Posts tonen met het label vlaamse ontvoogding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vlaamse ontvoogding. Alle posts tonen

vrijdag 25 januari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 74

Café Tante Lies, Antwerpen 1993, © petrus nelissen

De Vlaamse ontvoogding, bedoeld om een einde te maken aan de Vlaamse eenzaamheid van na de Tachtigjarige oorlog en de mislukking van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, is na een cultuurstrijd in de negentiende eeuw uitgemond in Vlaams nationalisme dat sinds kort met de N-VA als voorhoede streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen binnen een Belgische confederatie.

Er zijn 3 politieke partijen die uitgesproken Vlaams nationalistisch zijn. De belangrijkste zijn de N-VA en Vlaams Belang beide voortgekomen uit de vroegere Volksunie. De linkse afsplitsing van de Volksunie onder leiding van Bert Anciaux is door de Vlaamse socialistische partij SP-A opgeslokt en daarna dood gebloed. De derde partij Lijst Dedecker (LDD) is een afsplitsing van liberale huize, de Open VLD en is vernoemd naar zijn oprichter Jean-Marie Dedecker. Dedecker wilde zich in eerste instantie aansluiten bij de N-VA maar dat mislukte als gevolg van een christendemocratisch verbod in het toenmalige verkiezingskartels van christendemocraten en N-VA. Dedecker besloot zijn eigen partij op te richten. Vervolgens ging de partij aan zijn eigen succes ten onder bij gebrek aan interne discipline en persoonlijke ambities.


De N-VA is uitgegroeid tot de grootste Vlaams nationalistische partij, de radicaalste partij is het Vlaams Belang. De LDD is er niet meer in geslaagd om federaal boven de 5% uit te komen. Dedecker deed met zijn lijst wel mee aan de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar (2018) waarbij hij de absolute meerderheid in de gemeenteraad haalde waardoor hij burgemeester van Middelkerke is geworden. Na dit succes werd hij als onafhankelijk kandidaat lijstduwer van de N-VA bij de komende federale verkiezingen.
 

Deze 3 partijen verkregen bij de federale verkiezingen in 2014 meer dan een derde van de stemmen gerekend over heel België. Gerekend over alleen Vlaanderen bijna 40% van de stemmen. Maar ook andere Vlaamse politieke partijen, met name de christendemocratische CD&V, hebben Vlaamse nationalisten onder hun trouwe stemmers. Het Vlaams nationalisme omvat naar een ruwe schatting de helft van de Vlaamse kiezers.
 
Het Vlaamse nationalisme is een politieke realiteit. Wat zullen de komende federale verkiezingen brengen? Zal het aantal van 40% kiezers bestendigd worden, zal het dalen of stijgen? Bij een dalende trend zal de confederalisering van België in de ijskast geraken. Bij bestendiging of stijging van het aantal Vlaams nationalistische kiezers zal de kans dat België ooit een confederatie wordt, een stuk groter worden.


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 9 maart 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 29

Voormalige Bar langs de N183 tussen Willebroek en Mechelen.
(Foto: 1998)

Bij gebrek aan een eigen Vlaams sprekende elite raakte de Vlaamse taal na de Belgische onafhankelijkheid verder in het slop. Toen na de Eerste Wereldoorlog, waarin de Vlaamse Westhoek ongelooflijk veel heeft geleden, de Vlamingen ernst begonnen te maken met hun ontvoogding van de Franstalige elite en van de dominante Franstalige cultuur en politiek, bleek pas goed hoe de twee taalgemeenschappen verzeild waren geraakt in een in bijna onontwarbare knoop van politieke en culturele belangen.

In de loop der jaren werd duidelijk hoe groot die knoop is en hoe strak hij zit. Ondanks allerlei maatregelen zoals de taalgrens, de faciliteiten gemeenten, de tweetaligheid van Brussel enz. beheerst deze knoop nog altijd de Belgische politiek. De politieke tegenstellingen als gevolg van deze knoop vat men samen onder de noemer  “communautaire spanningen”; spanningen tussen de Nederlands en Franstalige Gemeenschappen verdeeld over de Gewesten Vlaanderen en Wallonië en het Hoofdstedelijk Gewest Brussel. Telkenmale dat de Vlamingen een poging doen om de knoop verder te ontwarren, met name langs de weg van meer autonomie voor Vlaanderen, lopen de communautaire spanningen op, soms zo hoog dat België op barsten lijkt te staan. 

Tegelijkertijd wordt het streven naar Vlaamse autonomie door de Franstaligen met groot wantrouwen bejegend. Ze vinden het een duivelse samenzwering om België te breken. Helemaal ongelijk hebben ze daarin niet. 

Er zijn Vlaamse krachten die zo ver willen gaan. Het meest radicaal  is het het Vlaams Belang met op enige (tactische) afstand gevolgd door de Vlaams nationalistische N-VA. De Christendemocratische CD&V wil wel meer autonomie voor Vlaanderen maar wel binnen een federaal België. De opheffing van België zou Wallonië in een moeilijk parket brengen. Natuurlijk zijn er die aansluiting willen bij Frankrijk maar vooralsnog zijn er weinig aanwijzingen dat men daar in Frankrijk veel voor voelt.

Dat er in het huidige België voor de Franstalige minderheid niks anders op zit dan zich te schikken als minderheid met de onder democratische bestuur normale garanties is voor veel Franstaligen al een schrikbeeld. Ze voelen zich (nog) geen minderheid, zeker cultureel niet. Ze blijven vasthouden aan de bijzondere voorzieningen die zijn getroffen om hun als minderheid extra bescherming te geven tegen meerderheidsbesluitvorming. Tevens proberen ze verdergaande federalisering van het land te blokkeren.


Deze twee tegengestelde politieke krachten - behoud van België versus splitsing van het land - bedreigen geregeld de politieke stabiliteit van België. Soms dreigt het land, zeker sinds de opkomst van de electoraal succesvolle radicaal nationalistische partij N-VA onder leiding van Bart de Wever, onbestuurbaar te worden. Het  argument van solidariteit tussen het rijk Vlaanderen, arme Wallonië en kwakkelend Brussel is als gevolg van deze tegenstellingen en spanningen aan slijtage onderhevig. Het politieke draagvlak voor een verenigd België dreigt onder Vlamingen smaller te worden.

(verschijnt elke vrijdag)

donderdag 1 oktober 2015

BART DE WEVER EN DE ONTVOOGDING

Karel de Gucht houdt Bart de Wever in het vizier. Bart de Wever is uiteraard op alles voorbereid (digitale fotocompositie van petrus)

Bart de Wever is de gebeten hond in de Belgische politiek. Dat is hij al jaren en dat komt omdat hij een pragmatische Vlaamse politicus is met intellectuele bravoure en strategisch inzicht. Geen politicus doet het hem na. Hij zelf is een mooi voorbeeld van ontvoogding. Niet met de klak in de hand braaf luisteren naar de bovenbazen maar zijn  eigen inzichten volgen. Zijn belangrijkste politieke wapen bij dit alles is zijn antenne voor wat er onder Vlamingen leeft.

Ik ben van Noord Brabant en die provincie hoorde bij de Generaliteitslanden en die werden bevoogd vanuit den Haag. Dat was in mijn jeugd grotendeels verdwenen maar niet helemaal. Ik heb ik nog veel van de ontvoogding van het katholieke volksdeel beneden de grote rivieren meegemaakt. 

"Generaliteitslanden waren gebieden die in de tijd van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden onder direct bestuur van de Staten-Generaal vielen.
In tegenstelling tot de zeven gewesten (eigenlijk acht, maar Drenthe had geen stem in de Staten-Generaal) - Groningen, Friesland, Overijssel, Gelderland, Utrecht, Holland en Zeeland – hadden zij geen stem in het landsbestuur. Het waren voornamelijk rooms-katholieke gebieden die in een later stadium van de Tachtigjarige Oorlog op de koning van Spanje veroverd waren, of in sommige gevallen zelfs pas verkregen werden na het einde van de Spaanse Successieoorlog in 1713, zoals Staats-Opper-Gelre. Ze fungeerden in veel gevallen als bufferzone tussen de Republiek en de Spaanse respectievelijk Oostenrijkse Nederlanden (dat was vooral Vlaanderen). In economisch opzicht werden ze als wingewesten uitgebuit met zware belastingen en heffingen." (Uit Wikipedia)

De Katholieke Volkspartij KVP heeft een grote rol gespeeld in de politieke ontvoogding. Langs de weg van de verzuiling zorgde het katholieke volksdeel voor zichzelf door katholieke sportclubs op te richten, katholieke bibliotheken, katholieke jeugdclubs, katholieke radiozenders en niet te vergeten katholieke universiteiten. 

De socialisten deden hetzelfde maar dan ter ontvoogding van de arbeidersklasse, zo kreeg je een socialistische omroep, socialistische bibliotheken, sportclubs enz. Uiteindelijk had elke groep zijn eigen zuil, dus ook de protestanten en de liberalen. Nederland leefde tientallen jaren gescheiden en toch samen in hetzelfde land met dezelfde democratische spelregels.

De ontvoogding voltrok zich langs politiek democratische weg. Aangemoedigd door de RK Kerk en de politieke leiders was de bevolkingsaanwas onder katholieken groter dan bij de andere zuilen. Zo kreeg je vanzelf meer stemmen en dus politieke macht. Toen de ontvoogding (emancipatie) van het katholieke volksdeel voltooid was, stortten de zuilen in. Nederlanders begonnen ontvoogd elkaar te kennen en waarderen.

Toch zijn er nog altijd restanten van te vinden. Ik hoor het medelanders hier en daar nog wel eens zeggen. Katholieken zijn niet echt betrouwbaar. Ze nemen het niet zo nauw met hun beginselen. Ze betalen hun belastingen liever niet. Misschien is daar wel iets van waar. De katholieke god is immers een Lieve Heer op wiens begrip je kunt rekenen. De protestantse god daarentegen is een zeer strenge vader die vooral let op beginselen en principes. 

Hoe zit het met de Vlaamse ontvoogding? dat gaat de goede kant op maar politiek democratisch zitten er nog haken en ogen aan. Het democratische beginsel van "een man, een stem" geldt niet voor federaal België. In het Franstalige Wallonië heb je als federaal parlementskandidaat minder stemmen nodig dan in Vlaanderen om verkozen te worden. Voor een Vlaamse zetel heb je gemiddeld 45.000 stemmen nodig. Voor een Waalse zetel slechts gemiddeld 37.000 stemmen. 

"En dat is nog niet alles. Daarnaast zijn er nog de pariteit (gelijke vertegenwoordiging in de regering), bijzondere meerderheden en zogenaamde ‘alarmbelprocedures’ om te verhinderen dat de Vlamingen van hun numerieke meerderheid gebruik zouden kunnen maken. Om een aantal wetten goed te keuren, is een tweederde meerderheid nodig in beide Kamers, en daarbovenop nog eens een gewone meerderheid in elke taalgroep. Al die maatregelen zijn erop gericht om de democratische Vlaamse meerderheid uit te schakelen of aan banden te leggen." ( zie website Vlaamse onafhankelijkheid) 

Door de Vlaamse ontvoogding met uitzicht op Vlaamse onafhankelijkheid weer hoog op de politieke agenda te zetten, raakten de Franstaligen in Wallonië en Brussel prompt van slag. In plaats van een debat aan te gaan met de Wever en zijn partij NV-A werd hem nationalisme en populisme verweten. Vooral de socialisten waren fel tegen de Wever terwijl je toch zou denken dat juist socialisten, die immers de ontvoogding van de arbeidersklasse zeggen na te streven, toch begrip zouden moeten hebben voor de Vlaamse ontvoogding.

Maar blijkbaar is ontvoogding van de arbeidersklasse iets heel anders dan van een land of streek zoals Vlaanderen. Dan heet het nationalisme en dat is gevaarlijk. Inderdaad, nationalisme kan gevaarlijk zijn, maar dat gevaar is niet groter dan dat van de klassenstrijd zo weten we intussen ook na de val van het communisme. Maar beide hebben ook hun goede kanten mits met mate beleden. 

De Wever wordt ook populisme verweten. Wat dat precies is moeilijk vast te stellen. Het zou een vorm van politieke retoriek zijn met voornamelijke loze of onmogelijke beloften aan het volk in dit geval de Vlamingen. Zo bezien was het voorstel van de 8 urige werkdag en de 40 urige werkweek vroeger ook een populistisch voorstel. Inmiddels is het werkelijkheid geworden. 

Ook de Vlaams rechtse politieke elite voelt zich opgejaagd door nieuwkomer de Wever. Een voorbeeld van zo'n geplaagd man is de Vlaamse politicus Karel de Gucht, voorman van de Liberale Partij Open VLD. Hoewel zijn partij deel uitmaakt van zowel de Vlaamse regering en de Belgische federale coalitieregering schiet de Gucht graag op de Wever. Als voormalig Liberaal kopstuk en tot voor kort Eurocommissaris krijgt hij daarvoor de nodige media aandacht. Het pleit dan weer voor de Gucht dat hij zich niet alleen politiek maar ook intellectueel voelt uitgedaagd door Wever, maar voorlopig staat hij op achterstand.