Posts tonen met het label nazi duitsland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label nazi duitsland. Alle posts tonen

woensdag 18 oktober 2023

DE AANKLACHT VAN PATRICIA KAERSENHOUT

Patricia Kaersenhout, Mea Culpa. Te zien in Bonnefantenmuseum tijdens de overzichtstentoonstelling van Kaersenhout te zien tot 5 november.

 

Ik hou niet van politiek correcte kunst maar nieuwsgierigheid won het van afkeer en dus ben ik gaan kijken naar de overzichtstentoonstelling van Patricia Kaersenhout in het Bonnefantenmuseum te Maastricht.

Volgens het bij de tentoonstelling horende boekje onderzoekt zij "in haar werk de nog altijd actuele erfenis van slavernij en kolonialisme in de Nederlandse context en daarbuiten onderzoekt.” 

Het is eerder een aanklacht, een kunstzinnig uitgewerkte aanklacht, tegen kolonialisme, slavernij en onderdrukking van zwarte vrouwen.

Bij een onderzoek stel je  vragen over het hoe, het waarom en het motief van de daders en de gevolgen voor de slachtoffers. Dat gebeurt gedeeltelijk. Er worden voornamelijk feiten aangedragen die een bewijs zijn van de misdaad.

De schuld staat vast. Dat blijkt uit het werk ‘Mea Culpa'. Daarmee vraagt de kunstenares aan het publiek welke CEO er boete zou moeten doen en waarom. 

De getuigen zijn door haar gehoord en de aanklacht is duidelijk. Nu nog de vraag wie moet ervoor boeten? Dat ze naar CEO’s wijst zal te maken hebben met haar anti-kapitalisme.

In het boekje bij de expositie staat dat Kaersenhout geïnteresseerd is in de vraag hoe naties omgaan met kwesties als boetedoening en schuld. Als dat zo is, dan had ze Duitsland als voorbeeld kunnen nemen. Die hebben geboet en boeten nog altijd voor hun Nazi verleden.

Dat hebben ze gedaan door de daders die nog leefden voor de rechter te halen, aan zelfonderzoek te doen (hoe is het zo ver kunnen komen) en compensatie aan de slachtoffers te geven o.a. door het land Israel mede mogelijk te maken.

De daders van de slavernij leven daarentegen niet meer dus dat is een afgesloten weg. Zelfonderzoek gebeurt door nauwkeurig onderzoek naar slavernij, veel nauwkeuriger dan Kaersenhout kan. 

Compensatie in de vorm van een land is niet nodig. Surinaamse nakomelingen van slaven hebben een land. Helaas wil daar niet elke nakomeling van slaven wonen. In het voormalige koloniale Nederland wonen evenveel nakomelingen van Surinaamse slaven als in Suriname. Kaersenhout zelf woont als Surinaamse in Nederland. 

In het boekje staat dat de kunstenares “alom wordt geprezen om haar kritische en radicale engagement met ras, seksualiteit en gender.” Een nogal abstracte aangelegenheid. Op de tentoonstelling zie ik engagement met zwarte vrouwen. Waarom is het zo moeilijk om dat zo neer te schrijven?

In de serie “The Hummingbird Women” onderzoekt Kaersenhout volgens het boekje “de onzichtbaarheid van Zwarte Vrouwen in de Négritude beweging, een anti-koloniale en anti-racistische emancipatiebeweging van zwarte intellectuelen in Haïti en Parijs.

Prima beweging maar wel treurig dat die weinig succes heeft gehad. De wieg van deze beweging stond in Haïti, het eerste ooit door slaven zelf bevrijde land dat nog altijd in diepe armoede is gedompeld en politiek een puinhoop is.

Leopold Senghor een van de theoretici van de beweging heeft het tijdens zijn twintig jaar presidentschap van Senegal beter gedaan. Hij heeft enige politieke en economische stabiliteit gebracht in de periode 1960-1980 met een vleugje democratie en economische groei.

De onzichtbaarheid van zwarte vrouwen valt wel mee. Ik ken Josephine Baker dankzij mijn moeder al vanaf mijn jeugd. Later zag ik een foto van haar in de nagebootste Parijse slaapkamer van Piet Mondriaan in het Mondriaanhuis te Amersfoort.

De schilderes Frida Kahlo hoort als Mexicaanse schilderes, minnares van Rivera en fanatieke communiste die flirte met de volkscultuur niet echt thuis in het rijtje vrouwen. Zij is wereldberoemd.

Patricia Kaersemaker is een activiste voor wie de kunst in dienst staat van de emancipatie van zwarte vrouwen en nakomelingen van slaven. De toekomst zal leren hoe het met de Surinamers in Nederland en in Suriname zal gaan. Of de kunst van Kaersenhout daarin nog een rol zal spelen, zal  de tijd uitwijzen.

Ik hoop voor haar dat het werk wat ze maakte bevrijdend is, want dat is wat hoort bij kunst. Vrij zijn.

dinsdag 10 mei 2022

OORLOGSBULLETIN 13

 

Al vanaf het begin van de overval op Oekraïne door Putinski staan deze twee posters op mijn blog bij wijze van oproep tot een boycot.

Tot vermaak van het publiek is dagenlang gespeculeerd over de vraag wat Putinski zou zeggen op maandag 9 mei Putinski day, de dag dat Rusland zijn overwinning op Nazi Duitsland viert. Het is niet zoals in het Westen een dag van verzoening, een herdenking van alle slachtoffers, maar een dag van Nationalistische Pathetiek met veel soldaten en tanks.

Nu weten we dan eindelijk dat onze man in Moskou niet de totale oorlog heeft uitgeroepen en nog geen overwinning opeist. Ter rechtvaardiging van zijn “speciale militaire operatie” in Oekraïne beweert hij nog maar eens dat het Westen op het punt stond om Rusland binnen te vallen. Misschien speelde zijn slechte geweten over zijn annexatie van de Krim wel een rol bij de gedachte aan “agressie van het westen” maar het blijft een verzinsel.

Uiteraard probeert hij zijn mislukte “speciale militaire operatie” met de uitroep dat Rusland net als toen tegen Nazi Duitsland zal winnen te bezweren, maar helaas voor hem wijst alles erop dat zulks niet gaat gebeuren en dat hij straks hoogst waarschijnlijk afgerekend zal worden op zijn overmoed en roekeloosheid. Treurig is dat intussen nog veel mensenlevens verloren zullen gaan en nog veel vernietigd zal worden.

En dan gebeurt ook nog wat hij zo vreesde, alsnog een oorlog met het Westen, maar dan via Oekraïne. Het land krijgt wapens en geld van landen aangesloten bij de NATO. Het Westen legt Putinskiland ook steeds strengere en radicalere sancties op zodat we mogen aannemen dat het land economisch zal doodbloeden. Met die sancties hadden ze al in 2014 mee moeten beginnen, toen Putinski met zijn leger de Russische separatisten in de Donbas steunde en de Krim bezette.

Maar helaas bleven toen de voormalige Geallieerden van na de Tweede oorlog weifelen. De Amerikaanse president Trump liet zich zelfs in Moskou volledig inpakken. Bondskanselier Merkel c.s. bleven volharden in het idee dat Putinski door handel bekeerd kon worden tot democraat.

Nu dan eindelijk een boycot van Lukoil en Gazprom. Hadden ze  in Washington, Berlijn en Parijs mijn blogs gelezen dan was dat veel eerder gebeurt. Lazen ze die maar in Den Haag dan zou Nederland minder achter de feiten aanlopen.

 

donderdag 3 april 2014

IS PUTIN EEN RUSSISCHE HITLER?


Net als Hillary Clinton vergeleek de Duitse minister van Financiën Schäuble onlangs de annexatie van het Sudetenland door nazi-Duitsland met dat van de Krim door Rusland. Achteraf was die Duitse annexatie de voorbode van de Tweede Wereldoorlog. “De na de Eerste Wereldoorlog ontstane Eerste Tsjechoslowaakse Republiek had een grote Duitse minderheid van ca. 3 miljoen zogenaamde Sudeten-Duitsers. Het groeiend nationalisme onder de Sudetenduitsers uitte zich in de beweging van Konrad Henlein, die aangemoedigd door Adolf Hitler steeds radicalere eisen van Duits zelfbestuur stelde. Hierdoor gesteund, eiste Hitler in 1938 de annexatie van het Sudetenland.” (Wikipedia, Annexatie) 

Engeland, Frankrijk en Italië stemden in 1939 met deze annexatie in. De Engelse Premier Chamberlain meende zelfs dat met hiermee de vrede in Europa gered was. Het bleek een grove onderschatting te zijn van de uiteindelijke aspiraties van Hitler en de zijnen. De annexatie van het Sudetenland was voor de Nazi's het begin van de verovering van Europa en niet het einde. Chamberlain wordt daarom achteraf beschouwd als een naïeve diplomaat die geen antenne had voor brute machtspolitiek.

Maakt de annexatie van de Krim door Rusland met steun van nationalistische Russen de Russische President Putin inderdaad tot een voorbode van gewapende conflicten in Europa? Dat nog niet maar het is wel een voorbode van veel onzekerheid over de bedoelingen van Putin en dat maakt de Europese landen onzeker, net zo onzeker als in de jaren dertig van de vorige eeuw. Politieke onzekerheid over de bedoelingen van je buurland is nooit goed voor vrede en stabiliteit. Als je bovendien decennia lang bent overheerst door dat buurland zoals de Baltische staten, Polen en andere Midden Europese staten in het Sovjet tijdperk door Rusland, dan wordt de onrust alleen maar groter.

In feite weten de Europese landen nu niet meer waar ze aan toe zijn. Rusland heeft om te beginnen zijn belofte geschonden om de integriteit van de grenzen van Oekraïne te respecteren. Een belofte die ze gedaan heeft samen met de VS  ruil voor het kernwapenvrij houden van Oekraïne. Die ruil is dus onvoordelig gebleken. Kernmachten zullen nu tot de conclusie komen dat politieke beloftes geen enkele garantie bieden, zelfs niet van een supermacht als de VS. Het optreden van Rusland in de Krim zou daarom wel eens een aanmoediging kunnen betekenen voor landen om alsnog kernwapens te ontwikkelen.

Op de tweede plaats heeft annexatie van de Krim duidelijk gemaakt dat Rusland nog altijd denkt in termen van machtspolitiek als het gaat om zijn geopolitieke invloedssferen . Rusland vertrouwt Europa voor geen cent. Dat bleek al een hele tijd uit het beleid van Putin maar de signalen drongen nog niet genoeg door tot Europa en de VS. Men zag wel dat Putin bezig was binnenlands het ouderwetse autoritaire Tsaristisch-Communistische bewind te herstellen maar men dacht dat dit geen gevolgen zou hebben voor zijn buitenland beleid.

Echter het gebrek aan democratische gezindheid bij Putin en zijn makkers maakte dat hij in Wit Rusland de positie van de Wit Russische dictator Loekasjenko decennia onaangetast liet. Loekasjenko past immers in zijn geopolitieke opvatting van de trouwe vazalstaat. De Oekraïne behoort daar volgens Putin ook toe. Door de omstandigheden gedwongen speelde hij in dat land het spel mee totdat alsnog zijn trouwe vazal president Janoekovitsj er aan de macht komt. Toen de democratie van de straat in Kiev Janoekovitsj alsnog uit de macht verdreef en het nieuwe bewind voor Europa koos, was voor Putin de maat vol. Rusland wil op zijn eigen invloedssfeer kunnen vertrouwen. De EU kan hij nooit vertrouwen omdat die op andere politieke waarden is gebaseerd dan die van hem.

Wat verder weg van Europa, in de Russische deelrepubliek Tsjetsjenië mocht Putin van het Westen zijn gang gaan onder het mom van vernietiging van Moslim terroristen. Putin deed geen enkele poging om de oppositie in dat land ook maar enige democratische autonomie te geven wat wellicht geholpen zou hebben om de spanningen bij de moslims weg te nemen. Nu het in zijn kraam te pas komt, eist hij in naam van de Russische minderheden in Oost en Zuid Oost Oekraïne meer autonomie op voor die regionale staten. Het gevaar bestaat dat als Putin daarin zijn zin niet krijgt, hij alsnog zijn toevlucht zal nemen tot terroristische acties waarna hij straks onder het mom van terrorisme bestrijding alsnog militair kan ingrijpen.


Het ziet er dus niet goed uit voor Europa en zonder NAVO zou het er nog slechter uitzien. Alleen dit politiek militaire bondgenootschap onder leiding van de VS kan voor voldoende afschrikking zorgen dat Putin zich niet waagt aan verdere militaire avonturen. Op zijn beurt kan de Europese Unie ervoor zorgen dat Europa economisch stabiel blijft en zijn inwoners een redelijk levenspeil hebben. Dat kan veel geld kosten maar Europese vrede is die prijs waard, zeker als men beseft dat gewapende conflicten nog meer kosten aan mensenlevens én geld. Ondertussen moeten NAVO en EU proberen alsnog Rusland over te halen meer te vertrouwen op de idealen van de democratie de mensenrechten, de eigen economische kracht en internationale handel op basis van gemeenschappelijke akkoorden en uitgangspunten.