Posts tonen met het label donbas. Alle posts tonen
Posts tonen met het label donbas. Alle posts tonen

maandag 22 mei 2023

OORLOGSBULLETIN 65. WAAROM OEKRAÏNE ER TOE DOET.

Carl Bildt was minister van Buitenlandse Zaken van Zweden van 2006 tot 2014 en premier van 1991 tot 1994, toen hij onderhandelde over de toetreding van Zweden tot de EU. Als gerenommeerd internationaal diplomaat was hij speciaal gezant van de EU voor voormalig Joegoslavië, hoge vertegenwoordiger voor Bosnië en Herzegovina, speciaal gezant van de VN voor de Balkan en covoorzitter van de vredesconferentie van Dayton. Hij is medevoorzitter van de European Council on Foreign Relations.


 

Een artikel van Carel Bildt, voormalig Zweeds premier en minister van Buitenlandse zaken, over de betekenis van de oorlog in Oekraïne voor Europa markeert het nieuwe Europese denken in Zweden . Er was een tijd dat de Zweden heel anders dachten over internationale politiek, Europa en Amerika.

In de jaren zeventig, tijdens de Koude Oorlog, presenteerde het land zich onder leiding van de sociaal democraten als een vredig progressief land. Daarom bleven ze neutraal in de Koude Oorlog. De NAVO was teveel een club van kapitalistische landen geleid door het super kapitalistische en in wezen imperialistische Amerika. 

Dat de NAVO Zweden toch ook geopolitieke rugdekking bood tegenover de machtige Reus Rusland wilden ze liever niet horen. Ze bleven de linkse dictator Fidel Castro in Cuba trouw al was het maar om Amerika te pesten. Hun verzet tegen  de Chileense dictator Pinochet gold als de lakmoes proef van het anti-fascisme beleid. Zweden gold voor Europse sociala democraten als het grote voorbeeld.

De Russische inval in Oekraïne betekende een keerpunt in de Zweedse buitenland politiek die al aan slijtage onderhevig was. De aanvraag tot lidmaatschap van de NAVO maakt het keerpunt definitief. Zweden rekent zich voortaan tot de Europese landen, zo schrijft Carl Bildt in zijn artikel “Waarom Oekraïne er toe doet”.

STOCKHOLM – De Republikeinse gouverneur van Florida, Ron DeSantis – een toekomstige Amerikaanse presidentskandidaat – zorgde onlangs voor opschudding door de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne te omschrijven als een louter “territoriaal geschil” dat niet van invloed is op de strategische kernbelangen van Amerika. Na onmiddellijke, zware kritiek en een daling in de polls, probeerde DeSantis zijn opmerkingen terug te draaien. Maar het argument blijft in omloop en DeSantis is niet de enige die ermee leurt.

De geschiedenis kan ons helpen uitzoeken of DeSantis' beschrijving van het conflict enige verdienste heeft. Had Adolf Hitler een "territoriaal geschil" met Polen toen hij in september 1939 zijn blitzkrieg tegen zijn buurman lanceerde? Hitler formuleerde de zaken soms zelf in deze bewoordingen, bijvoorbeeld wanneer hij sprak over zijn plicht om Duitstaligen in Polen te beschermen. Maar dergelijke retoriek was altijd slechts een rookgordijn om de aandacht af te leiden van het werkelijke doel. Hitler wilde het onafhankelijke Polen, dat na de Eerste Wereldoorlog weer was ontstaan, elimineren en zo de weg vrijmaken voor de oostwaartse expansie van Duitsland.

Men moet natuurlijk altijd oppassen met historische parallellen; maar de overeenkomsten tussen Hitler in 1939 en de Russische president Vladimir Poetin vandaag zijn duidelijk. Waar Hitler zijn bezorgdheid uitsprak voor Duitstaligen in Danzig, doet Poetin hetzelfde voor Russisch-taligen in Donbas. Poetin heeft expliciet verklaard dat hij Oekraïne ziet als een "historisch Russisch land" en dat Vladimir Lenin een grote politieke fout heeft gemaakt door na de Eerste Wereldoorlog een Oekraïense staat te laten ontstaan om na de Tweede Wereldoorlog een van de oprichters van de Verenigde Naties te zijn.

Poetin wil dat deze geschiedenis wordt teruggedraaid. Zijn doel is om Oekraïne als natiestaat te elimineren door het om te vormen tot een louter administratieve regio binnen een groter Russisch rijk. De Russische tsaren van de achttiende en negentiende eeuw zijn zijn voorbeeld, hun veroveringsoorlogen zijn zijn inspiratiebron. Alle twijfels over de bedoelingen van het Kremlin zijn weggenomen door de handlangers en politieke bondgenoten van Poetin.

Denk aan Dmitri Medvedev. Een voormalige Russische president die nu plaatsvervangend voorzitter is van de Nationale Veiligheidsraad, heeft verklaard dat een soeverein Oekraïne "voor niemand op de planeet nodig is" en daarom zal ophouden te bestaan zodra Rusland er klaar mee is. In navolging van Poetin betoogt Medvedev dat Oekraïne bestaat uit "kunstmatig afgesneden gebieden, waarvan vele inheems Russisch zijn, die in de twintigste eeuw per ongeluk van elkaar zijn gescheiden".  Zijn conclusie is grimmig: “We hebben geen ‘unterukraine’ nodig. We hebben Groot Groot-Rusland nodig.”

Dergelijke losgeslagen retoriek zou niet worden getolereerd als het niet de positie van Poetin en de rest van zijn binnenste kring over de kwestie weerspiegelde. Medvedevs "Big Great Russia" bestond ooit. Anderen noemden het destijds onder een andere naam: "de gevangenis van naties." Na de ineenstorting van het Russische rijk in 1917 grepen Finland, Polen, Estland, Letland en Litouwen de kans om hun onafhankelijkheid veilig te stellen. En hoewel de Oekraïners ernaar streefden hetzelfde te doen, werden ze verpletterd door het daaropvolgende bolsjewistische geweld. Om het duidelijk gearticuleerde project van het Kremlin om Groot Groot-Rusland te herscheppen als een "territoriaal geschil" te behandelen, is een verkeerde inschatting van historische proporties. 

Rusland heeft de territoriale integriteit van een andere VN-lidstaat geschonden in een poging deze van de kaart te vegen. Het Kremlin laten profiteren van dit ernstige misdrijf tegen de internationale vrede zou de hele wereldorde kunnen ondermijnen. De kernprincipes waarop de VN berust, worden rechtstreeks uitgedaagd, en op een manier die de deur opent voor andere staten met imperiale ambities of etterende grieven om hun kleinere en zwakkere buren op te slokken. We lopen het risico af te dalen in een wereld die wordt geregeerd door de wet van de jungle, waar macht het goede doet.

DeSantis en elke andere politicus die betwijfelt of het Westen belang heeft bij de toekomst van Oekraïne, moet nadenken over wat er werkelijk op het spel staat. Ze zouden er goed aan doen de  verklaringen van Medvedev en andere Russische leiders over deze kwestie te lezen, anders lopen ze in dezelfde val als de appeasers van eind jaren dertig.

Dit is geen territoriaal geschil. Dit is een oorlog over de wereldorde zoals wij die kennen. 

donderdag 4 augustus 2022

OORLOGSBULLETIN 28. HOE PUTINSKI OEKRAÏNE WIL KORTWIEKEN.

 

Met de veroverde gebieden De Krim, de zuidelijke onderbuik van Oekraïne met controle over de Zwarte Zee kust  en de oostelijke gebieden Luhans en Donetsk is Oekraïne geopolitiek en economisch al flink gekortwiekt. Het zou kunnen dat Rusland een lijn wil trekken van Kharkiv tot Kherson.

Door Oekraïne voor een Naziland te houden, maakt Putinski impliciet een vergelijking met Nazi Duitsland, een Duitsland dat in Russische ogen nooit helemaal is weggeweest. Duitsland is na de Tweede Wereldoorlog herrezen uit de as van de oorlog en opnieuw het machtigste land van Europa geworden, economisch niet militair. Het is feitelijk een manke wereldmacht. Als Duitsland over eigen kernwapens zou beschikken zoals Frankrijk en Engeland dan zou het ook aan de tafel van de VN Veiligheidsraad mogen zitten en dat zou het Kremlin angst aanjagen.

In feite is Rusland met zijn oorlog tegen Oekraïne bezig het machtige Duitsland en in het verlengde daarvan de EU en de NATO in toom te houden. Zo een machtig Duitsland met op Europees grondgebied een bondgenoot als Oekraïne is voor de Russische machthebbers een angstaanjagend beeld. In hun ogen een bedreiging van hun veiligheid want Duitsland is en blijft een gevaar voor hun bewegingsvrijheid in Europa.

Een bedreiging ook van hun wereldbeeld. Het idee is zo bedreigend dat het voor Putinski reden is om een oorlog te beginnen tegen Oekraïne. Het land moet voor eens en altijd gekortwiekt worden zodat het niet langer een machtig bondgenoot van Duitsland en van Europa kan zijn. Tot zolang gaat de oorlog in ieder geval duren.

Tot hoever moet Oekraïne dan gekortwiekt worden? Dat is een geopolitiek kwestie. Wanneer kan Oekraïne een ongevaarlijke bondgenoot van Duitsland en in het verlengde daarvan van de EU zijn? Als het de helft van zijn grondgebied kwijt is? Zou kunnen. Oekraïne is twee keer zo groot als Duitsland maar heeft maar de helft van het inwoneraantal van Duitsland. De poging tot inname van Kiev wijst erop dat het oorspronkelijke plan van Putinski was om minstens de helft van Oekraïne inclusief de hoofdstad Kiev in te nemen.

Daarmee zou hij min of meer een verdeeld Duitsland van na de Tweede Wereldoorlog hebben geschapen. Een Oost-Oekraïne met de hoofdstad Kiev en een West-Oekraïne met als hoofdstad Lviv. Dat plan is mislukt. Putinski is nu bezig aan plan B. Dat is de verovering van de pseudo onafhankelijke republieken Donbas en Luhansk, het behoud van de Krim uitgebreid met in het zuiden aansluiting bij Odessa. De aansluiting is tot Odessa is tot nu toe mislukt. Voorlopig ligt de grens bij Kherson en die wordt bedriegd door Oekraïne.

De verovering van Donbas en Luhansk geeft Rusland de mogelijkheid om het de rest van Oekraïne zo moeilijk te maken dat het eerder een last is voor Duitsland en de EU dan een sterke bondgenoot. Dat is nu al het geval. Oekraïne in oorlog met Rusland brengt hoge kosten mee voor de EU maar ook voor Rusland zelf. De vraag is hoe lang houdt Rusland dat vol? Met de Krim en aansluitende kustgebieden in handen heeft Rusland controle over de Zwarte Zee. Een controle die het hoe dan ook zal moeten delen met Turkije. Dat is dan weer een troost en vergeet niet Turkije is hoe dan ook een NAVO land en daar wil Putinski echt niet mee in oorlog raken.

(wordt vervolgd)

donderdag 7 juli 2022

OORLOGSBULLETIN 25

 


Het doel van Putinski’s oorlog is sinds 2014 om in ieder geval een deel van Oekraïne toe te voegen aan het Russisch imperium, in dit geval de Krim, de Donbas regio’s (door Rusland erkende onafhankelijke republieken) inclusief Charkov en de kust aan de Zwarte Zee, als het kan tot en met Odessa. Zijn tweede doel is om Oekraïne zodanig te destabiliseren en ontregelen dat het voor de Europese Unie en de NAVO een onaantrekkelijke partner is.

Op termijn hoopt hij door middel van zijn aloude tactiek van intimidatie en verleiding van het resterende Oekraïne (Kiev en Lviv) alsnog een vazalstaat te maken a la Wit Rusland. Dat laatste land heeft dictator Lukashenko uit eigener beweging op een presenteerblaadje aangeboden aan Putinski. Hij is onder de paraplu van Putinski gekropen als bescherming tegen de oproer vanwege de gefraudeerde verkiezingen.

Het kandidaatslidmaatschap van de EU steekt voorlopig een stokje voor deze laatste lange termijn strategie. Putinski ziet zijn hoop op heel Oekraïne als vazalstaat vooralsnog in rook opgaan. Strategisch heeft Putinski deze oorlog dus verloren zoals Buitenland Minister Blinken onlangs in een interview zei. Wat blijft er dan over voor Putinski?

Als het hem lukt de huidige bezette gebieden militair in te lijven bij het Russisch rijk heeft hij in ieder geval een sterke positie om Oekraïne het leven behoorlijk zuur te maken en de grenzen van het Russische Rijk aan de Zwarte Zee veilig te stellen. Kaliningrad en de opgeschoven Russische grens naar het Oosten stelt hem in staat de NAVO flank met Zweden en Finland goed te bewaken.

Het is niet duidelijk of de NAVO landen met levering van wapens samen met Oekraïne  nog aansturen op de terugverovering van althans een deel van de zuidkust aan de Zwarte Zee en wie weet de Donbas regio. Veel zal afhangen van de uitputtingsslag die momenteel in de Donbas regio bezig is. “De Russische strijdkrachten raken steeds meer uitgehold en opereren op een niveau van verminderde gevechtsdoeltreffendheid dat op de lange termijn waarschijnlijk onhoudbaar is, zegt het Britse Ministerie van Defensie”, zo lees ik op de BBC website. Niettemin is hun vernietigingskracht op afstand nog altijd niet uitgeput.

Maar het leger van Oekraïne raakt misschien wel net zo uitgeput in mankracht en wapens zodat er uiteindelijk voor beide niks anders opzit dan aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Putinski zal dan eventueel genoegen moeten nemen met het voortbestaan van de rompstaat Oekraïne, tevens EU lid en intussen bewapend en getraind volgens NAVO model. 

Of hij de bezette gebieden in Oekraïne onder politieke controle kan houden is nog de vraag. Vermoedelijk komt hij terecht in een spiraal van verdergaande politiek onderdrukking, een spiraal die op den duur wel eens doorbroken kan worden door opstandige bewoners. Iets wat wellicht ook nog kan gebeuren in zijn eigen land. Maar dat is koffiedik kijken. Hoe dan ook Oekraïne zou wel eens langdurig een  open wond naar het Westen kunnen blijven voor Putinski.


maandag 18 april 2022

OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 6

 

Links de Oekraïnse generaal Valeri Zalouznjy met gevechtservaring in de Donbas en Luhansk en gevechtmethoden geschoeid op Westerse waarden en wapens. Rechts de Russische generaal Alexandr Vornikov met gevechtservaring in Syrië waaraan hij zijn bijnaam "de slager van Aleppo" dankt. Zijn gevechtsmethoden zijn gebaseerd op autocratische waarden, van bovenaf gestuurde troepen die orders uitvoeren ongeacht gesneuvelden en slachtoffers.

In een BBC artikel, de beste website om de oorlog te volgen, las ik dat Putinski’s woordvoerder  Dmitry Peskov tijdens een interview heeft gezegd dat de verliezen “significant zijn” en “een enorme tragedie voor ons” Russen. Hoe significant en hoe tragisch legt hij niet uit. Op 25 maart sprak het Russisch Ministerie van Oorlog van 1351 gesneuvelden. Oekraïne spreekt van bijna 19.000 gesneuvelde Russische soldaten. Westerse inlichtingendiensten denken dat het aantal gesneuvelden tussen de 7000 en 15000 ligt, nog altijd een enorm aantal ook voor een groot land als Rusland zeker als je bedenkt dat de oorlog amper een maand aan de gang is.

Het is heel wat dat Pestkop toegeeft dat er sprake is van een tragedie en van een significant aantal doden. De Russische woordvoerder blijft binnen de grenzen van het geloofwaardige. Dat kon je niet zeggen van Komische Ali of Bagdad Bob, de dolgedraaide woordvoerder van Saddam Hussein tijdens de Irakoorlog van president Busch.Toen Amerikaanse tanks de stad binnenreden gaf Al-Sahaf op TV nog steeds te kennen dat de strijd voor het Iraakse regime voorspoedig verliep. Zijn leugenachtige fantasie is niet zoveel anders dan die van Putinski.

Sinds ik bovenstaande alinea’s schreef, hebben de Russische troepen zich teruggetrokken uit de regio rond Kiev. De slag om Kiev is gewonnen door Oekraïne. Dat daar veel Russische soldaten zijn gesneuveld staat wel vast. In ieder geval genoeg om de aftocht te blazen.

Ze zijn vertrokken met achterlating van honderden burgerdoden die naar het zich laat aanzien in koelen bloede zijn vermoord om daarna als oud vuil wekenlang op de straat te liggen. Het ziet er naar uit dat soldaten hun woede over de mislukte aanval op Kiev gekoeld hebben op de burgerbevolking. Nu pas blijkt dat het Russische leger zich in de bezette regio van zijn wreedste kant heeft laten zien. Ik hoop dat dit ooit zal leiden tot processen bij het Internationaal Strafhof in Den Haag. Dat Putinski en de zijnen terecht zullen staan voor hun mensenrechten schendingen, schending van het oorlogsrecht en aanzet tot genocide.
 

Het plan van Putinski is om het vernietigende geweld op het Oosten van Oekraïne, de Donbas, Loehansk, het zuiden bij de Krim en Charkow te richten terwijl daar al veel in puin is geschoten. Om zeker te zijn dat het Oekraïnse leger en volk zullen worden gebroken zet hij de meedogenloze “slager van Aleppo” generaal Alexandr Vornikov in. Zijn Oekraïnse tegenpool is generaal Valeri Zaloezjny. Die heeft veel oorlogservaring opgedaan sinds 2014, de eerste oorlog in het Oosten van Putinski’s s zetbazen, de separatisten.

Vornikov is de generaal van het grof geweld gepaard aan uithongering en totale verwoesting. Zijn stijl van oologsvoering is die van het totale geweld, een aloude Sovjet stijl waarin soldaten en officieren slechts kanonnenvoer zijn. Of hij met die stijl kan winnen van generaal Zaloezjny moet nog blijken. Die heeft immers een heel andere stijl, meer tactisch met technisch geavanceerde wapens en soldaten die geleerd hebben zelf de situatie in te schatten.

Een stijl van oorlog voeren die meer bij democratische landen hoort waarin burgers hun verantwoordelijkheid kennen en nemen. De stijl van Vornikov past bij het dictatoriale leiderschap van Putinski en de zijnen of zoals vroeger bij de dictatuur van de Communistische partij in de Sovjet tijd. In die oorlogvoering staat geen rem op gesneuvelden noch slachtoffers. Nu maar hopen dat de tactische tzechnische kwaliteiten van het leger van Zalmoezjny het wint van de kwantiteit aan geweld van Vornikov.