Posts tonen met het label belgië. Alle posts tonen
Posts tonen met het label belgië. Alle posts tonen

vrijdag 11 september 2026

BOOMER

Een schilderij van petrus.

 

Ik lees in FD een verhaal overgenomen uit de Economist over de boomers (geboren na de Tweede Wereldoorlog). Zij zouden het leven van de huidige generatie moeilijk maken omdat ze huizen bezitten die intussen veel waard zijn. Ze hebben het geld in de schoot geworpen gekregen, heet het en tot overmaat van ramp gaan ze ook nog eens lekker vroeg met pensioen. 


Intussen is vastgesteld  dat het allemaal reuze meevalt. "Jongere generatie meestal rijker dan hun voorgangers" zo luidt de aanhef van een bericht van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). 


"Jongere generaties hebben meestal meer koopkracht en een hoger vermogen dan oudere generaties op dezelfde leeftijd hadden. Tot ongeveer 30 jaar hebben de generaties geboren vanaf 1985 (millennials en gen Z) minder vermogen dan hun voorgangers. De generatie geboren tussen 1970 en 1985 heeft op elke leeftijd het vaakst een eigen woning."


De eigen woning is altijd al moeilijk geweest. Waar dat precies aan ligt? Is er teveel planning en regulering of juist te weinig? Is het een inflexibele markt omdat de overheid beperkingen oplegt aan de huren? Wordt er in het algemeen te weinig in woningen geïnvesteerd? Hoe dan ook de deskundigen vechten elkaar al jaren de tent uit en een snelle oplossing lijkt niet mogelijk.


Was het voor ons boomers gemakkelijker? Ik kan me het niet herinneren.  Huurhuizen waren schaars en duur naar verhouding van je loon. Een huis kopen was nog moeilijker in de jaren tachtig van de vorige eeuw met de nu onvoorstelbare hypotheekrente van rond de 11 procent!! Goddank dat er hypotheekrente aftrek was. Zonder dat en een kleine bijdrage van ouders was het onmogelijk geweest om een huis te kopen. 


Ondanks de hypotheekrente aftrek moest je met je gezin zuinig aandoen om de maandelijkse hypotheeklasten te kunnen betalen. Je was blij als de kinderbijslag weer binnenkwam. Konden er wat extra dingen aangeschaft worden.


Het is waar. De generatie boomers kon nog met 65 jaar op pensioen.

Er zijn zelfs vervroegde pensioenregelingen geweest voor de oudere generatie om de jongeren kansen op werk te geven. Toen een mooie regeling om ouderen plaats te laten maken voor jongeren.


Intussen zijn de pensioenregelingen aangepast aan de levensverwachting om ze betaalbaar te houden voor overheid en bedrijfsleven. Overigens blijven nu veel gepensioneerden mits gezond, werken. Ze doen ook heel vaak vrijwilligerswerk. 


De AOW is als een soort minimumregeling overeind gebleven. Het is geen vetpot maar ook niet niks. Met een opgebouwd pensioen er bij is het een prima pensioenvoorziening.  


Elke generatie heeft zo zijn eigen sores. Daarvoor een generatie eerder verantwoordelijk stellen is onzin. Die Soren zijn niet te voorzien ook al denkt men in Nederland vaak van wel. Men meent soms tot 100 jaar vooruit te kunnen plannen. Naast de maakbaarheid van de samenleving is er nu de maakbaarheid van de toekomst. In werkelijkheid loopt het uiteindelijk allemaal anders door onverwachte gebeurtenissen.


Kijk naar de afgelopen decennia. Wie wist dat de Muur van Berlijn zou vallen en de Sovjet Unie instorten, van de Corona epidemie, de bankencrisis, de oorlog in Oekraïne, de klimaat en stikstof hype? 


Beter is om flexibel te zijn en te improviseren als het nodig is. Maar ja, is dat te leren? Nederland is geen Italië of zelfs geen België. Wij houden van zekerheden ook al zijn ze maar schijn.

woensdag 18 juni 2025

HET LAND VAN BART DE WEVER

Vlaams Dorpscafé, 2013

 

Nederlanders zijn geneigd om neer te kijken op Belgen, in het bijzonder Vlamingen. Ze vinden hun taal grappig maar ook dat ze hun strijd tot behoud van hun taal overdrijven. Dat doen alleen provincialen, vinden Nederlanders. 


De Nederlandse doorsnee intellectueel vindt zichzelf een kosmopoliet daarom spreekt hij graag Engels. Dat maakt hem tot man van de wereld. Intussen moet je niet met Duits en Frans, buurtalen van Nederland, aankomen.


Nederlanders kijken neer op het politieke geknoei in Belgenland zonder moeite te doen om het te begrijpen. Dat is  kenmerkend voor Nederlanders. Men neemt een land of volk de maat zonder te weten waar het over gaat. Nederlanders wanen zich superieur. Ze menen te weten hoe het hoort in de wereld.


Vlamingen hebben daar minder last van. Ze weten uit ervaring dat morele superieuriteit niet bestaat. Bovendien is het een ingewikkeld land. Een meerderheid van Vlaamstaligen moet samenleven met een grote minderheid aan Franstaligen, taalkundig en cultureel, en dat is niet gemakkelijk.


België is een grensland tussen twee culturen, de Latijnse Zuid Europese cultuur en de Germaanse Noord Europese cultuur. Die verschillen in een enkel land democratische overbruggen, is politiek en bestuurlijk ingewikkeld.


Vlamingen zijn terughoudend, kijken de kat uit de boom en luisteren goed. Ze onderbreken hun politici en bestuurders niet en laten elkaar in gesprekken uitpraten. Ze zoeken niet de sensatie maar de oplossing. Kritiek wordt gewogen en omzichtig geformuleerd. 


Op die manier kun je tegenstellingen overbruggen en oplossingen vinden. Zo heeft huidig premier Bart de Wever, leider van de volkse nationalistische Vlaamse partij N-VA, een coalitie weten te smeden van 5 onderling zeer verschillende partijen, meer verschillend dan welke coalitie in Nederland ook.


Ze verschillen niet alleen politiek ideologisch van elkaar maar ook taalkundig en cultureel. De deelnemende partijen aan de Vlaamse kant zijn de Vlaams nationalistische N-VA, de christendemocratische CD&V en het sociaaldemocratische Vooruit. De Frans en Duitstaligen zijn vertegenwoordigd door de MR, een liberaal conservatieve hervormingsbeweging die bestaat uit twee Franstalige en een Duitstalige partij, en Les Engagés, een christendemocratische-humanistische partij (de voormalige Christelijke Sociale Partij). 


Het heeft de Wever het nodige zweet, bloed en tranen gekost om deze coalitie te smeden maar ze werkt en dat is wat niet gezegd kan worden van de Nederlandse coalities van de laatste jaren zelfs niet als ze een min of meer dezelfde ideologische signatuur hebben. 

woensdag 19 februari 2025

BART DE WEVER

Een fotocollage uit 2010 toen Bart de Wever de parlementsverkiezingen won met meer dan 28% van de stemmen voor de Kamer en bijna 32% voor de Senaat. De Waalse socialistische PS met partijleider Elio di Rupo behaalde toen nog maar liefst bijna 38% van de stemmen in Wallonië. De NV-A werd ondanks de enorme verkiezingsoverwinning buiten de federale regering gehouden door een regeringscoalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen uit de beide gewesten. Een negatieve manier van politiek bedrijven wat het land niet ten goede is gekomen. Nu is de Wvere dan toch premier geworden.  Op deze foto wandelt Bart de Wever met de toenmalige Koning Albert, bepaald geen vriend van de Wever.


Nu Bart de Wever als leider van de nationalistische NV-A, een afsplitsing van de voormalige Vlaamse Volkspartij, zijn politieke carrière bekroond met het premierschap van heel België, is enige bewondering op zijn plaats. Ik bewonder politici nooit, je kunt maar beter op je hoede zijn, maar zijn scherpte, zijn ontspannen humor met enige zelfspot, zijn helder besef waar hij voor staat, ontsteeg toch het niveau van de doorsnee Belgische en ook Nederlandse politici.


Zijn strategisch inzicht in de Belgische politiek is ongeëvenaard evenals zijn geduld. Hij is een machtspoliticus zonder zich nadrukkelijk als zodanig te manifesteren. Zijn zelfdiscipline is groot ook tegenover journalisten. Welke populaire politicus durft het aan om met een vermageringskuur een einde te maken aan zijn populaire imago van de bolle Vlaming? Zijn volkse imago leed er niet onder.


Apart is ook dat hij in een tijd van een progressieve tijdgeest, nationaal conservatief durfde te zijn overigens zonder de toekomst te negeren. Hij heeft als geschiedkundige veel respect voor het verleden van Vlaanderen maar laat zich niet leiden door nostalgische gevoelen. Hij is en blijft praktisch.


Wat ik sympathiek aan hem vind, is dat hij oog en gevoel heeft wat Vlaanderen gemeen heeft met Nederland en dan vooral de zuidelijke Nederlanden. Dat gevoel ken ik ook maar dan in omgekeerde richting toen ik in Vlaanderen woonde, tussen Brussel en Antwerpen, de twee belangrijkste steden van Vlaanderen en België.


Hij wist door zijn leiderschap het politieke gewicht van een gematigd Vlaams Nationalisme, dus niet het extreme “eigen volk eerst” van het Vlaams Belang en ook niet het arrogante nationalisme van Trump, politiek onvermijdelijk te maken in hele België, dus ook in Wallonië en Brussel. Een prestatie van formaat.


Het doel van de Vlaamse nationalisten was en is nog altijd de ontvoogding van Vlaanderen, de emancipatie van de Vlamingen tegenover de Franstaligen die het als minderheid lang te zeggen hebben gehad in België. 


De ontvoogding van Vlaanderen heeft een lange weg afgelegd. Ze is begonnen met de taalstrijd die geleid en gevoerd werd door o.a. de Volkspartij. Toen de taalstrijd leidde tot een wettelijk vastgelegde taalgrens (1962) begon de Vlaamse culturele en politieke ontvoogding pas goed. 


Na het succes van de taalgrens barstte in de Volksunie een richtingenstrijd uit tussen een rechts conservatieve vleugel, een liberale vleugel en een linkse vleugel. Uit de afsplitsing Vlaams-Nationaal van de Volksunie wordt de Nieuwe Vlaamse Alliantie NV-A geboren die na verloop van tijd de Volksunie naar de kroon steek. Onder leiding van Geert Bourgeois gaat de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagt de nieuwe partij erin de kiesdrempel van 5% te halen.


Zeven jaar later weet Bart de Wever de NV-A tot de grootste partij van Vlaanderen te maken. “De uitslag van de verkiezingen bevestigde opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 (taal)culturen. Het is een politieke scheidslijn tussen twee gemeenschappen, een scheidslijn die steeds moeilijker toe overbruggen is. Hoe kan een (federale) regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een verenigd België onder centraal bestuur wil en aan Vlaamse zijde een centrum-rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie? (Blz. 98 in “De eenzaamheid van Vlaanderen” door petrus nelissen)


Met de komst van de regering de Wever komt voor het eerst in de geschiedenis van België het Vlaams nationalisme in het centrum van de macht. De Wever is er in geslaagd om na zeer moeizame onderhandelingen die 8 maanden duurden een federale regering te vormen. 


Daarin zitten aan Vlaamse kant de Christen Democraten CD&V en de socialisten van de partij Vooruit. Aan Waalse kant neemt de centrum rechts liberale hervormingsbeweging MR deel en Les Engagés, een christelijk humanistische centrumpartij. De Waalse socialisten hebben hun vaste greep op de Waalse politiek verloren aan de rechtse liberalen. Dat maakte de weg vrij voor de vorming van een regering de Wever.


Wordt België nu met de NV-A in het centrum van de macht, een confederatie? Nee, zo ver is het nog niet. Voor een dergelijke communautaire hervorming is het nog te vroeg maar dat die er moet komen bewijst de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant. 


De NVA heeft de verkiezingen gewonnen met net geen 24% van de Vlaamse stemmen. De radicaal nationalistische partij Vlaams Belang (Vlaanderen onafhankelijk) zit met 22,7% van de stemmen de NV-A op de hielen. Als deze partij zou hebben gewonnen was niet alleen het cordon sanitair zo goed als onmogelijk geworden maar zou het ook heel moeilijk zijn geworden om een federale regering te vormen. Voor de Walen is Bart de Wever met zijn NV-A een betere optie tot het behoud van België dan het Vlaams Belang. 

dinsdag 25 juni 2024

LINKSE NOS?

 Drie NOS journalisten tijdens de NOS uitslagen avond van de Europese verkiezingen. Links presentatrice Saïda Maggé, midden Brussel correspondent Kasia Hekster en rechts Den Haag watcher Arjen Noorlander.


Over het algemeen heb ik geen klagen over het NOS journaal, Nieuwsuur of andere NOS presentaties, al merk je als oplettend kijker af en toe een “linkse” bias. Dat is niet goed maar journalisten zijn net mensen. Misschien zijn ze extra gevoelig voor de linkse tijdgeest.


Maar soms vliegt men bij de NOS uit de bocht. Tijdens de Europese verkiezingen werden politieke partijen of politieke families ingedeeld in pro-Europese partijen en radicaal rechtse partijen of een variant daarop. Volgens de NOS zijn de pro-Europese partijen de drie traditionele volkspartijen of ook wel middenpartijen genoemd: de christen-democraten, de sociaal-democraten en de liberalen. 


De suggestie die uitgaat van het NOS etiket pro-Europa is dat de andere partijen  anti-Europa zijn maar rechtse partijen en zelfs radicaal rechtse partijen beweren niet dat ze de EU willen opheffen. Zelfs de Hongaarse premier Orban wil dat niet. Ze willen het anders doen en dat anders is misschien niet zo aangenaam maar het mag wel.


Zelfs in een klein land als België gaat het politiek debat over wat Vlaanderen, Brussel en Wallonië samen moeten doen in de federatie en wat elk afzonderlijk voor zijn politieke rekening kan of moet nemen. In de Verenigde Staten is eenzelfde politiek debat gaande tussen de Democraten en de Republikeinen. Waarom zou dat in Europa anders zijn?  


Ik zou zeggen dat Europa ook in Nederland onderwerp van het politieke debat is geworden. Dat verklaart misschien ook de iets hogere opkomst. De tijd dat alles wat uit Brussel komt ook goed is voor land en burger is voorbij. Daar moet de NOS aan wennen en de term pro-Europese partijen maar in de kast van overbodige etiketten opbergen.


Onlangs in het programma Nieuwsuur vloog Den Haag watcher Arjen Noorlander uit de bocht door de verzamelnaam ‘populistische partijen’ te gebruiken voor PVV, BBB en NSC. 


Als goed geïnformeerd journalist moet hij toch weten dat BBB en NSC afsplitsingen van het CDA zijn en als zodanig geen populistische partijen? Het is zelfs mogelijk dat ze op Europees vlak aansluiting vinden bij de christen-democratische familie EVP. Daarom Arjen, let op je woorden en verlies je niet in populistisch Haags jargon. 

maandag 10 juni 2024

OPLUCHTING IN EUROPA OF TOCH NIET?

De christenen democratische fractie EVP (blauw) in het Europees parlement wordt veruit de grootste met bijna 200 zetels.  Samen met de sociaal democraten en de liberalen behouden ze een meerderheid van 414 zetels van de in totaal 705 zetels. Partijen rechts van de EVP hebben echter in veel landen gewonnen en zullen dus zeker druk uitoefenen om het Europese beleid rechtser bij te stellen wat ondermeer tot gevolg kan hebben dat klimaatalarmisme wordt bijgesteld tot klimaatrealisme, dat nog meer initiatieven worden genomen om migratie in te dammen en dat Europa meer rekening moet houden met de diversiteit van landen.


Ik kan me voorstellen dat Nederlanders die bang zijn voor rechts opgelucht zijn dat Timmermans in het Europees parlement twee zetels groter (8) is dan Wilders (6). “Het rechtse gevaar” is daarmee toch een beetje ingedamd. Of toch niet? De Schoof coalitie heeft opgeteld 13 zetels, 5 meer dan Timmermans. De Europese verkiezingen bevestigen de uitlag van de Nederlandse verkiezingen. Rechts wint.


In Europa behouden tot algehele opluchting van de gematigden de drie zogeheten middenpartijen in het Europees Parlement hun meerderheid. Tanker Europa blijft op koers ondanks alle rumoer en gedoe aan de flanken en dan vooral de rechterflank natuurlijk. Het ziet er naar uit dat de christendemocraten nog een tikkeltje sterker worden in Europa. 


In Duitsland zien we dat de coalitie van sociaal-democraten en groenen verliest van de christen democraten. De groenen zelfs desastreus. Die hebben hun klimaatplannen te lang tot het uiterste gedreven. Met de christen-democraten zal een iets andere Europese wind gaan waaien vanuit Berlijn nu ze een krachtige wind van de extreem rechtse AfD, die de tweede plaats heeft veroverd, in de rug voelen. 


De AfD is veel Europa kritischer en dat is voor Duitsland nieuw. Tot nu gold de opvatting dat Duitsland na de Tweede Wereldoorlog alleen langs de weg van Europa het vertrouwen van de andere Europese landen kan terugwinnen. Dat idee heeft terrein verloren met de winst van de AfD.  


De Christendemocraten zullen waarschijnlijk onder druk iets naar rechts opschuiven met strengere regulering van migratie en minder knellende klimaat maatregelen. De auto industrie zal meer gehoor krijgen. Mevrouw Europa Ursula von der Leyen zal waarschijnlijk de baas blijven in Brussel.


De Franse president Macron is bezig het veld te ruimen, tenminste ik vrees dat zulks kan gebeuren nu hij naar aanleiding van de uitslag nieuwe verkiezingen heeft uitgeschreven, nog voor de Olympische spelen. De winst van madame Le Pen heeft Macron naar de keel gegrepen. 


Voor veel Fransen is Macron te Europees geweest. Een groot deel van de Fransen is nationalistisch, op het chauvinistische af. De Gaulle heeft dat na de Tweede Wereldoorlog verwoord in zijn “Europa van Staten”. Geen federaal Europa zoals veel idealisten naar Amerikaanse voorbeeld nastreven, maar een confederaal Europa met onafhankelijke, autonome staten. Met Madame Le Pen zal Frankrijk eurokritischer worden, wat nog versterkt wordt als ze erin slaagt de presidentsverkiezingen te winnen.


In België zijn tegelijk nationale en Europese verkiezingen gehouden. In Vlaanderen zal men opgelucht zijn dat het Vlaams Belang niet de grootste is geworden. Jammer voor Wilders die dacht een groot Vlaams bondgenoot te hebben. De peilingen zaten er flink naast. 


Winnaar is de Antwerpse burgemeester Bart de Wever, partijleider van de meer gematigde Vlaams nationalistische volkspartij N-VA. Zijn partij is de grootste in heel Belgie en in Vlaanderen. De Vlaams liberale Open-VLD van de federale premier de Croo heeft dik verloren. Links houdt zich staande, helaas met een extreem-links PvdA.


Een opluchting voor de Wever zal ook het verlies zijn van de Waalse socialisten en de verrassend grote winst voor de liberale MR. Of dat zijn kansen verhoogt om premier van heel België te worden valt nog te bezien. Politiek in België is een zeer ingewikkeld krachtenspel waar je als buitenstaander moeilijk zicht op kunt krijgen.


Italië is en blijft met premier Melonie rechts en redelijk stabiel. Melonie is een pragmatisch bestuurder gebleken. Ze zal zich niet tot Europese avonturen laten verleiden. Ze zou trouwens wel eens een brug kunnen zijn tussen Madame Le Pen en Frau Ursula. Drie dames die in Europa misschien een grote rol gaan spelen.


Polen heeft met deze Europees verkiezingen zijn vertrouwen wekkende koers onder Donald Tusk voortgezet. Dat brengt rust, ook aan het oostfront waar Oekraïne onder Zelenski in een strijd van leven en dood is gewikkeld met Putjinski. 


Dat brengt ons bij de Hongaarse Orban, de nagel in het Europese vlees. Zijn Fidesz partij heeft verloren. De bondgenoot van Putjinski is verzwakt uit de verkiezingen gekomen. Niettemin zal hij als premier en partijleider zijn stempel op Europa blijven drukken maar de dreiging is eraf. Dat is misschien ook geruststellend. 

dinsdag 21 mei 2024

VOER VOOR POLITICOLOGEN 40. ZAL BELGIË BARSTEN?

Lees en huiver hoe de leider van de politiek correcte Vooruit (de Vlaamse tegenhanger van de PvdA) tevens Kamerlid zich gedraagt tijdens een nachtje stappen. "Het is zaterdag 2 september 2023, 6 uur 's ochtends. De eerste avond - en dus ook nacht - van de Vredefeesten in Sint-Niklaas loopt op zijn einde, wanneer de politie café 't Hemelrijk op de Grote Markt binnenwandelt. Ze komen een vaststelling doen van een gesneuvelde spiegel in de toiletten. Ook aanwezig in het café: Conner Rousseau, op dat moment nog voorzitter van Vooruit, samen met enkele vrienden. Rousseau - duidelijk dronken - spreekt de agenten aan en zegt al lachend dat ze wel met erg veel ter plaatse zijn. Maar het blijft niet bij lachen. De politicus vindt dat de politie zich beter zou focussen op "een ander probleem in de stad": de overlast die de Romagemeenschap volgens hem veroorzaakt. Er vallen racistische uitspraken. Rousseau zou het - zo blijkt later - onder meer gehad hebben over "bruin gespuis", "bruine mannen" of "die Roma, gewoon op slaan". Daarnaast zou hij ook seksueel ongepaste opmerkingen hebben gemaakt over een vriendin die bij hem was." (VRT)

De peilingen voor de aanstaande verkiezingen in Vlaanderen wijzen erop dat Vlaanderen het land van het Vlaams Belang kan worden d.w.z. van de extreem rechtse nationalisten. Hun slogan “Vlaanderen weer van ons” is duidelijk, Vlaanderen moet onafhankelijk worden. België kan barsten heet dat op zijn Vlaams. De slogan is natuurlijk ook meteen tegen vreemdelingen. 


Het cordon sanitair dat tientallen jaren door de andere meer gematigde partijen rond het Vlaams Belang is gelegd, heeft dus niet gewerkt. Dat ter lering aan al degenen die door middel van uitsluiting denken een politiek conflict te kunnen vermijden. 


Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het zou dus best kunnen zijn dat straks de poppen aan het dansen gaan. Wat te doen als Vlaams Belang inderdaad de grootste wordt? De partij door ingewikkelde coalities van zeven partijen buiten de deur zien te houden van de staatsmacht?


Het zal niet helpen tenzij je bereid bent aan de wortels van de democratie te zagen maar dan geraak je op den duur nog verder van huis. Het ware beter geweest dat men de meer gematigd nationalistisch conservatieve partij N-VA onder leiding van Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen, had toegelaten tot de federale regering en met hem een gesprek was begonnen over confederalisering van België.


Maar dat was voor de Waalse socialisten een brug te ver. Zij klampen zich wanhopig vast aan de Belgische eenheidsstaat die hen in staat stelt om hun cliënteel socialisme te behouden. Socialisme op kosten van de Vlamingen. Dat willen veel Vlamingen niet en dus zetten ze meer en meer hun kaarten op Vlaams Belang.


Het gevolg is dat de nationalistische conservatieve N-VA in de peilingen op de tweede plaats staat met ongeveer 20% van de stemmen. Niet slecht natuurlijk maar wel 5% minder dan in 2019. Maar het belangrijkste is dat Vlaams Belang nu voorop komt met bijna een derde van de stemmen. Dat komt aan als en mokerslag in de Vlaamse politiek die nog lang zal nadreunen.


Christendemocraten en socialisten zijn teruggezakt van volkspartijen tot net boven de 10% partijen. Ze tellen nog mee maar hangen toch boven de politieke afgrond van machteloosheid. 


De Vlaamse socialisten hebben het moeilijk gekregen door de zotteklap, zegt hij zelf, van de jonge, charmante, rap van tong zijnde en enigszins over het paard getilde partijleider Connor Rousseau. Hoe deze jongeman van een politiek correcte partij het in zijn hoofd haalde om in nachtelijke uren in een bruin café racistische praat over zigeuners  enz. uit te slaan in het bijzijn van flikken, zal wel altijd een raadsel blijven.


Uiteraard groeide het incident uit tot een schandaal toen hij brutaal en wel eiste dat de zaak uit respect voor hem uit de media zou worden gehouden. Maar geen schandaal zo groot in Vlaanderen of er wordt een mouw aan gepast. De voormalige partijleider keert vol berouw terug als bescheiden lijstduwer. Elke Vlaming weet dat dit een manoeuvre van de partij is om hem als stemmentrekker weer op de voorgrond van de partij te brengen.


Van al dit gedoe profiteert de ouderwets extreem linkse communistische arbeiderspartij PVDA. Die rukt volgens de peilingen op van onder een 5% partij naar een boven de 10% partij. Niets is de politiek vreemd, ook de Vlaamse politiek niet. Een partij die links populisme koppelt aan linkse dictaturen blijft in deze informatie eeuw een wonderlijk fenomeen.


De winst van de PvdA verandert niets aan het feit dat ongeveer de helft van de Vlamingen kiest voor meer nationalisme en conservatisme. Hoe dat zal uitwerken in de Vlaamse en Belgische politiek valt nog te bezien. Dat zal ook afhangen van de christen-democraten en de kleine liberale partij. 


Het is heel goed mogelijk dat de komende uitslag van de verkiezingen in juni - tegelijk met de verkiezingen voor het Europees parlement - met Vlaams Belang op nummer een de verhoudingen met Wallonië verder onder druk zal zetten. Zal België dan toch barsten?

 

vrijdag 22 maart 2024

34. AMERICA LATINA. MILAAN

Groepsfoto gemaakt tijdens het seminar in Milaan. Er waren drie bestuursleden van  "CLAT Caracas". Tweede van links benedenrij buitenland secretaris Henry Molina van de Dominicaanse Republiek. Ook op de benedenrij  5e van links de Mexicaan José Merced Gonzalez, voor CLAT Verbondssecretaris van het Wereld Verbond van Arbeid te Brussel. Op de 4e plaats achterste rij staat de Panamese Vakbondsbestuurder lid van het CLAT bestuur. Uit Nederland zijn aanwezig secretaris Gerrit Pruim, 2e van rechts beneden. Zesde van rechts staand Kees van Kortenhof coördinator van de CLAT werkgroep in Amsterdam. 


Mijn dagelijkse werk aan de Nieuwe Gracht is minder dichterlijk en meer prozaïsch. Op initiatief van ‘Caracas’, waar we de leiding van CLAT in de hoofdstad van Venezuela mee bedoelen, gaan we naar het buitenland om soortgelijke solidariteitsgroepen als de onze op te zetten. 

Het meest voor de hand liggende land is natuurlijk België of liever gezegd Vlaanderen. Een enkele Vlaming, waaronder de ex-priester Erik, brengt een bezoek aan ons kantoor. Hij organiseert vervolgens een bijeenkomst in Turnhout alwaar Gerrit en ik ons best doen om uit te leggen wat er komt kijken om een CLAT Vlaanderen te organiseren.

Het resultaat is de oprichting van een CLAT Vlaanderen. Op 20 april wordt in Turnhout een landelijke bijeenkomst gehouden waarop de statuten besproken worden, de verspreiding van informatie, de organisatie en het verwerven van bekendheid. 

Gerrit en ik zijn ook op een bijeenkomst in Duitsland. Ook daar wordt besloten een solidariteitsgroep met CLAT op te richten. Vanwege de Duitse grondigheid heeft de onderlinge discussie over het hoe en wat nogal wat voeten in de aarde. Praktisch ingesteld als we zijn, doen we de suggestie te beginnen met de oprichting en daarna stap voor stap bezien hoe het verder kan.

De ambities van Caracas reiken nog verder. Er wordt in de zomer van 1974 een seminar georganiseerd in Milaan dat samenvalt met het wereldkampioenschap voetballen in Duitsland. 

Secretaris Gerrit en onze Amsterdamse coördinator Kees en ik worden uitgenodigd om aan een groep Europeanen met in meerderheid Italianen te vertellen hoe onze vereniging is opgezet en georganiseerd. Het belangrijkste daarbij zijn de motivatie en de kunst om aan geld te komen.

Van CLAT zijn drie bestuurders aanwezig. Uiteraard buitenland secretaris Henry Molina uit de Dominicaanse Republiek. De Mexicaan José Merced Gonzalez, namens CLAT is hij Verbondssecretaris van het Wereld Verbond van de Arbeid in Brussel en de voorzitter van een bij CLAT aangesloten Panamese vakcentrale.

Tussen de bedrijven door volgen we het Nederlands elftal tijdens het  wereldkampioenschap. Ik ben geen oranjefan en ook geen echte voetballiefhebber maar het is onmogelijk om te ontsnappen aan het fascinerende totaalvoetbal dat het elftal onder leiding van Johan Cruijff speelt. 

Het is op 3 juli in het jaar 1973 dat we onder het avondeten in het restaurant van het hotel, naar de wedstrijd Brazilië- Nederland kijken. De wedstrijd voldoet aan onze hoogste verwachtingen. Nederland wint met 2 doelpunten, een van Johan Neeskens en een van Johan Cruijf van het onverslaanbaar geachte Brazilië.

Ik laat me zo meeslepen dat ik bij het eerste doelpunt vol enthousiasme opspring zonder op mijn omgeving te letten. Het gevolg is dat mijn tafeltje valt tegen dat van mijn Italiaanse voorbuurman die daardoor een bord spaghetti met ketchup over zijn jas en broek krijgt.

Geschrokken begin ik me te verontschuldigen. Maar dat vindt hij niet nodig. Hij heeft alle begrip voor mijn enthousiasme en zegt lachend dat hij als groot liefhebber van voetbal heel goed snapt hoe belangrijk het is dat Nederland zijn eerste doelpunt tegen Brazilië scoort. Bij het tweede doelpunt ben ik voorzichtiger met mijn enthousiasme.

Vanwege de aanwezigheid van enkele Fransen moet er vertaald worden van Spaans naar Frans en omgekeerd. Ondanks mijn niet zo goede beheersing van het Frans word ik geacht te vertalen. Een van de Spaans sprekende Italianen vertaalt het voor de aanwezige Italianen in het Italiaans. Omgekeerd vertaalt hij vragen en opmerkingen uit het Italiaans naar het Spaans waarna ik het op zijn beurt vertaal naar het Frans.

Het is een tot en met improviseren maar iedereen wil er het beste van maken. Het taalprobleem is voor geen van de deelnemers een reden om af te haken. Voor mij is het soms zo vermoeiend dat ik van de weeromstuit verward raak in de vertalingen zodat ik Frans spreek waar het Spaans moet zijn of Nederlands waar het Frans moet zijn. Internationaal werk is je behelpen en improviseren.