Posts tonen met het label belgische confederatie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label belgische confederatie. Alle posts tonen

vrijdag 25 januari 2019

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 74

Café Tante Lies, Antwerpen 1993, © petrus nelissen

De Vlaamse ontvoogding, bedoeld om een einde te maken aan de Vlaamse eenzaamheid van na de Tachtigjarige oorlog en de mislukking van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, is na een cultuurstrijd in de negentiende eeuw uitgemond in Vlaams nationalisme dat sinds kort met de N-VA als voorhoede streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen binnen een Belgische confederatie.

Er zijn 3 politieke partijen die uitgesproken Vlaams nationalistisch zijn. De belangrijkste zijn de N-VA en Vlaams Belang beide voortgekomen uit de vroegere Volksunie. De linkse afsplitsing van de Volksunie onder leiding van Bert Anciaux is door de Vlaamse socialistische partij SP-A opgeslokt en daarna dood gebloed. De derde partij Lijst Dedecker (LDD) is een afsplitsing van liberale huize, de Open VLD en is vernoemd naar zijn oprichter Jean-Marie Dedecker. Dedecker wilde zich in eerste instantie aansluiten bij de N-VA maar dat mislukte als gevolg van een christendemocratisch verbod in het toenmalige verkiezingskartels van christendemocraten en N-VA. Dedecker besloot zijn eigen partij op te richten. Vervolgens ging de partij aan zijn eigen succes ten onder bij gebrek aan interne discipline en persoonlijke ambities.


De N-VA is uitgegroeid tot de grootste Vlaams nationalistische partij, de radicaalste partij is het Vlaams Belang. De LDD is er niet meer in geslaagd om federaal boven de 5% uit te komen. Dedecker deed met zijn lijst wel mee aan de gemeenteraadsverkiezingen vorig jaar (2018) waarbij hij de absolute meerderheid in de gemeenteraad haalde waardoor hij burgemeester van Middelkerke is geworden. Na dit succes werd hij als onafhankelijk kandidaat lijstduwer van de N-VA bij de komende federale verkiezingen.
 

Deze 3 partijen verkregen bij de federale verkiezingen in 2014 meer dan een derde van de stemmen gerekend over heel België. Gerekend over alleen Vlaanderen bijna 40% van de stemmen. Maar ook andere Vlaamse politieke partijen, met name de christendemocratische CD&V, hebben Vlaamse nationalisten onder hun trouwe stemmers. Het Vlaams nationalisme omvat naar een ruwe schatting de helft van de Vlaamse kiezers.
 
Het Vlaamse nationalisme is een politieke realiteit. Wat zullen de komende federale verkiezingen brengen? Zal het aantal van 40% kiezers bestendigd worden, zal het dalen of stijgen? Bij een dalende trend zal de confederalisering van België in de ijskast geraken. Bij bestendiging of stijging van het aantal Vlaams nationalistische kiezers zal de kans dat België ooit een confederatie wordt, een stuk groter worden.


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 19 oktober 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 60

 
Schipperskwartier, Antwerpen 1994
Welke politieke krachten gaan het lot van België bepalen? Die welke er op gericht zijn op het land bijeen te houden of die welke tot een opdeling leiden?  De trend is die van de Vlaams nationalistische krachten die het federale België uithollen ten gunste van een “Vlaamse soevereiniteit light”. Wallonië en Brussel zien zich als minderheid gedwongen om erin mee te gaan maar ze maken van de gelegenheid gebruik om de prijs voor de Vlamingen zo hoog mogelijk te maken.

De N-VA wil van een federaal België met een "Vlaamse soevereiniteit light" naar een confederaal België met volledige Vlaamse soevereiniteit.
“Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. Confederalisme staat hiermee in tegenstelling tot federalisme of een bondsstaat, waarbij het overkoepelende geheel - de federatie - onafhankelijk is. In een federatie is de federale grondwet het bindende element tussen de verschillende regio's terwijl in een confederatie elke staat een eigen grondwet heeft en de samenwerking wordt geregeld door het verdrag.” (Wikipedia: confederatie)
 

De N-VA formuleert het standpunt over een Belgische confederatie als volgt:
“Vlamingen en Franstaligen kijken verschillend naar de samenleving. De verschillende sociaal-economische realiteit leidt tot andere inzichten. Maar net omdat we andere oplossingen verkiezen, blokkeren we elkaar voortdurend. De Vlaamse kiezer krijgt daardoor al decennia niet het beleid waarvoor hij kiest.
Een federale kieskring zal dat niet oplossen. Partijen die daarvoor pleiten, verdelen bijvoorbeeld de zitjes al op voorhand tussen Vlamingen en Franstaligen. Ze behouden ook alle grendels op federaal niveau. Dat is allerminst een uitweg uit de blokkering. Overigens, vandaag houdt niets of niemand partijen die dat echt willen tegen om in Vlaanderen én Wallonië op te komen.

 

Willen politici uit beide landsdelen in overleg bepalen wat ze samen willen doen, dan is een confederatie de beste uitweg volgens de N-VA. Gaan ze daarin te ver of niet ver genoeg, dan heeft de kiezer altijd het laatste woord.
 

Die kiezer moet ook zelf kunnen bepalen wie aan het roer staat van zijn land. De N-VA pleit daarom voor een democratisch verkozen staatshoofd. Na een puur protocollaire overgangsperiode willen we de monarchie met het bestaande systeem van erfopvolging afschaffen” (N-VA standpunten)

Volgens de N-VA moet België een confederatie worden  met een gekozen staatshoofd, wat afschaffing van het huidige koningshuis betekent. Maar zoals alles in België alles op zijn tijd. De N-VA voorziet "een puur protocollaire" overgang en je weet natuurlijk nooit hoe lang zo een overgang gaat duren en waar die op uitdraait. In Belgische politiek is meer mogelijk dan men gewoonlijk denkt. 


(verschijnt elke vrijdag)