VOERT AMERIKA IN IRAN EEN OLIE OORLOG MET ALS INZET CHINA?

Luitenant-Generaal b.d. Rob Bauer te gast bij Nieuwsuur op 8 maart j.l. Bauer isvoormalig voorzitter van het Militair Comité geweest en daarmee de hoogste militair van de NAVO (2021-2015)

 

Tijdens een gesprek met een zegsman uit de mondiale petrochemische industrie kwam de Amerikaans - Israëlische oorlog ter sprake. Zijn werk bracht hem de afgelopen 25 jaar in alle uithoeken van de wereld, vooral in de Amerikaanse en Arabische wereld.

Volgens hem maakt de oorlog samen met de Amerikaanse interventie in Venezuela waarbij dictator Maduro op gewelddadige wijze gevangen werd genomen, deel uit van een strategische confrontatie met China?

China heeft zelf nauwelijks olie en is daardoor afhankelijk van de import van olie, olie die werd geleverd door Venezuela tot Trump ingreep en door Iran totdat de oorlog begon. De aanvallen op de Russische schaduwvloot die ook olie levert aan China maken waarschijnlijk ook deel uit van de grondstoffen oorlog.

Tijdens een uitzending van Nieuwsuur op 8 maart 2026 bevestigde Luitenant -admiraal Rob Bauer die van 2021 tot begin 2025 voorzitter was van het NAVO-Militair Comité dat de oorlog in Iran deel uitmaakt van de Amerikaanse grondstoffenoorlog tegen China.

Waarschijnlijk wil Trump in Iran net als in Venezuela direct of indirect zeggenschap krijgen over de olie in Iran. Daarmee heeft Amerika een positie op de wereldmarkt van olie waarmee het China kan dwingen om de benodigde grondstoffen die China wel heeft en Amerika (nog) niet, te  blijven leveren aan Amerika.

Het kan haast niet anders of Europese leiders als de Duitse Bondskanselier Merz, die pas nog bij Trump op bezoek is geweest, de Franse president Macron en de Engelse premie Starmer, zijn hiervan op de hoogte. Vandaar dat er al gauw begrip werd getoond voor de oorlog tegen Iran.

Vervolgens stuurt Macron al vrij snel het Franse vliegdekschip Charles de Gaulle naar de Middellandse zee.  Officieel ter bescherming van Europees grondgebied, in dit specifieke geval Cyprus, maar of het daarbij blijft is niet zeker. Dat geldt intussen ook voor het Nederlandse fregat Ms. Evertsen dat del uitmaakt van de vloot met het Franse vliegdekschip.

TRUMP HEEFT NIKS MET EUROPA

 

Nicola Jennings/The Guardian

Laat ik met de deur in huis vallen. Een breuk tussen Trump en Europa is onvermijdelijk. Trump heeft helemaal niets met Oekraïne en ook niet met Europa. Dat heeft zijn vice-president Vance deze zomer nog duidelijk gemaakt aan de Europese leiders tijdens een bijeenkomst in Parijs.

Elke keer opnieuw leent Trump zijn oor aan Poetin. Als zakenman en autocraat beschouwt hij Poetin als de man waar hij zaken mee kan doen, waar hij geld aan kan verdienen en aldus Amerika en zichzelf groot kan maken.

Zelensky, nog steeds een staatsman van formaat, en een aantal Europese leiders zullen met vleien en slijmen proberen Trump op andere gedachten proberen te brengen over het 28 punten plan. Hij zal luisteren zoals een autocraat en zakenman luistert, het ene oor in, het andere oor uit. 

Trump beschouwt Zelensky als een komiek en de Europese leiders als miezerige prutsers die niks weten en niks kunnen. Daaraan kan alle vleierij en slijmen niks aan veranderen. Zijn koers blijft om Poetin tevreden te stellen zodat hij onmiddellijk grootse zaken kan doen.

De gemeenschap van waarden die de Europeanen dachten te hebben met Trump bestaat niet en als daar nog iets van over mag zijn, wordt dat in rap tempo afgebroken. Voor Trump geldt alleen maar zaken doen, geld verdienen, hemzelf en Amerika groot maken. Alle waarden waarop Europa is gebouwd en de NAVO, lapt hij aan zijn laars.

Wat kun Rutte als secretaris generaal van de NAVO daaraan veranderen? Niks, helemaal niets, nul nada. Nog meer slijmen, nog harder Daddy roepen, nog vaker naar Washington reizen? Als hij zijn baantje wil houden en dat wil hij, zal hij zijn oren laten hangen naar Trump.

Rutte is geen staatsman als Zelensky, beschikt niet over leiderschapskwaliteiten om de Europese leiders voor het blok te zetten. Sterker nog hij beschikt niet eens over het vermogen de Europese leiders de dilemma’s voor te leggen zoals Zelensky nu doet aan zijn volk: vechten voor waardigheid of capituleren.

Opportunisten kennen geen waardigheid en laten we wel wezen Rutte is een opportunist die met alle winden meewaait. Zijn er nog andere leiders dan Zelensky in Europa die de confrontatie met Trump aan kunnen?

Dat is moeilijk te beoordelen. De Franse president Macron is in ieder geval geen De Gaulle. De Engelse premier Starmer is een een stuntelaar die niet eens weet hoe hij de boel in eigen land overeind moet houden. Hij is in de verste verte geen Churchill.

De Duitse Bundeskanzler Mersch dan? Hij wil graag daadkrachtig zijn maar is hij dat ook? Durft hij het binnenkamers tegen Trump op te nemen? Als hij dat al zou durven heeft hij tegen dat hij Duitser is en die zijn wel verslagen door de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog. Moeilijk, moeilijk dus.

De Italiaanse premier Meloni werd ooit betiteld als een fluisteraar van Trump maar daar hoor je niks meer over. Italië blijft in de Europese machtspolitiek een ondergeschoven kindje.

Dat geldt nog meer voor Spanje. Het huidige linkse bewind van Pedro Sanchez legt behalve morele verontwaardiging over Gaza helemaal gen gewicht in de geopolitieke schaal. Spanje is een NAVO lichtgewicht en kan daarom alleen al niet geloofwaardig meepraten.

Nederland durft al helemaal niets. Wij zijn een handelsland en wat dat betreft de grootste opportunisten van Europa. Karremans durft een beslissing te nemen waarbij hij China tegen de haren in strijkt en meteen staan media, politici en deskundigen met de vinger naar hem te wijzen dat hij het verkeerd heeft aangepakt.

Natuurlijk heeft hij het verkeerd gedaan in hun ogen want wij willen zaken doen. Schiphol en Rotterdam moeten kunnen blijven groeien. Moed moet je in de Lage Landen met een lantaarntje zoeken. Angst is ons grootste handelswaar en die is met de gestegen welvaart alleen maar groter geworden net als verwarring.

Je hebt het al begrepen. Ik ben geen optimist. Alleen Zelensky heeft de moed en het inzicht om te doen wat noodzakelijk is in moeilijke tijden.  

OORLOSGBULLETIN 75. PUTJINSKI EN MACRON

 

Putjinski kan opvallen met extreme gezondheidsmaatregelen zoals deze lange tafel bij ontvangst van de Franse president Macron in Coronatijd. Toch kan hij ook heel subtiel zijn zoals het dragen van rode laarsjes tijdens ontmoetingen.

De nervositeit rond de oorlog in Oekraïne neemt de laatste tijd danig toe. Dat komt op de eerste plaats omdat Oekraïne van een gedoodverfde uitdager van Rusland en zelfs tot op zekere hoogte overwinnaar, een verliezer driegt te worden.

Wat gebeuren moest dat is gebeurd. Rusland heeft zich na veel mislukkingen, falende operaties en zelfs een bijna militaire staatsgreep richting Moskou, herpakt. De inname van Adiivka heeft hem en zijn legerleiding weer vertrouwen gegeven dat hij Oekraïne onder zijn duim kan krijgen.

Daarvoor is een heel lange, zo niet jarenlange oorlog nodig want tot nu toe heeft Rusland niet meer dan 15% van het grondgebied van Oekraïne veroverd waarvan de Krim de belangrijkste oorlogsbuit is.  Het is Rusland niet gelukt om overwicht te krijgen in de Zwarte Zee en aldus de graanexport over de Zwarte Zee af te snijden, integendeel het heeft zijn vloot terug moeten trekken. 

In de lucht heeft Rusland ondanks het enorme achterland en het grote aantal vliegtuigen ook geen daadwerkelijk overwicht kunnen veroveren. Het enige wat Rusland effectief kan is het land met burgers en al permanent met raketten bestoken en het zo langzaam in puin leggen.

Met de dood van oppositieleider Navalny, een moord in slow motion, heeft hij de oppositie in eigen land een doodsklap gegeven, althans voorlopig dan toch. Wat de toekomst gaat brengen is afwachten. De opstand van de soldatenmoeders en vrouwen kan tot een nieuw soort oppositie kunnen leiden, een die moeilijk is om uit te schakelen maar ook slechts moeizaam op gang komt. 

Dat Putjinski de verkiezingen tussen 15 en 17 maart op Stalinistische wijze gaat winnen, ligt voor de hand. De vraag is echter hoe hij ze gaat winnen. Wat gebeurt er op die dagen? Wat zijn de plannen van de oppositie en hoe laten de soldaten moeders en vrouwen zich gelden? Zal de oppositie van zich laten horen door bijvoorbeeld massaal om klokslag 12 uur te gaan stemmen waartoe Navalny heeft opgeroepen?

Voeg aan dit alles toe dat Trump mogelijk president Biden gaat opvolgen en het scenario wordt nog onvoorspelbaarder. Trump zijn invloed als mogelijk presidentskandidaat van de Republikeinen laat zich nu al gelden. Hij is de man die het steunpakket aan Oekraïne weet tegen te houden. Geen wonder dat Europa bloednerveus begint te worden.

De Europeanen ontdekken nu hoe groot het gevaar is van Rusland en zoeken naar een uitweg. Natuurlijk zijn het de Fransen die menen de leiding te moeten nemen met het proefballonnetje dat indien nodig troepen naar Oekraïne gestuurd zullen worden.

Voorlopig leidt de aankondiging van Macron tot meer onenigheid onder de Europeanen. Dat moet vermakelijk zijn voor Putjinski die de boel extra opjut door wederom zijn nucleaire dreiging uit de kast te halen. Hoe je het ook wendt of keert Europa zit samen met Oekraïne zwaar in de nesten.

Zoals de weduwe Julia Navalnya in het Europees parlement zei, het wordt tijd om niet langer saai te zijn maar met fantasie aan de slag te gaan. De hamvraag is hoe je van het verdeelde Europa een mogendheid met slagkracht maakt zonder dat Brussel een soort Washington DC is? De EU is nu eenmaal geen Verenigde Staten van Europa, het is en blijft een bondgenootschap van soevereine staten.

OORLOGSBULLETIN 64. VERGANE FRANSE GRANDEUR

 

Chinees circus met in het midden de communistische dictator Xi Jinping, links persident Macron en rechts EU voorzitter Von Leyen

Frankrijk wil graag de schijn ophouden dat het een onafhankelijke wereldmacht is. Daarom heeft het land zijn "Force de Frappe"  waarmee het ten allen tijde bij een kernaanval terug kan slaan met eigen atoomwapens, ter land, ter zee en in de lucht. Om dat te bereiken heeft Frankrijk ondanks internationale afspraken tot in de jaren negentig atoomproeven gehouden bij de Polynesische eilanden o.a. op het atol Moruroa.

Moruroa is in Nederland berucht geworden vanwege een aanslag van de Franse geheime dienst op het schip Rainbow Warrior van Greenpeac dat betrokken was bij protesten tegen de kernproeven (1985). Daarbij kwam een Nederlandse fotograaf om. Na eerst te hebben ontkend heeft Frankrijk er later zijn excuses voor aangeboden.

Eén jaar voor het alomvattend kernstopverdrag in werking trad (op 24 september 1996) gaf president Jacques Chirac alsnog  toestemming om ver van Parijs in de Pacific een serie kernproeven te houden.

Overal in Europa verschenen toen borden met de oproep om Franse producten te boycotten. Zo ook in zonnig Wenen waar ik tezamen met enkele Franse vakbondsleiders op een vroege zaterdag ochtend naar een vergadering wandelde. Ik zei plagend tegen hen dat ze niet welkom waren in Wenen en wees hen op een enorm groot bord waarop tot een boycot van Franse wijnen werd opgeroepen. 

Ik werd verrast door de felheid waarmee ze reageerden, een felheid die ik bij vakbondsmensen bij zo een affaire niet verwachtte. Of ik wel besefte dat de Franse atoomparaplu toch ook maar mooi Nederland beschermt? Waarop ik laconiek reageerde dat voor zover ik weet Nederland daar niet om gevraagd heeft, wat ze alleen maar bozer maakte. Kortom, mijn Franse vakbondsvrienden waren er maar wat trots op  dat hun land zich kon meten met grootmachten als de VS en de voormalige Sovjet Unie.

Macron is van dezelfde traditie en probeert nu zijn Force de Frappe gedachte op heel Europa van toepassing te verklaren door te pleiten voor een strategisch onafhankelijk Europa. Europa als grootmacht tussen de VS, Rusland en nu ook China. 

Dat idee probeert hij te verkopen door als onafhankelijk vredesstichter eerst naar Putjinski te reizen en onlangs naar China. Hij wil de wereld tonen dat Frankrijk niet aan de leiband van de VS loopt, een eigen onderhandelingsmacht heeft in de wereld. Voor zijn reis naar China had hij  EU commissievoorzitter Ursula von Leyen weten te strikken.


Zijn idee van een strategisch autonoom Europa onder leiding van Frankrijk is tijdens zijn China reis een blamage geworden. De Chinese dictator Xi zette hem net als Putjinski eerder op afstand met hulp van een absurd grote gesprekstafel. Xi bleef beleefd maar maakte er ondertussen zijn eigen diplomatieke circus van. Hij gaf ook geen millimeter toe aan de vredeswensen van Macron en Von Leyen.

Wat internationaal kwaad bloed zette was de opmerking van Macron dat Europa zich niet moet laten meeslepen in het conflict tussen China en de VS over Taiwan. Een Republikeinse senator reageerde gebeten dat als Europa zo nodig strategisch autonoom wil zijn het ook maar zelf de oorlog in Oekraïne moet oplossen. Dat maakt meteen duidelijk dat de wens van Macron vergane Franse grandeur is. 

Er is trouwens maar weinig grandeur aan een land dat weigert zijn eigen sociale broek op te houden door de pensioenleeftijd van 62 naar 64 jaar te verhogen. 

 

OORLOGSBULLETIN 20

 

Vandaag is het drie maanden en 16 dagen geleden dat het Russisch leger van Putinski Oekraïne binnenviel. De VS voorspelde de inval, de rest van de wereld keek ongelovig toe, ook West Europa. Putinski maakte met zijn inval een einde aan een een lange periode van vrede en welvaart in Europa, zo lang dat jongere generaties niet eens meer wilden weten van een mogelijke oorlog op Europees grondgebied.

Nu is het dan zover en hoe! Miljoenen vluchtelingen zijn op drift geraakt in Europa, vluchtelingen waar we onze handen vol aan hebben. Intussen maakt het Russische leger steden en dorpen met de grond gelijk met als gevolg miljarden aan economische schade om over de geestelijke schade maar niet te spreken. Miljoenen mensen zijn getraumatiseerd, gezinnen verwoest en de toekomst van een hele generatie letterlijk kapot gemaakt.

De collaterale schade is al even groot. Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog staat de zorgvuldig opgebouwde welvaart op het spel als gevolg van de dramatisch gestegen energieprijzen. De daarop volgende oorlogsinflatie dreigt van de Europese economie een gelatinepuddinkje te maken dat gevaarlijk heen en weer wiebelt om uiteindelijk in te kakken.

Dat laatste dringt maar moeilijk door tot onze politieke leiders. Ze zijn niet klaar voor een dergelijke uitdaging. Dat kan ook moeilijk. Het zijn stuk voor stuk mooi weer politici gewend als ze zijn aan voorspoed en vrede. Ze hebben niet geleerd om te gaan met een oorlog, het volk te leiden, om te gaan met moeilijke keuzes en een einde aan luxe sprookjes. Ze wachten liever af. Het kabinet Rutte VI is daar een mooi voorbeeld van. Hun daadkracht is nul of het nu om gas, elektriciteit, koopkracht, wapenleveranties of wat dan ook gaat. Ze staan nog afgestemd op de oude golflengtes van energietransitie, maakbaar klimaat, stikstof, smsjes van de premier enz.

De meesten weten ook niet hoe ze om moeten gaan met een dictator als Putinski. Macron vertrouwt op zijn oude Franse instincten en denkt dat hij namens Europa en de wereld vredestichter kan zijn. Hij is met zijn rol in de wereld bezig, een kleine Napoleon te spelen. Bondskanselier Scholz kan maar met moeite afscheid nemen van de naoorlogse Duitse vredespolitiek. Hij staat voor het dilemma om in Putisnki al dan niet een Russische uitgave van Hitler te zien, die immers net als Putisnki een agressor van formaat was ten koste van zijn eigen volk.

Onder de Europese bevolking daarentegen is de solidariteit met de Oekraïners groot zelfs in een voormalig neutraal land als Oostenrijk tref je op de metrostations in Wenen oproepen aan tot tot hulp aan de Oekraïnse vluchtelingen. De bevolking lijkt daarmee meer reserves te hebben om de nieuwe situatie het hoofd te bieden dan de politici.

De enige uitzondering is gek genoeg de Oekraïnse president Zelenski. De oorlog heeft in een handomdraai van hem een weifelende president tot een politiek leider van formaat gemaakt. Als een Mozes neemt hij zijn volk aan de hand en loodst ze door de zwaarste tegenslagen heen, links en rechts bemoedigend, Europese mooi weer politici wakker schuddend, zijn leger steunend door om wapens te bedelen, de Europese Unie onder druk te zetten en dictator Putinski tactisch en strategisch het hoofd te bieden. Zelenski is oorlogsproof gebleken dat is meer dan je van andere Europese politici kunt zeggen.
 

OORLOGSBULLETIN 11

Yankee Joe Biden: 'Putinski, I got you'. Een spotprent van π

 

Na COVID 19 verjaagt de oorlog in Oekraïne opnieuw de roze toekomstvoorspellingen van de Westerse wereld. Opvallend is dat de Nederlandse politiek grote moeite heeft om de blik op de toekomst bij te stellen. Dat geldt trouwens niet alleen voor de oorlog maar ook voor de energietransitie.

Zo hoor ik met verbazing de problemen rond de capaciteit van ons stroomnetwerk. Iedereen met een beetje boerenverstand kon dit zien aankomen. Als je alles wat elektrisch is aanmoedigt met subsidies dan kun je verwachten dat het stroomnetwerk op een gegeven moment overbelast gaat worden.

De oorlog in Oekraïne kon je in zekere zin ook zien aankomen. Alleen rücksichtlose dictators als Putinski komen op het idee om de Krim in te pikken,  dissidente warhoofden en criminelen van wapens te voorzien in de Donbas en een rookgordijn te leggen rond het neerhalen van de MH 17 door dezelfde warhoofden en criminelen. Dictators als Putinski zijn niet geïnteresseerd is in het leven van burgers. Dat is slechts 'collateral damage' bij hun grootse plannen.

In Nederland zien we een zeker ongemak over het gemak waarmee Yankee Joe Biden en Tommy Boris Johnson de verbale confrontatie met Putinski aangaan. Een tikkeltje bangig vraagt onze man van NOS Nieuwsuur Jeroen Wollaers zich bezorgd af of die verbale krachtpatserij niet tot een gevaarlijke escalatie gaat leiden. Per slot van rekening maak je op die manier Putinski nog bozer, zo hoor je hem denken. De  voormalig commandant der Landstrijdkrachten Mart de Kruif legt hem gerusstellend uit dat de gebezigde taal nu eenmaal de enige taal is die Putinski begrijpt. De taal van de macht.

Nederland is geen land met een krijgsgeschiedenis zoals Groot Brittannië, De VS, Frankrijk en Duitsland. We houden het liever bij overleg, dialoog, diplomatie, internationaal recht en uiteraard handel. De oorlog in Oekraïne is daarom wennen voor onze regering, de Tweede Kamer en het Verenigd Intellect in de media.

De oorlog tekent scherper dan ooit af dat Nederland een land is dat bestuurd wordt door ‘political process managers’. Rutte is daar een schoolvoorbeeld van. Hij is bezig met het organiseren van procedures tot politieke besluitvorming niet met leiderschap gekoppeld aan een doelgerichte politiek strategisch visie op de positie van Nederland in Europa en de wereld. Hij is geen leider die zijn land aan zijn hand kan meenemen of om offers te vragen. 

Dat kan hij ook niet, dat past niet in de politieke traditie van Nederland. Nederland is politiek en bestuurlijk een land van managers. Zie de afhandeling van de aardbevingsschade in Groningen en de zorgtoeslag affaire. Besluitvorming is volledig gebureaucratiseerd waardoor niemand meer enige verantwoordelijkheid draagt voor te nemen besluiten. Het besluit zit in het proces ingebakken. Als dat stokt, wordt er niet besloten. Het is de totale bureaucratisering of verambtelijking van de besluitvorming met als hoogste doel wegduiken voor eigen verantwoordelijkheid.

Vandaag de dag is het de bijna tachtigjarige Yankee Joe Biden die samen met Tommy Boris Johnson de leiding neemt in de NATO ter verdediging van de Westerse waarden tegen Rusland. Zelfs president Macron hoor je of zie je niet. Hij heeft nog het excuus van de pas gehouden presidentsverkiezingen maar voor hoe lang nog? Bondskanselier Scholz hoor je af en toe maar heeft grote moeite de draai te maken van vrede door handel, naar confrontatie. Hij zit net als trouwens Nederland ook nog met een ingewikkelde energietransitie waarvan niemand weet hoe die nu verder moet.