BART DE WEVER, VLAAMS NATIONALIST VAN EUROPESE ALLURE

 

De Belgische Premier Bart de Wever (in lichtblauw pak) naast de Belgische Koning Filip met zijn gehele kabinet. Zijn regering wordt wel de Arizona regering genoemd omdat de kleuren van de deelnemende partijen overeenkomen met die van Arizona: Naast zijn partij de Vlaams nationalistische N-VA bestaat de coalitie uit de sociaaldemocratische partij Vooruit, de Franstalige liberale partij MR, de Vlaamse christendemocratische CD&V  en Les Engagés.

Sinds ik in België heb gewoond, volg ik het reilen en zeilen van de huidige Belgische premier Bart de Wever en zijn Vlaams nationalistische conservatieve partij met grote belangstelling. 

Van meet af aan was duidelijk dat we hier in tegenstelling tot onze eigen nationalist Geert Wilders te maken hadden met een man met visie met omschreven en afgelijnde politieke doelstellingen voor zijn landsdeel Vlaanderen maar ook voor de Belgische Federatie.

Hij beschikt over politiek geduld. Hij ziet en erkent de nuance in de politiek wat logisch is in een land waar je te maken hebt met tegengestelde belangen op veel vlakken. 

Hij is subtiel en zijn scherp tegelijk in zijn politieke optreden ondanks dat hij felle en soms doortrapte tegenstand heeft van de extreem Vlaams nationalistische partij Vlaams Belang. Hoewel die partij telkens de grootste dreigt te worden, laat hij er zich niet tot populisme of opportunisme verleiden.

Onlangs heeft hij in de Rode Hoed in Amsterdam de zeventiende HJ Schoo lezing gegeven zo lees ik in het magazine EW. Misschien dat de volgende lezing in Antwerpen kan worden gehouden, de stad waar mede de wortels liggen van Amsterdam. 

Het zou meteen een ondersteuning betekenen van het pleidooi van De Wever om de Benelux nieuw leven in te blazen, niet uit nostalgische of romantische overwegingen maar als een omschreven politiek doel.

De Wever stelt voor om van de Benelux het kloppend hart van de EU te maken door sneller en dieper te integreren dan de EU zelf. Hij noemt dan met name migratie, interne markt en strategische autonomie. Op die vlakken zijn we, of willen of niet, al innig verbonden zodat het van nalatigheid zou getuigen om het niet te doen.

Hij wil een streng migratiebeleid. Zo streng dat al degenen die de EU zonder toelating fysiek betreden nooit meer het burgerschap van een EU land kunnen verkrijgen. Ook is betere samenwerking nodig tussen de EU-lidstaten op het gebied van justitie, veiligheid en sociale fraude.

Genoeg om mee aan de slag te gaan dus. Maar ik vrees dat zijn pleidooi aan dovemansoren is gericht. Haagse politici kunnen en willen België en dus ook Vlaanderen niet zien als een politieke werkelijkheid van betekenis van Nederland.

Naar de oorzaak kan ik alleen maar raden. Is het arrogantie ingebakken in onze van oorsprong protestantse republiek, België is als het ware en soort generaliteitsland, is het de waan van een voormalige “grootmacht” die zich nog steeds als zodanig ziet? Is het de angst voor de concurrentie uit Antwerpen en Brussel?  Het zal van alles wat zijn met als resultaat geen echte politieke samenwerking.

HET LAND VAN BART DE WEVER

Vlaams Dorpscafé, 2013

 

Nederlanders zijn geneigd om neer te kijken op Belgen, in het bijzonder Vlamingen. Ze vinden hun taal grappig maar ook dat ze hun strijd tot behoud van hun taal overdrijven. Dat doen alleen provincialen, vinden Nederlanders. 

De Nederlandse doorsnee intellectueel vindt zichzelf een kosmopoliet daarom spreekt hij graag Engels. Dat maakt hem tot man van de wereld. Intussen moet je niet met Duits en Frans, buurtalen van Nederland, aankomen.

Nederlanders kijken neer op het politieke geknoei in Belgenland zonder moeite te doen om het te begrijpen. Dat is  kenmerkend voor Nederlanders. Men neemt een land of volk de maat zonder te weten waar het over gaat. Nederlanders wanen zich superieur. Ze menen te weten hoe het hoort in de wereld.

Vlamingen hebben daar minder last van. Ze weten uit ervaring dat morele superieuriteit niet bestaat. Bovendien is het een ingewikkeld land. Een meerderheid van Vlaamstaligen moet samenleven met een grote minderheid aan Franstaligen, taalkundig en cultureel, en dat is niet gemakkelijk.

België is een grensland tussen twee culturen, de Latijnse Zuid Europese cultuur en de Germaanse Noord Europese cultuur. Die verschillen in een enkel land democratische overbruggen, is politiek en bestuurlijk ingewikkeld.

Vlamingen zijn terughoudend, kijken de kat uit de boom en luisteren goed. Ze onderbreken hun politici en bestuurders niet en laten elkaar in gesprekken uitpraten. Ze zoeken niet de sensatie maar de oplossing. Kritiek wordt gewogen en omzichtig geformuleerd. 

Op die manier kun je tegenstellingen overbruggen en oplossingen vinden. Zo heeft huidig premier Bart de Wever, leider van de volkse nationalistische Vlaamse partij N-VA, een coalitie weten te smeden van 5 onderling zeer verschillende partijen, meer verschillend dan welke coalitie in Nederland ook.

Ze verschillen niet alleen politiek ideologisch van elkaar maar ook taalkundig en cultureel. De deelnemende partijen aan de Vlaamse kant zijn de Vlaams nationalistische N-VA, de christendemocratische CD&V en het sociaaldemocratische Vooruit. De Frans en Duitstaligen zijn vertegenwoordigd door de MR, een liberaal conservatieve hervormingsbeweging die bestaat uit twee Franstalige en een Duitstalige partij, en Les Engagés, een christendemocratische-humanistische partij (de voormalige Christelijke Sociale Partij). 

Het heeft de Wever het nodige zweet, bloed en tranen gekost om deze coalitie te smeden maar ze werkt en dat is wat niet gezegd kan worden van de Nederlandse coalities van de laatste jaren zelfs niet als ze een min of meer dezelfde ideologische signatuur hebben. 

BART DE WEVER

Een fotocollage uit 2010 toen Bart de Wever de parlementsverkiezingen won met meer dan 28% van de stemmen voor de Kamer en bijna 32% voor de Senaat. De Waalse socialistische PS met partijleider Elio di Rupo behaalde toen nog maar liefst bijna 38% van de stemmen in Wallonië. De NV-A werd ondanks de enorme verkiezingsoverwinning buiten de federale regering gehouden door een regeringscoalitie van socialisten, christendemocraten en liberalen uit de beide gewesten. Een negatieve manier van politiek bedrijven wat het land niet ten goede is gekomen. Nu is de Wvere dan toch premier geworden.  Op deze foto wandelt Bart de Wever met de toenmalige Koning Albert, bepaald geen vriend van de Wever.

Nu Bart de Wever als leider van de nationalistische NV-A, een afsplitsing van de voormalige Vlaamse Volkspartij, zijn politieke carrière bekroond met het premierschap van heel België, is enige bewondering op zijn plaats. Ik bewonder politici nooit, je kunt maar beter op je hoede zijn, maar zijn scherpte, zijn ontspannen humor met enige zelfspot, zijn helder besef waar hij voor staat, ontsteeg toch het niveau van de doorsnee Belgische en ook Nederlandse politici.

Zijn strategisch inzicht in de Belgische politiek is ongeëvenaard evenals zijn geduld. Hij is een machtspoliticus zonder zich nadrukkelijk als zodanig te manifesteren. Zijn zelfdiscipline is groot ook tegenover journalisten. Welke populaire politicus durft het aan om met een vermageringskuur een einde te maken aan zijn populaire imago van de bolle Vlaming? Zijn volkse imago leed er niet onder.

Apart is ook dat hij in een tijd van een progressieve tijdgeest, nationaal conservatief durfde te zijn overigens zonder de toekomst te negeren. Hij heeft als geschiedkundige veel respect voor het verleden van Vlaanderen maar laat zich niet leiden door nostalgische gevoelen. Hij is en blijft praktisch.

Wat ik sympathiek aan hem vind, is dat hij oog en gevoel heeft wat Vlaanderen gemeen heeft met Nederland en dan vooral de zuidelijke Nederlanden. Dat gevoel ken ik ook maar dan in omgekeerde richting toen ik in Vlaanderen woonde, tussen Brussel en Antwerpen, de twee belangrijkste steden van Vlaanderen en België.

Hij wist door zijn leiderschap het politieke gewicht van een gematigd Vlaams Nationalisme, dus niet het extreme “eigen volk eerst” van het Vlaams Belang en ook niet het arrogante nationalisme van Trump, politiek onvermijdelijk te maken in hele België, dus ook in Wallonië en Brussel. Een prestatie van formaat.

Het doel van de Vlaamse nationalisten was en is nog altijd de ontvoogding van Vlaanderen, de emancipatie van de Vlamingen tegenover de Franstaligen die het als minderheid lang te zeggen hebben gehad in België. 

De ontvoogding van Vlaanderen heeft een lange weg afgelegd. Ze is begonnen met de taalstrijd die geleid en gevoerd werd door o.a. de Volkspartij. Toen de taalstrijd leidde tot een wettelijk vastgelegde taalgrens (1962) begon de Vlaamse culturele en politieke ontvoogding pas goed. 

Na het succes van de taalgrens barstte in de Volksunie een richtingenstrijd uit tussen een rechts conservatieve vleugel, een liberale vleugel en een linkse vleugel. Uit de afsplitsing Vlaams-Nationaal van de Volksunie wordt de Nieuwe Vlaamse Alliantie NV-A geboren die na verloop van tijd de Volksunie naar de kroon steek. Onder leiding van Geert Bourgeois gaat de partij in 2003 voor de eerste maal naar de verkiezingen, maar enkel in West-Vlaanderen slaagt de nieuwe partij erin de kiesdrempel van 5% te halen.

Zeven jaar later weet Bart de Wever de NV-A tot de grootste partij van Vlaanderen te maken. “De uitslag van de verkiezingen bevestigde opnieuw dat de taalgrens meer is dan een grens tussen 2 (taal)culturen. Het is een politieke scheidslijn tussen twee gemeenschappen, een scheidslijn die steeds moeilijker toe overbruggen is. Hoe kan een (federale) regering gevormd worden met aan Waalse zijde een dominante socialistische partij die een verenigd België onder centraal bestuur wil en aan Vlaamse zijde een centrum-rechtse nationalistische partij die streeft naar een gedecentraliseerde Belgische confederatie? (Blz. 98 in “De eenzaamheid van Vlaanderen” door petrus nelissen)

Met de komst van de regering de Wever komt voor het eerst in de geschiedenis van België het Vlaams nationalisme in het centrum van de macht. De Wever is er in geslaagd om na zeer moeizame onderhandelingen die 8 maanden duurden een federale regering te vormen. 

Daarin zitten aan Vlaamse kant de Christen Democraten CD&V en de socialisten van de partij Vooruit. Aan Waalse kant neemt de centrum rechts liberale hervormingsbeweging MR deel en Les Engagés, een christelijk humanistische centrumpartij. De Waalse socialisten hebben hun vaste greep op de Waalse politiek verloren aan de rechtse liberalen. Dat maakte de weg vrij voor de vorming van een regering de Wever.

Wordt België nu met de NV-A in het centrum van de macht, een confederatie? Nee, zo ver is het nog niet. Voor een dergelijke communautaire hervorming is het nog te vroeg maar dat die er moet komen bewijst de verkiezingsuitslag aan Vlaamse kant. 

De NVA heeft de verkiezingen gewonnen met net geen 24% van de Vlaamse stemmen. De radicaal nationalistische partij Vlaams Belang (Vlaanderen onafhankelijk) zit met 22,7% van de stemmen de NV-A op de hielen. Als deze partij zou hebben gewonnen was niet alleen het cordon sanitair zo goed als onmogelijk geworden maar zou het ook heel moeilijk zijn geworden om een federale regering te vormen. Voor de Walen is Bart de Wever met zijn NV-A een betere optie tot het behoud van België dan het Vlaams Belang. 

VOER VOOR POLITICOLOGEN 40. ZAL BELGIË BARSTEN?

Lees en huiver hoe de leider van de politiek correcte Vooruit (de Vlaamse tegenhanger van de PvdA) tevens Kamerlid zich gedraagt tijdens een nachtje stappen. "Het is zaterdag 2 september 2023, 6 uur 's ochtends. De eerste avond - en dus ook nacht - van de Vredefeesten in Sint-Niklaas loopt op zijn einde, wanneer de politie café 't Hemelrijk op de Grote Markt binnenwandelt. Ze komen een vaststelling doen van een gesneuvelde spiegel in de toiletten. Ook aanwezig in het café: Conner Rousseau, op dat moment nog voorzitter van Vooruit, samen met enkele vrienden. Rousseau - duidelijk dronken - spreekt de agenten aan en zegt al lachend dat ze wel met erg veel ter plaatse zijn. Maar het blijft niet bij lachen. De politicus vindt dat de politie zich beter zou focussen op "een ander probleem in de stad": de overlast die de Romagemeenschap volgens hem veroorzaakt. Er vallen racistische uitspraken. Rousseau zou het - zo blijkt later - onder meer gehad hebben over "bruin gespuis", "bruine mannen" of "die Roma, gewoon op slaan". Daarnaast zou hij ook seksueel ongepaste opmerkingen hebben gemaakt over een vriendin die bij hem was." (VRT)

De peilingen voor de aanstaande verkiezingen in Vlaanderen wijzen erop dat Vlaanderen het land van het Vlaams Belang kan worden d.w.z. van de extreem rechtse nationalisten. Hun slogan “Vlaanderen weer van ons” is duidelijk, Vlaanderen moet onafhankelijk worden. België kan barsten heet dat op zijn Vlaams. De slogan is natuurlijk ook meteen tegen vreemdelingen. 

Het cordon sanitair dat tientallen jaren door de andere meer gematigde partijen rond het Vlaams Belang is gelegd, heeft dus niet gewerkt. Dat ter lering aan al degenen die door middel van uitsluiting denken een politiek conflict te kunnen vermijden. 

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het zou dus best kunnen zijn dat straks de poppen aan het dansen gaan. Wat te doen als Vlaams Belang inderdaad de grootste wordt? De partij door ingewikkelde coalities van zeven partijen buiten de deur zien te houden van de staatsmacht?

Het zal niet helpen tenzij je bereid bent aan de wortels van de democratie te zagen maar dan geraak je op den duur nog verder van huis. Het ware beter geweest dat men de meer gematigd nationalistisch conservatieve partij N-VA onder leiding van Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen, had toegelaten tot de federale regering en met hem een gesprek was begonnen over confederalisering van België.

Maar dat was voor de Waalse socialisten een brug te ver. Zij klampen zich wanhopig vast aan de Belgische eenheidsstaat die hen in staat stelt om hun cliënteel socialisme te behouden. Socialisme op kosten van de Vlamingen. Dat willen veel Vlamingen niet en dus zetten ze meer en meer hun kaarten op Vlaams Belang.

Het gevolg is dat de nationalistische conservatieve N-VA in de peilingen op de tweede plaats staat met ongeveer 20% van de stemmen. Niet slecht natuurlijk maar wel 5% minder dan in 2019. Maar het belangrijkste is dat Vlaams Belang nu voorop komt met bijna een derde van de stemmen. Dat komt aan als en mokerslag in de Vlaamse politiek die nog lang zal nadreunen.

Christendemocraten en socialisten zijn teruggezakt van volkspartijen tot net boven de 10% partijen. Ze tellen nog mee maar hangen toch boven de politieke afgrond van machteloosheid. 

De Vlaamse socialisten hebben het moeilijk gekregen door de zotteklap, zegt hij zelf, van de jonge, charmante, rap van tong zijnde en enigszins over het paard getilde partijleider Connor Rousseau. Hoe deze jongeman van een politiek correcte partij het in zijn hoofd haalde om in nachtelijke uren in een bruin café racistische praat over zigeuners  enz. uit te slaan in het bijzijn van flikken, zal wel altijd een raadsel blijven.

Uiteraard groeide het incident uit tot een schandaal toen hij brutaal en wel eiste dat de zaak uit respect voor hem uit de media zou worden gehouden. Maar geen schandaal zo groot in Vlaanderen of er wordt een mouw aan gepast. De voormalige partijleider keert vol berouw terug als bescheiden lijstduwer. Elke Vlaming weet dat dit een manoeuvre van de partij is om hem als stemmentrekker weer op de voorgrond van de partij te brengen.

Van al dit gedoe profiteert de ouderwets extreem linkse communistische arbeiderspartij PVDA. Die rukt volgens de peilingen op van onder een 5% partij naar een boven de 10% partij. Niets is de politiek vreemd, ook de Vlaamse politiek niet. Een partij die links populisme koppelt aan linkse dictaturen blijft in deze informatie eeuw een wonderlijk fenomeen.

De winst van de PvdA verandert niets aan het feit dat ongeveer de helft van de Vlamingen kiest voor meer nationalisme en conservatisme. Hoe dat zal uitwerken in de Vlaamse en Belgische politiek valt nog te bezien. Dat zal ook afhangen van de christen-democraten en de kleine liberale partij. 

Het is heel goed mogelijk dat de komende uitslag van de verkiezingen in juni - tegelijk met de verkiezingen voor het Europees parlement - met Vlaams Belang op nummer een de verhoudingen met Wallonië verder onder druk zal zetten. Zal België dan toch barsten?

 

VLAANDEREN GAAT VOOR ONAFHANKELIJKHEID

Halverwege dit jaar, om precies te zijn op zondag 9 juni worden in buurland België tegelijkertijd Europese, federale en regionale verkiezingen gehouden. De belangrijkste zijn de federale verkiezingen.

De meeste Nederlanders zullen niet wakker liggen van verkiezingen in België. Ook al is het ons buurland, het land bepaalt niet ons lot in de wereld, zelfs niet in Europa. Alleen de haven van Antwerpen is belangrijk. Het is en blijft een concurrent van Rotterdam en de intellectuele, artistieke bakermat van Amsterdam. Brussel is als pseudo hoofdstad van de EU van gewicht voor onze nationale politieke besluitvorming. 

Ook al loopt er geen grens door het land, het is nauwkeurig  opgedeeld in een Vlaamse en Waalse  regio, elk met eigen bevoegdheden en vooral taal en cultuur. Brussel ligt daar tussenin als voornamelijk hopeloos. De Walen zijn over het algemeen tevreden met deze toestand. De helft van de Vlamingen helemaal niet en de rest accepteert het gelaten.

De nationalistische conservatieve volkspartij NVA geleid door  Antwerp's burgemeester Bart de Wever, de belangrijkste stad van heel België na Brussel, heeft de verkiezingen alvast op scherp gezet. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van zijn partij, een groot feest voor enkele duizenden partijleden, heeft Bart de Wever aangekondigd deze keer voor het premierschap van zijn land te gaan én staatshervormingen in confederale richting. 

België moet van hem een confederaal land worden. In plaats van twee deelstaten in een land moeten het twee staten worden die besluiten een samenwerkingsverband te vormen, een confederatie.

De logica van dit verhaal is dat Vlaanderen dan in beginsel onafhankelijk land is. Wallonië kan Vlaanderen dan niet langer meer hypothekeren. Naar de zin en zienswijze van de Vlaamse nationalisten is Wallonië een financiële-economische ballast voor Vlaanderen.

Hoe liggen de kansen van de NVA en het uiterst rechtse nationalistische Vlaams Belang om hun politieke zin te krijgen? Historisch behalen die twee partijen samen bijna 50% van de stemmen.

Een score die wordt bevestigd door de laatste grote peiling gehouden in december vorig jaar met dit verschil dat Vlaams Belang het wint van de NVA. NVA voorzitter Bart de Wever wint het dan wel weer van Vlaams Belang voorzitter Tom van Grieken als populairste politieke leider. `

Met deze straffe zet van de Wever hoopt het NVA de koppositie van Vlaams Belang terug te winnen en zo de toon te kunnen zetten voor de staatshervormingen. De Vlaamse socialisten zijn de derde partij  en de christen democraten de vierde. Die laatste is Vlaams gezind en zou een rol kunnen spelen bij de kroning van Bart de Wever tot premier en de gewenste staatshervorming.

De Vlaamse nationalisten vinden van oudsher tegenover zich de Waalse socialisten, met 24% de grootste partij, de liberalen (20%), de groenen en de communisten met elk 14%. Tellen we links bij elkaar op dan is Wallonië een links land geflankeerd door liberalen.

Vlaanderen is een rechts nationalistisch land geflankeerd door socialisten en christendemocraten. De liberalen van de huidige federale premier De Croo zijn de kleinste partij van Vlaanderen geworden en dreigen uit de politieke boot te vallen. 

Het kan dus zijn dat we in de toekomst een nieuw buurland hebben, Vlaanderen geheten dat dan weer wel deel uitmaakt van België. Het blijft dan ook ingewikkeld. Wat dat betreft zullen de verkiezingen weinig veranderen. 

NEDERLAND-VLAANDEREN

 

Sint Jozef, een kerkdorp in Vlaams Brabant (foto 2010)

Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen en voorzitter van de grootste partij van Vlaanderen, heeft onlangs te kennen gegeven in een interview op de TV dat hij met Nederland een confederatie zou willen vormen. Een droom misschien maar waarom zou je niet mogen dromen dat wat eens bij elkaar hoorde weer tot elkaar zou kunnen komen?

In beide landsdelen wordt wanneer dit soort zaken ter tafel komen altijd lacherig gedaan. De Vlamingen zien de Nederlanders als een onbehouwen, zuinig karnemelk drinkende en kroket etend volk dat zo zelfverzekerd als ze zijn toch telkens weer de deksel op zijn neus krijgt. De Gouden Eeuw is al lang voorbij en van het ooit zo machtige koloniale imperium is weinig meer over maar ze gedragen zich nog steeds of de wereld van hen is.

Omgekeerd kijken Nederlanders wat vertederd neer op de Vlamingen die zo leuk ouderwets Nederlandse woorden gebruiken in hun sappige taaltje, een rommeltje maken van hun openbare ruimte met in onze ogen soms lachwekkende huizenbouw (of onze wijken zo gezellig zijn)  en het onbegrijpelijk  politiek geharrewar tussen Brussel, Walen en Vlamingen. Nederlanders nemen Vlamingen zelden serieus hoewel we sinds de Tweede Wereld Oorlog geen grenzen meer hebben tussen onze landsdelen.

Het wordt tijd dat de Vlamingen niet langer hun neus ophalen voor onze boterhammen met melk en wij Nederlanders ophouden ons superieur te voelen op basis van het verleden en in plaats daarvan eens gaan kijken of meer samenwerking in welke vorm dan ook niet meer hout snijdt voor Vlamingen en Nederlanders.

Binnen de EU zouden we samen met 6 miljoen Vlamingen een bevolking van ongeveer 24 miljoen inwoners hebben, waardoor we een Europese middenmotor zouden zijn en daarmee in de EU meer gewicht in de schaal zouden leggen voor onze gezamenlijke economische belangen. Economisch zouden we tot de zes zwaargewichten van de EU behoren. Reken daarbij de twee wereldhavens Rotterdam en Antwerpen, de luchthavens Schiphol en Zaventem en de treinverbindingen met de hoofdsteden van Europa via Brussel. 

De stad Brussel ligt aanzienlijk gunstiger voor verbindingen over land met Europese hoofdsteden als Parijs, Londen en Berlijn dan Amsterdam. Ruimtelijk samenwerking zou ten goede kunnen komen aan de landbouw en voor de energietransitie. Kortom er zijn genoeg argumenten om de samenwerking tussen Vlaanderen en Nederland te versterken.
 

DE KLEINE KOUDE OORLOG IN BELGIË

Schimmenspel tussen de twee grootste partijen van België, de Waalse Socialistische Partij PS onder leiding van Paul Magnette en de Vlaamse nationalistische conservatieve partij Nieuwe Vlaamse Alliantie N-VA onder leiding van Bart de Wever, tevens burgemeester van Antwerpen. De inzet is niet minder dan de toekomst van België.

In België woedt sinds de parlementsverkiezingen van 26 mei 2019 een kleine koude oorlog tussen de Vlaamse nationalisten met voorop de N-VA onder leiding van Bart de Wever en de Waalse socialisten onder leiding van Paul Magnette. 219 dagen na die verkiezingen is er nog steeds geen federaal parlement en het is nog lang niet duidelijk wanneer er wel een federale regering zal komen. De alreeds ongebruikelijke regering Michel was al sinds een half jaar voor de verkiezingen vleugellam. Coalitiepartner N-VA hield het voor gezien toen na veel omwegen de regering Michel alsnog besloot zijn handtekening te zetten onder het internationale migratieverdrag.

Tot aan de verkiezingen was zijn regering gedegradeerd tot een van lopende zaken. Maar eind dit jaar hield ook Michel het voor gezien. Door Angela Merkel gevraagd werd hij voorzitter van de Europese Raad. De tweede Belg die deze allerhoogste post wist binnen te halen. Ik zie Nederland dat nog niet doen. Zijn Minister Didier Reynders, net als Charles Michel van de liberale Waalse MR, was hem al voorgegaan als Europees commissaris.

De uitslag van de verkiezingen maakte van de Waalse socialistische partij SP de grootste in Wallonië en van de nationalistische conservatieve partij N-VA de grootste Vlaamse partij. Dientengevolge staan nu bij onze zuiderburen socialisten en conservatief nationalisten lijnrecht tegenover elkaar. Maar is er dan geen regeringscoalitie te vormen zonder een van die twee partijen?

In theorie is dat mogelijk, een paars-groene regering bestaande uit socialisten, liberalen en groenen uit beide landsdelen. Zo een regering zou aangevuld kunnen worden door de Christendemocraten. Het probleem is echter dat er al een Vlaamse regering is gevormd bestaande uit Nationalisten (N-VA), Liberalen (Open VLD) en Christendemocraten (CD&V).

Het wordt dus bijzonder moeilijk voor de Liberalen en de Christendemocraten in een federale regering te stappen zonder de N-VA,  de overduidelijke winnaar van de verkiezingen in Vlaanderen. Het verwijt van verraad aan de Vlaamse Zaak loert om de hoek en dat zou die beide partijen wel eens flink veel schade kunnen berokkenen, schade die ze zoveel mogelijk moeten zien te beperken gezien het alsmaar dalend aantal stemmen sinds de verkiezingen van de laatste jaren.

Met name de Liberalen proberen via allerlei omtrekkende bewegingen als een jager rond zijn prooi de N-VA in een hoek te dringen. Tot nu toe is dat niet gelukt. Integendeel, de kans dat de partij over dit “verraad aan de Vlaamse zaak” in tweeën breekt wordt almaar groter en dan zijn ze nog verder van huis. De CD&V waagt zich niet aan zo een strategie en houdt zich gedeisd om niet de indruk te wekken de N-VA de rug te willen toekeren.

Een federale regering zonder N-VA zou weleens de bom kunnen worden onder het huidige Belgische politieke bestel. De uitslag van peilingen gehouden op 13 december wijst in die richting. De grote winnaar van de verkiezingen in mei was al het extreem nationalistische Vlaams Belang met 12% van de uitgebrachte stemmen. Een eerste aanwijzing dat de Vlaamse kiezer bij het uitblijven van resultaten radicaliseert. De peilingen wijzen nu nog meer in die richting. Het Vlaams belang zou volgens die peilingen met 27,3 % zelfs de grootste Vlaamse partij worden ten koste van de meer gematigde N-VA.

De conclusie ligt voor de hand. Als de Waalse socialisten willen dat België niet afglijdt naar een definitieve (wanordelijke?) opdeling van België dan doen ze er verstandig aan om met de N-VA te proberen tot een regeringsakkoord te komen. Dat is voor beide partijen heel moeilijk. De N-VA is regelrecht anti-socialistisch terwijl de PS keihard anti-Vlaams nationalisme is, een nationalisme dat ook nog eens conservatief is. Als dit niet gaat lukken, bestaat de kans dat er in het hart van Europa een zogeheten falende staat komt te liggen. Kan Europa na de Brexit dat nog aan?

OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 73

Zou Elio di Rupo ooit bedacht hebben dat de detective Hercule Poirot misschien wel de man is die België de meeste internationale bekendheid heeft bezorgd?  Over de misdaad avonturen van deze uit Brussel afkomstige vrijgezel, tijdens de Eerste Wereldoorlog gevlucht naar Engeland, zijn dankzij de Engelse schrijfster Agatha Christie miljoenen boeken verschenen in vele talen, evenals films en TV series. Zijn belangrijkste wapen tegen de misdaad zijn  "zijn grijze cellen". Vanwege zijn accent wordt hij door de Engelsen als Fransman gezien, wat hij telkens opnieuw afgemeten corrigeert. Zijn karaktereigenschappen zijn bescheidenheid, charme, voorkomendheid, orde en regelmaat.

Met de val van de regering Michel komt opnieuw de vraag van de N-VA tot confederalisering van België op tafel te liggen. Voorlopig weten de andere partijen aan beide zijden van de taalgrens zich niet goed raad met de vraag om confederalisering van de N-VA en wijzen het af, de een met meer kracht dan de ander. De duidelijkste afwijzing komt van voormalig premier en Waalse socialistische partijleider Elio di Rupo in de krant De Tijd van 28 december j.l.
 
"Di Rupo: ‘Het confederalisme betekent dat je federaal niets meer samen doet, of toch bijna niets meer. Dat kunnen we niet aanvaarden. Wat is het cement dat ons land samenhoudt? Dat is het gevoel van velen dat ze Belg zijn. Dat gevoel is er op een specifieke, Belgische manier. Maar het is er wel. Kijk naar hoe trots duizenden landgenoten waren toen we afgelopen weekend wereldkampioen hockey werden. Of naar het WK Voetbal van afgelopen zomer...’"
 
Koning voetbal als bewijs dat België een sterk land is. Een gevaarlijke bewering. Wat als het gedaan is met het roemruchte Belgische koning voetbal, is het dan ook gedaan met de Belgische eenheid? Er is meer voor nodig om een land bijeen te houden dan koning Voetbal, een gedeelde geschiedenis bijvoorbeeld, een gedeelde cultuur, een gedeelde taal en gedeelde belangen. De Waalse socialisten hebben nooit veel gedaan om de Vlamingen te overtuigen dat er wel degelijk een gedeelde geschiedenis is, gedeelde belangen en ja ook een gedeelde cultuur.
 
De PS nam intussen de vlucht naar voren. Elio di Rupo kondigde op de nieuwjaarsbijeenkomst van zijn partij de herverovering (reconquista) van federaal België aan. Zijn recept is een even voorspelbaar als traditioneel socialistisch plan: verlaging van de pensioenleeftijd, lager btw tarief op energie, gratis tandarts en huisarts en bouw van duizenden sociale woningen. Het daarvoor benodigde geld moet al even voorspelbaar van de bedrijven en de rijken komen.
 
De N-VA top reageerde direct op de oorlogsverklaring van di Rupo door in te zetten op een verkiezingsstrategie om de N-VA onmisbaar (incontournable) te maken voor politiek België. Bart de Wever, pas net geïnstalleerd als burgemeester van Antwerpen, kondigde aan Vlaams minister-president te willen worden, voormalig Minister Jan Jambon is kandidaat-premier voor federaal België en huidig Vlaams minister-president Geert Bourgeois wordt lijsttrekker op de Europese N-VA kandidatenlijst. De slag om confederaal België is begonnen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 69

 

De federale regering-Di Rupo  (2011 en 2014)  was een klassieke tripartite regering met christendemocraten (CD&V/cdH), socialisten (sp.a/PS) en liberalen (Open Vld/MR) aan beide zijden van de taalgrens. De N-VA bleef ondanks dat het de grootste partij was in België en Vlaanderen buiten de regering. Het was de Vlaamse nationalisten niet gelukt met hun hervormingsvoorstellen in te breken in het traditionele federale politieke cordon van socialisten, christen-democraten en liberalen, voor deze keer aangevuld door de groenen.

In het vervolg op de uitslag van de federale verkiezingen in 2010 stellen we aan de N-VA de vraag waarom die partij na zijn grote verkiezingsoverwinning niet aan de regering deelneemt en ook niet de premier levert. Het antwoord is de Zesde Staatshervorming waarover tijdens de regeringsformatie werd onderhandeld. Tijdens die onderhandelingen haakte de N-VA af aldus N-VA directeur Piet de Zaeger.

“De N-VA wilde haar forse verkiezingsoverwinning verzilveren in een grondige staatshervorming. De klassieke staatshervormingen verliepen steeds volgens hetzelfde recept. Vlaanderen krijgt stukjes en brokjes van bevoegdheden, en moet daarvoor een hoge democratische en financiële prijs betalen. Al bij de eerste staatshervorming in 1970 wordt de democratische meerderheid van de Vlamingen geblokkeerd door de grendelgrondwet.

De latere staatshervormingen hebben die blokkeringen enkel versterkt en uitgebreid. Bovenop die hoge democratische prijs is er de zware financiële prijs. Bij elke staatshervorming zorgden de Franstalige onderhandelaars ervoor dat een deel van de Vlaamse welvaart naar Wallonië en Brussel vloeide. De zesde staatshervorming (onder de regering Di Rupo 2011-2014) ) was hierop geen uitzondering, ook hierbij werd er een miljardenfactuur aan Vlaanderen gepresenteerd.

In ruil voor die hoge prijs krijgen de Vlamingen helaas geen efficiëntere overheid. Integendeel. Staatshervorming na staatshervorming wordt de overheid complexer en ondoorzichtiger. De zesde staatshervorming zet die traditie voort. Het gezondheids-, energie- of mobiliteitsbeleid, bijvoorbeeld, bleven versnipperd. Intussen blijven de sociaaleconomische sleutelbevoegdheden federaal. Precies deze hefbomen – en échte fiscale autonomie – hebben de 6,5 miljoen Vlamingen nodig om onze welvaart, en dus ons welzijn, te versterken.” (aldus Piet De Zaeger, directeur N-VA)

 Uit het antwoord kunnen we concluderen dat:
1. De N-VA de grendelgrondwet beschouwt als een blokkade van de Belgische democratie, wat strikt genomen juist is als je België als een ongedeeld land beschouwt. 
2. De Vlamingen betalen als vragende partij voor Staatshervormingen de democratische en financiële prijs. België is geen natie maar een "onderhandelingsstaat tussen twee Gemeenschappen".
3. De driedelige overheid (federaal en de gewesten) wordt er door deze wijze van hervormen niet efficiënter op.
4. De belangrijkste bevoegdheden voor een overheid om voor zijn burgers te kunnen zorgen, blijven federaal waardoor de Vlaamse regering afhankelijk blijft van de federale regering.


Het akkoord over de Zesde Staatshervorming dat wel de instemming kreeg van Vlaamse en Waalse politieke partijen kreeg de naam ‘Vlinderakkoord’ zo genoemd naar het vlinderdasje dat premier Elio di Rupo altijd draagt.

(verschijnt elke vrijdag)