DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 65

 

Links de Nederlands journalist en schrijver Derk-Jan Eppink. Tussen 2009 en 2014 zetelde Eppink als eerste opvolger van lijsttrekker Jean-Marie Dedecker, die zijn zetel niet opnam, voor Lijst Dedecker (LDD) in het Europees Parlement voor België. Eppink is het enige Europees parlementslid geweest van de Lijst Dedecker in het Europees Parlement. Rechts LDD lijsttrekker en aanvoerder Jean-Marie Dedecker in betere tijden.

Na de N-VA afwijzing van de overgelopen Open VLD senator Dedecker in 2007 richt hij zijn eigen politieke partij op “Lijst Dedecker, de partij van het gezond verstand”  (LDD). De nationalistische conservatieve partij behaalt in een klap 7, 5% van de stemmen bij de federale verkiezingen en is daarmee goed voor 5 zetels in het parlement. Een signaal dat het Vlaams nationalisme leeft onder liberale kiezers.

Maar daarna gaat het al gauw mis met de nieuwe partij. Zo blijken leden van de partij niet bestand te zijn tegen de politieke druk van de Open VLD, de voormalige partij van Dedecker. Die belaagt kopstukken van de LDD met geld en “postjes” alsof partijen voetbalclubs zijn waar je spelers kunt wegkopen. Het omgekeerde gebeurt ook, partijleden "verkopen" postjes van de club.

“Op 13 oktober van datzelfde jaar beschuldigde Patrick Ghys, voormalig mandataris van het Vlaams Belang en huidig gemeenteraadslid voor Lijst Dedecker in Mortsel, enkele Antwerpse LDD-kopstukken, waaronder kamerlid Rob Van de Velde en de voormalige provinciale voorzitter Marc Gysels ervan bij de laatste verkiezingen verkiesbare plaatsen te hebben willen verkopen voor 50.000 euro. Eerder uitte voormalig LDD-mandataris Martine De Graeve gelijkaardige beschuldigingen. Het Mortsels gemeenteraadslid, Patrick Ghys werd op 10 november 2009 officieel uit de partij gezet.” (Wikipedia:Lijst Dedecker)

Het gevolg is dat de LDD een fikse politieke nederlaag lijdt tijdens de daarop volgende federale verkiezingen in 2010. Oprichter en partijvoorzitter Dedecker ziet de bui hangen en stapt uit de partij. Enkele verkozen LDD’ers lopen over naar Open VLD of N-VA. Bij de federale verkiezingen in 2014 behaalt de LDD de kiesdrempel niet meer. Exit LDD.

Rest nog een opmerkelijk feit. In 2009 wordt de Nederlandse journalist en politicus Derk Jan Eppink voor de LDD bij de Europese verkiezingen van 2009 verkozen tot Europarlementariër. Dat was nog niet eerder vertoond in de Belgische politiek.
(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 63

 

Londerzeel, Vlaams Brabant, 5 januari 2013

De Vlaamse Rand rond Brussel bestaat uit 19 gemeenten. Het Brussels Gewest is daardoor als een eiland in een Vlaamse zee van gemeenten. Men zou denken dat de in meerderheid Franstalige Brusselaars daarom vrezen dat ze op den duur zullen vernederlandsen. Het omgekeerde is het geval. De Vlamingen vrezen dat de Vlaamse rand zal verfransen zoals eerder in de negentiende eeuw met Brussel is gebeurd. De internationale status van Brussel met het Europees Parlement, de Europese Commissie en het NAVO hoofdkwartier maakt de situatie in en rond Brussel nog ingewikkelder. De internationale voertaal van de vele buitenlanders is meestal Engels of Frans in ieder geval zelden Vlaams.


In de loop van de jaren was de kwestie BHV uitgegroeid tot een politieke steen des aanstoots voor de Vlamingen en daarmee een politiek heet hangijzer tussen Vlamingen en Franstaligen, een hangijzer dat de verhoudingen tussen de twee taalgroepen steeds verder dreigde te verzieken. Na de belofte van de overwegend nationalistische Vlaamse regering Leterme in 2004 om het kiesdistrict BHV op te splitsen duurde het nog 8 jaar om de splitsing door te voeren.


“De kwestie sleepte zo lang aan doordat men niet tot een compromisoplossing kon komen tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Belangrijkste struikelblok hierbij was de door Franstalige politieke partijen vooropgestelde eis om de Franstaligen in de Vlaamse randgemeenten (faciliteitengemeenten en andere) alsnog de mogelijkheid te bieden om op Brusselse Franstalige kandidaten te kunnen blijven stemmen. In de uiteindelijke oplossing zou aan deze eis gedeeltelijk tegemoet gekomen worden.”(Wikipedia: Brussel-Halle-Vilvoorde)


Intussen waren de federale verkiezingen in aantocht die opnieuw een groot succes konden worden voor het Vlaamse kartel CD&V en N-VA maar voordat het zover was, dreigde een hoog oplopend meningsverschil tussen CD&V en N-VA  over de plaats van voormalig Open VLD senator Jean-Marie Dedecker op een N-VA lijst. De overgelopen senator had van de N-VA een verkiesbare plaats op de N-VA kandidatenlijst toegezegd gekregen. CD&V weigerde daar aan mee te werken en zette hoog in door te dreigen het Vlaams kartel op te blazen. Daarop koos de N-VA eieren voor zijn geld en liet de overgelopen senator vallen waardoor het Vlaams kartel werd gered en alsnog ongeschonden aan de federale verkiezingen in 2007 kon meedoen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 61

 

Schipperskwartier, Antwerpen 1994

Of België ooit een confederatie wordt hangt af van de nationalistische partijen met in het bijzonder de N-VA, intussen de grootste erfgenaam van de Volksunie. Het begin van de pas opgerichte N-VA was echter ontmoedigend. De partij behaalde bij de verkiezingen in 2003 slechts een enkele zetel in het parlement die werd bezet door partijvoorzitter Geert Bourgeois. In de senaat had de partij geen enkele zetel. Het leek erop dat het gematigde Vlaams nationalisme gedoemd was roemloos ten onder te gaan.

De reddende engel, als je in politiek daarvan kan spreken, was de Vlaamse christendemocratische partij CD&V en de in 2004 verkozen N-VA voorzitter Bart de Wever. De N-VA  sloot in hetzelfde jaar na moeizame onderhandelingen en het overwinnen van interne tegenstellingen een verkiezingskartel dat de naam kreeg “Vlaams Kartel” of  “Valentijnskartel”. 

“Het Valentijnskartel of Vlaams Kartel was van 2004 tot 2008 een kartel tussen twee Vlaamse partijen, de Vlaams-nationalistische Nieuw-Vlaamse Alliantie en het christendemocratische Christen-Democratisch en Vlaams (N-VA en CD&V). Dit kartel kwam tot stand na een eerdere mislukking. Toen weigerde de CD&V om zich er toe te verbinden niet in een regering te stappen zonder dat men de vijf resoluties van het Vlaams Parlement van 1999 zou uitvoeren, die voorzien in een grotere autonomie voor Vlaanderen. Op 14 februari 2004 ging de CD&V wel dit engagement aan, en samen met de slechte peilingen voor de N-VA was dit voldoende om een kartel tot stand te brengen, dat alleszins deelnam aan de regionale verkiezingen van 2004, de lokale verkiezingen in 2006 en de federale verkiezingen in 2007. “ (Wikipedia: Valentijnskartel)
 
Het kartel bracht nieuw elan in het Vlaams nationalisme en bood tegenwicht aan de liberalisering, individualisering en privatisering van de paarse regeringen Verhofstadt (1999-2008). Belgisch paars is enigszins te vergelijken met de paars in Nederland onder leiding van Wim Kok. Het verschil is dat Verhofstadt liberaal is en Kok sociaal-democratisch, voor het overige streefden beide regeringen naar individualisering, meer marktwerking door liberalisering en privatisering.

Het Vlaams Kartel werd vanwege zijn combinatie van Vlaams nationalisme en meer gemeenschapszin een groot politiek succes in Vlaanderen. “Onder de kartelnaam CD&V/N-VA - of 'Vlaams kartel' – namen beide partijen vervolgens deel aan de Vlaamse parlementsverkiezingen van 2004. Het kartel werd de grootste politieke formatie in Vlaanderen met iets meer dan 1 miljoen stemmen, of 26%.” (Wikipedia: Nieuwe-Vlaamse Alliantie)

(verschijnt elke vrijdag)

BART DE WEVER EN DE ONTVOOGDING

Karel de Gucht houdt Bart de Wever in het vizier. Bart de Wever is uiteraard op alles voorbereid (digitale fotocompositie van petrus)

Bart de Wever is de gebeten hond in de Belgische politiek. Dat is hij al jaren en dat komt omdat hij een pragmatische Vlaamse politicus is met intellectuele bravoure en strategisch inzicht. Geen politicus doet het hem na. Hij zelf is een mooi voorbeeld van ontvoogding. Niet met de klak in de hand braaf luisteren naar de bovenbazen maar zijn  eigen inzichten volgen. Zijn belangrijkste politieke wapen bij dit alles is zijn antenne voor wat er onder Vlamingen leeft.

Ik ben van Noord Brabant en die provincie hoorde bij de Generaliteitslanden en die werden bevoogd vanuit den Haag. Dat was in mijn jeugd grotendeels verdwenen maar niet helemaal. Ik heb ik nog veel van de ontvoogding van het katholieke volksdeel beneden de grote rivieren meegemaakt. 

"Generaliteitslanden waren gebieden die in de tijd van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden onder direct bestuur van de Staten-Generaal vielen.

In tegenstelling tot de zeven gewesten (eigenlijk acht, maar Drenthe had geen stem in de Staten-Generaal) - Groningen, Friesland, Overijssel, Gelderland, Utrecht, Holland en Zeeland – hadden zij geen stem in het landsbestuur. Het waren voornamelijk rooms-katholieke gebieden die in een later stadium van de Tachtigjarige Oorlog op de koning van Spanje veroverd waren, of in sommige gevallen zelfs pas verkregen werden na het einde van de Spaanse Successieoorlog in 1713, zoals Staats-Opper-Gelre. Ze fungeerden in veel gevallen als bufferzone tussen de Republiek en de Spaanse respectievelijk Oostenrijkse Nederlanden (dat was vooral Vlaanderen). In economisch opzicht werden ze als wingewesten uitgebuit met zware belastingen en heffingen." (Uit Wikipedia)

De Katholieke Volkspartij KVP heeft een grote rol gespeeld in de politieke ontvoogding. Langs de weg van de verzuiling zorgde het katholieke volksdeel voor zichzelf door katholieke sportclubs op te richten, katholieke bibliotheken, katholieke jeugdclubs, katholieke radiozenders en niet te vergeten katholieke universiteiten. 

De socialisten deden hetzelfde maar dan ter ontvoogding van de arbeidersklasse, zo kreeg je een socialistische omroep, socialistische bibliotheken, sportclubs enz. Uiteindelijk had elke groep zijn eigen zuil, dus ook de protestanten en de liberalen. Nederland leefde tientallen jaren gescheiden en toch samen in hetzelfde land met dezelfde democratische spelregels.

De ontvoogding voltrok zich langs politiek democratische weg. Aangemoedigd door de RK Kerk en de politieke leiders was de bevolkingsaanwas onder katholieken groter dan bij de andere zuilen. Zo kreeg je vanzelf meer stemmen en dus politieke macht. Toen de ontvoogding (emancipatie) van het katholieke volksdeel voltooid was, stortten de zuilen in. Nederlanders begonnen ontvoogd elkaar te kennen en waarderen.

Toch zijn er nog altijd restanten van te vinden. Ik hoor het medelanders hier en daar nog wel eens zeggen. Katholieken zijn niet echt betrouwbaar. Ze nemen het niet zo nauw met hun beginselen. Ze betalen hun belastingen liever niet. Misschien is daar wel iets van waar. De katholieke god is immers een Lieve Heer op wiens begrip je kunt rekenen. De protestantse god daarentegen is een zeer strenge vader die vooral let op beginselen en principes. 

Hoe zit het met de Vlaamse ontvoogding? dat gaat de goede kant op maar politiek democratisch zitten er nog haken en ogen aan. Het democratische beginsel van "een man, een stem" geldt niet voor federaal België. In het Franstalige Wallonië heb je als federaal parlementskandidaat minder stemmen nodig dan in Vlaanderen om verkozen te worden. Voor een Vlaamse zetel heb je gemiddeld 45.000 stemmen nodig. Voor een Waalse zetel slechts gemiddeld 37.000 stemmen. 

"En dat is nog niet alles. Daarnaast zijn er nog de pariteit (gelijke vertegenwoordiging in de regering), bijzondere meerderheden en zogenaamde ‘alarmbelprocedures’ om te verhinderen dat de Vlamingen van hun numerieke meerderheid gebruik zouden kunnen maken. Om een aantal wetten goed te keuren, is een tweederde meerderheid nodig in beide Kamers, en daarbovenop nog eens een gewone meerderheid in elke taalgroep. Al die maatregelen zijn erop gericht om de democratische Vlaamse meerderheid uit te schakelen of aan banden te leggen." ( zie website Vlaamse onafhankelijkheid) 

Door de Vlaamse ontvoogding met uitzicht op Vlaamse onafhankelijkheid weer hoog op de politieke agenda te zetten, raakten de Franstaligen in Wallonië en Brussel prompt van slag. In plaats van een debat aan te gaan met de Wever en zijn partij NV-A werd hem nationalisme en populisme verweten. Vooral de socialisten waren fel tegen de Wever terwijl je toch zou denken dat juist socialisten, die immers de ontvoogding van de arbeidersklasse zeggen na te streven, toch begrip zouden moeten hebben voor de Vlaamse ontvoogding.

Maar blijkbaar is ontvoogding van de arbeidersklasse iets heel anders dan van een land of streek zoals Vlaanderen. Dan heet het nationalisme en dat is gevaarlijk. Inderdaad, nationalisme kan gevaarlijk zijn, maar dat gevaar is niet groter dan dat van de klassenstrijd zo weten we intussen ook na de val van het communisme. Maar beide hebben ook hun goede kanten mits met mate beleden. 

De Wever wordt ook populisme verweten. Wat dat precies is moeilijk vast te stellen. Het zou een vorm van politieke retoriek zijn met voornamelijke loze of onmogelijke beloften aan het volk in dit geval de Vlamingen. Zo bezien was het voorstel van de 8 urige werkdag en de 40 urige werkweek vroeger ook een populistisch voorstel. Inmiddels is het werkelijkheid geworden. 

Ook de Vlaams rechtse politieke elite voelt zich opgejaagd door nieuwkomer de Wever. Een voorbeeld van zo'n geplaagd man is de Vlaamse politicus Karel de Gucht, voorman van de Liberale Partij Open VLD. Hoewel zijn partij deel uitmaakt van zowel de Vlaamse regering en de Belgische federale coalitieregering schiet de Gucht graag op de Wever. Als voormalig Liberaal kopstuk en tot voor kort Eurocommissaris krijgt hij daarvoor de nodige media aandacht. Het pleit dan weer voor de Gucht dat hij zich niet alleen politiek maar ook intellectueel voelt uitgedaagd door Wever, maar voorlopig staat hij op achterstand. 

VLAAMSE BROEDERMOORD

Een tekening van Petrus

Gisterenavond was ik waarschijnlijk met duizenden kijkers en 2 journalisten van VRT Terzake getuige van de voorbereidingen voor een Vlaamse politieke broedermoord. Allemaal betuigden ze hun respect voor de overwinnaar van de verkiezingen en gunden hem de eer het initiatief te nemen voor de vorming van een regering in Vlaanderen en België, maar hun houding en blikken spraken van verraad. De verraderlijkste onder hen was de Christendemocratische partijleider Wouter Beke. De wraakzuchtigste was de socialistische partijleider Bruno Tobback, de zoon van de oude Tobback. De intellectuele verrader was Wouter van Besien, partijleider van Groen. De listigste was Gwendolyn Rutten, partijleidster van Open VLD. Partijleider Gerolf Annemans van Vlaams Belang stond er bij als een geest uit het verleden (zijn partij is met een verlies van 9 zetels zo goed als verdwenen) die de toekomst zag. Overwinnaar Bart de Wever , partijleider van het N-VA en burgemeester van Antwerpen, bleef als onaangedaan kijken.

De N-VA heeft een nog nooit vertoonde verkiezingsoverwinning behaalt. Niet alleen in Vlaanderen maar in heel België is de N-VA de grootste partij geworden. In de Kamer (in Nederland is dat de Tweede Kamer) heeft het N-VA 33 zetels. De Franstalige socialistische partij PS is de tweede partij met maar liefst 10 zetels minder. De Vlaamse Christendemocraten zijn de derde partij met 18 zetels. Volgens de democratische regels van evenredige vertegenwoordiging zouden ze net zoveel zetels moeten hebben als de Franstalige socialisten, maar die zijn in België niet geldig om de Franstalige minderheid te beschermen tegen de Vlaamse meerderheid. Hetzelfde zien we bij de Liberalen. Hoewel de Vlaamse en Franstalige liberalen bijna evenveel stemmen hebben behaald (net geen 10%) heeft de Vlaams liberale partij Open VLD 14 zetels en de Franstalige MR 20 zetels.

De grootste verliezer is de socialistische partij van premier Elio di Rupo. Desondanks blijven de socialisten de grootste partij in Wallonië. De Vlaamse socialistische partij is een kleine verliezer en behoudt daardoor zijn 13 zetels in de Kamer. Samen zijn ze dus nog goed voor 36 zetels, groter dus dan de N-VA. Dat verklaart waarom na de verkiezingsuitslagen de socialistische leiders over en weer van de taalgrens, het plotseling over een socialistische familie hadden alsof de twee niet al decennia gescheiden zijn. De dreiging van het N-VA om mee te doen aan de politieke macht in België blijkt de traditionele politieke elite van de twee socialistische partijen na tientallen jaren van scheiding alvast weer naar elkaar toe te brengen. De messen worden geslepen om de N-VA uit de regering te houden. Verdergaande opsplitsing van België en drastische hervormingen in het sociale stelsel die met name Wallonië zullen treffen, moeten koste wat koste worden tegengehouden.

Hoe zit het met de vroeger zo machtige christendemocraten? De begrafenis van een van hun laatste machtige boegbeelden, voormalig premier, staatsman, burgemeester en Europarlementslid Jean Luc De Haene, leek haast wel symbolisch voor hun neergang. Maar tegen alle verwachtingen in werd de christendemocratische volkspartij CD&V een kleine winnaar met een zetel winst (18 zetels) waarmee ze ook nog eens de sleutel in handen kreeg voor de vorming van of een regeringscoalitie rechtsom met N-VA en Open VLD of een regeringscoalitie linksom met de socialisten. Rechtsom betekent aan Vlaamse kant een meerderheidscoalitie van N-VA, CD&V en de liberale Open VLD. Aan de Franstalige kant zou een minderheidscoalitie van Franstalige christendemocraten (CDH) en liberalen (MR) volstaan. Samen hebben ze dan 94 van de 150 zetels in de Kamer.

Maar zoals op de TV was te zien, worden voorbereidingen getroffen om een coalitie linksom te vormen zodat N-VA buiten de macht kan worden gehouden. De N-VA mag dan het grootste Belgische gezin zijn, de politieke elite heeft besloten dat het een asociaal gezin is en dus mag het niet mee doen. De traditionele politieke elite (met veel zonen van de vroegere leiders) neemt zijn beschermingsmaatregelen. Aan Vlaamse kant wordt het dan een coalitie van christendemocraten met socialisten en liberalen (listige liberale Gwendolyn speelde op TV een en al openheid naar de N-VA omdat ze goed weet dat ze net zo goed linksom kan meespelen) met samen 45 zetels. Aan Franstalige kant betekent linksom een coalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen met samen 51 zetels. Een meerderheid van 96 zetels, 2 meer dan de centrumrechtse coalitie én de kans voor de christendemocraten om de premier te leveren. Want zonder hen is immers deze coalitie onmogelijk. Geen wonder dat de christendemocratische partijleider Verbeke zo verbeten keek. Hij had zijn mes al klaar. Vlaams premier Kris Peters zal het allemaal met genoegen hebben aanschouw. Hij is immers kanshebber om premier te worden van heel België en zo'n kans laat je niet glippen.

Het zou mij zeer verbazen als de Wever de Vlaamse christendemocraten zou kunnen overtuigen met hem in zee te gaan. En al zouden ze dat doen dan zullen de Franstaligen niet meewerken. Hoe hoog die ook van de toren blazen over democratie en respect voor verkiezingsuitslagen, ze kunnen en willen zich geen Bart de Wever als premier van België voorstellen. Dus uiteindelijk kunnen de christendemocraten straks ook nog hun handen in onschuld wassen. Niet zij hebben de regering de Wever geblokkeerd maar de Franstaligen. Op naar de volgende ronde over 5 jaar. Wie dan leeft wie dan zorgt.

VLAAMS NATIONALISME

Is Bart de Wever de nieuwe prins Willem van Oranje? (een digitale collage van PETRUS)

Als de uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen in Vlaanderen iets duidelijk maakt dan is het wel dat Bart de Wever met zijn partij de Nieuwe Vlaamse Alliantie N-VA het Vlaams nationalisme definitief salonfähig heeft gemaakt. Daar waar zijn voorgangers bleven steken in de spoken van het verleden, Vlaamse nostalgie, provincialisme en politieke rancune, slaagde de Wever erin de grondslagen te leggen voor een modern Vlaams nationalisme. Voor veel Vlamingen een opluchting, zo blijkt uit de verkiezingsuitslag.

De traditionele politieke partijen staan er bij en kijken er naar zo zie ik tijdens de TV debatten van de partijvoorzitters. Vooral de liberale Open VLD en de sociaal-democratische Socialistische Partij Anders SP.A schieten in een kramp. Geen wonder, de voorzitters van die 2 partijen zijn politieke erfgenamen van hun vaders. De liberale partijvoorzitter Alexander de Croo is de zoon van Herman de Croo, voormalig parlementslid, 14 jaar minister, parlementsvoorzitter, minister van staat en Belgicist, d.w.z. Belgische eenheid voor alles. De socialistische partijvoorzitter Bruno Tobback is de zoon van de roemruchte Louis Tobback, ook ooit socialistisch partijvoorzitter, minister, parlementslid en nu burgermeester van Leuven. Socialisten gaan over emancipatie van de arbeidersklasse . Ze hebben niks met emancipatie van bevolkingsgroepen die een taal en een cultuur delen.

De Christen Democratische CD & V is niet happig op splitsing van België maar het is wel een brede volkspartij. Tijdens deze verkiezingen is gebleken dat ze nog altijd diep geworteld is in de Vlaamse samenleving ondanks de ontkerkelijking en de vele schandalen over seksueel misbruik in Katholieke instellingen. In zekere zin heeft de CD&V ten tijde van voorman Leterme de N-VA op het paard gezet door indertijd een lijstakkoord te sluiten. Bart de Wever kreeg als het ware de zegen van de CD&V.

Hoe nu verder? De klassieke partijen houden krampachig vast aan hun uitgezette koers. Ze wijzen erop dat het geen federale verkiezingen waren, dat de zesde staatshervorming er aan komt en dat ze de crisis gaan oplossen. Het is de tactiek van tijd winnen samen met de Franstalige minister president Elio di Rupo in de hoop of de waan dat het allemaal wel zal overwaaien. Zo is het immers tot nu toe altijd gegaan dus waarom ook nu niet?