OORLOGSBULLETIN 37. EEN WAPENSTILSTAND?

 

Ik denk dat de schijnreferenda de schijn moeten opwekken bij het Russische volk dat Putjinski bereikt heeft wat hij wilde. Waarom zou hij er anders zoveel haast mee gehad hebben, zoveel dat hij de geannexeerde gebieden niet eens helemaal in handen heeft?

De schijnreferenda hebben niks te maken met een volksraadpleging. Het gaat om het scheppen van een nieuwe politieke werkelijkheid. Het volk is bijzaak. Die nieuwe werkelijkheid moet hem een sterkere positie geven aan de onderhandelingstafel. Zonder geannexeerde gebieden staat hij nog zwakker.

Daarom reageerde Zelensky scherp dat met de officiële annexatie onderhandelingen onmogelijk zijn geworden. Eerst moeten alle gebieden weer in handen van Oekraïne zijn, dan pas kan onderhandeld worden.

De VS en in het kielzog het Westen en de rest van de wereld hebben de pseudo-annexatie alvast afgekeurd. Erdogan heeft gezegd dat de geannexeerde gebieden terug moeten naar Oekraïne, inclusief de Krim.

De media hebben gewoontegetrouw meer aandacht voor de sensationele kant van de zaak. De pseudo-annexatie brengt de kans van het gebruik van (tactische) kernwapens dichterbij. 

Niet geheel onjuist want Putjinski zou Putjinski niet zijn als hij er niet weer mee gedreigd zou hebben. Tot afgrijzen van zijn eigen gehoor zo was op TV te zien tijdens de annexatie speech van Putjinski. Je zag de mensen bijna denken, hoe komen we van hem af.

Dreigen met kernwapens is niet alleen angstaanjagend voor ons in het Westen maar ook voor de Russen. Die weten ook heus wel dat dit de weg is naar zelfvernietiging. Maar mensen bang maken is nu eenmaal de specialiteit van oud KGB'er Putjinski.

Een scenario waaraan tot nu toe nauwelijks aandacht is geschonken, is die van de uitweg via onderhandelingen over een wapenstilstand.

Nu Putjinski de bezetting van de "bevrijde gebieden" geconsolideerd heeft met een schijnreferendum en pseudo-annexatie, kan hij beweren dat hij de doelen van zijn "speciale militaire operatie" heeft bereikt. Niemand kent immers die doelen behalve hijzelf.

Met de pseudo-annexatie van de Oekraïnse provincies kan hij zonder verder gezichtsverlies - zo maakt hij in ieder geval zichzelf wijs - onderhandelingen beginnen over een mogelijke wapenstilstand met Oekraïne. 

Daarmee trekt hij het politieke initiatief naar zich toe en dat heeft hij hard nodig.

Zijn leger staat op verlies en wie weet op instorten. Op alle fronten heeft hij tekorten: manschappen, munitie, wapens enz. Als het zo doorgaat dan zou Rusland aan het front wel eens het onderspit kunnen delven.

Binnenlands heeft hij intussen met zijn beperkte mobilisatie ook veel ellende op zijn nek gehaald. Honderdduizenden jongeren zijn Rusland ontvlucht. 

Het kan haast niet anders of de Russische economie raakt nog verder ontwricht dan al het geval is door de Westerse sancties.

Putjisnki zit klem. Zijn enige uitweg is onderhandelen over een wapenstilstand. Die zal de binnenlandse onrust over de mobilisatie wegnemen en geeft hem enig initiatief terug aan het front in de zin dat hij erger kan voorkomen.

Wat zal Zelensky doen als er een aanbod tot wapenstilstand komt. Doorgaan met de oorlog? Dat heeft hij in feite al aangekondigd. Annexatie is geen stap naar de onderhandelingstafel. 

Ondertussen heeft hij voor alle zekerheid ook al een tegenzet gedaan voor aan de onderhandelingstafel. Hij heeft het lidmaatschap van de NAVO aangevraagd terwijl Putjinski de oorlog nou net was begonnen om dat te voorkomen.

Zal Zelensky nu hij aan de winnende hand is, naar de onderhandelingstafel willen gaan? 

Dat hangt van de NAVO af, van de VS en Europa. Zullen zij de oorlog blijven voeden tot het bittere einde met alle onzekerheden van dien of het gesprek over een wapenstilstand aangaan?

Ik denk het laatste. Wie wil niet af van een dreigende kernoorlog? Wie wil er geen rust aan het front zodat de schade kan worden opgenomen en nagedacht kan worden over een mogelijk vervolg?  Een nieuwe ronde brengt nieuwe kansen.

Het regiem van Putjisnki kan zich dan ook tot op zekere hoogte herstellen maar ik neem aan niet voor lange duur. De speciale militaire operatie zal hem uiteindelijk de das om doen. Hij heeft aan alle kanten prestige verloren. 

De aanwinst van de geannexeerde gebieden zijn een pyrrus overwinning. Rusland komt verzwakt uit de strijd en zal daarvoor een hoge tol betalen, een tol die verrekend zal worden met Putjinski.

OORLOGSBULLETIN 24

 

Het geval Putinski vind je aardig beschreven in het gemakkelijk te lezen boekje “We moeten het even over Poetin hebben”, Prometeus uitgave, Amsterdam 2022. In 156 pagina’s grote letters vertelt Galeotti (1965) wetenswaardigheden over het doen en laten van Putinski als ook over de hem omringende hofhouding die een vergelijking met een maffia familie kan doorstaan.

Galeotti werkt bij het Instituut voor Internationale Betrekkingen in Praag en is verbonden aan het Nederlandse platform Raam op Rusland. Uit het boekje blijkt dat hij op verscheidene niveau’s contacten heeft met personen die op de een of andere manier een inkijkje hebben in het Kremlin, het centrum van de macht.

Natuurlijk kan ook hij niet achterhalen wat Putinski's plannen nu precies zijn met zijn oorlog in Oekraïne. Dat is een tactisch en strategisch geheim van de Grote Baas zelf waar zelfs zijn meeste naaste medewerkers hoogst waarschijnlijk geen weet van hebben. In zijn bijna bovennatuurlijke positie als Tsaar Dictator van Rusland kan hij niemand vertrouwen zelfs zijn eigen familie niet en dus zeker zijn maffiafamilie niet.

Onder dergelijke omstandigheden leven en werken vormt op den duur elke man en dus ook Putinski. Een van zijn tolken zei over hem dat “hij er emotieloos uitziet, alsof niets hem werkelijk raakt, alsof hij zich nauwelijks bewust is wat er om hem heen gebeurt. Alsof hij weinig aandacht aan deze mensen besteedt. Alsof hij versleten is … Hij is geïsoleerd, zit in een val.” (blz. 145) . Of hij daar uit wil komen, weet niemand al zijn er geruchten dat hij een opvolger aan het zoeken is, vermoedelijk een kopie van hemzelf.

Rusland is geen supermacht zoals de VS, geen grote mogendheid en zelfs geen mogendheid zoals Duitsland, Frankrijk of Engeland. Economisch en cultureel gezien is Rusland een derde Wereldland met Moskou als waterhoofd. Putinski denkt daar anders over. Hij vindt dat Rusland wel degelijk een grote mogendheid is maar dan wel volgens zijn negentiende eeuwse opvattingen, dat wil zeggen dat ze moet beschikken over een invloedssfeer, bufferstaten en juwelen in de kroon.

“Toen Poetin bijvoorbeeld Oekraïne en Georgië strafte voor hun vermetelheid dichter in de buurt van het Westen te komen, deed hij dit minder om praktische redenen en meer omdat hij niet kon verdragen ze ‘verloren’ te zien gaan.” (blz. 67) Daarom voert Putinski ook geen oorlog tegen Oekraïne, je kunt geen oorlog tegen je eigen land voeren, wel een burgeroorlog maar dat is het ook niet. Misschien een halve burgeroorlog? 

Dat hij spreekt van een “speciale militaire operatie” wijst erop dat hij wel degelijk beseft dat het een geen gewone oorlog is. Het lijkt op onze oorlog tegen de rebellen in Nederlands Indië na de Tweede Wereldoorlog. Dat mocht ook geen oorlog heten maar "politionele acties" bedoeld om de oude orde van voor de Tweede Wereldoorlog te herstellen. Daar lijkt de speciale militaire operatie van Putinski ook op. Hij wil de oude Russische orde herstellen, die van de Sovjet tijd en ervoor. 

Ik denk niet dat hem dat gaat lukken net zo min als onze politionele acties in Nederlands Indië ook maar enige kans van slagen hadden. Je kunt de oude orde niet restaureren. Niet alleen ben jezelf veranderd, maar vooral de ander is veranderd, de hele wereld is veranderd en daar heeft Putinski geen rekening mee gehouden. Deze misrekening zal helaas veel levens, bloed, tranen en geld kosten.