DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 73

Zou Elio di Rupo ooit bedacht hebben dat de detective Hercule Poirot misschien wel de man is die België de meeste internationale bekendheid heeft bezorgd?  Over de misdaad avonturen van deze uit Brussel afkomstige vrijgezel, tijdens de Eerste Wereldoorlog gevlucht naar Engeland, zijn dankzij de Engelse schrijfster Agatha Christie miljoenen boeken verschenen in vele talen, evenals films en TV series. Zijn belangrijkste wapen tegen de misdaad zijn  "zijn grijze cellen". Vanwege zijn accent wordt hij door de Engelsen als Fransman gezien, wat hij telkens opnieuw afgemeten corrigeert. Zijn karaktereigenschappen zijn bescheidenheid, charme, voorkomendheid, orde en regelmaat.

Met de val van de regering Michel komt opnieuw de vraag van de N-VA tot confederalisering van België op tafel te liggen. Voorlopig weten de andere partijen aan beide zijden van de taalgrens zich niet goed raad met de vraag om confederalisering van de N-VA en wijzen het af, de een met meer kracht dan de ander. De duidelijkste afwijzing komt van voormalig premier en Waalse socialistische partijleider Elio di Rupo in de krant De Tijd van 28 december j.l.
 
"Di Rupo: ‘Het confederalisme betekent dat je federaal niets meer samen doet, of toch bijna niets meer. Dat kunnen we niet aanvaarden. Wat is het cement dat ons land samenhoudt? Dat is het gevoel van velen dat ze Belg zijn. Dat gevoel is er op een specifieke, Belgische manier. Maar het is er wel. Kijk naar hoe trots duizenden landgenoten waren toen we afgelopen weekend wereldkampioen hockey werden. Of naar het WK Voetbal van afgelopen zomer...’"
 
Koning voetbal als bewijs dat België een sterk land is. Een gevaarlijke bewering. Wat als het gedaan is met het roemruchte Belgische koning voetbal, is het dan ook gedaan met de Belgische eenheid? Er is meer voor nodig om een land bijeen te houden dan koning Voetbal, een gedeelde geschiedenis bijvoorbeeld, een gedeelde cultuur, een gedeelde taal en gedeelde belangen. De Waalse socialisten hebben nooit veel gedaan om de Vlamingen te overtuigen dat er wel degelijk een gedeelde geschiedenis is, gedeelde belangen en ja ook een gedeelde cultuur.
 
De PS nam intussen de vlucht naar voren. Elio di Rupo kondigde op de nieuwjaarsbijeenkomst van zijn partij de herverovering (reconquista) van federaal België aan. Zijn recept is een even voorspelbaar als traditioneel socialistisch plan: verlaging van de pensioenleeftijd, lager btw tarief op energie, gratis tandarts en huisarts en bouw van duizenden sociale woningen. Het daarvoor benodigde geld moet al even voorspelbaar van de bedrijven en de rijken komen.
 
De N-VA top reageerde direct op de oorlogsverklaring van di Rupo door in te zetten op een verkiezingsstrategie om de N-VA onmisbaar (incontournable) te maken voor politiek België. Bart de Wever, pas net geïnstalleerd als burgemeester van Antwerpen, kondigde aan Vlaams minister-president te willen worden, voormalig Minister Jan Jambon is kandidaat-premier voor federaal België en huidig Vlaams minister-president Geert Bourgeois wordt lijsttrekker op de Europese N-VA kandidatenlijst. De slag om confederaal België is begonnen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 65

 

Links de Nederlands journalist en schrijver Derk-Jan Eppink. Tussen 2009 en 2014 zetelde Eppink als eerste opvolger van lijsttrekker Jean-Marie Dedecker, die zijn zetel niet opnam, voor Lijst Dedecker (LDD) in het Europees Parlement voor België. Eppink is het enige Europees parlementslid geweest van de Lijst Dedecker in het Europees Parlement. Rechts LDD lijsttrekker en aanvoerder Jean-Marie Dedecker in betere tijden.

Na de N-VA afwijzing van de overgelopen Open VLD senator Dedecker in 2007 richt hij zijn eigen politieke partij op “Lijst Dedecker, de partij van het gezond verstand”  (LDD). De nationalistische conservatieve partij behaalt in een klap 7, 5% van de stemmen bij de federale verkiezingen en is daarmee goed voor 5 zetels in het parlement. Een signaal dat het Vlaams nationalisme leeft onder liberale kiezers.

Maar daarna gaat het al gauw mis met de nieuwe partij. Zo blijken leden van de partij niet bestand te zijn tegen de politieke druk van de Open VLD, de voormalige partij van Dedecker. Die belaagt kopstukken van de LDD met geld en “postjes” alsof partijen voetbalclubs zijn waar je spelers kunt wegkopen. Het omgekeerde gebeurt ook, partijleden "verkopen" postjes van de club.

“Op 13 oktober van datzelfde jaar beschuldigde Patrick Ghys, voormalig mandataris van het Vlaams Belang en huidig gemeenteraadslid voor Lijst Dedecker in Mortsel, enkele Antwerpse LDD-kopstukken, waaronder kamerlid Rob Van de Velde en de voormalige provinciale voorzitter Marc Gysels ervan bij de laatste verkiezingen verkiesbare plaatsen te hebben willen verkopen voor 50.000 euro. Eerder uitte voormalig LDD-mandataris Martine De Graeve gelijkaardige beschuldigingen. Het Mortsels gemeenteraadslid, Patrick Ghys werd op 10 november 2009 officieel uit de partij gezet.” (Wikipedia:Lijst Dedecker)

Het gevolg is dat de LDD een fikse politieke nederlaag lijdt tijdens de daarop volgende federale verkiezingen in 2010. Oprichter en partijvoorzitter Dedecker ziet de bui hangen en stapt uit de partij. Enkele verkozen LDD’ers lopen over naar Open VLD of N-VA. Bij de federale verkiezingen in 2014 behaalt de LDD de kiesdrempel niet meer. Exit LDD.

Rest nog een opmerkelijk feit. In 2009 wordt de Nederlandse journalist en politicus Derk Jan Eppink voor de LDD bij de Europese verkiezingen van 2009 verkozen tot Europarlementariër. Dat was nog niet eerder vertoond in de Belgische politiek.
(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 63

 

Londerzeel, Vlaams Brabant, 5 januari 2013

De Vlaamse Rand rond Brussel bestaat uit 19 gemeenten. Het Brussels Gewest is daardoor als een eiland in een Vlaamse zee van gemeenten. Men zou denken dat de in meerderheid Franstalige Brusselaars daarom vrezen dat ze op den duur zullen vernederlandsen. Het omgekeerde is het geval. De Vlamingen vrezen dat de Vlaamse rand zal verfransen zoals eerder in de negentiende eeuw met Brussel is gebeurd. De internationale status van Brussel met het Europees Parlement, de Europese Commissie en het NAVO hoofdkwartier maakt de situatie in en rond Brussel nog ingewikkelder. De internationale voertaal van de vele buitenlanders is meestal Engels of Frans in ieder geval zelden Vlaams.


In de loop van de jaren was de kwestie BHV uitgegroeid tot een politieke steen des aanstoots voor de Vlamingen en daarmee een politiek heet hangijzer tussen Vlamingen en Franstaligen, een hangijzer dat de verhoudingen tussen de twee taalgroepen steeds verder dreigde te verzieken. Na de belofte van de overwegend nationalistische Vlaamse regering Leterme in 2004 om het kiesdistrict BHV op te splitsen duurde het nog 8 jaar om de splitsing door te voeren.


“De kwestie sleepte zo lang aan doordat men niet tot een compromisoplossing kon komen tussen Nederlandstaligen en Franstaligen. Belangrijkste struikelblok hierbij was de door Franstalige politieke partijen vooropgestelde eis om de Franstaligen in de Vlaamse randgemeenten (faciliteitengemeenten en andere) alsnog de mogelijkheid te bieden om op Brusselse Franstalige kandidaten te kunnen blijven stemmen. In de uiteindelijke oplossing zou aan deze eis gedeeltelijk tegemoet gekomen worden.”(Wikipedia: Brussel-Halle-Vilvoorde)


Intussen waren de federale verkiezingen in aantocht die opnieuw een groot succes konden worden voor het Vlaamse kartel CD&V en N-VA maar voordat het zover was, dreigde een hoog oplopend meningsverschil tussen CD&V en N-VA  over de plaats van voormalig Open VLD senator Jean-Marie Dedecker op een N-VA lijst. De overgelopen senator had van de N-VA een verkiesbare plaats op de N-VA kandidatenlijst toegezegd gekregen. CD&V weigerde daar aan mee te werken en zette hoog in door te dreigen het Vlaams kartel op te blazen. Daarop koos de N-VA eieren voor zijn geld en liet de overgelopen senator vallen waardoor het Vlaams kartel werd gered en alsnog ongeschonden aan de federale verkiezingen in 2007 kon meedoen.

(verschijnt elke vrijdag)