VLAANDEREN GAAT VOOR ONAFHANKELIJKHEID

Halverwege dit jaar, om precies te zijn op zondag 9 juni worden in buurland België tegelijkertijd Europese, federale en regionale verkiezingen gehouden. De belangrijkste zijn de federale verkiezingen.

De meeste Nederlanders zullen niet wakker liggen van verkiezingen in België. Ook al is het ons buurland, het land bepaalt niet ons lot in de wereld, zelfs niet in Europa. Alleen de haven van Antwerpen is belangrijk. Het is en blijft een concurrent van Rotterdam en de intellectuele, artistieke bakermat van Amsterdam. Brussel is als pseudo hoofdstad van de EU van gewicht voor onze nationale politieke besluitvorming. 

Ook al loopt er geen grens door het land, het is nauwkeurig  opgedeeld in een Vlaamse en Waalse  regio, elk met eigen bevoegdheden en vooral taal en cultuur. Brussel ligt daar tussenin als voornamelijk hopeloos. De Walen zijn over het algemeen tevreden met deze toestand. De helft van de Vlamingen helemaal niet en de rest accepteert het gelaten.

De nationalistische conservatieve volkspartij NVA geleid door  Antwerp's burgemeester Bart de Wever, de belangrijkste stad van heel België na Brussel, heeft de verkiezingen alvast op scherp gezet. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van zijn partij, een groot feest voor enkele duizenden partijleden, heeft Bart de Wever aangekondigd deze keer voor het premierschap van zijn land te gaan én staatshervormingen in confederale richting. 

België moet van hem een confederaal land worden. In plaats van twee deelstaten in een land moeten het twee staten worden die besluiten een samenwerkingsverband te vormen, een confederatie.

De logica van dit verhaal is dat Vlaanderen dan in beginsel onafhankelijk land is. Wallonië kan Vlaanderen dan niet langer meer hypothekeren. Naar de zin en zienswijze van de Vlaamse nationalisten is Wallonië een financiële-economische ballast voor Vlaanderen.

Hoe liggen de kansen van de NVA en het uiterst rechtse nationalistische Vlaams Belang om hun politieke zin te krijgen? Historisch behalen die twee partijen samen bijna 50% van de stemmen.

Een score die wordt bevestigd door de laatste grote peiling gehouden in december vorig jaar met dit verschil dat Vlaams Belang het wint van de NVA. NVA voorzitter Bart de Wever wint het dan wel weer van Vlaams Belang voorzitter Tom van Grieken als populairste politieke leider. `

Met deze straffe zet van de Wever hoopt het NVA de koppositie van Vlaams Belang terug te winnen en zo de toon te kunnen zetten voor de staatshervormingen. De Vlaamse socialisten zijn de derde partij  en de christen democraten de vierde. Die laatste is Vlaams gezind en zou een rol kunnen spelen bij de kroning van Bart de Wever tot premier en de gewenste staatshervorming.

De Vlaamse nationalisten vinden van oudsher tegenover zich de Waalse socialisten, met 24% de grootste partij, de liberalen (20%), de groenen en de communisten met elk 14%. Tellen we links bij elkaar op dan is Wallonië een links land geflankeerd door liberalen.

Vlaanderen is een rechts nationalistisch land geflankeerd door socialisten en christendemocraten. De liberalen van de huidige federale premier De Croo zijn de kleinste partij van Vlaanderen geworden en dreigen uit de politieke boot te vallen. 

Het kan dus zijn dat we in de toekomst een nieuw buurland hebben, Vlaanderen geheten dat dan weer wel deel uitmaakt van België. Het blijft dan ook ingewikkeld. Wat dat betreft zullen de verkiezingen weinig veranderen. 

VLAAMSE BROEDERMOORD

Een tekening van Petrus

Gisterenavond was ik waarschijnlijk met duizenden kijkers en 2 journalisten van VRT Terzake getuige van de voorbereidingen voor een Vlaamse politieke broedermoord. Allemaal betuigden ze hun respect voor de overwinnaar van de verkiezingen en gunden hem de eer het initiatief te nemen voor de vorming van een regering in Vlaanderen en België, maar hun houding en blikken spraken van verraad. De verraderlijkste onder hen was de Christendemocratische partijleider Wouter Beke. De wraakzuchtigste was de socialistische partijleider Bruno Tobback, de zoon van de oude Tobback. De intellectuele verrader was Wouter van Besien, partijleider van Groen. De listigste was Gwendolyn Rutten, partijleidster van Open VLD. Partijleider Gerolf Annemans van Vlaams Belang stond er bij als een geest uit het verleden (zijn partij is met een verlies van 9 zetels zo goed als verdwenen) die de toekomst zag. Overwinnaar Bart de Wever , partijleider van het N-VA en burgemeester van Antwerpen, bleef als onaangedaan kijken.

De N-VA heeft een nog nooit vertoonde verkiezingsoverwinning behaalt. Niet alleen in Vlaanderen maar in heel België is de N-VA de grootste partij geworden. In de Kamer (in Nederland is dat de Tweede Kamer) heeft het N-VA 33 zetels. De Franstalige socialistische partij PS is de tweede partij met maar liefst 10 zetels minder. De Vlaamse Christendemocraten zijn de derde partij met 18 zetels. Volgens de democratische regels van evenredige vertegenwoordiging zouden ze net zoveel zetels moeten hebben als de Franstalige socialisten, maar die zijn in België niet geldig om de Franstalige minderheid te beschermen tegen de Vlaamse meerderheid. Hetzelfde zien we bij de Liberalen. Hoewel de Vlaamse en Franstalige liberalen bijna evenveel stemmen hebben behaald (net geen 10%) heeft de Vlaams liberale partij Open VLD 14 zetels en de Franstalige MR 20 zetels.

De grootste verliezer is de socialistische partij van premier Elio di Rupo. Desondanks blijven de socialisten de grootste partij in Wallonië. De Vlaamse socialistische partij is een kleine verliezer en behoudt daardoor zijn 13 zetels in de Kamer. Samen zijn ze dus nog goed voor 36 zetels, groter dus dan de N-VA. Dat verklaart waarom na de verkiezingsuitslagen de socialistische leiders over en weer van de taalgrens, het plotseling over een socialistische familie hadden alsof de twee niet al decennia gescheiden zijn. De dreiging van het N-VA om mee te doen aan de politieke macht in België blijkt de traditionele politieke elite van de twee socialistische partijen na tientallen jaren van scheiding alvast weer naar elkaar toe te brengen. De messen worden geslepen om de N-VA uit de regering te houden. Verdergaande opsplitsing van België en drastische hervormingen in het sociale stelsel die met name Wallonië zullen treffen, moeten koste wat koste worden tegengehouden.

Hoe zit het met de vroeger zo machtige christendemocraten? De begrafenis van een van hun laatste machtige boegbeelden, voormalig premier, staatsman, burgemeester en Europarlementslid Jean Luc De Haene, leek haast wel symbolisch voor hun neergang. Maar tegen alle verwachtingen in werd de christendemocratische volkspartij CD&V een kleine winnaar met een zetel winst (18 zetels) waarmee ze ook nog eens de sleutel in handen kreeg voor de vorming van of een regeringscoalitie rechtsom met N-VA en Open VLD of een regeringscoalitie linksom met de socialisten. Rechtsom betekent aan Vlaamse kant een meerderheidscoalitie van N-VA, CD&V en de liberale Open VLD. Aan de Franstalige kant zou een minderheidscoalitie van Franstalige christendemocraten (CDH) en liberalen (MR) volstaan. Samen hebben ze dan 94 van de 150 zetels in de Kamer.

Maar zoals op de TV was te zien, worden voorbereidingen getroffen om een coalitie linksom te vormen zodat N-VA buiten de macht kan worden gehouden. De N-VA mag dan het grootste Belgische gezin zijn, de politieke elite heeft besloten dat het een asociaal gezin is en dus mag het niet mee doen. De traditionele politieke elite (met veel zonen van de vroegere leiders) neemt zijn beschermingsmaatregelen. Aan Vlaamse kant wordt het dan een coalitie van christendemocraten met socialisten en liberalen (listige liberale Gwendolyn speelde op TV een en al openheid naar de N-VA omdat ze goed weet dat ze net zo goed linksom kan meespelen) met samen 45 zetels. Aan Franstalige kant betekent linksom een coalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen met samen 51 zetels. Een meerderheid van 96 zetels, 2 meer dan de centrumrechtse coalitie én de kans voor de christendemocraten om de premier te leveren. Want zonder hen is immers deze coalitie onmogelijk. Geen wonder dat de christendemocratische partijleider Verbeke zo verbeten keek. Hij had zijn mes al klaar. Vlaams premier Kris Peters zal het allemaal met genoegen hebben aanschouw. Hij is immers kanshebber om premier te worden van heel België en zo'n kans laat je niet glippen.

Het zou mij zeer verbazen als de Wever de Vlaamse christendemocraten zou kunnen overtuigen met hem in zee te gaan. En al zouden ze dat doen dan zullen de Franstaligen niet meewerken. Hoe hoog die ook van de toren blazen over democratie en respect voor verkiezingsuitslagen, ze kunnen en willen zich geen Bart de Wever als premier van België voorstellen. Dus uiteindelijk kunnen de christendemocraten straks ook nog hun handen in onschuld wassen. Niet zij hebben de regering de Wever geblokkeerd maar de Franstaligen. Op naar de volgende ronde over 5 jaar. Wie dan leeft wie dan zorgt.

VLAAMSE MODDER

Krijgt Tom Lanoye wel genoeg aandacht?

Als Nederlander ben ik een buitenstaander in de Vlaamse Zaak. Toch houdt die me bezig want in de verte klinkt de echo door van de emancipatiestrijd van de Noord-Brabantse katholieken. Als lid van de naoorlogse generatie heb ik daar het staartje van meegemaakt dat eindigde met het verdwijnen van de Katholieke Volks Partij KVP, de Katholieke vakbond NKV, de Katholieke Volkskrant, enz. Hun einde betekende meteen de voltooiing van de emancipatie van de Katholieke Brabanders. In Vlaanderen is het zo ver nog niet.

Vanwege de herkenning vanuit mijn eigen verleden, heb ik sinds ik in Vlaanderen woon de Vlaamse Zaak op de voet gevolgd. Dat is niet gemakkelijk want vele andere zaken spelen een rol, de Tweede Wereldoorlog, het Belgische koningshuis, de Vlaamse taalachterstand, Franstalige superioriteitsgevoelens, de Katholieke kerk en niet te vergeten de Vlaamse bourgeoisie die Franstalig was. Aan hun schoenen geen Vlaamse modder.

Misschien dat daarom de Vlaamse Zaak vooral een volkse zaak is. Voor elke elite altijd en overal een bedreiging. Zo ook in Vlaanderen. Je zou kunnen zeggen dat het die elite gemakkelijk werd gemaakt zolang de Vlaamse Zaak politiek vooral behartigt werd door extreem rechts. Een politiek cordon sanitair rond het Vlaams Belang (voorheen Vlaams Blok) was voldoende om de politieke dreiging te bezweren. Totdat een aantal jaren geleden de Nieuw- Vlaamse Alliantie met partijleider Bart de Wever opdaagde en zich met hulp van de Christendemocraten legitimeerde als een democratische partij toegewijd aan de Vlaamse Zaak. Dat maakte de tot dan in het cordon sanitair opgesloten politieke krachten vrij, krachten die zorgden voor een politieke omwenteling in Vlaanderen. Onder leiding van Bart de Wever werd de N-VA de grootste politieke partij in Vlaanderen.

De Christendemocraten maar vooral de socialisten en de liberalen schoten in een politieke kramp. Wat volgde was het bekende schouwspel van de politieke bespuging, de verdachtmakingen, de pogingen tot politieke uitsluiting en het ridiculiseren van de de partij. De schok voor de Waalse en Brusselse politiek met in hun kielzog het koningshuis was zo mogelijk nog groter. Nu pas begon het door te dringen wat er aan de hand was en is.

Ondanks zijn politieke winst bij de laatste federale verkiezingen (2010)slaagde N-VA leider Bart de Wever er na een jaar onderhandelen niet in een Federale regering te vormen. Hoe precies dat spel gespeeld is, moet de geschiedenis uitwijzen. Wel verdacht is dat er nu met een Waalse socialist aan de leiding, de huidige premier di Rupo, er na jaren van getraineer door de Waalse politiek plotseling een akkoord over de kieskring Brussel Halle Vilvoorde BHV mogelijk was.

Na een periode van bezinning ging de Wever voor het burgermeesterschap van Antwerpen, de informele hoofdstad van Vlaanderen. Voor de Nederlandse lezertjes moet gezegd worden dat in België, met dank aan de Franse revolutie, het burgermeesterschap een politiek en niet zoals in Nederland een hoofdzakelijk ceremonieel burgermeesterschap is. De Wever kwam, zag en overwon met bijna 38% van de stemmen tot groot verdriet van de zittende linkse burgmeester Patrick Janssens van de breed samengestelde stadslijst (socialisten en christendemocraten). Janssens bleek slecht tegen zijn politieke verlies te kunnen.

Dat geldt ook voor linkse kunstenaars. De Antwerpse schrijver en voormalige Antwerpse stadsdichter Tom Lanoye kwam onlangs met het pesterige voorstel om het Antwerpse Hendrik Conscience plein om te dopen in Herman de Coninck plein wetende dat van de Vlaamse schrijver Consciense gezegd wordt dat hij zijn volk leerde lezen. De Vlaamse schrijver Hugo Claus verfilmde zijn beroemdste boek ' De leeuw van Vlaanderen'. Conscience wordt beschouwd als de eerste inspirator van de Vlaamse Zaak.

Waarom doet Lanoye dat? Omdat hij niet tegen zijn verlies kan? Omdat hij niet kan aanvaarden dat het N-VA kan wat het Vlaams Belang niet lukte? Of doet hij dat uit naam van het socialisme? Als dat zo is, dan is het maar de vraag of hij de SP er een dienst mee bewijst. Overigens staat Lanoye niet alleen in zijn afkeer van de N-VA en Bart de Wever. De wereldberoemde Antwerpse schilder Luc Tuymans kan ook niet nalaten om te sjagrijnen op de Wever. De surrealistische tekenaar en schilder Kamagurka heeft ook moeite om de N-VA als en serieuze volkspartij te nemen. Zij zien het Vlaamse nationalisme als een bedreiging terwijl nationalisme, mits uiteraard democratisch en open, een normale zaak is.