en erin te integreren, terwijl door congressen en studiedagen geleidelijk aan een vernieuwd geheel zou worden gewerkt.” (Wikipedia: Sociaal-Liberale Partij)


Aldus eindigde de tocht van de linkse progressieve vleugel van de Volksunie bij Vlaams ‘Groen!’ (sinds 2012 is het uitroepteken uit de naam verwijderd).  Bert Anciaux neemt afscheid van zijn eigen politieke kind en begint aan zijn eigen onnavolgbare pad in de Vlaamse progressieve politiek. Een pad dat recht doet aan zijn politieke gewicht (van voorkeursstemmen) tezamen met zijn progressieve idealen.

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 23 maart 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 31

Sint Jozef, Londerzeel in Klein Brabant, 2000

Het opschorten van communautaire onderhandelingen is minder gemakkelijk dan men denkt. De communautaire meningsverschillen liggen altijd en overal op de loer, is het niet binnen de regering dan wel bij de oppositie. De laatste wil best de communautaire spanningen aanwakkeren om een wig te drijven tussen de regeringspartijen en zo de val van de regering Michel te bewerkstelligen. 

Hoe ingewikkeld het politiek bestuurlijke spel in België is, blijkt uit de verdeling van bevoegdheden tussen de Gemeenschappen en Gewesten. Dat heeft geleid tot vier bestuurslagen.

“Het hoogste niveau is de federale overheid (de huidige regeringscoalitie onder leiding van de Waalse Premier Michel). De federatie kent twee soorten entiteiten.
  • de gewesten die bevoegd zijn voor zogenaamde plaatsgebonden aangelegenheden, te weten het Vlaams Gewest, Waals Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
  • de gemeenschappen die bevoegd zijn voor zaken die direct te maken hebben met de inwoners, de zogenaamde persoonsgebonden aangelegenheden, te weten de Vlaamse Gemeenschap, de Franse Gemeenschap en de kleine Duitstalige Gemeenschap (Oost-België). Regering en raad zijn gevestigd in hun hoofdstadje Eupen.

De gewesten zijn vervolgens onderverdeeld in provincies en gemeenten. Elk bestuursgebied heeft zijn eigen grondgebied en bevoegdheden, met een eigen wetgevende en uitvoerende macht. 

De provincies en Brussel zijn verder onderverdeeld in 43 bestuurlijke Arrondissementen als administratieve indeling van de provincies. (Wikipedia: Bestuurlijke indeling van België)

België heeft dus vier parlementen met bijbehorende regeringen: het Federale parlement met de Belgische regering, het Vlaams parlement met de Vlaamse regering, het Waals parlement met de Waalse regering en het Brussels parlement met een Brusselse regering. 

Om het nog ingewikkelder te maken. Bij de Vlamingen vallen de plaats en persoonsgebonden zaken (Vlaanderen en Vlamingen inclusief de Nederlandstaligen in het Brussels Hoofdstedelijke Gewest) samen waardoor het Vlaamse Gewest ook de Vlaamse Gemeenschap omvat en het Vlaams parlement dus zich over beide ontfermt. Het Vlaamse parlement zetelt in Brussel net als het nationale, federale parlement.

De Franse Gemeenschap omvat het Waalse Gewest en de Franstaligen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Het Waalse parlement bemoeit zich niet met de Franse Gemeenschap. Vandaar dat het Waalse parlement zetelt in de Waalse stad Namen en niet in Brussel wat voor de hand gelegen zou hebben indien de Franse Gemeenschap besloten had om de scheiding tussen persoons en plaatsgebonden samen te voegen.  

Deze uitermate ingewikkelde politieke structuur van België is gebaseerd op uitgekiende en tot het uiterste afgewogen compromissen tussen de Vlaamse en Franse Gemeenschap. Sleutelen aan deze structuur vereist dan ook een heel goed inzicht in de werking van het geheel en de afzonderlijke delen. Elke verandering, hoe klein ook aan de ene kant, heeft gevolgen aan de andere kant. Vandaar dat er al gauw communautaire spanningen ontstaan wanneer er proefbalonnen worden opgelaten door deze of gene over wijzigingen in de bevoegdheden om van gebied maar niet te spreken.
   

Dat zo een structuur erg kostbaar is, behoeft nauwelijks betoog. Elke regering heeft zijn premier en ministers. Er moeten dus heel wat monden gevoed worden waarbij een ingewikkelde overbevolkte bureaucratisch-administratieve structuur in stand wordt gehouden. Overbevolkt vanwege het gebruikelijke partijpolitiek cliëntelisme, dit is partijpolitieke dienstverlening aan kiezers zoals een ambtelijke aanstelling. Deze kostbare structuur tezamen met het politieke cliëntelisme zouden wel eens de oorzaak kunnen zijn waardoor de openbare voorzieningen in België voortdurend achter blijven.

(verschijnt elke vrijdag)

dinsdag 27 mei 2014

VLAAMSE BROEDERMOORD

Een tekening van Petrus

Gisterenavond was ik waarschijnlijk met duizenden kijkers en 2 journalisten van VRT Terzake getuige van de voorbereidingen voor een Vlaamse politieke broedermoord. Allemaal betuigden ze hun respect voor de overwinnaar van de verkiezingen en gunden hem de eer het initiatief te nemen voor de vorming van een regering in Vlaanderen en België, maar hun houding en blikken spraken van verraad. De verraderlijkste onder hen was de Christendemocratische partijleider Wouter Beke. De wraakzuchtigste was de socialistische partijleider Bruno Tobback, de zoon van de oude Tobback. De intellectuele verrader was Wouter van Besien, partijleider van Groen. De listigste was Gwendolyn Rutten, partijleidster van Open VLD. Partijleider Gerolf Annemans van Vlaams Belang stond er bij als een geest uit het verleden (zijn partij is met een verlies van 9 zetels zo goed als verdwenen) die de toekomst zag. Overwinnaar Bart de Wever , partijleider van het N-VA en burgemeester van Antwerpen, bleef als onaangedaan kijken.

De N-VA heeft een nog nooit vertoonde verkiezingsoverwinning behaalt. Niet alleen in Vlaanderen maar in heel België is de N-VA de grootste partij geworden. In de Kamer (in Nederland is dat de Tweede Kamer) heeft het N-VA 33 zetels. De Franstalige socialistische partij PS is de tweede partij met maar liefst 10 zetels minder. De Vlaamse Christendemocraten zijn de derde partij met 18 zetels. Volgens de democratische regels van evenredige vertegenwoordiging zouden ze net zoveel zetels moeten hebben als de Franstalige socialisten, maar die zijn in België niet geldig om de Franstalige minderheid te beschermen tegen de Vlaamse meerderheid. Hetzelfde zien we bij de Liberalen. Hoewel de Vlaamse en Franstalige liberalen bijna evenveel stemmen hebben behaald (net geen 10%) heeft de Vlaams liberale partij Open VLD 14 zetels en de Franstalige MR 20 zetels.

De grootste verliezer is de socialistische partij van premier Elio di Rupo. Desondanks blijven de socialisten de grootste partij in Wallonië. De Vlaamse socialistische partij is een kleine verliezer en behoudt daardoor zijn 13 zetels in de Kamer. Samen zijn ze dus nog goed voor 36 zetels, groter dus dan de N-VA. Dat verklaart waarom na de verkiezingsuitslagen de socialistische leiders over en weer van de taalgrens, het plotseling over een socialistische familie hadden alsof de twee niet al decennia gescheiden zijn. De dreiging van het N-VA om mee te doen aan de politieke macht in België blijkt de traditionele politieke elite van de twee socialistische partijen na tientallen jaren van scheiding alvast weer naar elkaar toe te brengen. De messen worden geslepen om de N-VA uit de regering te houden. Verdergaande opsplitsing van België en drastische hervormingen in het sociale stelsel die met name Wallonië zullen treffen, moeten koste wat koste worden tegengehouden.

Hoe zit het met de vroeger zo machtige christendemocraten? De begrafenis van een van hun laatste machtige boegbeelden, voormalig premier, staatsman, burgemeester en Europarlementslid Jean Luc De Haene, leek haast wel symbolisch voor hun neergang. Maar tegen alle verwachtingen in werd de christendemocratische volkspartij CD&V een kleine winnaar met een zetel winst (18 zetels) waarmee ze ook nog eens de sleutel in handen kreeg voor de vorming van of een regeringscoalitie rechtsom met N-VA en Open VLD of een regeringscoalitie linksom met de socialisten. Rechtsom betekent aan Vlaamse kant een meerderheidscoalitie van N-VA, CD&V en de liberale Open VLD. Aan de Franstalige kant zou een minderheidscoalitie van Franstalige christendemocraten (CDH) en liberalen (MR) volstaan. Samen hebben ze dan 94 van de 150 zetels in de Kamer.

Maar zoals op de TV was te zien, worden voorbereidingen getroffen om een coalitie linksom te vormen zodat N-VA buiten de macht kan worden gehouden. De N-VA mag dan het grootste Belgische gezin zijn, de politieke elite heeft besloten dat het een asociaal gezin is en dus mag het niet mee doen. De traditionele politieke elite (met veel zonen van de vroegere leiders) neemt zijn beschermingsmaatregelen. Aan Vlaamse kant wordt het dan een coalitie van christendemocraten met socialisten en liberalen (listige liberale Gwendolyn speelde op TV een en al openheid naar de N-VA omdat ze goed weet dat ze net zo goed linksom kan meespelen) met samen 45 zetels. Aan Franstalige kant betekent linksom een coalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen met samen 51 zetels. Een meerderheid van 96 zetels, 2 meer dan de centrumrechtse coalitie én de kans voor de christendemocraten om de premier te leveren. Want zonder hen is immers deze coalitie onmogelijk. Geen wonder dat de christendemocratische partijleider Verbeke zo verbeten keek. Hij had zijn mes al klaar. Vlaams premier Kris Peters zal het allemaal met genoegen hebben aanschouw. Hij is immers kanshebber om premier te worden van heel België en zo'n kans laat je niet glippen.


Het zou mij zeer verbazen als de Wever de Vlaamse christendemocraten zou kunnen overtuigen met hem in zee te gaan. En al zouden ze dat doen dan zullen de Franstaligen niet meewerken. Hoe hoog die ook van de toren blazen over democratie en respect voor verkiezingsuitslagen, ze kunnen en willen zich geen Bart de Wever als premier van België voorstellen. Dus uiteindelijk kunnen de christendemocraten straks ook nog hun handen in onschuld wassen. Niet zij hebben de regering de Wever geblokkeerd maar de Franstaligen. Op naar de volgende ronde over 5 jaar. Wie dan leeft wie dan zorgt.