BART DE WEVER

Een fotocollage uit 2010 toen Bart de Wever de parlementsverkiezingen won met meer dan 28% van de stemmen voor de Kamer en bijna 32% voor de Senaat. De Waalse socialistische PS met partijleider Elio di Rupo behaalde toen nog maar liefst bijna 38% van de stemmen in Wallonië. De NV-A werd ondanks de enorme verkiezingsoverwinning buiten de federale regering gehouden door een regeringscoalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen uit de beide gewesten. Een negatieve manier van politiek bedrijven wat het land niet ten goede is gekomen. Nu is de Wvere dan toch premier geworden.  Op deze foto wandelt Bart de Wever met de toenmalige Koning Albert, bepaald geen vriend van de Wever.

Nu Bart de Wever als leider van de nationalistische NV-A, een afsplitsing van de voormalige Vlaamse Volkspartij, zijn politieke carrière bekroond met het premierschap van heel België, is enige bewondering op zijn plaats. Ik bewonder politici nooit, je kunt maar beter op je hoede zijn, maar zijn scherpte, zijn ontspannen humor met enige zelfspot, zijn helder besef waar hij voor staat, ontsteeg toch het niveau van de doorsnee Belgische en ook Nederlandse politici.

Zijn strategisch inzicht in de Belgische politiek is ongeëvenaard evenals zijn geduld. Hij is een machtspoliticus zonder zich nadrukkelijk als zodanig te manifesteren. Zijn zelfdiscipline is groot ook tegenover journalisten. Welke populaire politicus durft het aan om met een vermageringskuur een einde te maken aan zijn populaire imago van de bolle Vlaming? Zijn volkse imago leed er niet onder.

Apart is ook dat hij in een tijd van een progressieve tijdgeest, nationaal conservatief durfde te zijn overigens zonder de toekomst te negeren. Hij heeft als geschiedkundige veel respect voor het verleden van Vlaanderen maar laat zich niet leiden door nostalgische gevoelen. Hij is en blijft praktisch.

Wat ik sympathiek aan hem vind, is dat hij oog en gevoel heeft wat Vlaanderen gemeen heeft met Nederland en dan vooral de zuidelijke Nederlanden. Dat gevoel ken ik ook maar dan in omgekeerde richting toen ik in Vlaanderen woonde, tussen Brussel en Antwerpen, de twee belangrijkste steden van Vlaanderen en België.

Hij wist door zijn leiderschap het politieke gewicht van een gematigd Vlaams Nationalisme, dus niet het extreme “eigen volk eerst” van het Vlaams Belang en ook niet het arrogante nationalisme van Trump, politiek onvermijdelijk te maken in hele België, dus ook in Wallonië en Brussel. Een prestatie van formaat.

Het doel van de Vlaamse nationalisten was en is nog altijd de ontvoogding van Vlaanderen, de emancipatie van de Vlamingen tegenover de Franstaligen die het als minderheid lang te zeggen hebben gehad in België. 

De ontvoogding van Vlaanderen heeft een lange weg afgelegd. Ze is begonnen met de taalstrijd die geleid en gevoerd werd door o.a. de Volkspartij. Toen de taalstrijd leidde tot een wettelijk vastgelegde taalgrens (1962) begon de Vlaamse culturele en politieke ontvoogding pas goed. 

Na het succes van de taalgrens barstte in de Volksunie een richtingenstrijd uit tussen een rechts conservatieve vleugel, een liberale vleugel en een linkse vleugel. Uit de afsplitsing Vlaams-Nationaal van de Volksunie wordt de Nieuwe Vlaamse Alliantie NV-A geboren die na verloop van tijd de Volksunie naar de kroon steek. Onder leiding van Geert Bourgeois gaat de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagt de nieuwe partij erin de kiesdrempel van 5% te halen.

Zeven jaar later weet Bart de Wever de NV-A tot de grootste partij van Vlaanderen te maken. “De uitslag van de verkiezingen bevestigde opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 (taal)culturen. Het is een politieke scheidslijn tussen twee gemeenschappen, een scheidslijn die steeds moeilijker toe overbruggen is. Hoe kan een (federale) regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een verenigd België onder centraal bestuur wil en aan Vlaamse zijde een centrum-rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie? (Blz. 98 in “De eenzaamheid van Vlaanderen” door petrus nelissen)

Met de komst van de regering de Wever komt voor het eerst in de geschiedenis van België het Vlaams nationalisme in het centrum van de macht. De Wever is er in geslaagd om na zeer moeizame onderhandelingen die 8 maanden duurden een federale regering te vormen. 

Daarin zitten aan Vlaamse kant de Christen Democraten CD&V en de socialisten van de partij Vooruit. Aan Waalse kant neemt de centrum rechts liberale hervormingsbeweging MR deel en Les Engagés, een christelijk humanistische centrumpartij. De Waalse socialisten hebben hun vaste greep op de Waalse politiek verloren aan de rechtse liberalen. Dat maakte de weg vrij voor de vorming van een regering de Wever.

Wordt België nu met de NV-A in het centrum van de macht, een confederatie? Nee, zo ver is het nog niet. Voor een dergelijke communautaire hervorming is het nog te vroeg maar dat die er moet komen bewijst de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant. 

De NVA heeft de verkiezingen gewonnen met net geen 24% van de Vlaamse stemmen. De radicaal nationalistische partij Vlaams Belang (Vlaanderen onafhankelijk) zit met 22,7% van de stemmen de NV-A op de hielen. Als deze partij zou hebben gewonnen was niet alleen het cordon sanitair zo goed als onmogelijk geworden maar zou het ook heel moeilijk zijn geworden om een federale regering te vormen. Voor de Walen is Bart de Wever met zijn NV-A een betere optie tot het behoud van België dan het Vlaams Belang. 

OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 73

Zou Elio di Rupo ooit bedacht hebben dat de detective Hercule Poirot misschien wel de man is die België de meeste internationale bekendheid heeft bezorgd?  Over de misdaad avonturen van deze uit Brussel afkomstige vrijgezel, tijdens de Eerste Wereldoorlog gevlucht naar Engeland, zijn dankzij de Engelse schrijfster Agatha Christie miljoenen boeken verschenen in vele talen, evenals films en TV series. Zijn belangrijkste wapen tegen de misdaad zijn  "zijn grijze cellen". Vanwege zijn accent wordt hij door de Engelsen als Fransman gezien, wat hij telkens opnieuw afgemeten corrigeert. Zijn karaktereigenschappen zijn bescheidenheid, charme, voorkomendheid, orde en regelmaat.

Met de val van de regering Michel komt opnieuw de vraag van de N-VA tot confederalisering van België op tafel te liggen. Voorlopig weten de andere partijen aan beide zijden van de taalgrens zich niet goed raad met de vraag om confederalisering van de N-VA en wijzen het af, de een met meer kracht dan de ander. De duidelijkste afwijzing komt van voormalig premier en Waalse socialistische partijleider Elio di Rupo in de krant De Tijd van 28 december j.l.
 
"Di Rupo: ‘Het confederalisme betekent dat je federaal niets meer samen doet, of toch bijna niets meer. Dat kunnen we niet aanvaarden. Wat is het cement dat ons land samenhoudt? Dat is het gevoel van velen dat ze Belg zijn. Dat gevoel is er op een specifieke, Belgische manier. Maar het is er wel. Kijk naar hoe trots duizenden landgenoten waren toen we afgelopen weekend wereldkampioen hockey werden. Of naar het WK Voetbal van afgelopen zomer...’"
 
Koning voetbal als bewijs dat België een sterk land is. Een gevaarlijke bewering. Wat als het gedaan is met het roemruchte Belgische koning voetbal, is het dan ook gedaan met de Belgische eenheid? Er is meer voor nodig om een land bijeen te houden dan koning Voetbal, een gedeelde geschiedenis bijvoorbeeld, een gedeelde cultuur, een gedeelde taal en gedeelde belangen. De Waalse socialisten hebben nooit veel gedaan om de Vlamingen te overtuigen dat er wel degelijk een gedeelde geschiedenis is, gedeelde belangen en ja ook een gedeelde cultuur.
 
De PS nam intussen de vlucht naar voren. Elio di Rupo kondigde op de nieuwjaarsbijeenkomst van zijn partij de herverovering (reconquista) van federaal België aan. Zijn recept is een even voorspelbaar als traditioneel socialistisch plan: verlaging van de pensioenleeftijd, lager btw tarief op energie, gratis tandarts en huisarts en bouw van duizenden sociale woningen. Het daarvoor benodigde geld moet al even voorspelbaar van de bedrijven en de rijken komen.
 
De N-VA top reageerde direct op de oorlogsverklaring van di Rupo door in te zetten op een verkiezingsstrategie om de N-VA onmisbaar (incontournable) te maken voor politiek België. Bart de Wever, pas net geïnstalleerd als burgemeester van Antwerpen, kondigde aan Vlaams minister-president te willen worden, voormalig Minister Jan Jambon is kandidaat-premier voor federaal België en huidig Vlaams minister-president Geert Bourgeois wordt lijsttrekker op de Europese N-VA kandidatenlijst. De slag om confederaal België is begonnen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 70

 

De Zesde Staatshervorming kwam tot stand onder leiding van de Waals socialistische premier Elio di Rupo. Het kreeg de bijnaam 'Vlinderakkoord' vanwege het vlinderdasje dat Elio di Rupo altijd draagt.

Wat houdt het Vlinderakkoord in?

“Onder vlinderakkoord verstaat men het politieke akkoord rond de zesde staatshervorming in België in het najaar van 2011. Dit akkoord werd moeizaam bereikt na 459 dagen onderhandelingen voor een nieuwe regering. Het akkoord werd gesloten tussen cdH, CD&V, Ecolo, Groen, MR, Open Vld, PS en sp.a.
De naam 'Vlinderakkoord' verwijst naar de voorzitter van de vergaderingen Elio Di Rupo, die steevast verschijnt met een vlinderdas.
 
De bereikte akkoorden werden door het federaal parlement goedgekeurd op 19 december 2013.
De uitvoering van verschillende onderdelen van het akkoord vereist een tweederdemeerderheid en een gewone meerderheid in elke taalgroep. De Vlaamse partijen die het akkoord hebben goedgekeurd, vertegenwoordigen in de Kamer een gewone meerderheid in hun taalgroep (48 op 88 zetels) maar komen er 11 zetels tekort voor een tweederdemeerderheid in de eigen taalgroep. Bij de Franstalige partijen die het akkoord hebben onderhandeld, zou de steun 58 op 62 zetels bedragen. Alle partijen samen bereiken de vereiste tweederdemeerderheid (106 op 150).” (Wikipedia: Vlinderakkoord)
 
Het ‘Vlinderakkoord’ bestaat uit 4 hoofdstukken.
1. Politieke vernieuwing. De Senaat wordt niet meer rechtstreeks verkozen, maar wordt een "ontmoetingsplaats" van de deelstaten, en zal bestaan uit 29 Nederlandstaligen, 20 Franstaligen waarbij een vertegenwoordiging van 1 Duitstalige wordt gewaarborgd. Daarbij worden nog eens 6 Nederlandstaligen en 4 Franstaligen gecoöpteerd. De Kamer zal om de 5 jaar vernieuwd worden in plaats van om de 4 jaar.
2. B-H-V en Brussel. B-H-V is gesplitst. Het gerechtelijk arrondissement Brussel wordt hervormd. Het parket wordt gesplitst in een parket voor Brussel en een voor Halle-Vilvoorde.
3. Overheveling van bevoegdheden naar de deelstaten op het terrein van de arbeidsmarkt, de gezondheidszorg, gezinsbeleid, justitie, verkeer en mobiliteit, lokaal bestuur, wonen en ruimtelijke ordening, economie en industrie en energie en leefmilieu.
4. Hervorming van de financieringswet voor de Gemeenschappen en Gewesten. Uitgangspunten zijn dat de financiering van Gemeenschappen gebeurt op basis van noden, die van Gewesten op basis van (economische) prestaties. Voor de verdeling zelf zijn verschillende sleutels afgesproken. (Voor meer details van het akkoord zie Wikipedia: Vlinderakkoord)
 
Het beginsel dat de Federatie boven de Gewesten en Gemeenschappen staat, blijft gehandhaafd. De kritiek van de N-VA dat door deze wijze van ‘verzelfstandiging’ van de gewesten en gemeenschappen de overheid steeds complexer en ondoorzichtiger wordt, blijft daardoor overeind. Het N-VA wenst een omkering in de verhoudingen, d.w.z. de Gewesten financieren de federatie waardoor het een confederatie wordt.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 68

De Nederlandstalige partijen in de Belgische federale Tweede Kamer zijn: de nationalistische N-VA, de liberale Open VLD, Groen!, de christendemocratische CD&V, de socialistische SP-A. De Franstalige partijen zijn de liberale MR, het groene Ecolo, de christendemocratische CDH en de socialistische PS.

Is onder normale omstandigheden de Belgische politiek vanwege zijn veronderstelde evenwichten al een gordiaanse knoop, met de uitslag van de federale verkiezingen van 2010 was de politieke knoop bijkans onontwarbaar geworden. Hoe kunnen de winnaars van de verkiezingen aan beide zijden van de taalgrens, het centrum-rechtse Vlaams nationalistische N-VA en de België gezindten Waalse socialisten, tezamen een federale regering vormen?

Ondanks dat Belgische politici flexibele, deskundige onderhandelaars (loodgieters) zijn die woorden tot op de duizendste milligram kunnen wegen en procedures uitwerken tot in decimalen achter de komma om tot een compromis te komen, moest dit wel moeilijk worden en hoe dan ook lang gaan duren. Wat op zijn beurt weer veel kritiek en gemopper opriep bij de diverse oppositiepartijen en opiniemakers.

“De onderhandelingen duurden buitengewoon lang. Koning Albert II stuurde als staatshoofd achtereenvolgens Bart De Wever (N-VA), André Flahaut (PS), Danny Pieters (N-VA), Johan Vande Lanotte (sp.a), Didier Reynders (MR) en Wouter Beke (CD&V) het veld in om te bemiddelen. Op 16 mei 2011 stelde hij Elio Di Rupo aan als formateur. De N-VA kon zich niet vinden in de voorstellen van de formateur en Di Rupo onderhandelde daarom verder zonder de Vlaams-nationalisten. Op 11 oktober 2011 stelde Di Rupo de communautaire nota publiek voor in het parlement. Twee dagen later werd beslist dat de groene partijen geen deel zouden nemen aan verdere onderhandelingen. Op 26 november 2011 bereikten de zes overblijvende partijen een akkoord over de begroting. De verschillende partijcongressen keurden het volledige regeerakkoord goed op 3 en 4 december. “ (Wikipedia: Regering - Di Rupo (federaal)

Anderhalf jaar na de val van de regering Leterme II en een eclatante verkiezingsoverwinning van de N-VA wordt niet partijleider Bart de Wever van de grootste partij van België en Vlaanderen premier maar de Waalse socialistische partijleider di Rupo premier. De zoveelste Belgische anomalie? Dat zou zo maar kunnen. Immers,  onder normale omstandigheden zou de leider van de grootste politieke partij van het land vrijwel zeker premier zijn geworden. In België niet, daar gaan die dingen anders.

Hoe groot het verschil tussen de beide partijen maken de volgende cijfers duidelijk. Met zijn 1,1 miljoen stemmen is de N-VA in absolute cijfers de grootste partij van het land gevolgd door de PS net geen 900.000 stemmen, een verschil van ruim 200.000 stemmen. Maar hoe gek ook, dat verschil zie je niet terug in het aantal zetels in de kamer. Dat verschil is slechts een zetel. Dat komt omdat er niet een maar twee kiesdelers worden gebruikt, voor elk landsdeel een. Dat op zijn beurt is het gevolg van het feit dat de Kamer is opgedeeld in twee taalgroepen: 88 Nederlandstalige en 62 Franstalige kamerleden.

Als er een enkele nationale kiesdeler zou worden gehanteerd voor de Kamer zou die op een totaal van 6.527.367 uitgebrachte stemmen gedeeld door 150 kamerzetels 43.516 stemmen zijn. De N-VA met 1.135.617 uitgebrachte stemmen zou dan 26 zetels in de Kamer hebben, de PS 20 zetels. Dat geeft een verschil van maar liefst 6 zetels in de Kamer plaats van 1 nu. De Belgische federatie bestaat dus uit twee democratieën die tezamen een Parlement en een regering hebben.

Bij de Vlaamse nationalisten leeft daarom de gedachte om België dan maar helemaal op te splitsen. Het Vlaams Belang gaat daarin het verst door te streven naar een Vlaamse Republiek maar dan wel een “van vreemde smetten vrij”, een door mij aangehaalde zinssnede uit het voormalige Nederlandse volkslied “Wien Neêrlands bloed” die racistisch aanvoelt. ‘Wien Neêrlands bloed’ was het officiële volkslied van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden tussen 1817 en 1832 en bleef dat na de afsplitsing van België van het Koninkrijk der Nederlanden tot 1933. Vermoedelijk verwees de schrijver-dichter Tollens met de zinssnede "van vreemde smetten vrij" de Franse bezetters van de Republiek der Nederlanden van 1795 tot 1813. (zie Wikipedia: Wien Neêrlands bloed)

Overigens is Di Rupo de eerste Belgische premier die openlijk homoseksueel is. België is daarmee het tweede land wereldwijd - na IJsland - met een openlijk homoseksuele premier. Bovendien is hij de eerste Franstalige premier sinds 1979 en de eerste Waal in die positie sinds 1974.


(verschijnt elke dinsdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 67

 

De 2 overwinnaars van de federale verkiezingen in 2010. Links de Waalse socialistisch partijleider Elio di Rupo. Rechts de Vlaams nationalistische partijleider Bart de Wever. Na een langdurige formatie wordt Elio di Rupo premier van België. Wonderlijk genoeg blijft de N-VA volledig buiten de regering. Dat alles heeft te maken met de aanstaande staatshervormingen.

De verzwakte federale regering Leterme II valt in 2008 uiteen, merkwaardig genoeg over de belofte van Leterme zelf gedaan in 2004 om als Vlaams premier het kiesdistrict B-H-V te splitsen. (zie aflevering 62). De N-VA gaat nu verder als zelfstandige partij de federale verkiezingen van 2010 in, 3 jaar na de grote verkiezingsoverwinningen van het voormalige Vlaams kartel.


“Op 22 april 2010 bood premier Yves Leterme het ontslag aan van de door hem geleide regering-Leterme II. Dit gebeurde nadat Open VLD bij monde van hun voorzitter, Alexander De Croo, liet weten uit de regering te stappen. Als reden hiervoor gaven ze het uitblijven van een voorstel tot oplossing voor het grondwettelijk probleem rond de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Koning Albert II duidde nog vicepremier Didier Reynders aan als bemiddelaar met de opdracht de onderhandelingen die tot een oplossing moesten leiden, terug op te starten, maar aanvaardde op 26 april het ontslag van de regering.” (Wikipedia: Belgische federale verkiezingen 2010)



De N-VA kan zich nu bij de daarop volgende verkiezingen volop profileren als de enige echte Vlaamse partij tussen enerzijds CD&V en de immer aarzelende Open VLD en anderzijds het Vlaams Belang dat onvoorwaardelijk kiest voor Vlaamse onafhankelijkheid. Zoals verwacht blijkt het een gunstige strategische positie te zijn in het soms verhitte debat over de toekomst van Vlaanderen in België. De verkiezingen vinden plaats op zondag 13 juni 2010 en worden dan ook zoals voorspeld, een zegetocht voor de N-VA.



“De verkiezingen zorgden voor een politieke aardverschuiving: de Vlaams-nationalistische partij N-VA, geleid door Bart De Wever, haalde in Vlaanderen 28,2% van de stemmen voor de Kamer en 31,7% voor de Senaat, en werd hiermee de grootste partij van Vlaanderen en België. In het Franstalig landsgedeelte werd de socialistische PS met 37,6% de grootste partij. De meeste andere partijen boekten verlies.”  (Wikipedia: Belgische federale verkiezingen 2010)



De uitslag van de verkiezingen bevestigt opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 taalculturen. Het is ook een politieke scheidslijn tussen de twee gemeenschappen die steeds moeilijker is te overbruggen. Hoe kan een regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een centralistisch verenigd België wil en met aan Vlaamse zijde een al even dominante centrum- rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie?

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 64

Vanaf het begin van de uitzending van de nep-documentaire werd bovenstaand werk 'Pornocrates' (1878) van de Belgische surrealistische kunstenaar Félicien Rops als logo getoond. Het was een van de aanwijzingen dat het geen echte documentaire was. Het schilderij hangt in Musée Provincial Félicien Rops in Namen.

Het succes van het Vlaams kartel CD&V/N-VA vergroot het Vlaamse politieke zelfvertrouwen. Daar staat tegenover het verlies aan zelfvertrouwen aan de Waalse kant als het gaat om het behoud van België. Franstaligen zien België langzaam maar zeker uit hun handen glippen. De mogelijkheid dat de Vlamingen België laten barsten is niet langer een nare droom maar iets wat kan gebeuren. 

Het is de Franstalige RTBF die op 13 december 2006 met de onaangekondigde nep-documentaire Bye Bye Belgium, laat zien in hoeverre het onmogelijk geachte alsnog mogelijk kan worden; een onafhankelijk Vlaanderen waarbij de Franstaligen achterblijven in een gebarsten België. In de documentaire worden beelden getoond van een geheim bijeenkomst van Vlaamse kopstukken waarop de onafhankelijkheidsverklaring van Vlaanderen wordt voorbereid.
“Het gewone programma (Questions à la Une) werd onderbroken door een nepjournaal, waarin in scènes gespeeld werd dat het Vlaams Parlement unilateraal de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroept en daarmee de jure België opheft, en de maatschappelijke gevolgen op korte termijn daarvan getoond voor Franstalige inwoners van plaatsen dicht bij de taalgrens. “ (Wikipedia: Bye Bye Belgium)

Een van de gevolgen die in beeld komt, is dat de Franstaligen uit een stadsbus stappen op het moment dat die de taalgrens passeert. Ze hebben niet langer het recht in Vlaams gebied te reizen. Voor veel kijkers is dit allemaal zo geloofwaardig in beeld gebracht dat ze naar de zender en andere instanties bellen om te vragen hoe het nu verder zou gaan. Aan beide zijden van de taalgrens ontstaat opschudding. De nep-documentaire trekt zelfs wereldwijde aandacht.

Volgens de redactie van het programma was het de bedoeling om in het kader van de aanstaande federale verkiezingen “de aangekondigde communautaire besprekingen die een nieuwe ronde van staatshervormingen in gang zal zetten, de kiezers wakker te schudden over het komende politieke debat over de toekomst van België. Volgens hem waren de Franstaligen nogal apathisch geworden voor het communautaire geharrewar, zoals rondom de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde, en hadden zij niet door wat hen mogelijk te wachten stond.” (Wikipedia: Bye Bye Belgium)

Uiteindelijk blijven de politieke gevolgen beperkt mede dankzij de nuchtere reacties van de politieke leiders aan beide zijden van de taalgrens. Geen van hen gebruikt het incident om nationalistische gevoelens aan te wakkeren.

De Waalse socialistische minister-president Elio di Rupo reageert gepikeerd. Het extreem-rechtse Front National dient zoals gebruikelijk “klacht in tegen de RTBF wegens "het aanzetten tot rassenhaat tussen twee gemeenschappen in ons land”. De Vlaamse nationalisten begrijpen de actie waarbij de N-VA beklemtoont dat een ernstig debat tussen de beide gemeenschappen over communautaire hervormingen noodzakelijk is. De Vlaamse christendemocratische premier Yves Leterme en de Belgische liberale federale premier Guy Verhofstadt sussen de boel en noemen de nep-berichtgeving in de huidige Belgische politieke verhoudingen onverantwoord.

(verschijnt elke vrijdag)

ELIO DI RUPO KAN DE ELLENDE VAN DE REGERING MICHEL NIET LANGER AANZIEN

spotprent van petrus

BELGEN-LANDSE VERKIEZINGEN (een luchtige analyse)

Verkiezingsbord, Mariekerke, 4 mei 2014

In Belgen Land valt er pas wat te kiezen. Op 25 mei mogen ze stemmen op kandidaten voor het Federale parlement, voor het Vlaamse of Waalse thuisland parlement én voor het Europees parlement. Ga er als kiezer maar eens aanstaan. Moet je op dezelfde partij stemmen voor al die drie parlementen of liggen je wensen voor Federaal België anders dan voor je Vlaamse of Waalse thuisland en ligt het voor Europa-Land weer anders? Ik denk dat dat teveel gevraagd is van de kiezer. Hoe gaat hij of zij dat uitzoeken en waar haalt hij of zij de tijd vandaan? Ik vrees dat hij kiest voor het gemak en zijn stem geeft aan een en dezelfde partij voor alle drie de parlementen.

Maar de Vlaming houdt er wel van (en ik denk ook de Waal) -veel meer dan de Nederlander – om op een persoon te stemmen. De voorkeursstem heeft de voorkeur bij de Belgen-Landse kiezers. Hoe zou dat komen? Staan politici met hun spreekuren dichter bij de politiek dan die in Nederland? Vertrouwt de Belg-Lander meer op personen dan op een partij en zijn ideologie? Misschien wel, per slot van rekening kun je een persoon aanspreken op zijn verantwoordelijkheid. Voor een partij ligt dat veel ingewikkelder. Als je weet dat je buurman op je gestemd heeft dan hou je ook meer rekening met die buurman. Zo simpel is het waarschijnlijk.

De verkiezingen beloven in het Vlaander Land en daarmee in heel Belgen Land spannend te worden. De centrum rechtse Vlamistische partij N-VA staat op dikke winst in de peilingen. Inderdaad, het zijn maar peilingen maar toch. De N-VA met als onbetwist politiek leider Bart de Wever, intussen burgemeester van Het Stad Antwerpen, krijgt of dreigt - het is maar hoe je het bekijkt – rond de 33% van de stemmen te behalen. Dat is een derde van de kiezers. Daar kun je niet omheen als respectabel democratisch politicus, hoe graag je dat ook zou willen. Bovendien haalt geen enkele andere Vlaander-Landse politieke partij in de peilingen de 20%.

Op TV zag ik de Christen Democraten pogingen doen om alsnog aan de 20% te komen. Wie de Christen Democraten echt wil moet op ze stemmen zo riepen de Christen Democratische kopstukken in koor met voorop hun populariteitskanon Kris Peeters, Vlaander-Landse Minister President. Hij is populairder dan zijn partij en ook steevast populairder dan Bart de Wever. Maar hij moet zijn plaats wel delen met de Liberale (Open VLD'ster) Maggie de Block. Sinds haar aantreden als Staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Maatschappelijke Integratie en Armoedebestrijding in de regering Di Rupo (2011) is zij in snel tempo een van de populairste politica van Vlaander Land geworden.

Ik kan helaas niet goed verklaren waarom. Ik heb niet de indruk dat haar asielbeleid veel soelaas biedt vergeleken met vroeger. Maar ze komt wel krachtdadig over, ook als er wat mis is gegaan. Vanwege haar gewicht, waar ze net als de vroegere gezette Bart de Wever openlijk over praat, komt ze ook gemoedelijk over. Ze zou zo maar een gezellig, komische rol kunnen spelen in de al eeuwig mateloos populaire TV serie “FC De Kampioenen”. Dat zou Bart de Wever trouwens ook gekund hebben, toen hij nog gezet was. Uitstraling is net zo belangrijk of misschien nog wel belangrijker dan inhoud. Voor afgestudeerde politici is dat altijd moeilijk te begrijpen. Die vinden dat op hen gestemd moet worden omdat ze slim zijn, niet beseffend dat te slim bij de gemiddelde kiezer wantrouwen wekt. Slimmerikken zijn ook goed in zich vrij pleiten zoals bijvoorbeeld de liberale Karel De Gucht, tegenwoordig Eurocommissaris.

Verkiezingsbord, Opdorp, 4 mei 2014

Voor de Open VLD komt Maggie als een wonder in donkere dagen. Even dreigde deze partij onder de 10% te komen. Met Maggie hopen ze boven de 10% te blijven en zelfs aan de 15% te komen. Vergeleken met de N-VA nog altijd peanuts maar het is toch nog iets wat je straks kunt gebruiken bij het verdelen van de macht en de ministersposten. De Vlaander-Landse socialisten zitten in de buurt van de Liberale 'Open VLD', zo rond de 15%. Veel meer zal het niet worden, veel minder ook niet. De socialisten kampen net als de Nederlandse PvdA met een achterban probleem.

Ze zijn hun getrouwe kiezers van fabrieksarbeiders en kleine kantoorbediendes langzaam kwijt geraakt en nu weten ze eigenlijk niet meer tot wie ze zich moeten richten. Ze richten zich daarom maar tot iedereen die sociaal wil zijn, zeg maar alle mensen van goede wil. Partijleider Johan Vande Lanotte, een politieke slimmerik van de bovenste plank, staat nummer 5 in de lijst van populairste politici. Hij moet nog wel de Christen Democratische Hilde Crevits voor zich dulden, al scheelt het maar weinig. Johan wordt in populariteit direct gevolgd door Minister President Elio di Rupo, wat dan weer niet mis is voor een Waal-Lander in Vlaander Land.

Blijven nog twee Vlaander-Landse partijen over: Groen (niet meer met uitroepteken) en Vlaams Belang. Groen! weet zich al een tijd lang te handhaven rond de 10%. Ze hebben geen populaire politicus in de top 10 dus is hun positie een mooie prestatie. Ze weten zich ook te laten horen en dat wordt blijkbaar beloond. Bovendien is door enkele milieurampen of bijna rampen bij de Vlaander Landers het besef doorgedrongen dat het milieu bedreigd wordt en daarmee de eigen gezondheid. Vlaams Belang zakt steeds verder weg in de peilingen en komt gevaarlijk dicht in de buurt van de 5%. Te plat en te rancuneus. Op een gegeven moment worden kiezers dat beu.

Stel dat deze peilingen ook de uitslag zouden zijn, wat zijn dan de gevolgen? De Vlaander-Landse regering zal waarschijnlijk blijven zoals ze is, een coalitie van CD&V met N-VA en misschien nog wat grut er bij. Al de rest is oppositie. Op Federaal vlak liggen de zaken moeilijker. De peilingen wijzen uit dat in Walen Land zo rond de 30% socialistisch zal stemmen waarmee de PS van Elio di Rupo de grootste zal blijven. Na de verkiezingen zal dus net als de vorige keer een centrum-rechts Vlaander Land komen te staan tegenover een centrum-links Walen Land.

Waar kiezen de Vlaander-Landse minderheidspartijen dan voor? Ook weer net als de vorige keer om, nadat ze Bart de Wever met zijn kop tegen hun politieke muur hebben laten lopen, samen met de Waal-Landse socialisten in een Federale regering te stappen uit naam van het behoud van Belgen Land als een land met één vlag, een koning en 2 talen en nog een stukje Duits? De nieuwe Koning Filip zal dat graag zien maar is het voor de democratie gezond om de N-VA als Vlaamse meerderheidspartij te blijven buiten sluiten van de Federale regering? Je zet daarmee een derde van de Vlaander-Landse kiezers opnieuw buiten spel, een gevaarlijk spel dat op den duur wel eens meer verlies dan winst zou kunnen opleveren.

De Waal-Landse partijen proberen uiteraard de N-VA buiten de Federale deur te houden. Ze roepen eensgezind en om het hardst dat ze nooit, maar dan ook nooit met deze nationalisten aan tafel zullen gaan zitten. Waal-Landse leiders en kiezers zijn bang dat ze straks meer op zichzelf aangewezen zullen zijn. Dan zal er wellicht minder te verdelen zijn onder kiezers en politieke leiders. Welke kant het Belgen Land ook op gaat, het blijft het land met de hoofdstad Brussel waarin én het NAVO hoofdkwartier staat én de hele EU met zijn parlement en commissie. Zo slim zijn de Belgen Landers, Brussel, Vlaander en Waal-Landers gelijk, ook wel weer.

STEM WIJZER MET DE KIESQUIZ 4

DE KONING DER BELGEN DRINKT

De dotatie voor het Belgische Koningshuis is ondanks de crisis opnieuw verhoogd. Ondertussen gaat het gerucht dat de lonen van de regering di Rupo zouden stijgen in plaats van met 5% te dalen zoals was beloofd door de regering. Voor onze Nederlandse lezers staat hieronder een wie is wie.

1. Koning Albert II

2. Eerste Minister Elio di Rupo, tevens leider van de Waalse Socialistische Partij PS

3. Lauretta Onkelinx, Vice-Eerste Minister en Minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid,         

    belast met Beliris en de Federale Culturele Instellingen (PS)

4. Didier Reynders, Vice-Eerste Minister en Minister van Buitenlandse Zaken, Buitenlandse Handel

    en Europese Zaken (Waalse liberale partij MNR)

5. Johan Vande Lanotte, Vice-Eerste Minister en Minister van Economie, Consumenten en Noordzee

    (Vlaamse Socialistische Partij SP)

6. Steven Vanackere, Vice-Eerste Minister en Minister van Financiën en Duurzame Ontwikkeling,

    belast met Ambtenarenzaken (Vlaamse Christen Democraten CD&V)

7. Joëlle Milquet, Vice-Eerste Minister en Minister van Binnenlandse Zaken (Waalse Christen 

    Democraten CDH)