DE VLAG VAN BANKSY EN ANDERE VLAGGEN IN DE KUNST

 

Het beeld van de burger met de vlag van Banksy op London Waterloo Place.

De geheimzinnige kunstenaar Banksy (geheimzinnigheid is deel van het merk Banksy) heeft deze keer zichzelf overtroffen met plaatsing van bovenstaand beeld op het Londense Waterloo Place. Hoewel ook dit kunstwerk een activistische boodschap heeft, de beeldende kunst barst bijna uit zijn voegen van activisme, is het ook een open kunstwerk.

Het beeld spreekt voor zich. Een burgerman, geen activist met sneakers, stapt trots en enigszins fanatiek met een onbekende vlag dapper voort. We weten niet welke lading de vlag dekt. Maar de vlag beneemt hem het zicht zodat hij een misstap dreigt te maken en van zijn sokkel dreigt te vallen. 

Een duidelijke boodschap van Banksy. Vaderlandsliefde of is het ideologische verblinding beneemt hem het zicht op de werkelijkheid waardoor hij van zijn voetstuk dreigt te vallen. Symbolischer kan het haast niet.

Maar wat als het een Palestijnse vlag is, of een Israëlische, een Russische, een Amerikaanse of Oekraïense vlag? Benemen uiteindelijk alle vlaggen burgers het zicht op de werkelijkheid?

Toen ik het beeld voor het eerst zag. moest ik meteen denken aan twee andere vlaggen in de kunst: het schilderij van Delacroix waarop een half naakte vrouw met een Franse vlag de burgers in de strijd om vrijheid aanvoert en de bescheiden zwarte vlag van Armando.

Eugene Delacroix, De vrijheid leidt het Volk, 1830. Louvre in Frankrijk

Het schilderij van Delacroix is duidelijk. Er wordt gestreden voor de Franse vrijheid. Het is een patriottisch schilderij, een vaderlandslievend schilderij uit naam van de vrijheid.

Armando, Fahne, 1988. Venlo.

De vlag van Armando heeft net als de vlag van Banksy geen identiteit. Het is een zwarte vlag aangevreten door de tijd. Er is geen vlaggendrager, die is intussen dood. 

Een belangrijk thema in het werk van Armando is de Tweede Wereldoorlog. Dit is een oorlogsvlag, de vlag van de dood. De dood die rondwaarde in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is een herdenkingsvlag die waarschuwt voor oorlog die dood en verderf zaait.

René Margritte, De Geliefden, 1928,  Museum of Modern Art, New York

De vlag voor het gezicht van de marcherende burger riep nog een derde associatie op, namelijk met een schilderij van de Belgische surrealist Margritte. Een raadselachtig schilderij waarbij twee geliefden elkaar kussen maar ook gescheiden worden doordat elk een doek over zijn gezicht heeft. Ze kunnen elkaar dus niet zien, alleen voelen en dan nog alleen maar door een doek heen. 

De betekenis kan velerlei zijn maar voor de hand ligt dat totale liefde onmogelijk is. Geliefden blijven van elkaar gescheiden, lichamelijk en geestelijk. 

ZELENSKY, DE MAN VAN 90 MILJARD

 

Wat is nu eigenlijk 90 miljard Europese steun voor Oekraïne ofwel 45 miljard per jaar? De rekensom is gauw gemaakt. Het komt neer op ongeveer € 100,-  per inwoner behalve dan Hongarije, Slowakije en Tsjechië, die doen niet mee. Dat is een vorm van verraad. Willen zij weer Russische tanks in Praag (1968) en Boedapest (1956)?

Maar wat is 100 € per jaar voor de verdediging van de vrijheid van Europa? Een peuleschil vergeleken met de offers die Oekraïne brengt! Er zijn mensen die denken dat Rusland ons vrijheid brengt of een beter leven. Wel als je toestand beziet in Rusland, zowel materieel als geestelijk, dat weet je wel beter. Maar sommigen willen niet zien tot dat het te laat is.

Het leven voor Zelensky moet erg zwaar zijn. Terwijl elke dag burgers omkomen bij bombardementen en soldaten sneuvelen aan het front moet hij voor de overleving van zijn land vertrouwen op mensen die je in wezen nooit kunt vertrouwen. Ik bedoel politici. 

En dan heb ik het niet over Trump of de met zichzelf ingenomen Hongaarse onderkruiper Orban, of over de Tsjechische miljardair premier Babis of de Slowaakse wegkijker premier Fico maar ook over bijvoorbeeld de Franse president Macron, de Duitse Bondskanselier Merz, de Engelse premier Starmer, de Italiaanse premier Meloni en ja ook de Nederlandse toekomstige premier. Zij allemaal staan onder druk van kiezers en niets zo wispelturig als kiezers. Vandaag hosanna, morgen kruisig hem. 

Putin en Trump willen beiden niet voor niks verkiezingen in Oekraïne. Zij willen van Zelensky af. De man is hun veel te groot geworden en doet alsmaar niet wat zij willen, vrede sluiten ten koste van zijn land. Sterker nog, hij weet ze tot nu telkens via de Europese band te weerstaan.

Maar hoe lang nog? Zal Europa het vol houden? Is Europa in staat weerstand te bieden aan het koppel Trump-Putin? Voorlopig zijn er Europese leiders die  bereid zijn om te doen wat nodig is voor Oekraïne maar voor hoe lang nog? In Nederland lopen politieke leiders rond die het met Putin op een akkoordje willen gooien (Wilders) zo ook in België (Vlaams Belang), Frankrijk (Le Pen), Spanje (toch al een zwakke broeder), Italië enz. 

De vraag is of  Europa stappen durft zetten om een echte grootmacht te worden? Als de voormalige Europese grootmachten en oorlogvoerenden - Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk - elkaar kunnen vinden dan zou er wel eens een einde kunnen komen aan de politieke agenda van Trump en Poetin. President Zelensky heeft alvast veel voorwerk gedaan, nu nog doorzetten.

Dat Zelensky intussen overeind blijft is op zich al een God’s wonder. Dat maakt zijn tegenstanders alleen maar kleiner en onbeduidender. 

DE ONMOGELIJKE VREDESONDERHANDELINGEN TUSSEN TRUMP EN PUTIN

Alaska 2025

Autoritaire personen hebben de neiging zichzelf te overschatten naarmate ze menen succes te hebben. Twee eigentijdse voorbeelden hiervan zijn Putin en Trump. Trump’s zelfoverschatting is zo onbeheerst en ongeremd dat het bijna niet is om aan te zien. De zelfoverschatting van Putin presenteert zich als bedachtzaam, koel en berekenend.

Toch heeft Putin met zijn oorlog tegen Oekraïne zijn hand overspeelt. Hij meende werkelijk de middelen en de macht te hebben om Oekraïne in een paar dagen op de knieën te krijgen. Dat mislukte dramatisch. Zijn leger werd verjaagd terwijl het oorlogsmisdaden pleegde.

In plaats van over te gaan tot enige zelf reflectie zet hij de oorlog toch door met als gevolg dat hij geconfronteerd wordt met nog meer onvermogen van zijn generaals, een opstandige huurling die bijna een coup pleegt, hij om Noord Koreaanse hulptroepen moet vragen en zijn doel om heel Oekraïne te veroveren moet terugschroeven tot “slechts” de oostelijke provincies van Oekraïne.

Intussen verkijkt hij zich ook nog eens op de veerkracht van het Oekraïnse volk dat zich heeft voorgenomen om met behulp van de westerse wereld te ontdoen van hun eeuwige Russische kwelduivel. 

Vanuit zijn arrogante zelfgenoegzaamheid zag Putin niet dat Oekraïne een leider van formaat had die hem fysiek en geestelijk verre de baas is. Geen schaamteloze heerser maar een fatsoenlijke, beheerste diplomaat die bescheiden maar vastberaden zijn koers volgt, daarin gesteund door zijn volk.

De zelfoverschatting van Trump spatte van zijn gezicht af toen hij in zijn verkiezingscampagne blufte binnen 24 uur een einde te kunnen maken aan de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Hij kende zich daarbij een speciale band toe met Putin en dus invloed te hebben op hem. Een man van gelijke strekking als hijzelf, zo moet hij gedacht hebben.

En daar zit nu juist het probleem. Putin acht zich de gelijke aan Trump en dus zal hij nooit accepteren om onder diens leiding aan tafel te gaan zitten met de mindere Zelensky, die hij overigens ronduit minacht en als een vazal van het Westen beschouwt.

Trump zal dus moeten terugtreden willen er ooit onderhandelingen komen. Misschien dat hij op de achtergrond een rol kan spelen maar dat is het dan ook. Putin zal geen hoofdrol van Trump accepteren. Als hij dat zou doen, maakt hij zich ondergeschikt aan Trump en Amerika . Dat zal hij natuurlijk nooit doen.

De gesprekken van Putin met Trump hebben dus nooit het doel om tot werkelijke onderhandelingen te komen. De gesprekken zijn bedoeld om tweedracht te zaaien in het Westerse kamp en tot nu doe is hij daarin aardig geslaagd. 

Trump heeft door zijn blinde ijdelheid niet door dat hij met zijn vredesvoorstellen Putin beledigd en dat hij dus gedoemd zal zijn om telkens te mislukken en mislukken is voor Trump al even ondenkbaar dus zijn de twee gedoemd om langs elkaar heen te draaien. 

Daar komt pas een einde aan als en van de twee van het toneel verdwijnt. Tot dan zijn we slechts toeschouwers en kunnen we niet veel anders dan president Zelensky blijven steunen zodat hij in dit ingewikkelde politieke spel en de vreselijke oorlog overeind blijft. 

DE NATUUR, VRIEND OF VIJAND?

 

Francisco Goya (1746-1828), De Ramp die Oorlog heet, "Grootse prestatie! Met doden!"

Is de natuur onze vriend of onze vijand? Hoe dan ook, hij schenkt ons leven maar jaagt ons ook de dood in. De dood is het einde van ieders leven, van alle leven. Je kunt veel beweren over de dood maar een vriend is hij niet. Tenzij je gelooft in een leven na de dood dan kan de dood meevallen. Maar dat blijft natuurlijk een gok. Geloof is geen wiskundige zekerheid.

Voor het overige is de natuur nu ook niet direct een vriend van de mens. We worden, naakt en hongerig geboren. We moeten het zelf in de natuur uitzoeken. Gelukkig kun je in de natuur eten vinden en je dorst lessen. Vooral in de warmere landen is het een en ander voorhanden. In onze streken valt dat tegen. Hij is dus een  beetje onze vriend. 

De klimatologische omstandigheden zijn voor de mens over het algemeen gunstiger in warme landen. In onze contreien is het al gauw te koud om er naakt bij te lopen. Een berenvelletje biedt uitkomst. Helaas doen beren daar moeilijk over tenzij ze je dood maakt.

Plantaardige kleren maken is moeilijker maar kan, dankzij bijvoorbeeld katoen. Daar komt een hoop werk en water bij kijken maar dan heb je ook een leuk katoenen ruitje of streepje in verschillende kleuren. Met wat fantasie kun je mooie modestoffen maken.

De onvriendelijke ofwel vijandige kant van de natuur zijn ziektes. Een niet aflatende reeks ziektes bedreigt ons voortdurend, ons leven lang tot aan het einde. Hebben we ons verlost van de ene ziekte, daagt er een nieuwe op. Zo blijven we aan de gang. Sommigen worden zelfs met een ziekte geboren zodat ze hun eerste levensjaar niet halen. Dan laat de natuur zich van zijn gemeenste kant zien.

Overleven we honger, dorst, kou en ziektes dan staan ons nog rampen te wachten: bosbranden, orkanen, aardbevingen, sneeuwlawines, droogte, overstromingen,  enz. Op zulke momenten is de natuur een vijand van de mens. Het ergste is dat je er niks of weinig aan kunt doen. Een orkaan hou je niet tegen net zo min als en aardbeving.

De natuur herbergt nog meer vijandschap. De dierenwereld is ook niet altijd aardig voor de mens. Niet ieder dier is een lieve spinnende poes op de bank of een brave hond op de achterbank van je auto. Als dieren hongerig zijn of zich bedreigd voelen kunnen ze aardig gemeen zijn. Sommige dieren vreten je het liefst met huid en haar op.

Onze grootste en meest verraderlijke vijand is onze eigen menselijke natuur. Die kan behoorlijk huishouden onder mensen zodat er honderden, duizenden of zelfs honderdduizenden doden vallen. Kleine en grote oorlogen, wat hebben we ons zelf allemaal al niet aangedaan?

Dan heb ik het nog maar niet over martelingen, brandstapels, stroppen en galgen, elektrische stoelen, gifspuiten, onthoofdingen, executies enz. Het schier ondenkbare is mogelijk als het gaat om het doden van de ene mens door de andere mens. De moord van Kaïn en Abel was nog maar een klein beginnetje voor de mensheid.

Nee, de natuur en dan bedoel ik ook de menselijke natuur, is op zijn voordeligst gezegd geen vriend van de mens. Het is meer een vijand van ons mensen. De natuur bedreigt ons tussen geboorte en dood voortdurend. 

Er zit niks anders op dan voortdurend op onze hoede te zijn voor de natuur. De natuur kent geen harmonie of balans, hoe graag we dat ook zouden willen. In de natuur is het een kwestie van overleven, 24 uur per dag je leven lang.

JODENJACHT

 

Het woord Jodenjacht is gevallen. Joden werden in de nacht van 7 november door Amsterdamse jongens op scooters opgejaagd en in elkaar geslagen. Was het toeval dat er op scooters op Joden werd gejaagd? De datum 7 november valt toevallig (?) samen met de Hamas pogrom van 7 oktober vorig jaar in Israel.

De datum mag toevallig zijn, de actie was dat niet. Veel wijst erop dat de pogrom van 7 oktober een inspiratiebron is geweest voor de Amsterdamse scooter-jongeren. Die pogrom werd immers ook uitgevoerd met brommers en motoren, zo hebben we op TV beelden kunnen zien. Als ik Jood was dan zou ik de gelijkenis meteen zien.

Als dat zo is, dat het een vooropgezette pogrom is door Amsterdamse jongeren, dan hebben we te maken met een welbewuste actie, een geplande actie, bedoeld om de oorlog van Israel tegen Hamas naar Amsterdam te brengen en geen actie van losgeslagen jongeren die niet goed geïntegreerd zouden zijn. Dit gaat veel verder.

Verder ook dan veel Nederlanders zich kunnen voorstellen, gewend als ze zijn aan het idee dat deze jongeren slachtoffer zijn van hun migratie verleden, thuis te weinig begeleiding krijgen en in onderkomen wijken wonen.

Ze zijn geen slachtoffers. Ze zijn willens en wetens daders, naar het voorbeeld van hun land of geloofsgenoten in het Midden Oosten. Nederlandse wetten en regels zijn geen belemmering om tot de daad over te gaan. Dat zijn ze ook niet Libanon of voorheen in Jordanië en Egypte. Hun doel is boven elke wet verheven.

Met verbinding zoeken zoals VOLT Tweede Kamerlid Marieke Koekkoek tijdens het debat in de Tweede Kamer toe oproep, los je dit niet op. Ook niet door zoals Frans Timmermans en anderen doen door de zaak onschuldiger voor te stellen dan zij is om zodoende te voorkomen dat Nederlandse moslims zich ongemakkelijk of opzij gezet voelen.

Ze vergeten dan dat Nederlandse moslims zich net zo ongemakkelijk moeten voelen als alle andere Nederlanders die de Nederlandse normen en waarden, de Nederlandse democratie zijn toegedaan. Zij moeten net als de rest van Nederland met pijn in het hart zien dat vanwege een conflict in het Midden Oosten, Nederlandse normen en waarden bij het oud vuil worden gegooid. 

Ik vrees dat het nog wel een tijdje zal duren voordat men in Nederland beseft waar men mee te maken heeft. De pro-Palestijnse demonstraties op de universiteiten en in de straten van Amsterdam waren een voorproefje van wat er kan gebeuren. Ik hou mijn hart vast.

MEXICAANSE VERTELLINGEN 12. LIEFDE IN REVOLUTIONAIRE TIJDEN

 

Diego gaat te rade bij David. Die gelooft ook niet meer in de revolutie. Ze is ontaard in een geesteloze strijd om de macht tussen een stelletje narcistische, machtsbeluste generaals met hun aanhang. Hier of daar lopen er nog idealisten rond maar die kunnen hun goede bedoelingen nog maar net boven het bloedige geweld uithouden.

Naar het zich laat aanzien, is generaal Emiliano Zapata zo iemand. Geen echte revolutionair met grootse ideeën over een nieuwe maatschappij met een nieuwe mens maar eerder een retro-revolutionair die de kleine boeren wil teruggeven wat de grote, rijke boeren - de haciendado’s - hen ontnomen hebben. Hij wil de dorpsgemeenschap terug door de haciënda’s te onteigenen en de dorpen opnieuw het collectieve eigendom op het omringende land te geven. Zij banier is de Maagd van Guadeloupe, de moeder van Mexico en de kerk. Kan het traditioneler dan dat?

David vraagt aan Diego of hij nog vertrouwen heeft in hun generaal? Diego denkt lang na, uiteindelijk nog wel als militair maar niet als politiek leider. Als man van en uit het volk zou hij aan de goede kant moeten staan maar door zijn overwinningen is hij net als al die andere generaals bevangen door de roes van de macht. 

David stelt voor hun teleurstelling in de revolutie met drank en vrouwen te verdrijven. David heeft dat al vaker gedaan, voor Diego is het nieuw. Tot nu toe was hij een gedisciplineerd soldaat die er voor zorgde dat zijn gevechtskledij, uniform kun je het nauwelijks noemen, schoon  en in orde is, net als zijn wapens en zijn paard. 

Na het gesprek met David voelt hij zich minder soldaat. Hij neemt zich voor de generaal niet langer meer te volgen als het weer op een veldslag aankomt. Het is mooi geweest. Hij wil wat anders. Wat weet hij nog niet. Misschien dat David hem kan helpen? Voorlopig delen ze lief en leed in de kroeg. Op zo een moment is het leven van een revolutionair zo slecht nog niet.

Als echte stadsjongen weet David hoe hij vrouwen moet versieren. Voor hem is liefde oorlog voeren. Hij bedelt niet om de gunsten van een vrouw maar verovert haar met zijn fysieke charmes en zijn gevatheid. Zijn uniform en geld zijn daarbij behulpzaam. 

Vrouwen beseffen dat maar al te goed, desalniettemin laten zij zich dat welgevallen. Dat is het deel wat Diego niet snapt. Vanwaar die toegeeflijkheid van die vrouwen? Is het geld, lust of nog iets anders wat hij niet kent? 

In zijn dorp zijn de meisjes terughoudend en bedeesd. Ze laten zich niet zomaar door enige branie of praatjes verleiden. Ze kijken wel uit. Voordat je het weet ben je je reputatie kwijt en misschien wel voor je het goed en wel weet zwanger. Daarom moet je wel weten waar je aan toe bent voordat je je waagt te geven aan een man want het blijft een waagstuk.

Diego zelf is al net zo bedeesd als de meisjes in zijn dorp. Hij is doordrongen van het besef dat je verplichtingen hebt zodra je een meisje verleidt met je te slapen. Hij weet niet of hij die verplichtingen wel aankan en dus kijkt hij wel uit om een vrouw aan zich te binden.

Meisjes en vrouwen in het algemeen staan bij Diego altijd op een voetstuk. Het zijn aardse engelen, wezens die het geheim van het voortbestaan van de mensen en het universum in zich dragen, een geheim dat hij als man nooit zal kennen laat staan doorgronden. Dat maakt dat hij als van nature eerbied  heeft voor elke vrouw, jong of oud.  

Wat hem wel eens verontrust zijn de ontwakende lustgevoelens in zijn lichaam die het verlangen naar een vrouw zo sterk maakt dat hij geneigd is om ze van hun voetstuk te halen en mee te nemen naar zijn bed of wat dan ook, om in ene roes van lust de liefde te bedrijven. Tot nu toe heeft hij die grens niet overschreden en hij hoopt dat ook nooit te doen, tenzij het wederzijds is en dat nu weet je nooit. Daar is meer voor nodig dan wat glazen tequila en sentimentele mariachi's.

Diego daarentegen wordt in zijn omgang met vrouwen nergens door geremd. Die neemt ze zoals ze zijn. Als ze niet met hem willen drinken, zingen en mee naar bed gaan, ook goed. Vrouwen genoeg is zijn adagio. En daar heeft hij gelijk in. Er zijn er genoeg. Ze komen als motten af op het licht in de kroegen op zoek naar vertier, vergetelheid en als het even kan ook nog wat geld. Een vrouw moet tenslotte ook nog leven en dat kun je niet van de wind en zelfs niet van de liefde. 

Diego beseft dat voor hem liefde tevens een schuilplaats is waar hij zich veilig en geborgen voelt, beschermd zoals thuis in zijn dorp. Hij mag dan zijn dorp verlaten hebben, dat gevoel is tot nu toe altijd en overal met hem meegereisd. Hij weet diep in zijn hart dat hij dat nooit kwijt zal raken. 

Soms doet een vrouw pogingen om hem mee te krijgen. Dat raakt hem en maakt hem wantrouwig. Wat zoekt ze bij hem? Gedreven door nieuwsgierigheid naar het geheim van vrouwen beweegt hij mee in de hoop dat hij dichter bij het geheim komt. Maar hij waakt ervoor niet de laatste stap te zetten bang dat hij is in een leegte te vallen in plaats van het geheim te ontdekken, het geheim van de liefde. 

DE ONBEZONNEN ENERGIETRANSITIE

Het tegenwoordig Britse Shell staat in het brandpunt van de discussie over de energietransitie. Voor de klimaatalarmist gaat het niet snel genoeg. Anderzijds wordt vastgesteld dat de door de politiek gestelde doelen niet in het vastgestelde tijdsbestek haalbaar en betaalbaar zijn. Het radicaal linkse Milieudefensie dwong met steun van een activistische rechter af dat Shell sneller groen moet worden dan de Nederlandse politiek voorschrijft. Intussen is het bedrijf uit Nederland vertrokken en heeft het zijn zogeheten klimaatdoelen uit overwegingen van betaalbaarheid en haalbaarheid naar beneden bijgesteld, uiteraard tot boosheid onder klimaatalarmisten.

"Om de problemen met netwerkcapaciteit op te lossen moet er een duizelingwekkend aantal kilometer kabels worden gegraven. Wereldwijd gaat het zelfs om 80 miljoen kilometer, berekende het Internationaal Energie Agentschap (IEA). Dat is een verdubbeling van de netten die er nu liggen, of 2000 keer de wereld rond.

Maar in bijna alle Europese landen zitten lange vergunningsprocedures en een tekort aan technisch personeel de snelle uitrol van nieuwe netten in de weg. ‘In Nederland is dankzij de crisis- en herstelwet alles in één procedure gestopt en dan duurt de aanleg van een hoogspanningskabel alsnog gemiddeld tien jaar’, zegt Vorrink van Tennet. ‘Maar in de meeste andere landen is dat nog langer. In Duitsland bijvoorbeeld moet je niet alleen op nationaal niveau vergunningen regelen maar ook per staat.’ " (Bedrijfsleven loopt in heel Europa tegen volle stroomnetten aan)

Wat al jaren geleden werd voorspeld door ingenieurs op de verbannen klimaat-kritische website Climategate.nl wordt nu bewaarheid: de energietransitie loopt vast. Men heeft politiek, maatschappelijk en wetenschappelijk veel te veel hooi op zijn vork genomen. Er doemen problemen op waar men niet goed over heeft nagedacht of waarvan men luchtig dacht dat ze gaandeweg opgelost zouden worden. Kennis en wetenschap zijn immers onbegrensd?

Niet alleen Nederland barstte van groen optimisme maar heel Europa. Het Europees parlement en de Europese Commissie gaven vol overgave leiding aan een nieuw maakbaar Europa. Terwijl men niet in staat was het op het oog toch eenvoudige probleem van massa immigratie en meedogenloze smokkelaars op te lossen, werd de overgang van gas en olie (weg met de afhankelijkheid van Russische en Arabische olie en gas) naar elektrificatie op basis van wind en zon optimistisch vastgelegd in een activiteitenkalender alsof het een niks is. 

Europa plant zijn energietransitie als een multinational zijn productie van grondstof naar eindproductie. Maatschappij en industrie moeten zich daar aan aanpassen zoals het weer zich dient te passen aan de oogstkalender. Een kind kan de was doen.

Op commando moeten niet al te dure elektrische auto’s geproduceerd worden ter vervanging van honderden miljoenen auto’s in Europa. Miljoenen huizen moeten van het gas af. Land en zee moeten worden volgebouwd met zonnepanelen en windmolens die zoveel "gratis" energie leveren dat het miljarden kost. CO2 uitstoot moet voor 2050 tot nul worden teruggebracht met behulp van nog te ontdekken of niet beproefde technieken. 

Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, begint Rusland een oorlog. Geen schermutseling om een stukje land hier of daar maar een klassieke agressie oorlog zoals we die sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer gehad hebben. Een oorlog bedoeld om Oekraïne als onafhankelijk land van de kaart te vegen.

Het is meteen ook een oorlog tegen de Europese Unie en de NAVO. Die beide worden door Putjinski gezien als een bedreiging voor het voortbestaan van zijn Rusland, het Rusland met de Slavische ziel, met de Russisch Orthodoxe Kerk als gids tot behoud van de traditionele cultuur, het traditionele gezin en samenleving.

Terwijl EU en NAVO met hun lidstaten de grootste moeite hebben om de omvang en betekenis van deze oorlog voor hun welzijn en de welvaart te omvatten en nieuw beleid te formuleren, gaat men door met het omploegen van het industriële landschap op het gebied van energie.

Met subsidies van de overheid, een sigaar uit eigen doos van de belastingbetaler, wordt elk huis omgetoverd tot een kleine energiecentrale met zonnepanelen. Wat eerst het ei van Colombus leek te zijn -gratis energie voor het huishouden en de nieuwe elektrische auto - blijkt onvoorziene gevolgen te hebben voor het stroomnet. 

Dat raakt zodanig overbelast dat de bouw van nieuwe gasloze woningen moet worden stopgezet en nieuwe aanvragen voor stroomaansluiting op een wachtlijst komen. Er moeten duizenden nieuwe stroomkabels gelegd worden en honderden nieuwe transformator huisjes gebouwd. Ondertussen wordt naarstig gezocht naar methoden om de overproductie aan stroom op te slaan voor tijden met minder zon.

De wonderbatterij voor opslag van zonenergie is nog niet gevonden. De bestaande batterijen voor auto en huishouden blijken grondstoffen nodig te hebben waarvan de winning het milieu in gevaar brengt en leidt tot kinderarbeid. De kosten van zon en wind energie dreigen uit de hand te lopen.

Het groene gas waterstof produceren in de benodigde hoeveelheden om de grote industrie aan de gang te houden, is kostbaarder dan gedacht. Het alternatief van kernenergie is door de milieubeweging decennia tegengehouden.

We zijn nu zo ver dat onze welvaart en ons welzijn niet alleen bedreigd worden door een oorlog die nog jaren kan voortduren en waarvan de uitkomsten onvoorspelbaar zijn, maar ook door een technisch, maatschappelijk en industrieel haperende energietransitie.

Waar ik nog niets over gelezen heb, is de enorme kapitaalvernietiging door de veel te snelle afschrijving van voorzieningen - denk aan de gaspijplijnen, de verwarmingsketels, de auto's, hele industrieën enz. - met daar bovenop de oorlog. Als rijke landen hebben we kapitaal om te investeren (de pensioenfondsen bijvoorbeeld) maar als het fout loopt en die kans bestaat wel degelijk, ook al willen de Groene Mannetjes en Vrouwtjes daar niet over praten, dan zal dat leiden tot welvaartsverlies op grote schaal. Dat wil je je kleinkinderen toch ook niet aandoen? 

Voor degenen die niet bang zijn om een uit de reguliere media verbannen klimaat-sceptische website te raadplegen de onderstaande link over het dreigende tekort aan elektriciteit in de nabije toekomst.

https://www.climategate.nl/2024/03/bijkans-onafwendbare-kantelpunt-in-westerse-beschaving-binnen-dertig-jaar/