Posts tonen met het label knack. Alle posts tonen
Posts tonen met het label knack. Alle posts tonen

zondag 16 juni 2019

OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

zaterdag 30 januari 2016

FRITS BOLKESTEIN

Frits Bolkestein in 1983

In het Vlaamse weekblad Knack nr.3 van dit jaar stond een interview met Frits Bolkestein met als titel ‘Fort Europa? We kunnen niet anders’.’ (blz. 61 e.v).  Dat interview gaat uiteraard over de problemen van vandaag en dan vooral Europa en de vluchtelingencrisis. Zoals bekend zit Bolkestein nooit om straffe uitspraken verlegen. Dat roept nogal eens irritaties op maar het valt niet te ontkennen dat hij daarmee ook menig debat over een actueel probleem heeft opgestart. Bolkestein was nooit bang voor een goede polemiek. Kom daar tegenwoordig nog eens om bij politici. Ze zijn nog dunner gezaaid dan vroeger.

Ik mag Frits Bolkestein wel ondanks dat ik het lang niet altijd met hem eens ben. https://nl.wikipedia.org/wiki/Frits_Bolkestein Je kon het met hem eens worden waar je het over oneens was. Aan het begin van zijn politieke carrière in de Tweede Kamer begin jaren 80 van de vorige eeuw, had hij een poos Latijns Amerika in zijn portefeuille. Daar kon je toen als politicus nog wat mee omdat het continent als gevolg van bloedige revoluties en burgeroorlogen (Nicaragua en El Salvador) veel aandacht kreeg van de media en een hele stoet van actiegroepen en dus ook van de Minister van Buitenlandse Zaken en de Tweede Kamer. PvdA en CDA hadden toen zelfs een aparte Latijns Amerika commissie. 

Bij die stoet actievoerders hoorde toen ook de vereniging CLAT Nederland waar ik directeur van was. CLAT Nederland was een solidariteitsvereniging met de overkoepelende Latijns Amerikaanse vakbond CLAT die banden had met de FNV maar vanwege zijn Christelijke achtergrond vooral met het CNV.  Het lukte mij na enig telefonisch overleg een gesprek te krijgen met Bolkestein in het gebouw van de Tweede Kamer. Dat was toen voor een actiegroep als CLAT Nederland uitzonderlijk want de actiewereld meed de VVD als ware het de pest. In de ogen van linkse actievoerders was de VVD een partij van rechtse ballen en ondernemers die het het volk zouden onderdrukken en uitbuiten. Als linkse idealist wil je daarmee niet gezien worden.

Dat voormalig rechtse ballen imago kwam o.a. door het optreden van voormalig VVD leider Wiegel. Ik herinner me nog Vietnam discussie avonden in Nijmegen waar Wiegel namens de VVD voor een gehoor van anti-Vietnam betogers sprak. Wiegel liet zich door geen enkele slogan uit de zaal van zijn stuk brengen. Integendeel, het was alsof hij rechtser werd naarmate de zaal feller en kritischer op hem reageerde. Ik verdenk hem ervan het imago van rechtse bal gecultiveerd te hebben als een vorm van politieke provocatie van links. Maar hij was natuurlijk ook politiek pragmatisch genoeg om daar waar nodig compromissen te sluiten. 

Na mijn terugkeer uit Latijns Amerika als voormalig VN medewerker was het voor mij duidelijk dat de VVD hoe dan ook een democratische partij was en derhalve op het punt van democratie aanspreekbaar moest zijn. Dat bleek te kloppen toen ik met Bolkestein sprak. Ik herinner me zijn woorden niet meer exact maar ze komen erop neer dat hij weliswaar niet gecharmeerd was van vakbonden maar dat hij als democraat de vakbeweging respecteerde. Tijdens het gesprek kon ik hem ervan overtuigen dat voor CLAT in Latijns Amerika de democratie de enige begaanbare weg was voor de emancipatie (bevrijding) van de werknemers en dat CLAT daarom politieke en financiële steun verdiende vanuit Nederland. Vanaf die tijd konden we het verhaal van CLAT Nederland voortaan ook kwijt aan de VVD.

In de actiewereld en bij linkse mannen en vrouwen van Niet Gouvernementele Organisaties als NOVIB, CEBEMO en ICCO werd deze strategische zet van CLAT Nederland naar het democratische politieke midden in Nederland heftig bekritiseerd. Het werd gezien als verraad aan de goede zaak, aan de linkse revolutie die met de Sandinistische overwinning in Nicaragua een nieuwe opleving in Latijns Amerika en dus ook in Nederland kende. Een tweede Cuba leek alsnog mogelijk te zijn. 


Bij CLAT Nederland zagen we dit natuurlijk heel anders, namelijk als het verder uitbouwen van een zo breed mogelijke Nederlandse politieke steun aan de arbeidersbeweging CLAT in Latijns Amerika. Het politieke optreden van CLAT Nederland was daarbij in overeenstemming met de democratische beginselen van CLAT. CLAT was er zelfs van overtuigd dat in ondemocratische systemen, zowel van rechts als links, de werknemers altijd de hoogste prijs betalen voor de onvrijheid en de politieke onderdrukking. Een opvatting die CLAT Nederland zonder voorbehoud onderschreef.