HET CHAGRIJN VAN JESSE KLAVER EN SHEILA SITALSING

 

Volkskrant Columniste Sheila Sitalsing: bescheidenheid siert de mens. 

Het chagrijn van PvdA/Gl leider Jesse Klaver kan ik goed begrijpen. Hij dacht met de fusie GL/PvdA tezamen met voorman Frans Timmermans, een electorale slag te slaan. 

Het verkiezingsresultaat van 20 zetels was evenwel een koude douche. De hoop op een linkse minister-president verdween als sneeuw voor de zon. Timmermans trok zijn conclusie en vertrok. Jesse Klaver mag de klus verder klaren.

Het premierschap mag dan verloren zijn er zit nog een kans op meeregeren in. Het heet dat zijn partij nodig is voor een stabiel kabinet en dat kan blijkbaar niet zonder zijn partij. 

Daarop volgt de tweede schok. Het motorblok van het zogeheten "stabiele midden" - D66 en CDA - kozen voor de VVD en niet voor zijn partij. Daarna volgt de derde schok. VVD leidster Yesilgöz houdt vast aan haar verkiezingsbelofte niet met GL/PvdA in een regering te gaan zitten, tenminste tot nu toe.

Dat is opnieuw slikken voor Klaver die waarschijnlijk hoopt in zijn politieke carrière nog mee te maken dat hij met zijn partij regeringsverantwoordelijkheid draagt of wie weet minister of vice-premier wordt.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, geeft CDA leider Bontenbal aan eventueel met JA21 te willen regeren. Nu is de ramp voor links compleet. Het chagrijn van Klaver kan niet groter worden.

Klaver chagrijnig, zijn achterban boos en woedend. Yesilgöz die toch al de gebeten hond is op links vanwege het mogelijk maken van het kabinet Schoof met daarin de PVV, krijgt er nu nog steviger van langs. Rotte vis is nog een van de minste scheldwoorden die op X over Yesilgöz rondgaan.

Het bontst maakt mevrouw Sheila Sitalsing het in haar Volkskrant column “Yesilgöz zou het hoofd moeten buigen maar doet alsof ze de koningin van Seba is”.Yesilgöz wordt gemaand tot bescheidenheid en gezegd moet worden dat bescheidenheid de mens siert maar geldt dan ook voor Sitalsing en links?.

“Nog geen anderhalve maand geleden gaf niemand een cent voor haar politieke toekomst, want schril, zichtbare leugens, jij-bakken (meestal in die gekozen), weinig ideologisch interessante gedachten of überhaupt interessante gedachten, veel bluf en Douwe Bob – en kijk haar hier nu triomfantelijk eisen stellen.” (6 december 2025)

Dat is geen toon waarmee je Yesilgöz alsnog te verleiden om links in het kabinet op te nemen. Integendeel, dit soortt emotionele uitbarstingen maken het voor Jetten en Bontenbal nog moeilijker zich straks alsnog te wenden tot GL/PVdA als mogelijke coalitiepartner.

Maar misschien vindt Sitalsing dat haar persoonlijke emoties veel belangrijker dan een nuchtere analyse van waarom GL/PvdA niet is uitgenodigd om deel te nemen aan een coalitie.

POLITIEKE NABESCHOUWING TWEEDE KAMER VERKIEZINGEN

 

Uitdager Rob Jetten, lijsttrekker van D66 (rechts), heeft Wilders -zij het nipt - verslagen. Het is een geweldige prestatie. Jetten moest van heel ver komen in aantal zetels. Wilders moest vechten om zijn verlies te beperken.

Was het een afwisseling van de wacht? Je zou het bijna denken. Als dat zo is, dan zou sprake zijn van een generatiewisseling in de politiek. Maar zo eenvoudig is het ook weer niet. Er is meer aan de hand dan jong versus oud, al speelt dat zeker ook een rol.

Misschien is het wel een (voorlopig?) afscheid van de linkse politieke cultuur die sinds de jaren zestig van de vorige eeuw dominant aanwezig was in maatschappij, kranten, TV  en de sociale media. 

Dat afscheid wordt gesymboliseerd door het vertrek van GL/PvdA lijsttrekker Frans Timmermans. Met de fusie van Groen Links met de PvdA was de hoop geboren een linkse dam te kunnen opwerpen tegen de populistische, rechtse en conservatieve tijdgeest. Die hoop is met deze verkiezingen vervlogen. 

Timmermans zelf was tot op zekere hoogte erfgenaam van de PvdA uit de tijd van partijleider Joop den Uyl (1919-1987). Hij kreeg nooit zijn tweede kabinet. Timmermans heeft nu zelfs zijn eerste kabinet niet gekregen.

Hij werd buiten verwachting verslagen door Rob Jetten van de sociaal-liberale partij D66. De jonge Jetten groeide tijdens de campagne in zijn rol van lijsttrekker maar vooral ook uitdager van de andere lijsttrekkers en dan met name Wilders.

We kunnen nu vaststellen dat Jetten de strijd met Wilders gewonnen heeft. Het liberalisme van D66 heeft gewonnen van het populisme, nipt weliswaar maar toch afgetekend genoeg om Wilders’ partij naar de tweede plaats te verwijzen.

Met het verlies van Wilders en de winst van Jetten komt het populisme, dat met een vliegende start begon met Pim Fortuyn (1948-2002), die helaas vermoord werd, op het tweede plan. Wilders zal waarschijnlijk nooit meer de kans krijgen om premier te worden. 

Zijn partij, voor zover je over een partij kunt spreken (niet meer dan één man en een twitter account aldus VVD lijsttrekker Dilan Yesilgöz), zal hoogst waarschijnlijk in de loop van de tijd afkalven. Het is immers geen partij meer van een winnaar maar eerder van een praatjesmaker en dat maakt zijn partij een stuk minder interessant.

Een opvolger vinden zal moeilijk worden want de PVV is geen van onderaf opgebouwde partij, geen vereniging met een ledenbestand met statutaire bestuurlijke geledingen. Dat maakt het moeilijk om de partij over de schaduw van Wilders heen te tillen.

Wat nog meer is opgevallen is de veerkracht van VVD lijsttrekker Dilan Yesilgöz. Ze is een politiek sterke vrouw gebleken die overeind bleef in een politieke storm die zowel binnen als buiten haar partij tijdens de verkiezingscampagne op stak. Bovendien is er gezien de behaalde zetels, ruimte voor twee soorten liberale partijen, de meer ondernemers georiënteerde VVD en de wat meer op hoger opgeleiden stedelingen georiënteerde D66.

Ook opvallend is de terugkeer van het CDA onder leiding van lijsttrekker Henri Bontenbal. Het CDA heeft sterkere wortels in de Nederlandse samenleving dan sommigen dachten, vooral in het noordelijke deel van Nederland, met zijn protestantse erfenis.

Het zuidelijke, meer katholieke volksdeel is verdwaald tussen CDA achtige afsplitsingen NSC en BBB. Ten dele is het nu teruggekeerd. Misschien dat na deze ervaringen het CDA meer oog zal krijgen voor wat de zuidelijke meer katholieke achterban bezielt want die ene zwaluw van nu is voor de toekomst niet genoeg. De kunst voor het CDA is om het christelijke politiek erfgoed te mobiliseren en levend te houden in heel Nederland.

HET EERSTE VERKIEZINGSDEBAT

 

De strijd gaat om wie de premier van Nederland wordt. De twee kanshebbers zijn Bontenbal van het CDA (helemaal links op de foto) en Timmermans van GL/PvdA naast hem. De waterdragers zijn Yesilgöz, de enige vrouw en helemaal rechts Jetten. 

Ik heb samen met naar het schijnt  bijna 2 miljoen kijkers naar het eerste TV verkiezingsdebat gekeken, niet op een publieke maar op de commerciële zender RTL6. Ik dacht dat zo iets belangrijks als verkiezingen toch vooral een taak zijn voor publieke zenders maar blijkbaar is dat niet het geval. Waarvoor hebben we dan nog publieke zenders?

Het was een debat zonder Wilders, de man die notabene de peilingen aanvoert met rond de 30 zetels. Wilders doet naar eigen zeggen om veiligheidsredenen niet mee. Daar heb ik geen oordeel over maar het is wel waardeloos. Zo wordt een stem op Wilders helemaal een verloren stem waar zijn kiezers dan weer niet om malen. Zij zetten hun stem op Wilders door ondanks wat de rest vindt, wat wijst op een flinke rebellie en dat is zorgelijk.

De RTL gastvrouw en heer openen het debat door de kwestie van het lage vertrouwen in de politiek aan de orde te stellen. Maar wat is vertrouwen in politiek? Bedoelen ze daar politici mee, de politiek in het algemeen, de voorzitter van de Tweede Kamer, de instellingen zoals bijvoorbeeld rechters of belastingdienst? Het is een vage kwestie die blijkbaar veel tongen losmaakt en dat is pakkie an voor media en handlezers.

In het debat zag ik Jetten (D66) vol zelfvertrouwen van start gaan. Hij is in een winning mood. Hij voelt zich sterk genoeg om door het betoog van anderen heen te praten. Bontenbal (CDA) moet zijn vorm vinden maar dan is hij de perfecte evenwichtskunstenaar, niet buigen naar links en niet naar rechts maar balanceren in het midden. Timmermans (GL/PvdA) zit als een schoolmeester in de verdediging, meer zelfs  dan Yesilgöz (VVD) die Rutte en Schoof moet doen vergeten.

Heb ik de lijsttrekkers beter leren kennen? Ben ik inhoudelijk wijzer geworden? Nee, eigenlijk niet. Nederlandse politiek blijft huis, tuin en keuken gedoe. Over migratie was het Timmermans tegen de rest, over hypotheekrente was het Yesilgöz tegen de rest. Het is saai. Je zou bijna willen dat Wilders onrust komt zaaien. Heb je tenminste een debat van een tegen allen. 

Timmermans houdt vast aan het idee dat migratie een pseudo probleem is dat we best aan kunnen. Yesilgöz verdedigt de hypotheekrente aftrek als een nationaal erfgoed. Timmermans staat ook alleen als het gaat om de verhoging van het defensiebudget. Dat is ook moeilijk want het geld daarvoor moet ergens vandaan komen, linksom of rechtsom. Linksom is bij bedrijfsleven en de rijken, rechtsom de belastingen verhogen bij de burger.

Na het debat het napraten in de RTL nieuwsshow. Journaliste Floor kan het niet nalaten om met haar vragen aan de lijsttrekkers alvast een beetje informateur te spelen. Alleen Timmermans ontsnapt aan haar. Die was al weg. Dat is dan weer sneu want het is media wijsheid dat elke minuut op het scherm toch weer een paar kiezers oplevert.

EVEN VOORSTELLEN. H. BONTENBAL, F.TIMMERMANS EN D.YESILGÖZ

Ondanks haar positie in de peilingen kan Dilan Yesilgöz rekenen op minnaars als Henri Bontenbal en de voorlopig afgewezen Frans Timmermans.  Een bewerking van Vermeer's "Dame en Twee Heren" (1658-1659) door petrus.

 

Op de foto hierboven zou ook Wilders moeten staan als mogelijk kandidaat voor het premierschap. Naar het aantal zetels gemeten is hij zelfs kandidaat nummer een, maar zijn politiek-bestuurlijke en persoonlijke stijl maken dat hij door de andere partijen op voorhand wordt afgewezen als coalitiepartner en dus premier.

Het gevolg is dat er een ingewikkelde coalitiepuzzel ontstaat waarvan niemand weet hoe die gaat aflopen. Wat wel uit de peilingen blijkt, is dat waarschijnlijk een van de drie hierboven afgebeelde partijleiders premier van Nederland zal worden. Al hoewel, je weet maar nooit. Misschien wordt er bij een ingewikkeld coalitieoverleg besloten om een premier van buiten aan te trekken, al dan niet partijloos. Een variant op de positie van huidig premier Schoof, maar dan anders.

Kiezers stemmen nooit alleen op een partij. Ze stemmen op een persoon waarvan ze denken dat ze die kunnen vertrouwen, misschien met enige reserve, maar toch. Ik herinner me mijn moeder die altijd lette op de kleding van politici. Daaruit meende ze te kunnen aflezen of een politicus meer of minder te vertrouwen was. Ik denk dat zij staat voor een meerderheid van Nederlandse kiezers.

Bontenbal zou hoog scoren bij mijn moeder. Zijn kleding is conventioneel maar is toch ook een tikkeltje casual. Zijn haardos beklemtoont het informele evenals zijn Rotterdams dialect, waardoor hij iets heeft van een gewone jongen. Niet onbelangrijk in het land waar gelijkheid hoog in het vaandel staat. Hij is geen stijve politicus maar een mens met een hart en dat is wat mijn moeder belangrijk vindt.

Zijn partijprogramma zit hem als gegoten, niet links en niet rechts maar recht door het midden, wat wat anders is dan recht door zee. Dat bestaat immers niet in de politiek. Bontenbal straalt uit dat met hem te praten valt en dat kan voor kiezers belangrijk zijn, ook al staat de C van Christelijk in de naam van zijn partij.

Timmermans zou bij mijn moeder minder goed in de smaak vallen. Wel mooi in het pak en een statige man maar iets te afstandelijk, geen gewone jongen. Hij is net iets te intellectueel met zijn talenknobbel en internationale ervaring. Had hij nou nog de uitstraling van een goedmoedige oom, zoals voormalig PvdA leider Joop den Uyl, dan zou ze hem nog wel zien zitten ook al kon ze die nooit goed volgen. 

Helaas kan ik niet vermoeden wat mijn moeder van Yesilgöz zou vinden. In haar tijd waren vrouwen nog niet tot de hogere regionen van de politiek doorgedrongen, laat staan kandidaat premierschap. Ze zal het gewaardeerd hebben dat een vrouw het zo ver heeft geschopt maar of ze ook aan de eisen van mijn moeder zou voldoen, is moeilijk te zeggen.

Daarom doe ik maar een gok. Ik denk dat ze haar wel zou zien zitten als mogelijk premier. Ze is niet op haar mondje gevallen, laat zich niet het kaas van het brood eten en ze kan mannen de baas. Wat ze mist, is een zachte kant waardoor je ze als moeder kunt voorstellen. Maar misschien passen moeders niet in de VVD of in de politiek.

DIEDERIK SAMSOM: VAN VOLKSPARTIJ NAAR KLIMAATPARTIJ

 

Ik dacht dat we van Diederik Samsom af waren toen Frans Timmermans van Eurocommissaris afdaalde naar het partijleiderschap van de PvdA-Groen Links combinatie. Maar nee hoor, hij is weer back in town, maar nu als columnist bij de  Volkskrant. Is dat de beloning voor het slopen van de PvdA als volkspartij?

Want dat is hij, PvdA sloper. Ga maar na. Hij behaalde als lijsttrekker van de PvdA bij de Tweede Kamer verkiezingen in 2012 maar liefst 38 zetels. Daar kunnen ze vandaag de dag bij de PGL combinatie alleen nog maar van dromen.

Vier jaar later, bij de Tweede Kamerverkiezingen in 2016, behaalde de PvdA met hem als lijststrekker een schamele 9 zetels.  Dat stemde de PvdA in zoverre tot nadenken dat hij tijdens een daaropvolgende ledenvergadering partijleider af werd. Asscher werd toen gekozen.

Je zou denken dat zo een verlies bij de PvdA tot enige bezinning zou leiden maar dat was niet het geval. Het kader dacht dat met een vlotte campagne de kiezers wel weer terug zouden keren. Niet dus. De kiezer voelde aan zijn water aan dat onder Samsom de PvdA een klimaatpartij voor inclusiviteit was geworden van de kosmopolitische hoger opgeleiden. 

Had voormalig vakbondsman Wim Kok de partij bevrijd van zijn ideologische veren, Samsom bevrijdde de volkspartij van zijn volk. Niet langer bepaalden de noden van het volk de koers van de partij, maar de idealen en angsten van het hoger opgeleide kader. 

De snelheid waarmee Samsom met vriend Rutte tot een coalitie-akkoord kwam, was een teken aan de wand. Na 54 dagen onderhandelen stond het kabinet Rutte II er. Het was een van de snelste kabinetsformaties ooit.

Vanwaar die haast? Wat wilde deze voormalige Greenpeace activist Samsom met dit kabinet? Was klimaat niet zijn grootste prioriteit in plaats van het sociale welzijn van zijn kiezers? Nederland moest op de schop, gerenoveerd en herbouwd worden. De grote linkse ingenieur werd de bouwmeester van Nederland, de maakbaarheid van de samenleving onder handbereik moet dank aan het klimaat en Rutte.

Samsom slaagt erin om Rutte mee te trekken in de idee van economische verandering en versterking van Nederland door in te zetten op ambitieuze, duurzame groei en een ingrijpende energietransitie die ons land brengt naar we weten niet waar.

“We kiezen voor een realistische, ambitieuze groene groeistrategie, waarin ruimte en zekerheid verankerd worden. Ons land heeft alles in huis om een betekenisvolle bijdrage te leveren aan de snelle ontwikkeling van nieuwe energiebronnen als zon, wind, biomassa en geothermie: hoogwaardige chemie, een innovatieve agrarische sector, grote havens en een sterke energiesector. Die ontwikkeling is noodzakelijk vanuit het perspectief van klimaatverandering en eindige grondstoffen en is tevens een uitdaging voor innovatieve ondernemingen.” (Regeerakkoord Rutte II, getekend door Rutte en Samsom in 2012)

De missie van de voormalige Greenpeace activist is geslaagd. Nederland is voortaan vastgeketend aan groene, duurzame groei met alles wat daar bijhoort. Het klimaat wordt de heilige graal.

Hij haalt ook nog een tweede slag binnen. Kernenergie wordt niet opgenomen als een van de mogelijkheden voor duurzame groei. Het past perfect in het programma van Greenpeace. Dat Nederland door deze blinde vlek bij de actievoerders in de energie-chaos gestort wordt, ontgaat hen.

Langzaam maar zekere zijn er tekenen die duidelijk maken dat deze in 2012 ingezette koers Nederland wel eens energie-duur land en bijgevolg een  arm land kan maken bij gebrek aan maakindustrie die immers niet duurzaam en groen genoeg is. Samsom heeft niet alleen zijn eigen volkspartij gesloopt maar heeft ook de aanzet gegeven tot de sloop van Nederlands welzijn. Als dank mag hij een column schrijven in de Volkskrant.

POLITICI VAN HET JAAR

 

De grafiek van het Ipsos onderzoeksbureau geeft een mooi inzicht in de plek die Nederlandse politici innemen in de publieke opinie. Wilders en Bontenbal steken boven alle andere politici uit. Wilders wordt zelfs iets meer als beste politicus genoemd dan Bontenbal. Aan de andere kant wordt hij meer dan Bontenbal aangeduid als de minst goede politicus. Ipsos oordeelt derhalve dat de twee een gedeelde eerste plaats hebben als beste politicus van het jaar. 

Dit is meer dan symbolisch. Bontenbal is enerzijds tegenspeler van Wilders maar wil ook de dialoog gaande houden met de regering Schoof, eigenlijk Wilders volgens van Zwol maar daarover straks meer.

Opvallend is het middenveld waar premier Schoof, en de politieke leiders Jetten, Yesilgöz, van der Plas, Bikker en Van Baarle zich verdringen. Buiten dit speelveld vallen Omtzigt, Timmermans, Faber en Baudet. Zij behoren tot de minst goede politici met Baudet als uitschieter. Voor Timmermans moet dit wel erg zuur zijn. Begonnen als kandidaat voor het premierschap en nu niet eens een speler op het middenveld.

Nu is niks zo veranderlijk als kiezersgunst en publieke waardering dus of dit plaatje in 2025 ook nog zal gelden is nog maar de vraag. Tot nu toe hebben de ministers van het kabinet Schoof en Schoof zelf zich nog te weinig kunnen profileren voor het grote publiek. Wilders is intussen wel een vaste waarde geworden in de Nederlandse politiek, een waarde waar men zich links van het midden danig op verkeken heeft.

Het interview met Richard van Zwol, informateur en formateur van het kabinet Schoof, CDA’er en lid van de Raad van State, was in en interview bij Nieuwsuur (complimenten voor het interview) verrassend over de positie van Wilders. Hij vond dat Wilders als leider van de grootste fractie in de Tweede Kamer en in overeenstemming met de politieke mores van ons land sinds den Uyl, premier had moeten worden.

Deze bevinding van Zwol zal veel mensen doen slikken. Feit is dat Schoof als partijloos premier het nu extra moeilijk heeft om zich staande te houden in de politieke jungle. Hij heeft immers geen machtsbasis in de Tweede Kamer. In feite is Schoof daarmee altijd aangeschoten wild.

Het tweede probleem voor Schoof en het land is dat Wilders als gehaaid politicus als een soort schaduwpremier van Nederland opereert. De oppositie schreeuwt daarbij moord en brand als Wilders bijvoorbeeld afreist naar Israel en daar zijn eigen politieke agenda afwerkt, een agenda die verschilt van die van het ministerie van buitenlandse zaken. 

Maar de oppositie is machteloos. Ze mag al lang blij zijn dat hij geen premier is geworden want dan zouden ze nog veel meer buiten spel gezet worden. De vraag is echter hoe lang houdt de regering Schoof nog stand onder deze politiek moeilijke omstandigheden?

De vooruitzichten bij een mogelijke val van de regering Schoof zijn ook al niet te best. Bij nieuwe verkiezingen blijven waarschijnlijk PVV, VVD en BBB overeind maar zal de NSC van het politieke toneel verdwijnen. In plaats daarvan komt het CDA weer om de hoek kijken. 

Zal het CDA de plaats van de NSC innemen in een regering Wilders? De oude demonen die het CDA al eerder verdeelden over samengaan met Wilders zullen weer de kop opsteken. Het CDA zal weer verdeeld raken tussen preciezen en rekkelijken. Wat daarvan de uitkomst is, weet nog niemand.

HOE MEER CO2, HOE KOELER DE AARDE

In plaats van lui op de grond te gaan liggen zouden de activisten van Extinction Rebellio er beter aan doen bomen en struiken te planten om de planeet te redden van de opwarming. 

 

Sinds ik in het boekje “Klimaatverandering, wetenschap en debat” (een uitgave van de Koninklijk Nederlandse Akademie van Wetenschappen) las dat “het voor de hand ligt een oorzakelijk verband te leggen tussen de hoeveelheid kooldioxide (broeikasgas CO2) in de atmosfeer en de temperatuurverhoging”, vroeg ik mij af of dat wel zo voor de hand ligt. (Blz.19)

Temeer daar deze voor de hand liggende veronderstelling wordt gevolgd door de alinea “maar zo’n oorzakelijk verband is, strikt genomen, nimmer te bewijzen. Beide verschijnselen zouden bijvoorbeeld wel eens een gevolg kunnen zijn van een onbekende, achterliggende oorzaak. Bovendien is de aarde in het verleden ook wel eens door een andere oorzaak opgewarmd waardoor er meer kooldioxide in de lucht kwam.” 

Ik dacht bij mezelf zouden politici als Diederik Samsom (PvdA fractieleider, adviseur van Timmermans, voormalig Greenpeace activist), Ed Nijpels (VVD leider en klimaatactivist) en  Frans Timmermans (Europese Green Deal Commissaris en PvdA leider) deze passage hebben gelezen en op zich in laten werken? 

Zouden ze enige twijfel hebben bespeurd of waren ze meteen rotsvast overtuigd van het verband tussen CO2 en opwarming? Ik bedoel, als een arts tegen me zou zeggen "ik denk dat je kanker hebt, maar ik weet het niet zeker" dan ga je toch ook door met onderzoek? 

De vraag of je kanker hebt of niet, kan misschien snel opgelost worden door onderzoek maar het verband tussen CO2 en opwarming niet, hoe graag je dat dat ook zou willen. Toch ga je over tot grootse plannen onder het motto "je kunt maar beter het zekere voor het onzekere nemen" en "baat het niet, schaadt het niet". Aan wetenschappelijke twijfel hebben politici niks, dus lekker doorpakken. 

Gelukkig heb ik het bewijs van het verband toevallig zelf ontdekt en zoals altijd bij wetenschappelijke ontdekkingen, is het bewijs eenvoudig en onweerlegbaar en dus meetbaar.

Het IPCC rapport met al die klimaatmodellen was nergens voor nodig geweest. Stel je eens voor hoeveel geld dat de wereldgemeenschap gescheeld zou hebben, honderden miljoenen op zijn minst. En we zijn er nog lang niet, want wanneer eenmaal zo een VN circus draait, krijg je dat niet zo maar gestopt. 

Ik heb de ontdekking te danken aan het feit dat ik regelmatig fiets tussen bebouwd gebied - de stad- naar bosgebied. Wat blijkt nu? In het bos is het 's avonds als de zon weg is minder warm dan in de stad. Het bos is en stuk minder opgewarmd dan de stad. 

Logisch toch, het bos neemt overdag het broeikasgas CO2 op en zet het om in groeikracht. Er is dus aanzienlijk minder CO2 in het bos dan in de stad. Waar minder CO2 is, warmt het minder op zo eenvoudig is dat. In de stad kan geen CO2 worden opgenomen dus daar wordt het warm. Kort gezegd, in de stad broeit het in het bos groeit het.

De oplossing voor de opwarming van de aarde is dus niet minder productie van CO2 maar meer, want CO2 schept meer groen en meer groen geeft meer koelte! En de NASA levert hiervoor het bewijs:

“Een kwart tot de helft van het begroeide land op aarde heeft de afgelopen 35 jaar een aanzienlijke vergroting laten zien, grotendeels als gevolg van de stijgende niveau’s van koolstofdioxide 9Broeikasgas CO2) in de atmosfeer, volgens een nieuwe studie in het tijdschrift Nature Climate Change op 25 april.” (Carbon Dioxide Fertilization Greening Earth, Study Finds).

VOER VOOR POLITICOLOGEN 36. TIMMERMANS SLAAT PLANK MIS

Kameraad Diederik Samsom is de man waarmee het verval van de PvdA is begonnen. Als PvdA partijleider maakte hij het tweede kabinet Rutte (2012) mogelijk. Als voormalig Greenpeace activist zette hij vanaf het begin van zijn kamerlidmaatschap zich voor in voor klimaat en asiel, de twee pijnpunten in de huidige Nederlandse politiek. Na zijn vertrek uit Den Haag werd hij het maatje van voormalige eurocommissaris en klimaatpaus Timmermans. Het gevolg was dat de PvdA in snel tempo vervreemde van zijn traditionele achterban. De fusie met Groen Links is de afronding van de teloorgang van de PvdA. 

Timmermans verviel op het onlangs gehouden Groen Links /PvdA congres (20 april) in dezelfde fout die links al jaren maakt. Het mooiste voorbeeld daarvan was ooit D66 leider Pechtold (2006-2018). Hij streed zich moe tegen Wilders. Natuurlijk, in de Tweede kamer moest hij reageren op Wilders maar hij deed dat te studentikoos en obsessief. Dat paste in het straatje van Wilders. Pechtold werd zijn geliefde tegenstander.

Wat Pechtold vergat en ook Timmermans nu weer, is dat je niet alleen maar moet afzetten tegen Wilders (het Hollandse de maat nemen) maar zijn kiezers moet zien aan te spreken. Dat zet pas zoden aan de dijk. Roepen dat er geen regering Wilders mag komen zoals Timmermans op het Groen Links-PvdA congres riep, voelt lekker en doet het goed voor het eigen volk maar spreekt andere kiezers niet aan.

Als Timmermans ooit een kabinet Timmer I in elkaar wil timmeren dan zal hij het politieke midden moeten aanspreken. Zonder het midden vergaar je in Nederland onvoldoende politieke macht om de zaken naar je hand te zetten. De fusie heeft hem niet gegeven wat hij dacht te krijgen, de meerderheid om het land naar zijn hand te zetten. 

Dat hoeft niet te verbazen. Groen links is de voormalige intellectuele, sektarische vleugel van de PvdA die den Uyl met enige moeite maar toch genoeg op enige afstand wist te houden (1967-1973 waarna hij premier werd van Nederland tot 1977). 

GL is ontstaan uit een fusie van PPR, daar zat goed en verstandig volk bij, met de voormalige CPN en ander klein links grut (1991). Sektarisme lag op de loer. Voormalige PPR leden zagen de bui hangen en stapten over naar de PvdA. Ad Melkert was een van hen.

De PvdA was toen nog een volkspartij, een linkse centrum partij. Dat volkse element ging stapsgewijs verloren. Het werd een partij van minderheden. Klimaat werd het handvat om oude linkse ideeën over staatscontrole door te voeren. Asiel om de internationale solidariteit in praktijk te brengen.