SOLDARITEITSHEFFING

 

"De Kamer steunt het idee van een solidariteitsheffing. Deze extra belastingaanslag zou moeten gelden voor bedrijven die profiteren van de hoge energieprijzen. Het is onduidelijk of zo’n heffing mogelijk is. Eerder vond het ministerie van Financiën het plan moeilijk uitvoerbaar." (Accountancy van Morgen)

Solidariteitsheffing is Haagse politieke “Newspeak” voor belastingheffing.

Newspeak is de taal van het dictatoriale regiem in het het boek 1984 van George Orwell. Een dictatoriaal regime dicteert de nieuwe woorden die de eigenlijke bedoelingen verbergt of zelfs ontkent.

De voormalige Noord-Amerikaanse president Trump en de tegenwoordige Russische president Putinski zijn er goed in.

De laatste dwong bij zijn eigen volk af dat een oorlog geen oorlog mocht worden genoemd maar een “speciale militaire operatie”.

In het democratische Nederland kan men van overheidswege nooit een woordgebruik afdwingen. Wat wel kan is woorden introduceren die sympathiek, warm of algemeen menselijk aandoen maar in feite de ware bedoeling verbergen.

Zo een woord is solidariteitsheffing. Door solidariteit te combineren met heffing wat gelijk staat aan verplichting wordt het het woord solidariteit ontkracht.

Men kan solidariteit niet opleggen net zo min als liefde. Solidariteit is een zaak van vrije wil.

Je kunt vragen om solidariteit. Je kunt solidair zijn met de ander uit medemenselijkheid, uit medelijden, uit het gevoel een gemeenschappelijk lot te delen en uit liefde maar niet als verplichting.

Wie solidariteit oplegt door middel van een heffing ontkracht de fundamentele betekenis van solidariteit namelijk het meeleven en delen uit vrije wil.

Solidariteitsheffing is een heimelijk woord voor belastingheffing of onteigening. De overheid verplicht je tot solidariteit, dat mag, daar is het een overheid voor, maar noem het geen solidariteit want dat is het niet.

OORLOGSBULLETIN 36. EXIT GROOTMACHT RUSLAND?

 

Bovenstaande door mij bijgewerkte kaart laat de geopolitieke toestand van vandaag zien. In de Sovjettijd (van 1945 t/m 1991) bestond de NAVO uit de donkerblauw gekleurde landen. Na de val van de Sovjet Unie kwamen daar de lichtblauw gekleurde landen bij. Sinds de oorlog komen daar de gestreepte landen Finland en Zweden bij. Oekraïne behoort de facto bij de NAVo sinds de oorlog. In feite voert Rusland tegen een de facto NAVO land.

Is Oekraïne in de oorlog tegen Rusland aan de winnende hand? Niemand die het durft te zeggen. Oorlogen zijn erg ongewis, veel propaganda, sowieso veel verwarring en Rusland is en blijft een moeilijk toegankelijk land.

In een blitz offensief heeft Oekraïne sinds eind augustus ongeveer twee Nederlandse provincies terugveroverd. Niettemin hebben de Russen nog altijd een-vijfde van Oekraïne in handen waaronder de Krim met een voor de Russen historisch belangrijke marine haven. Het is een belangrijke Russische toegang tot de Zwarte Zee.

Als we naar de kaart van Oekraïne kijken dan zien we dat de grote steden niet meer direct bedreigd worden door een mogelijke Russische verovering.

Zelfs Odessa wordt minder bedreigd dan voorheen mede dankzij het zuidelijk offensief van het Oekraïnse leger. Oekraïne zal dus waarschijnlijk een belangrijke toegang tot de Zwarte Zee behouden. In het noord-oosten ligt Charkov in bevrijd gebied, de hoofdstad Kiev is vrij en Lviv is onbedreigd.

De vernietigingskracht van het Russische leger met zijn raketten blijft veel schade aanrichten verspreid over heel Oekraïne. Wat Rusland daarmee wil bereiken behalve treiteren en kapot maken als een klein verwend kind, is niet duidelijk. Het lijken eerder tekenen van onmacht dan van kracht.

Het is net zoiets als de voortdurende primitieve raketten die Hitler Duitsland op Londen afstuurde. Niet bij machte om Engeland te veroveren stuurde hij vernietiging en dood. Puur terrorisme.

Stel dat er in de huidige situatie een wapenstilstand zou worden getekend dan zou Oekraïne nog altijd een indrukwekkend grote staat zijn aan de Oostflank van Europa met toegang tot de Zwarte Zee: Twee keer zo groot als Duitsland en net zo groot als Frankrijk of Spanje.

Dankzij de oorlog is Oekraïne de facto een NAVO staat in wording. Met Finland en Zweden als kandidaat NAVO leden heeft Putinski een nog machtigere NAVO bondgenootschap geschapen dan het voor de oorlog al was.

Dat is ronduit strategisch verlies. Het ziet er naar uit dat Rusland geopolitiek ernstig verzwakt zal worden aan zijn west flank met ook nog eens een ernstig beschadigd leger, een stagnerende economie en technologie en naar verwachting toenemende onvrede als gevolg van de "gedeeltelijke mobilisatie" die militair ook nog eens weinig voorstelt.

Putjinski is de oorlog begonnen om zijn land ter herstellen als grootmacht die het tijdens de Koude Oorlog was. Maar laten we eerlijk zijn. Het was meer de pretentie om een grootmacht te zijn dan werkelijkjheid. Het Sovjet rijk is ingestort omdat het dat niet kon zijn, economisch, politiek en technologisch niet. Putjinski heeft het tij niet kunnen keren.

Rusland zal de komende decennia zich op de schaal van grootmachten tevreden moeten stellen met een B-status, minder dan de A-status van de VS en China, ietsje meer wellicht dan de C-status van India en Brazilië.

OORLOGSBULLETIN 31. DE OLIGARCHEN VAN PUTINSKI

Mikhail Borisovich Khodorkovsky (1963) was met zijn oliebedrijf Yukos ooit een van de rijkste mannen van Rusland. Toen hij met zijn geld een hervormingsgezinde beweging opzette (lees een anti-Putinski beweging) was het snel met hem en zijn bedrijf gedaan. In 2003 werd hij op beschuldiging van fraude gearresteerd en uiteindelijk veroordeeld tot 9 jaar gevangenisstraf. Zijn gevangenisstraf werd op beschuldiging van wit wassen van geld verlengd tot 2014. Mede op verzoek van de Duitse minister Genscher werd hij in 2013 hij vrijgelaten. Hij leeft in ballingschap in Londen.

 

Sinds de Russische inval in Oekraïne op 24 februari jongstleden zoemt het woord oligarch rond, een woord dat in het westen lang in onbruik is geweest. Als het over Westerse rijken gaat, spreken we liever van magnaten of tycoons. Dat klinkt minder afkeurend dan oligarch dat verwijst naar het Oudgriekse woord oligarchie. Dat is een kleine groep van rijken en machtigen die op basis van erfelijkheid een stad of land regeren.

Russische Oligarchen zijn rijk geworden na de val van het communisme in de Sovjet Unie in de periode van de privatisering. Staatsbedrijven werden verkocht aan particulieren om aldus een markt te scheppen van privé ondernemingen die op hun beurt voor de markt produceren. De verkoop ging vaak gepaard met grove corruptie als vriendjespolitiek, onderhandse afspraken met politici en onbedoelde neveneffecten waardoor bedrijven alsnog in handen van enkelingen vielen.

In Roemenië kregen alle werknemers in een bedrijf een aantal in dat bedrijf. Vaak waren dat noodlijdende bedrijven waar slecht werd betaald en soms helemaal niet. Veel werknemers verkochten daarom hun aandeel waar ze niks van verwachtten. Het gevolg was dat enkelen zo bijna alle aandelen in bezit kregen en aldus het bedrijf overnemen.

Je moest natuurlijk wel weten wat je kocht. Veel staatsbedrijven waren al in zo een slechte staat dat ze onverkoopbaar waren en er zelfs de werknemers niks aan hadden ook al kregen ze het gratis voor niks. Zelfs de grond waar ze op stonden, was vanwege bijvoorbeeld vervuiling niet de moeite van het kopen waard. Ik heb afgedankte chemische fabrieken gezien in Albanië waar niks mee aan te vangen was. In Litouwen zag ik een fabriek voor de productie voor ouderwetse schakelkasten en in Oekraïne van huishoudelijke apparaten uit de jaren vijftig. Die fabrieken hadden geen enkele ontwikkeling doorgemaakt.

Maar er waren ook levensvatbare bedrijven die met enig inzicht in productie en markt tot een winstgevend bedrijf gemaakt konden worden. Communistische Staatsbedrijven met de altijd durende bijstand van de overheid waren “luie”bedrijven. Teveel personeel dat te weinig produceerde en wat ze produceerden was van slechte kwaliteit en bij gebrek aan investeringen ouderwets.

Eenmaal gemoderniseerd kon een voormalig staatsbedrijf al snel heel winstgevend zijn zeker als het ook nog eens het monopolie had in zijn sector. De vriendjespolitiek deed de rest. Putinski had als voormalig KGB'er meteen door hoe hij de oligarchen politiek aan zich kon binden en zich tegelijk verrijken. In plaats van dat rijkdom macht gaf, gaf politieke macht voortaan rijkdom.

Degenen die dachten zonder Putinski hun gang te kunnen gaan of zich tegen hem konden keren, kregen weldra een stevige les in nederigheid. Op grond van verzonnen belastingontduiking werden ze onteigend en op de koop toe gevangen gezet. Het bekendste geval is Chodorkowski , een olie oligarch en ooit de rijkste man van Rusland.  Zijn bedrijf is onder vrienden van Putinski verdeeld en hijzelf na gevangenschap in Rusland leeft nu in ballingschap. Hij mag blij zijn dat hij nog leeft.

Met sancties tegen de kring van oligarchen rond Putinski hoopt het Westen de ring rond Putinski te doorbreken. Dat zal echter moeilijk gaan. Slechts een enkeling die al in het buitenland woont, laat kritische geluiden horen. Hij of zij is echter nooit meer zijn leven zeker.

OORLOGSBULLETIN 28. HOE PUTINSKI OEKRAÏNE WIL KORTWIEKEN.

 

Met de veroverde gebieden De Krim, de zuidelijke onderbuik van Oekraïne met controle over de Zwarte Zee kust  en de oostelijke gebieden Luhans en Donetsk is Oekraïne geopolitiek en economisch al flink gekortwiekt. Het zou kunnen dat Rusland een lijn wil trekken van Kharkiv tot Kherson.

Door Oekraïne voor een Naziland te houden, maakt Putinski impliciet een vergelijking met Nazi Duitsland, een Duitsland dat in Russische ogen nooit helemaal is weggeweest. Duitsland is na de Tweede Wereldoorlog herrezen uit de as van de oorlog en opnieuw het machtigste land van Europa geworden, economisch niet militair. Het is feitelijk een manke wereldmacht. Als Duitsland over eigen kernwapens zou beschikken zoals Frankrijk en Engeland dan zou het ook aan de tafel van de VN Veiligheidsraad mogen zitten en dat zou het Kremlin angst aanjagen.

In feite is Rusland met zijn oorlog tegen Oekraïne bezig het machtige Duitsland en in het verlengde daarvan de EU en de NATO in toom te houden. Zo een machtig Duitsland met op Europees grondgebied een bondgenoot als Oekraïne is voor de Russische machthebbers een angstaanjagend beeld. In hun ogen een bedreiging van hun veiligheid want Duitsland is en blijft een gevaar voor hun bewegingsvrijheid in Europa.

Een bedreiging ook van hun wereldbeeld. Het idee is zo bedreigend dat het voor Putinski reden is om een oorlog te beginnen tegen Oekraïne. Het land moet voor eens en altijd gekortwiekt worden zodat het niet langer een machtig bondgenoot van Duitsland en van Europa kan zijn. Tot zolang gaat de oorlog in ieder geval duren.

Tot hoever moet Oekraïne dan gekortwiekt worden? Dat is een geopolitiek kwestie. Wanneer kan Oekraïne een ongevaarlijke bondgenoot van Duitsland en in het verlengde daarvan van de EU zijn? Als het de helft van zijn grondgebied kwijt is? Zou kunnen. Oekraïne is twee keer zo groot als Duitsland maar heeft maar de helft van het inwoneraantal van Duitsland. De poging tot inname van Kiev wijst erop dat het oorspronkelijke plan van Putinski was om minstens de helft van Oekraïne inclusief de hoofdstad Kiev in te nemen.

Daarmee zou hij min of meer een verdeeld Duitsland van na de Tweede Wereldoorlog hebben geschapen. Een Oost-Oekraïne met de hoofdstad Kiev en een West-Oekraïne met als hoofdstad Lviv. Dat plan is mislukt. Putinski is nu bezig aan plan B. Dat is de verovering van de pseudo onafhankelijke republieken Donbas en Luhansk, het behoud van de Krim uitgebreid met in het zuiden aansluiting bij Odessa. De aansluiting is tot Odessa is tot nu toe mislukt. Voorlopig ligt de grens bij Kherson en die wordt bedriegd door Oekraïne.

De verovering van Donbas en Luhansk geeft Rusland de mogelijkheid om het de rest van Oekraïne zo moeilijk te maken dat het eerder een last is voor Duitsland en de EU dan een sterke bondgenoot. Dat is nu al het geval. Oekraïne in oorlog met Rusland brengt hoge kosten mee voor de EU maar ook voor Rusland zelf. De vraag is hoe lang houdt Rusland dat vol? Met de Krim en aansluitende kustgebieden in handen heeft Rusland controle over de Zwarte Zee. Een controle die het hoe dan ook zal moeten delen met Turkije. Dat is dan weer een troost en vergeet niet Turkije is hoe dan ook een NAVO land en daar wil Putinski echt niet mee in oorlog raken.

(wordt vervolgd)

OORLOGSBULLETIN 27. "DENAZIFICATIE" OEKRAÏNE

Putinski wil met zijn "denazificatie" van Oekraïne in de heldhaftige voetsporen van vadertje Stalin treden die immers Duitsland heeft gedenazificeerd. Zelfs de censuur en de propaganda van Stalin kopieert hij.

 

Ik ben opgegroeid met “Kremlin watchen”. Dat was in de tijd van de Koude Oorlog toen je nooit zeker wist wat het Kremlin van plan was in eigen land, de omringende Europese vazalstaten en de wereld. Bij gebrek aan een vrije pers, de krant “Pravda” (Waarheid) was de spreekbuis van het communistisch regime, vond er geen waarheidsvinding plaats. Interviews met politieke leiders waren geregisseerde toneelstukken.

Of ze de waarheid spraken, was nooit zeker. Het regime hield ervan om nooit het achterste van zijn tong te laten zien, niet bij zijn eigen burgers niet bij de buitenwereld. Het gevolg was dat een groep specialisten in het Westen zich bezig hield met elke beweging en ieder woord van de machthebbers in het Kremlin om te achterhalen wat hun snode plannen waren en dat waren ze.

Met Putinski is de het “Kremlin watchen” weer terug. De ware bedoelingen van zijn oorlog die geen oorlog mag heten kunnen we slechts weten door zijn woorden en van zijn ondergeschikten zorgvuldig te wegen. Volgens Putinski en zijn lakei Lavrov heeft de oorlog die geen oorlog mag heten tot doel “denazification and demilitarization in the sense that there should be no threat to our security, no military threat from Ukraine's territory, and this objective remains," aldus Lavrov.

Wat bedoelt het Kremlin met "denazificatie"? Is het een codewoord en zo ja  waarvoor dan? Dat Oekraïne geen naziland is, weet iedereen ook Putinski. Waarom spreekt hij dan toch van “denazificatie”?  Is dit voor binnenlands gebruik bedoeld? De strijd tegen het Nazisme in de Tweede Wereldoorlog wordt in Rusland nog altijd beschouwd als een heroïsche strijd waarin vaderland Rusland veel heeft geleden.

Waarom onder vadertje Stalin, die niet lette op een dode meer of minder, zoveel miljoenen doden zijn gevallen tijdens de Tweede Wereldoorlog is nooit onderzocht in Rusland. Groepen die in de jaren tachtig van de vorige eeuw vragen stelden over het oorlogsbeleid van Stalin, zoals het gevangen zetten van teruggekeerde krijgsgevangenen, zijn door toedoen van Putinski van het toneel verdwenen.

Hoe dan ook. Door van “denazificatie van Oekraïne” te spreken maakt hij indirect de Russische burgers duidelijk dat het gaat om een langdurige oorlog die veel levens zal vergen. Maar om het ook weer niet al te erg te maken, wordt het geen oorlog genoemd maar een speciale militaire operatie. Propagandistisch gesproken hebben we te maken met een tweesnijdend zwaard: het wordt erg maar ook weer niet zo erg. Zo houdt Putinski zijn burgers in de limbo. Je weet niet waar het op uitdraait.

(wordt vervolgd)
 

OORLOGSBULLETIN 24

 

Het geval Putinski vind je aardig beschreven in het gemakkelijk te lezen boekje “We moeten het even over Poetin hebben”, Prometeus uitgave, Amsterdam 2022. In 156 pagina’s grote letters vertelt Galeotti (1965) wetenswaardigheden over het doen en laten van Putinski als ook over de hem omringende hofhouding die een vergelijking met een maffia familie kan doorstaan.

Galeotti werkt bij het Instituut voor Internationale Betrekkingen in Praag en is verbonden aan het Nederlandse platform Raam op Rusland. Uit het boekje blijkt dat hij op verscheidene niveau’s contacten heeft met personen die op de een of andere manier een inkijkje hebben in het Kremlin, het centrum van de macht.

Natuurlijk kan ook hij niet achterhalen wat Putinski's plannen nu precies zijn met zijn oorlog in Oekraïne. Dat is een tactisch en strategisch geheim van de Grote Baas zelf waar zelfs zijn meeste naaste medewerkers hoogst waarschijnlijk geen weet van hebben. In zijn bijna bovennatuurlijke positie als Tsaar Dictator van Rusland kan hij niemand vertrouwen zelfs zijn eigen familie niet en dus zeker zijn maffiafamilie niet.

Onder dergelijke omstandigheden leven en werken vormt op den duur elke man en dus ook Putinski. Een van zijn tolken zei over hem dat “hij er emotieloos uitziet, alsof niets hem werkelijk raakt, alsof hij zich nauwelijks bewust is wat er om hem heen gebeurt. Alsof hij weinig aandacht aan deze mensen besteedt. Alsof hij versleten is … Hij is geïsoleerd, zit in een val.” (blz. 145) . Of hij daar uit wil komen, weet niemand al zijn er geruchten dat hij een opvolger aan het zoeken is, vermoedelijk een kopie van hemzelf.

Rusland is geen supermacht zoals de VS, geen grote mogendheid en zelfs geen mogendheid zoals Duitsland, Frankrijk of Engeland. Economisch en cultureel gezien is Rusland een derde Wereldland met Moskou als waterhoofd. Putinski denkt daar anders over. Hij vindt dat Rusland wel degelijk een grote mogendheid is maar dan wel volgens zijn negentiende eeuwse opvattingen, dat wil zeggen dat ze moet beschikken over een invloedssfeer, bufferstaten en juwelen in de kroon.

“Toen Poetin bijvoorbeeld Oekraïne en Georgië strafte voor hun vermetelheid dichter in de buurt van het Westen te komen, deed hij dit minder om praktische redenen en meer omdat hij niet kon verdragen ze ‘verloren’ te zien gaan.” (blz. 67) Daarom voert Putinski ook geen oorlog tegen Oekraïne, je kunt geen oorlog tegen je eigen land voeren, wel een burgeroorlog maar dat is het ook niet. Misschien een halve burgeroorlog? 

Dat hij spreekt van een “speciale militaire operatie” wijst erop dat hij wel degelijk beseft dat het een geen gewone oorlog is. Het lijkt op onze oorlog tegen de rebellen in Nederlands Indië na de Tweede Wereldoorlog. Dat mocht ook geen oorlog heten maar "politionele acties" bedoeld om de oude orde van voor de Tweede Wereldoorlog te herstellen. Daar lijkt de speciale militaire operatie van Putinski ook op. Hij wil de oude Russische orde herstellen, die van de Sovjet tijd en ervoor. 

Ik denk niet dat hem dat gaat lukken net zo min als onze politionele acties in Nederlands Indië ook maar enige kans van slagen hadden. Je kunt de oude orde niet restaureren. Niet alleen ben jezelf veranderd, maar vooral de ander is veranderd, de hele wereld is veranderd en daar heeft Putinski geen rekening mee gehouden. Deze misrekening zal helaas veel levens, bloed, tranen en geld kosten.  

OORLOGSBULLETIN 23

 

President Zelenksi van Oekraïne (in midden) ontvangt in het Mariinski paleis in Kiev vier Europese leiders die hem het kandidaatlidmaatschap van de EU beloven uit solidariteit met de strijd van Oekraïne voor Europese waarde.

Hoera, Rutte is door de bocht. Oekraïne mag nu ook van hem kandidaat lid worden van de Europese Unie. Hij had er nog zo gewaarschuwd dat er regels en procedures zijn voor het kandidaat lidmaatschap maar het mocht niet baten. Het geopolitieke en symbool-politieke inzicht van Duitsland, Italië en Frankrijk is groter en belangrijker gebleken dan het benepen beleid van Rutte.

Ik ben er blij mee. Waarom zouden we een land dat zich sinds 2014 ten koste van mensenlevens inzet om bij het democratische, vrije Europa te horen in plaats van bij het Russisch imperium van Putinski geen kandidaat lid mogen worden van de EU? Omdat ze nog niet aan alle voorwaarden voldoen zoals minder corruptie, onafhankelijke rechters en nog meer wensen die in vuistdikke EU handboeken staan. Is de oorlog niet het maximale bewijs dat ze van goede wil zijn of is ook dat niet genoeg? Zelfs niet als die goede wil tot zoveel bloed vergieten leidt als nu het geval is?

Ik ben nooit enthousiast geweest voor Frau Ursula von Leyen als voorzitter van de Europese Commissie maar toen ze tot verontwaardiging van veel Nederlanders het waagde naar Kiev af te reizen om president Zelenski van Oekraïne een hart onder de riem te steken met de belofte dat zijn land kandidaat lid van de EU kon worden, sprong mijn hart van vreugde. Onder het geblondeerde zorgvuldig gekapte haar zit een politiek licht met een menselijk gezicht. Dat is meer dan wat van Rutte en Hoekstra gezegd kan worden. Dat zijn rekenmeesters eerste klas, een type politieke leiders dat alweer geruime tijd de dienst uitmaakt in de Nederlandse politiek.

Sinds 24 februari heeft Rusland bijna 100 miljard verdiend aan de verkoop van olie en gas aan Europa. De helft van het Russische federale budget. Oekraïne wordt kapot geschoten met hulp van Europees geld. Alle Europese presidenten en eerste ministers zouden alleen al om deze reden moeten vertrekken. Zij moeten de schuld van dit grote fiasco op zich nemen. Als zij dat niet doen, wie dan wel?

Ondertussen sluit Gazprom stukje bij beetje de gaskraan. Duitsland krijgt al minder geleverd en nu ook Italië. Gas en olie worden onbetaalbaar en wat doen we in Nederland? Kunnen we nog lang op onze reuzengasbel blijven zitten? Wie zal het zeggen? 

Staatssecretaris Vijlbrief gedraagt zich als een ambtenaar die zich schuilhoudt achter rapporten met als mantra de veiligheid voor de bewoners van de regio. Daar heeft hij gelijk in maar het zou hem sieren als hij nou net dat punt ferm zou aanpakken, met fantasie, beleid en moed.  Dat zal wel niet gebeuren. Zijn politieke maatje minister Jetten laat met een politiek gebroken hart nu toch de kolencentrales op 100% draaien.

OORLOGSBULLETIN 22

President Daniel Ortegaski van Nicaraga ontvangt president Vladimir Putinski op het vliegval van Managua in 2014. Toen al stond Ortegaski achter de Russische bezetting van De Krim.

 

Dat in Latijns Amerika anders wordt gedacht over de Russische oorlog in Oekraïne heb ik eerder gesignaleerd in een van mijn oorlogsbulletins. Een verklaring is dat de vijand van mijn vijand mijn vriend is. Aangezien Rusland, zij het indirect de vijand is van Amerika, maakt dat van Rusland voor veel Latino's een vriend. In de ogen van vooral linkse Latijns Amerikanen is Noord Amerika de grote boosdoener en zelfs de oorzaak van veel ellende in Latijns Amerika.

Historisch is Cuba het beste voorbeeld van linkse vijandschap tegenover de VS die overigens wederzijds is dankzij de aanmoedigingen door de honderduizenden Cubaanse vluchtelingen die een wijkplaats gevonden hebben in de VS. De ironie is dat deze zelfde vluchtelingen het Cubaanse regime op de been houden met geld en goederen dat ze naar achtergebleven familieleden op Cuba sturen.

Een nieuw al hoewel niet verrassend voorbeeld van vriendschap met Rusland en vijandschap met de VS is het Midden Amerikaanse land Nicaragua waar de voormalige links revolutionaire Sandinist Daniel Ortega met zijn vrouw de dictatoriale scepter zwaait. Deze linkse avonturier die verknocht is aan de macht probeert in de voetsporen te treden van zijn voormalige leermeester, de inmiddels overleden Cubaanse dictator Fidel Castro.

Deze leermeester nodigde na de door de Amerikaanse CIA gesteunde mislukte Varkensbaai invasie op Cuba (1961), de Russen uit om kernraketten op Cuba te stationeren. Toen de Amerikanen lucht kregen van deze provocatie, de Koude Oorlog was nog in volle gang, zette toenmalig president Kennedy de zaak op scherp door Russische schepen met raketten op weg naar Cuba in de Caraïbische zee aan te houden (1962). De wereld hield even de adem in totdat de Russische president en partijleider Chroejstsjov besloot in te binden. 


Ortega gaat niet zover maar het is en blijft een provocatie van de VS en in het kielzog de Europese Unie om Rusland uit te nodigen om troepen te stationeren in Nicaragua. Decreet 10-2022 machtigt de toegang van het Russische leger om "patrouille"-werkzaamheden uit te voeren aan de Caribische en Pacifische kusten van Nicaragua. Goedkeuring wordt gegeven aan de aanwezigheid van 80 Russische soldaten die, samen met het Special Operations Command van het Nicaraguaanse leger, zullen deelnemen "aan de uitwisseling van ervaringen en trainingsoefeningen in humanitaire hulpoperaties", terwijl nog eens 50 Russische soldaten zullen meewerken met leden van de Naval Force, Air Force en het Broadcasting Corps, in wat Managua een "uitwisseling van ervaringen en operationele communicatie met schepen en vliegtuigen van het Nicaraguaanse leger noemt in de strijd tegen drugshandel en misdaad. Hieraan is de toestemming toegevoegd voor Russische schepen en vliegtuigen om Nicaraguaans grondgebied te betreden.

Sergio Ramirez, schrijver en voormalige vice-president onder dezelfde Ortega, zegt dat Rusland "geen effectieve bondgenoot is voor Ortega", aangezien het "een papieren tijger" is die "speelt de grote supermacht te zijn omdat het kernkoppen heeft" . Wat kan hij (bedoeld wordt Putinski) Ortega meer bieden dan bussen die het volgende jaar kapot gaan?", spotte de schrijver. 

Dus wat heeft Nicaragua baat bij zijn relatie met Poetin? "Vrijwel niets", zegt analist Cajina. “De commerciële uitwisseling tussen Nicaragua en Rusland is onbeduidend. Wat de eerste geeft aan de tweede, in diplomatieke termen, is van weinig waarde in de mondiale context. En ook de kritiek van Moskou op de sancties van de Verenigde Staten tegen Nicaragua weegt niet door, zegt hij. Ortega blijft echter brandstof toevoegen aan het vuur van de spanning met Washington. aldus Carlos Salinas Maldonando in El Pais Internacional van 11 juni 2022.

58. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. OORLOG OF KLIMAAT?

De website 'petities.nl' is zelfs een campagne gestart om het Gronings Gas weer volop te gaan winnen.

 

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat we keuzes moeten maken die veel verder gaan dan we voor 24 februari konden bedenken. Op die datum begon Rusland een aanvalsoorlog tegen Oekraïne, een land in het hart van Europa, groter dan Frankrijk en bijna twee keer zo groot als Polen en Duitsland. Dat land heeft gekozen voor aansluiting bij Europa en dat zint de Russische leider Putinski niet. Hij vindt dat Oekraïne van Rusland is of ze dat nu willen of niet.

De oorlog legt pardoes zwakheden van het Europese economisch groeimodel bloot, die is gebaseerd op goedkope energie, goedkope voedselproductie en consumptiegoederen. Met de goedkope energie is het gedaan en er is nog lang niet genoeg alternatieve energie beschikbaar die overigens ook niet goedkoop is. Kerncentrales zijn een optie maar de bouw kost veel tijd en geld. De aanpassing van het elektriciteitsnet aan de elektrificatie van Nederland gaat tientallen miljarden kosten.

De voedselproductie wordt bedreigd door de oorlog en door maatregelen vanwege stikstof. Net als met het klimaat zijn we hier in een maatschappelijk conflict beland met de inzet van wetenschappelijke verklaarde verschijnselen en vastgelegde  uitgangspunten. Hoe moet je wetenschappelijke resultaten bezien in verhouding tot de werkelijkheid? Geen nieuw vraagstuk maar nu actueler dan ooit. Mens en maatschappij puur vorm geven volgens wetenschappelijke uitkomsten is niet alleen onmogelijk maar ook onmenselijk.  

Het ziet er naar uit dat het gedaan is met China als goedkope werkplaats voor van alles en nog wat het Westen nodig heeft. De Russische inval heeft duidelijk gemaakt dat teveel afhankelijkheid van een land politiek levensgevaarlijk is. Het Westen zal meer zelf moeten gaan maken en dat zal altijd duurder zijn dan wat uit de werkplaatsen met goedkope arbeidskrachten uit China komt.

Europa heeft zich met zijn voortvarende klimaat wetgeving klem gezet wat betreft goedkope energievoorziening. De transitie kan nog vele jaren gaan duren en er zijn geen “klimaatvriendelijke” noodmaatregelen mogelijk om die te versnellen. Wat nu? Toch maar kolencentrales laten draaien en gas uit de grond halen? Ik ben benieuwd hoe lang Nederland het volhoudt om zijn gasvoorraden niet aan te spreken nu Putinski langzaam maar zeker de gaskraan dichtdraait voor Duitsland, Italië en Nederland. 

Hoe je het ook keert of wendt het is gedaan met ons economisch groeimodel gebaseerd op goedkope energie. Dat betekent dat we in de komende jaren armer zullen worden. Ik heb het CDA staatssecretaris van Gennip al horen zeggen. Hoe arm is moeilijk te voorspellen maar er vloeien nu al miljarden ons land uit vanwege de hoge gas en olieprijzen.

Naschrift: Minister Jetten heeft eergisteren besloten dat de kolencentrales weer voor 100% mogen draaien. Gas-staatssecretrais Vijlbrief blijft het voorbeeld van de koppige bestuurder die net als een gummi poppetje pas begint te piepen als je er héél erg had op drukt.
 

OORLOGSBULLETIN 20

 

Vandaag is het drie maanden en 16 dagen geleden dat het Russisch leger van Putinski Oekraïne binnenviel. De VS voorspelde de inval, de rest van de wereld keek ongelovig toe, ook West Europa. Putinski maakte met zijn inval een einde aan een een lange periode van vrede en welvaart in Europa, zo lang dat jongere generaties niet eens meer wilden weten van een mogelijke oorlog op Europees grondgebied.

Nu is het dan zover en hoe! Miljoenen vluchtelingen zijn op drift geraakt in Europa, vluchtelingen waar we onze handen vol aan hebben. Intussen maakt het Russische leger steden en dorpen met de grond gelijk met als gevolg miljarden aan economische schade om over de geestelijke schade maar niet te spreken. Miljoenen mensen zijn getraumatiseerd, gezinnen verwoest en de toekomst van een hele generatie letterlijk kapot gemaakt.

De collaterale schade is al even groot. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog staat de zorgvuldig opgebouwde welvaart op het spel als gevolg van de dramatisch gestegen energieprijzen. De daarop volgende oorlogsinflatie dreigt van de Europese economie een gelatinepuddinkje te maken dat gevaarlijk heen en weer wiebelt om uiteindelijk in te kakken.

Dat laatste dringt maar moeilijk door tot onze politieke leiders. Ze zijn niet klaar voor een dergelijke uitdaging. Dat kan ook moeilijk. Het zijn stuk voor stuk mooi weer politici gewend als ze zijn aan voorspoed en vrede. Ze hebben niet geleerd om te gaan met een oorlog, het volk te leiden, om te gaan met moeilijke keuzes en een einde aan luxe sprookjes. Ze wachten liever af. Het kabinet Rutte VI is daar een mooi voorbeeld van. Hun daadkracht is nul of het nu om gas, elektriciteit, koopkracht, wapenleveranties of wat dan ook gaat. Ze staan nog afgestemd op de oude golflengtes van energietransitie, maakbaar klimaat, stikstof, smsjes van de premier enz.

De meesten weten ook niet hoe ze om moeten gaan met een dictator als Putinski. Macron vertrouwt op zijn oude Franse instincten en denkt dat hij namens Europa en de wereld vredestichter kan zijn. Hij is met zijn rol in de wereld bezig, een kleine Napoleon te spelen. Bondskanselier Scholz kan maar met moeite afscheid nemen van de naoorlogse Duitse vredespolitiek. Hij staat voor het dilemma om in Putisnki al dan niet een Russische uitgave van Hitler te zien, die immers net als Putisnki een agressor van formaat was ten koste van zijn eigen volk.

Onder de Europese bevolking daarentegen is de solidariteit met de Oekraïners groot zelfs in een voormalig neutraal land als Oostenrijk tref je op de metrostations in Wenen oproepen aan tot tot hulp aan de Oekraïnse vluchtelingen. De bevolking lijkt daarmee meer reserves te hebben om de nieuwe situatie het hoofd te bieden dan de politici.

De enige uitzondering is gek genoeg de Oekraïnse president Zelenski. De oorlog heeft in een handomdraai van hem een weifelende president tot een politiek leider van formaat gemaakt. Als een Mozes neemt hij zijn volk aan de hand en loodst ze door de zwaarste tegenslagen heen, links en rechts bemoedigend, Europese mooi weer politici wakker schuddend, zijn leger steunend door om wapens te bedelen, de Europese Unie onder druk te zetten en dictator Putinski tactisch en strategisch het hoofd te bieden. Zelenski is oorlogsproof gebleken dat is meer dan je van andere Europese politici kunt zeggen.
 

OORLOGSBULLETIN 18

 

In een reportage van de VPRO spreekt een uit Wit Rusland naar Litouwen gevluchte jonge vrouw over hoe zij naar Rusland kijkt. Volgens haar is een van de problemen van De Russen dat ze nooit hebben afgerekend met het duistere Stalin verleden en de Duitsers wel met het Nazi verleden. In Duitsland zijn Nazi’s veroordeeld voor hun misdaden en de staatsinstellingen gedenazificeerd. Rusland is nooit gedestaliniseerd.

Het verschil is dat Duitsland zijn oorlog verloren heeft en Rusland gewonnen. Het verlies van de oorlog dwong de Duitsers, aangemoedigd door de geallieerden verantwoording af te leggen over wat ze de wereld hadden aangedaan met hun oorlog en misdaden. Stalin daarentegen liet zich kronen als de Grote Overwinnaar en kon zo zijn misdaden ongehinderd voortzetten, niet alleen in eigen land maar ook in de Sovjet satellietstaten zoals de honger-genocide (Holodomor) in de jaren dertig van de vorige eeuw waarbij naar schatting tussen de 2,5 en 7,5 miljoen Oekraïners omkwamen. Terwijl het Nazisme voortaan tot het rijk van het kwaad behoorde, kon dankzij Stalin het communisme met al zijn misdaden voortwoekeren.

De enige die ooit de moed heeft gehad om min of meer met Stalin af te rekenen was Chroesjtsjov overigens zelf ook lang mededader aan de Stalinistische massa executies bij regionale zuiveringen. In een geheime toespraak op een partijcongres in 1956 klaagde Chroejstsjov de extreme persoonsverheerlijking van Stalin aan alswel zijn misdaden tijdens de Grote Zuivering waarbij meer dan 50.000 regionale functionarissen werden geëxecuteerd.

Die onthulling en veroordeling had verder geen vervolg voor de staatsinstellingen en de toenmalige medewerkers van Stalin. De leugenachtige rechterlijke macht, de KGB, de geheime politie, de politie, het leger, de al even leugenachtige media enz. konden doorgaan alsof er niets was gebeurd.

Pas met de val van de muur (1989) en het Sovjetrijk leek het erop dat er eindelijk een beweging op gang te komen die de waarheid over het Stalinistische communisme  openlijk aan de kaak zou gaan stellen. Maar dat gebeurde uiteindelijk niet. President Jeltsin besefte niet dat een democratie gebouwd moet worden op waarheid en rechtvaardigheid. Ook hij liet na om de staatsinstellingen te destaliniseren.

Erger nog hij stelde zijn vertrouweling Putinski, de voormalige KGB’er, die tot grote hoogte was opgeklommen in de Petersburgse bureaucratie, als zijn opvolger voor. Deze reactionair van het zuiverste water zag zijn kans schoon om zichzelf en zijn voormalige KGB vriendjes te rehabiliteren maar ook de basis te leggen voor een herrijzing van het imperiale Sovjet-Tsarenrijk. En net als in 1917 tijdens de Kerenski periode (1917) kreeg ook nu de democratie geen kans. Zou de val van Putinski als gevolg van zijn misrekening met de inval in Oekraïne dan eindelijk het begin kunnen zijn voor het Russische volk om af te rekenen met het verleden om alsnog een waarachtige democratie op te bouwen? 

OORLOGSBULLETIN 17

 

Het ziet er naar uit dat de Russen er dan uiteindelijk ten koste van totale vernietiging Marioepol toch hebben weten te veroveren. Zelfs de Romeinen gebruikten niet zoveel vernietigingskracht om het dappere Gallische dorpje van Asterix en Obelix in te nemen! Maar het is een pyrhus overwinning want voor de rest is het Russische leger zo goed als vastgelopen. Charkow, de tweede stad van het land, hebben ze moeten opgeven en of ze er in zullen slagen om de verdedigingslinies van Oekraïne te doorbreken in de Donbas is maar de vraag. Voorlopig houdt het Oekraïnse leger stand.

Het puntenvoordeel is voor Oekraïne want niet alleen houdt het leger houdt stand tegenover de Russische vernietigingskracht (1200 punten) maar ook de bevolking (1000 punten) en president Zelensky met zijn regering (nog eens 1000 punten). Wie had dat gedacht aan het begin van de oorlog? Dachten we niet allemaal dat Oekraïne onder de Russische overmacht en schaakmeester Putinski achter zijn computerschermen niet meteen al of dan tenminste na een paar weken door de knieën zou gaan?

Hoe anders is het gelopen! Een president van Stavast als Zelensky blijft niet alleen overeind tegenover Putinski maar overvleugeld hem op alle fronten. Putinski werd van schaakmeester een verloren amateurtje die met bluf dacht weg te komen. Zijn leger is ook bluf die als een ordinaire roversbende onschuldige burgers van hun fiets schiet. Het is een herhaling van het MH 17 drama. Rusland is onder Putinski een land zonder eer en en geweten geworden, een land van lafaards en moordenaars.

Zouden ze dat door krijgen in het Russisch parlement, de zogeheten volksvertegenwoordiging die door Putinski is veranderd in een marionettentheater die geloven in hun eigen praatjes. Als dat eens zou kunnen. Dan zou de weg alsnog vrij kunnen komen die tot de val van Putinski kan leiden. Dat leert immers de geschiedenis. Vrienden van de dictator zelve zullen hem een mes in de rug steken.

Zover is het (nog) niet en of het zover zal komen, weten we niet. En als het zover komt, weten we ook niet wie de Grote Mislukte leider zal opvolgen. Het kan best zijn dat het van kwaad tot erger gaat en daarom moeten we waakzaam blijven. Niet alleen onze stralende Wopke moet overeind blijven maar het hele Westen met voorop uiteraard Yankee Joe Biden en Moeder Ursula, want die heeft ondanks haar Duitse afkomst, toch maar mooi de juiste toon gevonden om Europa door het moeras van Russisch gas en olie te leiden. Tot ieders verrassing - ook de mijne - verdient ze haar sporen in deze tijd.

OORLOGSBULLETIN 16

Wopke H. , de veroveraar van vrede en veiligheid op de slechte Russen.

 

Zoals eerder gezegd, Yankee Joe Biden is een beminnelijke president met een brede smile en wijs grijs haar. Wat kun je zeggen van president Zelensky? Dat hij een begaafd spreker is, een uitstekend leider van een land in crisis, moedig, genereus en menselijk? Hij is een man uit een stuk zoals die maar zelden op het wereldpolitieke toneel verschijnen. Net zoals Churchill geboren leek te zijn voor Engeland in oorlogstijd.

Maar wat moeten we met Putinski aan, een voormalig Sovjetspion die in de politiek is terecht gekomen? Wat dat betekent, kunnen we dagelijks zien in Oekraïne. Hij is een Sovjet-reactionair met een machtsdroom verloren aan veel te grote tafels en machteloze computerschermen. Een pseudo leider die niet eens contact kan leggen met mensen.  Als het niet zo triest was, zou je er om kunnen lachen.

Wat speelt er in zijn spionnenhoofd af? Dat vragen wereldleiders en pers zich al tijden af. In ieder geval wil hij Oekraïne veroveren en misschien droomt hij er nog steeds van om de Baltische staten weer bij Rusland te voegen en wie weet wat nog meer voor onzalige plannen hij heeft. Ondertussen zien we over het hoofd dat hij met hulp van de oorlog in Oekraïne een heuse dictator is geworden.

Dankzij hem is Rusland -althans voorlopig-  verloren voor de democratie, de waardigheid van de mens, de vrijheid van vereniging en meningsuiting, de vrije pers enz. Putinski heeft van Rusland een ordinaire dictatuur gemaakt op basis van een zelf in elkaar gefabriekte pseudogeschiedenis. Dat krijg je als spionnen zich met politiek gaan bemoeien.

Niemand weet voor hoelang Rusland verloren zal zijn voor de democratie, ook niet na de verdwijning van Putinski uit het Kremlin. Of dat binnen afzienbare tijd gaat gebeuren, weten we niet. Het hoofd van de Oekraïnse inlichtingendienst heeft verklaard dat het proces van de val van Putinski al onontkoombaar en onomkeerbaar op gang is gekomen. Ik help het hem geloven maar eerst zien.

In Nederland hoor ik links en rechts ongeruste waarschuwingen dat we Putinski niet in de hoek moeten drijven. Hij moet ergens heen kunnen met zijn onberekenbare rattengedrag. Maar hoe pak je dat aan. Een rat jaag je in zijn hol om hem daar zo nodig te vernietigen. Dat kan in dit geval niet.

Wat moeten wij in het Westen doen om te voorkomen dat hij in het nauw komt? Oekraïne bevelen dat het vrijwillig land en steden afstaat aan Rusland? Het Oekraïnse leger overleveren aan het Russische leger door geen wapens meer te sturen? Geen financiële hulp meer bieden zo dat het land economisch instort? 

Bovendien, wie drijft wie in de hoek. Is het P. niet zelf die zich met zijn acties in een hoek drijft? Kijk naar wat neutrale landen als Zweden en Finland nu doen. Ze worden lid van de NAVO omdat P. Oekraïne is binnengevallen. Moeten we die landen maar niet toelaten tot de NAVO?  Ik heb vertrouwen in Yankee Joe Biden en Zelensky. Zij weten beter dan wie ook hoe ze Putinski moeten aanpakken.

Met enige trots kan ik melden dat Wopke alsnog in Kiev is geweest, op bezoek bij Zelensky. Hij heeft meteen onze eigen ambassade heropent.  Rutte heeft inmiddels het Oekraïnse parlement toegesproken, weliswaar per zoomverbinding maar dat telt ook. Per slot van rekening heeft die man het razend druk met Kaag aan zijn zijde.  Nederland telt weer mee op het internationale toneel.

Daarom draag ik aan deze twee grote helden het zesde couplet van ons volkslied op:

Mijn schild ende betrouwen
zijt Gij, o God mijn Heer,
op U zo wil ik bouwen,
Verlaat mij nimmermeer.
Dat ik doch vroom mag blijven,
uw dienaar t'aller stond,
de tirannie verdrijven
die mij mijn hart doorwondt.

Tot slot een oproep aan alle landgenoten om minder gas en stroom te gebruiken.  In het Financieel Dagblad las ik dat als we bereid zijn een graadje kouder te wonen en te werken, de Russische schatkist 165 miljoen Euro minder zal hebben! Bedenk als goed vaderlander dat alle beetjes helpen, hoe klein en weinig ook.

OORLOGSBULLETIN 13

 

Al vanaf het begin van de overval op Oekraïne door Putinski staan deze twee posters op mijn blog bij wijze van oproep tot een boycot.

Tot vermaak van het publiek is dagenlang gespeculeerd over de vraag wat Putinski zou zeggen op maandag 9 mei Putinski day, de dag dat Rusland zijn overwinning op Nazi Duitsland viert. Het is niet zoals in het Westen een dag van verzoening, een herdenking van alle slachtoffers, maar een dag van Nationalistische Pathetiek met veel soldaten en tanks.

Nu weten we dan eindelijk dat onze man in Moskou niet de totale oorlog heeft uitgeroepen en nog geen overwinning opeist. Ter rechtvaardiging van zijn “speciale militaire operatie” in Oekraïne beweert hij nog maar eens dat het Westen op het punt stond om Rusland binnen te vallen. Misschien speelde zijn slechte geweten over zijn annexatie van de Krim wel een rol bij de gedachte aan “agressie van het westen” maar het blijft een verzinsel.

Uiteraard probeert hij zijn mislukte “speciale militaire operatie” met de uitroep dat Rusland net als toen tegen Nazi Duitsland zal winnen te bezweren, maar helaas voor hem wijst alles erop dat zulks niet gaat gebeuren en dat hij straks hoogst waarschijnlijk afgerekend zal worden op zijn overmoed en roekeloosheid. Treurig is dat intussen nog veel mensenlevens verloren zullen gaan en nog veel vernietigd zal worden.

En dan gebeurt ook nog wat hij zo vreesde, alsnog een oorlog met het Westen, maar dan via Oekraïne. Het land krijgt wapens en geld van landen aangesloten bij de NATO. Het Westen legt Putinskiland ook steeds strengere en radicalere sancties op zodat we mogen aannemen dat het land economisch zal doodbloeden. Met die sancties hadden ze al in 2014 mee moeten beginnen, toen Putinski met zijn leger de Russische separatisten in de Donbas steunde en de Krim bezette.

Maar helaas bleven toen de voormalige Geallieerden van na de Tweede oorlog weifelen. De Amerikaanse president Trump liet zich zelfs in Moskou volledig inpakken. Bondskanselier Merkel c.s. bleven volharden in het idee dat Putinski door handel bekeerd kon worden tot democraat.

Nu dan eindelijk een boycot van Lukoil en Gazprom. Hadden ze  in Washington, Berlijn en Parijs mijn blogs gelezen dan was dat veel eerder gebeurt. Lazen ze die maar in Den Haag dan zou Nederland minder achter de feiten aanlopen.

 

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 8

 

Marioepol staat al wekenlang op het Russische verlanglijstje voor totale verovering wat bij het Russisch leger overeenkomt met totale vernietiging. Het is de stad die de kustlijn tussen het door “groene mannetjes” veroverde Krim en de twee door Putinski uitgeroepen Volksrepublieken Loehansk en Donbass verbindt. Hoewel de separatisten van de vrije republieken samen met het Russische leger Marioepol met de grond gelijk gemaakt hebben, zit er nog een legertje in de Azov Staalfabriek.

“Het is een enorm complex van tientallen vierkante kilometers vlak bij de haven van Marioepol, vol met staalfabrieken en andere gebouwen. Er zijn ook grote ondergrondse verdiepingen met tunnels waarvan er een 24 kilometer ver zou strekken….Vooral die ondergrondse tunnels en afdelingen kunnen de Russische troepen heel wat verliezen opleveren….Wat de verdedigers parten kan spelen, is dat ze zonder munitie of voedsel zouden komen te zitten, maar mogelijk zijn daar reserves aangelegd in de maanden voor de oorlog. Zeker is dat de verliezen in een dergelijke strijd erg hoog zullen zijn, voor beide partijen. Niet voor niets heeft een topman van de pro-Russische rebellen uit Donetsk gezinspeeld op de mogelijke inzet van chemische wapens om de ingegraven Oekraïeners uit te schakelen.”  (vrt.be)  

Het aantal nog aanwezige militairen is onbekend of wordt geheim gehouden. Gezien de situatie is het aannemelijk dat om een Oekraïnse soldaat te doden minstens 2 Russische soldaten nodig zijn en dat is een hoge prijs. Maar het kunnen er ook drie of vijf maal zoveel zijn en dat maakt de prijs vele malen groter.

Nu hopen de Russen dat de Azov soldaten overgehaald kunnen worden zich over te geven. Ze hebben dat twee keer aangeboden. Dat zou hun veel doden besparen maar dat weten de soldaten in de staalfabriek ook. Ze zijn niet van plan hun land tegen een lagere prijs van de hand te doen. Ze verplichten de Russen man tegen man gevechten aan te gaan. Ze zullen met bloed moeten betalen wat ze willen hebben.

Putinski heeft  dat blijkbaar door en kondigt aan dat er geen aanval zal plaatsvinden op de staalfabriek. Het Russisch leger krijgt de opdracht de omgeving hermetisch af te sluiten zodat er geen vlieg meer uit kan. Blijkbaar heeft het leger zelf geen vertrouwen in deze maatregel en dus wordt er een dag later weer gebombardeerd. Putinski en het Russisch leger zitten met de handen in het haar.

Het AZOV bataljon dat samen met een regulier Marine bataljon in de staalfabriek schuilt en naar het schijnt nog steeds aanvallen doet, heeft de naam extreem rechts te zijn. Het is in 2014 opgericht door extreem rechts georiënteerde milities, maakt intussen deel uit van Oekraïnse Nationale Garde en valt onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Het bataljon is gevestigd in Marioepol aan de kust van de Zee van Azov. Het bataljon is onder meer bekend vanwege de neonazi sympathieën. (zie Wikipedia onder AZOV).

Het AZOV regiment slaagde er in 2014 in de separatisten uit Marioepol te verjagen. Putinski gebruikt het extreem rechtse imago van het AZOV bataljon voor zijn propaganda dat heel Oekraïne bevrijd moet worden van nazi’s. Dat de stad met de grond gelijk gemaakt wordt, waardoor duizenden burgerdoden omkomen, wijst in de richting van wraak voor de nederlaag in 2014.

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 3

Wie is de echte Rutte?

Op donderdag 31 maart kregen Kabinet en Tweede Kamer les in Nederlandse geschiedenis en politiek van president Zelensky van Oekraïne. Hij hielp ons herinneren waar het eigenlijk allemaal om draait: vrijheid, democratie en tolerantie. Daar hadden we toch een Tachtigjarige oorlog voor gevoerd? De Tweede Wereldoorlog mocht toch nooit meer gebeuren en is Marieopol ondanks alles niet een herhaling van Rotterdam mei 1940?

Nu luisterden kabinet en Tweede Kamer naar president Zelensky. Ze moeten wel want het is oorlog in Europa. Dat was wel eens anders. Vanaf het begin dat Oekraïne zich wendde tot het Westen, d.w.z. begin jaren negentig toen het land afscheid nam van de Russische federatie en de door Rusland achtergelaten atoomwapens, hadden Nederlandse politici geen belangstelling voor Oekraïne. Rusland was interessanter om een vredespolitiek op te bouwen op basis van zakendoen.

Oekraïne was met zijn was met zijn waarschuwende woorden dat je Rusland onder Putinski niet kunt vertrouwen, een sta-in-de-weg bij deze gedroomde politiek. Schandalig was de onverschilligheid van Neerland's politieke leiders met o.a. Rutte II met zijn ministers van Buitenlandse zaken Timmermans en Koenders tijdens het raadgevend referendum over de Wet tot goedkeuring van het EU-associatieakkoord met Oekraïne in 2016.

In plaats dat zij zich maximaal inspanden om de Oekraïners te helpen aan een associatieverdrag ter aanmoediging van hun democratisering, lieten ze het initiatief over aan onverantwoordelijke kwasten als Roos en Baudet. Die kregen alle ruimte om alle aandacht te richten op de corruptie in het land in plaats van op de toekomst van Oekraïne. Pas twee jaar daarvoor hadden Oekraïniers met een heuse volksopstand een einde gemaakt hadden aan Putinki’s lange arm via zijn zetbaas president Viktor Janoekovytsj. Daarbij vielen 25 doden en 400 gewonden.

Reisden Rutte en/of Timmermans toen af naar Oekraïne om het belang van het associatieverdrag voor Oekraïne en Nederland te onderstrepen? Hadden Timmermans en Rutte ook maar enige lange termijn visie op de toekomst van Europa met daarin Oekraïne?  

En ook nu komt Rutte weer met procedures aanzetten als het gaat om het lidmaatschap van  Oekraïne van de EU. Hem en zijn minister van Buitenlandse zaken Hoekstra ontbreekt elk gevoel van politieke urgentie. Geen moed, politieke visie en idealen doch slechts procedures.
 

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNEOORLOG 2

Putinski's bombardement op Marioepol, maart 2022

 

Putinski's bombardement op Grozny, oktober 1999

 

Hitler's Luftwaffe bombardement op Rotterdam, mei 1940

 

Hitler's Luftwaffe bombardement op Guernica, April 1937

 

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 1

 

Kiev voor de speciale militaire operatie van Putinski

Wat me opviel was dat een Nederlandse expert als hoogleraar Rob de Wijk in Nieuwsuur (dinsdag 29 maart) tot tweemaal toe verklaart dat Oekraïne concessies zal moeten doen aan Rusland.  Blijkbaar is ondanks de situatie op het slagveld, Putinski de winnaar. Maar misschien bedoelt Rob dat Putinski door het falen van zijn leger op het slagveld al concessies doet. Hij ziet af van wat hij “denazificatie” en “demilitarisering” van Oekraïne noemde. Twee doelen die hij publiekelijk heeft afgekondigd maar met zijn leger tot nu toe niet heeft kunnen waarmaken, net zo min als de omsingeling en verovering van Kiev.

Er is waarschijnlijk nog een concessie van Putinski. Ik bedoel het gebruik van tactische en chemische wapens op het slagveld. Hoewel hij daar indirect naar verwezen heeft aan het begin van de oorlog, zou het wel eens kunnen zijn dat hij er onder druk van de NATO en dan met name van president Biden als leider van de alliantie, ervan afziet die te gebruiken ondanks dat zijn leger zwaar gehavend is en veel slagkracht verloren heeft.

Sommige gruwen van de directe taal waarmee Biden zich tot Putinski richt maar waarschijnlijk zijn woorden als "slager" effectief tegenover Putinski. Vergeet niet dat Putinski zelf niet schuwt om schuttingtaal te gebruiken tegen zijn landgenoten. Putin begrijpt als geslepen KGB boef, de KGB (nu FSB) is de enige echte overgebleven erfgenaam van Stalin, grove taal beter dan gewone taal. Hij gebruikt niet voor niks Stalinistische methoden van oorlogsvoering, bezetting en knechting van de eigen bevolking.

Wat zouden dan de concessies kunnen zijn van Zelensky en de zijnen? Ik zeg met nadruk “zouden kunnen zijn “ en niet “moeten” zoals anderen doen. Eigenlijk is elke concessie aan Putinski er een teveel want hij is de aanvaller en dient nu na zijn mislukte zogenaamde "speciale militaire operatie" terug te keren na de situatie van voor de oorlog. Daar heeft Oekraïne recht op, een recht waar ze een hoge prijs voor betaald heeft! Beloning in de vorm van concessies voor een agressor lokt meer agressie uit. Dat is een psychologisch axioma dat we in Nederland kennen van de uitdrukking "geef ze een vinger en ze nemen de hele hand".

Zelensky heeft intussen publiekelijk de concessie gedaan om van Oekraïne een neutraal land te maken. Dat is wat Putinski bereikt heeft en daar zou het toe beperkt moeten blijven. Zelensky c.s. hebben gelijk dat elke andere concessie een schending van de soevereiniteit van Oekraïne betekent en bijgevolg niet kan worden gedaan zonder daarbij de bevolking te betrekken door middel van een referendum. Met zo een referendum bevestigt Zelesnky dat Oekraïne een democratisch land is en geen autocratisch zoals Rusland. Dat moet Putinski een gruwel zijn. 

Uitiendelijk zal op het slagveld beslist worden hoe een mogelijke vrede eruit zal zien. Daar en nergens anders komt de wil van het soevereine volk van Oekraïne tot zijn recht. Zij bepalen de prijs en niemand anders.
 

PRESIDENT BIDEN'S VERZUCHTING

 

Leg mij eens uit waarom president Binden aan het einde van zijn speech in Warschau niet zijn verzuchting mag slaken dat “in s’hemelsnaam, deze man niet aan de macht mag blijven” doelend op Putinski. Het is een verzuchting die uit het hart is gegrepen van de Oekraïners, de Polen, de inwoners van de Baltische staten en de voormalige Oostblok landen en daarom ook een steun voor hen.

Mag president Biden als leider van de vrije wereld en als vrij man van een vrij land en een vrije wereld zo een verzuchting niet slaken over de man die in Oekraïne hele steden met alles en iedereen erin zonder enige barmhartigheid plat bombardeert? Die in enkele weken tijd tweeënhalf miljoen vluchtelingen, voornamelijk vrouwen en kinderen, als vee over de grenzen van Oekraïne naar Polen en andere buurlanden jaagt?

Ik zou mij schamen als burger van de vrije wereld als mijn leiders zulk een verzuchting niet zouden mogen slaken omdat zulks niet diplomatiek is. Is een land binnenvallen en zijn steden plat bombarderen wel diplomatiek? President Biden heeft openlijk gezegd geen oorlog te beginnen tegen Rusland, mag hij nu niet verzuchten dat de man die de oorlog is begonnen, niet aan de macht mag blijven? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Zijn analisten en journalisten bang dat Biden met zijn woorden olie op het vuur van Putinski gooit? Alsof dat nog mogelijk is bij iemand die alles en iedereen in brand schiet, kapot maakt, vernietigt en vernederd tot aan zijn eigen burgers toe of hebben jullie gemist, dat Putinski zijn eigen volk minacht en vernedert?  Met zijn oorlogszuchtige taal en maatregelen heeft hij een kwart miljoen jonge Russen over de grens gejaagd. Een kwart miljoen!

Ik heb de Oekraïners, de Polen en de inwoners van de Baltische staten niet horen klagen over de verzuchting van Biden. Zij snappen het. En Putinski met zijn hofhouding snappen zijn verzuchting net zo goed. Maar daar hebben ze uiteraard geen boodschap aan. Voor het Kremlin is Biden een bemoeial en slapjanus. Logisch zij spreken al lang niet meer de taal van de mensen. Biden gelukkig nog wel.
 

PLEIDOOI VOOR EEN NO-FLY ZONE BOVEN OEKRAÏNE

 

Op 22 oktober 1962 trad de crisis in volle openbaarheid toen president John F. Kennedy van de Verenigde Staten een felle rede hiel waarin hij de ontmanteling eiste van alle Sovjet-raketbases op Cuba en een blokkade aankondigde op alle militaire goederen naar het eiland. Twee dagen later werd een blokkade van kracht; de wereld hield de adem in, vooral toen duidelijk werd dat Sovjetschepen met kernkoppen aan boord de quarantainezone al dicht waren genaderd. Intussen vond achter de schermen druk overleg plaats. Op zaterdag 27 oktober kwam het, zoals tientallen jaren later duidelijk werd, bijna tot een kernoorlog. De volgende dag, zondag 28 oktober, bleek een keerpunt in de crisis, toen Radio-Moskou bekendmaakte dat de Sovjet-Unie gevolg zou geven aan de eisen van de VS en de schepen rechtsomkeert zouden maken.

Het optreden van het westen is als een leger dat op eieren moet lopen en dus blijft zitten waar het zit. Het Westen verschuilt zich uit angst voor de dreigementen van Putinski achter sancties om niet uit zijn comfort zone  te hoeven komen. Laten we eerlijk zijn, we laten de Oekraïners barsten ondanks al ons gepraat over solidariteit. Putin is een bruut maar wel een bruut die onze schijnheiligheid doorziet en daarom zijn niets ontziende wreedheid op de Oekraïners kan loslaten.

Als we als het vrije westen geloofwaardig willen blijven dan is het nu tijd om op te treden. Biden moet ophouden bang te zijn om Putinski voor het blok te zetten. Hij moet met de NATO landen het uur X afkondigen voor een NO FLY zone boven Oekraïne.

Daarmee neemt het Westen het initiatief van Putin over. Nu worden we door zijn dreigementen gegijzeld net als in 1962 toen Chroejstsjov probeerde met zijn raketten op Cuba president Kennedy van de VS te gijzelen. Kennedy was toen zo moedig om Rusland de wacht aan te zeggen. Waarom zouden we dat nu ook niet doen?

Moeten we wachten tot Putinski alsnog met chemische of tactische kernwapens een doorbraak tracht te forceren op het slagveld? Dan zijn we te laat. We moeten nu laten zien wat we willen en dan kan Putinski besluiten wat hij doet. Of een vredesregeling treffen of zijn leger opofferen.