OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 74

Café Tante Lies, Antwerpen 1993, © petrus nelissen

De Vlaamse ontvoogding, bedoeld om een einde te maken aan de Vlaamse eenzaamheid van na de Tachtigjarige oorlog en de mislukking van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, is na een cultuurstrijd in de negentiende eeuw uitgemond in Vlaams nationalisme dat sinds kort met de N-VA als voorhoede streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen binnen een Belgische confederatie.

Er zijn 3 politieke partijen die uitgesproken Vlaams nationalistisch zijn. De belangrijkste zijn de N-VA en Vlaams Belang beide voortgekomen uit de vroegere Volksunie. De linkse afsplitsing van de Volksunie onder leiding van Bert Anciaux is door de Vlaamse socialistische partij SP-A opgeslokt en daarna dood gebloed. De derde partij Lijst Dedecker (LDD) is een afsplitsing van liberale huize, de Open VLD en is vernoemd naar zijn oprichter Jean-Marie Dedecker. Dedecker wilde zich in eerste instantie aansluiten bij de N-VA maar dat mislukte als gevolg van een christendemocratisch verbod in het toenmalige verkiezingskartels van christendemocraten en N-VA. Dedecker besloot zijn eigen partij op te richten. Vervolgens ging de partij aan zijn eigen succes ten onder bij gebrek aan interne discipline en persoonlijke ambities.

De N-VA is uitgegroeid tot de grootste Vlaams nationalistische partij, de radicaalste partij is het Vlaams Belang. De LDD is er niet meer in geslaagd om federaal boven de 5% uit te komen. Dedecker deed met zijn lijst wel mee aan de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar (2018) waarbij hij de absolute meerderheid in de gemeenteraad haalde waardoor hij burgemeester van Middelkerke is geworden. Na dit succes werd hij als onafhankelijk kandidaat lijstduwer van de N-VA bij de komende federale verkiezingen.
 
Deze 3 partijen verkregen bij de federale verkiezingen in 2014 meer dan een derde van de stemmen gerekend over heel België. Gerekend over alleen Vlaanderen bijna 40% van de stemmen. Maar ook andere Vlaamse politieke partijen, met name de christendemocratische CD&V, hebben Vlaamse nationalisten onder hun trouwe stemmers. Het Vlaams nationalisme omvat naar een ruwe schatting de helft van de Vlaamse kiezers.
 
Het Vlaamse nationalisme is een politieke realiteit. Wat zullen de komende federale verkiezingen brengen? Zal het aantal van 40% kiezers bestendigd worden, zal het dalen of stijgen? Bij een dalende trend zal de confederalisering van België in de ijskast geraken. Bij bestendiging of stijging van het aantal Vlaams nationalistische kiezers zal de kans dat België ooit een confederatie wordt, een stuk groter worden.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 65

 

Links de Nederlands journalist en schrijver Derk-Jan Eppink. Tussen 2009 en 2014 zetelde Eppink als eerste opvolger van lijsttrekker Jean-Marie Dedecker, die zijn zetel niet opnam, voor Lijst Dedecker (LDD) in het Europees Parlement voor België. Eppink is het enige Europees parlementslid geweest van de Lijst Dedecker in het Europees Parlement. Rechts LDD lijsttrekker en aanvoerder Jean-Marie Dedecker in betere tijden.

Na de N-VA afwijzing van de overgelopen Open VLD senator Dedecker in 2007 richt hij zijn eigen politieke partij op “Lijst Dedecker, de partij van het gezond verstand”  (LDD). De nationalistische conservatieve partij behaalt in een klap 7, 5% van de stemmen bij de federale verkiezingen en is daarmee goed voor 5 zetels in het parlement. Een signaal dat het Vlaams nationalisme leeft onder liberale kiezers.

Maar daarna gaat het al gauw mis met de nieuwe partij. Zo blijken leden van de partij niet bestand te zijn tegen de politieke druk van de Open VLD, de voormalige partij van Dedecker. Die belaagt kopstukken van de LDD met geld en “postjes” alsof partijen voetbalclubs zijn waar je spelers kunt wegkopen. Het omgekeerde gebeurt ook, partijleden "verkopen" postjes van de club.

“Op 13 oktober van datzelfde jaar beschuldigde Patrick Ghys, voormalig mandataris van het Vlaams Belang en huidig gemeenteraadslid voor Lijst Dedecker in Mortsel, enkele Antwerpse LDD-kopstukken, waaronder kamerlid Rob Van de Velde en de voormalige provinciale voorzitter Marc Gysels ervan bij de laatste verkiezingen verkiesbare plaatsen te hebben willen verkopen voor 50.000 euro. Eerder uitte voormalig LDD-mandataris Martine De Graeve gelijkaardige beschuldigingen. Het Mortsels gemeenteraadslid, Patrick Ghys werd op 10 november 2009 officieel uit de partij gezet.” (Wikipedia:Lijst Dedecker)

Het gevolg is dat de LDD een fikse politieke nederlaag lijdt tijdens de daarop volgende federale verkiezingen in 2010. Oprichter en partijvoorzitter Dedecker ziet de bui hangen en stapt uit de partij. Enkele verkozen LDD’ers lopen over naar Open VLD of N-VA. Bij de federale verkiezingen in 2014 behaalt de LDD de kiesdrempel niet meer. Exit LDD.

Rest nog een opmerkelijk feit. In 2009 wordt de Nederlandse journalist en politicus Derk Jan Eppink voor de LDD bij de Europese verkiezingen van 2009 verkozen tot Europarlementariër. Dat was nog niet eerder vertoond in de Belgische politiek.
(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 63

 

Londerzeel, Vlaams Brabant, 5 januari 2013

De Vlaamse Rand rond Brussel bestaat uit 19 gemeenten. Het Brussels Gewest is daardoor als een eiland in een Vlaamse zee van gemeenten. Men zou denken dat de in meerderheid Franstalige Brusselaars daarom vrezen dat ze op den duur zullen vernederlandsen. Het omgekeerde is het geval. De Vlamingen vrezen dat de Vlaamse rand zal verfransen zoals eerder in de negentiende eeuw met Brussel is gebeurd. De internationale status van Brussel met het Europees Parlement, de Europese Commissie en het NAVO hoofdkwartier maakt de situatie in en rond Brussel nog ingewikkelder. De internationale voertaal van de vele buitenlanders is meestal Engels of Frans in ieder geval zelden Vlaams.


In de loop van de jaren was de kwestie BHV uitgegroeid tot een politieke steen des aanstoots voor de Vlamingen en daarmee een politiek heet hangijzer tussen Vlamingen en Franstaligen, een hangijzer dat de verhoudingen tussen de twee taalgroepen steeds verder dreigde te verzieken. Na de belofte van de overwegend nationalistische Vlaamse regering Leterme in 2004 om het kiesdistrict BHV op te splitsen duurde het nog 8 jaar om de splitsing door te voeren.


“De kwestie sleepte zo lang aan doordat men niet tot een compromisoplossing kon komen tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Belangrijkste struikelblok hierbij was de door Franstalige politieke partijen vooropgestelde eis om de Franstaligen in de Vlaamse randgemeenten (faciliteitengemeenten en andere) alsnog de mogelijkheid te bieden om op Brusselse Franstalige kandidaten te kunnen blijven stemmen. In de uiteindelijke oplossing zou aan deze eis gedeeltelijk tegemoet gekomen worden.”(Wikipedia: Brussel-Halle-Vilvoorde)


Intussen waren de federale verkiezingen in aantocht die opnieuw een groot succes konden worden voor het Vlaamse kartel CD&V en N-VA maar voordat het zover was, dreigde een hoog oplopend meningsverschil tussen CD&V en N-VA  over de plaats van voormalig Open VLD senator Jean-Marie Dedecker op een N-VA lijst. De overgelopen senator had van de N-VA een verkiesbare plaats op de N-VA kandidatenlijst toegezegd gekregen. CD&V weigerde daar aan mee te werken en zette hoog in door te dreigen het Vlaams kartel op te blazen. Daarop koos de N-VA eieren voor zijn geld en liet de overgelopen senator vallen waardoor het Vlaams kartel werd gered en alsnog ongeschonden aan de federale verkiezingen in 2007 kon meedoen.

(verschijnt elke vrijdag)