Posts tonen met het label roos. Alle posts tonen
Posts tonen met het label roos. Alle posts tonen

dinsdag 5 april 2022

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 3

Wie is de echte Rutte?

Op donderdag 31 maart kregen Kabinet en Tweede Kamer les in Nederlandse geschiedenis en politiek van president Zelensky van Oekraïne. Hij hielp ons herinneren waar het eigenlijk allemaal om draait: vrijheid, democratie en tolerantie. Daar hadden we toch een Tachtigjarige oorlog voor gevoerd? De Tweede Wereldoorlog mocht toch nooit meer gebeuren en is Marieopol ondanks alles niet een herhaling van Rotterdam mei 1940?

Nu luisterden kabinet en Tweede Kamer naar president Zelensky. Ze moeten wel want het is oorlog in Europa. Dat was wel eens anders. Vanaf het begin dat Oekraïne zich wendde tot het Westen, d.w.z. begin jaren negentig toen het land afscheid nam van de Russische federatie en de door Rusland achtergelaten atoomwapens, hadden Nederlandse politici geen belangstelling voor Oekraïne. Rusland was interessanter om een vredespolitiek op te bouwen op basis van zakendoen.

Oekraïne was met zijn was met zijn waarschuwende woorden dat je Rusland onder Putinski niet kunt vertrouwen, een sta-in-de-weg bij deze gedroomde politiek. Schandalig was de onverschilligheid van Neerland's politieke leiders met o.a. Rutte II met zijn ministers van Buitenlandse zaken Timmermans en Koenders tijdens het raadgevend referendum over de Wet tot goedkeuring van het EU-associatieakkoord met Oekraïne in 2016.

In plaats dat zij zich maximaal inspanden om de Oekraïners te helpen aan een associatieverdrag ter aanmoediging van hun democratisering, lieten ze het initiatief over aan onverantwoordelijke kwasten als Roos en Baudet. Die kregen alle ruimte om alle aandacht te richten op de corruptie in het land in plaats van op de toekomst van Oekraïne. Pas twee jaar daarvoor hadden Oekraïniers met een heuse volksopstand een einde gemaakt hadden aan Putinki’s lange arm via zijn zetbaas president Viktor Janoekovytsj. Daarbij vielen 25 doden en 400 gewonden.

Reisden Rutte en/of Timmermans toen af naar Oekraïne om het belang van het associatieverdrag voor Oekraïne en Nederland te onderstrepen? Hadden Timmermans en Rutte ook maar enige lange termijn visie op de toekomst van Europa met daarin Oekraïne?  

En ook nu komt Rutte weer met procedures aanzetten als het gaat om het lidmaatschap van  Oekraïne van de EU. Hem en zijn minister van Buitenlandse zaken Hoekstra ontbreekt elk gevoel van politieke urgentie. Geen moed, politieke visie en idealen doch slechts procedures.

 

vrijdag 26 juni 2020

MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG 66, BETAALDE LIEFDE

Het Schipperskwartier, Antwerpen 1993

In een smalle, smoezelig geel verlichte straat met nat glimmende kinderkoppen van de regen worden we door een zwarte schaduw uitgenodigd om een café binnen te gaan. De schaduw houdt het rood pluche gordijn in het halletje uitnodigend voor ons open. Nieuwsgierig stap ik in het decor van een romantische film over eenzaamheid en vergeefsheid. Ik zie in de schaars verlichte ruimte het interieur van een sober cafeetje. Op de grond rode plavuizen, een donker houten toog met tap en verloren in de kleine ruimte her en der houten tafeltjes bedekt met kleedjes als minirokjes. Het heeft alles van een toevluchtsoord of schuiloord, het is maar wat je zoekt, zonder enig franje. Ik ga met Cees aan een tafeltje zitten aan de muur met uitzicht op de toog waar de rest van ons gezelschap staat.

Om mij op mijn gemak te stellen steek ik een sigaret op. Cees rookt niet. Hij is een puritein op dat gebied. Zonder enige aankondiging stopt een jonge, zo te zien aantrekkelijk jonge vrouw voor ons tafeltje en vraagt zonder aarzeling of ze bij ons mag komen zitten. Ze wacht ons antwoord niet af en gaat op de lege houten stoel naast mij zitten. Ze vraagt of we wat drinken. Dat wordt dan een pint voor ons drieën.

Ze schuift haar stoel dichterbij zodat onze armen elkaar raken. Ik blijf zitten en wacht af. Het eerste contact is gemaakt. Ik voel een vrouwenhand zachtjes over de binnenkant van mijn dijbeen naar mijn kruis glijden. Dat geeft onmiddellijk een teken van leven. Mijn hersenen beginnen prikkels te sturen naar de bloedvaten van mijn penis zodat er nog meer bloed heen stroomt en ik een stijve krijg. Alsof dat nog niet genoeg is, vraagt ze mij wat ik van haar nieuwe laarzen vindt? Zonder mijn antwoord af te wachten, licht ze het tafelrokje op en houdt een gelaarsd been omhoog.

Ik neem een stoere slok en knik vaag. Ze stelt voor dat we naar boven gaan. De smal houten trap op links van de toog. Mijn penis en ik willen wel maar ook weer niet. Na een korte tweestrijd tussen mijn kruis, hoofd en hart - seks is een ingewikkelde zaak - kan ik het niet over mijn hart verkrijgen met haar mee te gaan. Daarvoor is de liefde mij te lief en betaalde liefde is geen liefde ook al is ze nog zo lief. Ik voel de melancholie van een onmogelijke liefde, van de onvolmaaktheid van mens en wereld. Er zit niks anders op dan weg te gaan. Ik mompel ter afscheid gedag tegen haar.

Cees staat samen met mij op. Al die tijd heeft hij zwijgend naar het schouwspel gekeken. Cees is sinds kort tot over zijn oren verliefd op Roos. Een liefde die hem verrast heeft. Cees is niet de man van grote gevoelens en liefde of beter gezegd, was niet de man. Nu zit hij zo vol van Roos dat hij op de deur van zijn studentenkamer een grote artistieke rode roos heeft geschilderd met daarbij in rode letters “Roos” alsof hij bang is dat het niet overkomt. Hij schrijft ook smachtend vlammende liefdesgedichten die beginnen en eindigen met Roos. Hij leest ze vol overtuiging voor. Wie verliefd is wil de hele wereld omarmen.

Met gebogen hoofden stappen we terug de nacht in. Ik zie dat het nog steeds regent. Hemels verdriet over onmogelijke liefde. De buitenwipper vraagt om drinkgeld. Ik geef hem wat losse franken, mijn vrienden niet. Hij reageert onverbiddelijk, stapt naar buiten en roept door het straatje dat ze het gezelschap Hollanders niet moeten binnenlaten want ze betalen niks. We houden de nationale eer van zuinige Hollander weer eens hoog. Beneveld en nat zoeken we ons Volkswagen busje op. Als jongens na een schoolreisje rijden we  naar huis waar we in de treurige ochtendschemer aankomen.


(verschijnt elke vrijdag)

zondag 13 november 2016

BUMA IS VERKEERD BEZIG

Uit de serie Stemwijzer met Kiesquiz van 2012

Helaas moet mijn zondagse preek vandaag gaan over CDA leider Buma. Ik lees in de kranten en zie op TV dat hij vindt dat politici het vertrouwen in de politiek moeten terugwinnen door de uitslag van het Oekraïne referendum te respecteren en het verdrag niet te ondertekenen.

Buma bedoelt toch zeker “vertrouwen in de CDA politiek” en niet dé politiek? Dat is toch zijn belangrijkste taak, het vertrouwen van de kiezer terugwinnen in de CDA politiek?  En als CDA’er is hij toch tegen referenda en voor het Oekraïne verdrag? Je herstelt toch geen vertrouwen bij kiezers door te doen waar je tegen bent? Integendeel, dat wekt wantrouwen, op de eerste plaats bij CDA’ers en op de tweede plaats bij de burgers.

Als slippendrager van het referendum speel je mensen als Roos en Baudet in de kaart, die beweren immers dat je politici niet kunt vertrouwen. Maar wie hebben leugens over het verdrag rond gestrooid? Zij toch? Ze hebben daarbij open en bloot toegegeven dat het hun niet om het EU verdrag met Oekraïne ging maar om een vinger op te steken naar Brussel en Den Haag.

Je kunt als politicus alleen maar vertrouwen wekken door te zeggen wat je wil. Dan ben je politiek eerlijk naar je eigen achterban én naar de burger. Je kunt dan ook meteen uitleggen waarom je het Rutte voorstel om een bijlage bij het Oekraïneverdrag een fatsoenlijk compromis vindt tussen de nee en de ja stemmers.  En wat is politiek anders dan compromissen sluiten, tenminste als je de boel niet wil laten ontploffen?

Roos en Baudet willen dat natuurlijk wel, daarbij gesteund door Wilders en Roemer. Om die opgestoken vinger zo hoog mogelijk te krijgen, logen ze er ook nog een potje bij. Het compromis van Rutte legt dat ook meteen bloot. Een goede zaak voor het herstel van vertrouwen in de politiek en de leugenaars ontmaskert.


Tot slot, je komt me toch niet vertellen dat Buma tegen compromissen is, de slagader van de democratie? Als CDA’er wil hij toch zeker ja en nee zeggers bij elkaar houden door middel van een goed politiek compromis?  Dat herstelt het vertrouwen in het CDA politiek en wie weet ook een beetje het vertrouwen in dé politiek.