AMERIKAANS NEO-IMPERIALISME IN VENEZUELA, CUBA EN MEXICO?

Je kunt wel zeggen dat met de komst van Trump de VS weer terug zijn in Latijns Amerika. De laatste decennia hebben de meeste Amerikaanse presidenten Latijns Amerika min of meer met rust gelaten. 

Min of meer want de Amerikaanse sancties tegen Cuba bleven gehandhaafd en met de verkiezing van Maduro kwam ook Venezuela in het vizier voor sancties. Met Mexico was vooral wrijving over de vluchtelingenstroom. Het beleid was er op gericht de instroom te beperken met behulp van grenscontroles. Zonder veel resultaat.

De Spaanssprekende minderheid in Amerika is intussen uitgegroeid tot een aanzienlijke minderheid van rond de 60 miljoen Hispanics, dat is ongeveer 20% van de Amerikaanse bevolking. Spaans is de tweede taal in Amerika. Er zijn steden en hele regio’s waar je bijna alleen maar Spaans hoort.

Trump heeft een ander veel breder veiligheidsbeleid dan de Democraten met als doelen beheersing van de migrantenstroom, uitschakeling van de drugscriminaliteit, voordelige handel en terugdringing van Russische en Chinese invloeden op het Amerikaans continent.

Inmiddels hebben we kennis gemaakt met zijn aanpak van de illegale migranten in de VS. Dat werd grof en met veel geweld in gezet door de speciale opsporingsdienst ICE. Het leek er even op dat Trump bezig was een soort parallel legertje te vormen dat de democratische rechtsorde zou kunnen ondermijnen. Dat lijkt nu (voorlopig?) een halt toegeroepen.

Al even spectaculair en illegaal volgens internationale rechtsnormen zijn de aanvallen van de Amerikaanse marine   op veronderstelde drugsbootjes in de Caraïbische zee. Ze worden met gerichte schoten tot zinken gebracht. Van een enkel geval is bekend dat zelfs de overlevenden alsnog werden gedood.

Trump heeft met dit optreden openlijk de oorlog verklaard aan de Latijn Amerikaanse drugsmaffia. Hij schuwt daarbij niet om rechtstreeks met het leger in te grijpen in een land. Hij liet de Venezolaanse president Maduro en zijn vrouw met geweld ontvoeren. Beiden zouden betrokken zijn bij de drugsmaffia.

Daarna heeft in Venezuela nog geen machtswisseling plaatsgevonden maar wel een aanpassing van het beleid met minder openlijke onderdrukking, vrijlating van politieke gevangenen, aanpassingen van wetgeving i.v.m. eigendomsrechten en regeling van schulden zodat investeerders veilig terug kunnen keren. 

Over democratisering spreekt Trump niet. Dat was een prioriteit van de Democraten. Trump's prioriteit is veiligheid en business, oliebusiness en grondstoffen wel te verstaan. 

In de vorige eeuw zou een Amerikaanse interventies geleid hebben tot heftige demonstraties in Latijns Amerikaanse hoofdsteden. Die tijd lijkt voorbij. Het geloof en de steun van linkse regimes lijkt politiek te zijn gemarginaliseerd. Het Venezolaanse regime was daarvoor te ongeloofwaardig geworden.

Men kan rustig aannemen dat de meerderheid van de Venezolanen (7 tot 8 miljoen Venezolanen zijn gevlucht!) het prima vindt dat Trump president Maduro heeft verwijderd. Ze hopen dat er verkiezingen komen, maar daar zal Trump ze dus niet direct in steunen.

Al in 2008 zag je op Cuba dit soort armzalige winkeltjes. Vijftig jaar na de Cubaanse revolutie was de armoede op het platteland nog altijd even groot. De foto is gemaakt in het toeristenplaatsje Viñales. 

Met het in staat van beschuldiging stellen van Raul Castro, voormalig generaal, minister van defensie en vooral broer van Mister Revolutie Fidel Castro zelf wordt de druk op Cuba opgevoerd.

Een die druk is al hoog. De Amerikaanse zeeblokkade legt het land zo goed als lam. Minister Rubio heeft met zijn 100 miljoen dollar toespraak voor TV in het Spaans (hij is Cubaan van afkomst) de Cubanen ook nog eens een flinke worst voorgehouden.

Een worst die het communistisch regime heeft afgewezen omdat ze niet de controle krijgt over het geld. Minister Rubio wil de kerk en onafhankelijke stichtingen inschakelen om de humanitaire hulp te verspreiden onder de bevolking.

Dat zou wat op gang kunnen brengen. De bevolking weet maar al te goed dat het regime en dan vooral de legerleiding goed voor zichzelf zorgt. In feite is het leger eigenaar van de economie. Maar hoe precies het volk zal reageren blijft afwachten. Zeventig jaar onderdrukking gaat niet in je koude kleren zitten.

Al in 2007 zag je in busstation borden met zelf gemaakte pamfletten waarin mensen vragen om inlichtingen over een verdwenen geliefde, meestal vrouwen. Veel verdwijningen worden toegeschreven aan de drugskartels.

Een apart geval en veel ingewikkelder ligt de Amerikaanse bemoeienis met Mexico. Tijdens zijn tarieven oorlog is Trump begonnen president Scheinbaum flink onder druk te zetten om kopstukken van drugskartels uit te leveren.

Dat heeft ze intussen gedaan. Er zijn kopstukken uitgeleverd of ter plekke doodgeschoten tijdens gewelddadige confrontaties tussen leger en drugsmaffia. Ze heeft daarbij min of meer heimelijk samengewerkt met de Amerikaanse geheime diensten (CIA en DEA). Ze moest wel want Trump heeft de kartels gebrandmerkt als terroristische organisaties. 

Veel Mexicanen zijn de gewelddadige moordpartijen, intimidaties en massale verdwijningen waaronder veel vrouwen, al lang zat. Zij voelen zich al jaren in de steek gelaten door de eigen regering. Veel Mexicanen hebben daarom hun hoop gevestigd op Trump.

Inmenging van Amerika in Mexicaanse politiek ligt in Mexico heel gevoelig. Tot voor kort was het voor links geen probleem om de bevolking tegen Noord Amerikaans imperialisme te mobiliseren. Het is een teken aan de wand dat dat niet gelukt is, op een enkele manifestatie in Mexico-stad na. 

De Mexicanen weten maar al te goed dat veel partijgenoten van president Scheinbaum tot in de hoogste regionen zoals gouverneurs en senatoren ook op de loonlijst staan van kartels.

Trump weet dat ook en voert nu de druk op Scheinbaum op om ook deze partijgenoten aan te pakken. Scheinbaum houdt nog vol dat haar partij niet betrokken is bij de drugshandel maar het wordt steeds moeilijker om haar te geloven. De meerderheid van de Mexicanen vertrouwt haar al lang niet meer. 

De vraag is hoe lang Scheinbaum nog kan balanceren tussen de partij, Trump, de kartels en de diepe wens van Mexicanen om van de drugsmaffia af te komen. 

VOERT AMERIKA IN IRAN EEN OLIE OORLOG MET ALS INZET CHINA?

Luitenant-Generaal b.d. Rob Bauer te gast bij Nieuwsuur op 8 maart j.l. Bauer isvoormalig voorzitter van het Militair Comité geweest en daarmee de hoogste militair van de NAVO (2021-2015)

 

Tijdens een gesprek met een zegsman uit de mondiale petrochemische industrie kwam de Amerikaans - Israëlische oorlog ter sprake. Zijn werk bracht hem de afgelopen 25 jaar in alle uithoeken van de wereld, vooral in de Amerikaanse en Arabische wereld.

Volgens hem maakt de oorlog samen met de Amerikaanse interventie in Venezuela waarbij dictator Maduro op gewelddadige wijze gevangen werd genomen, deel uit van een strategische confrontatie met China?

China heeft zelf nauwelijks olie en is daardoor afhankelijk van de import van olie, olie die werd geleverd door Venezuela tot Trump ingreep en door Iran totdat de oorlog begon. De aanvallen op de Russische schaduwvloot die ook olie levert aan China maken waarschijnlijk ook deel uit van de grondstoffen oorlog.

Tijdens een uitzending van Nieuwsuur op 8 maart 2026 bevestigde Luitenant -admiraal Rob Bauer die van 2021 tot begin 2025 voorzitter was van het NAVO-Militair Comité dat de oorlog in Iran deel uitmaakt van de Amerikaanse grondstoffenoorlog tegen China.

Waarschijnlijk wil Trump in Iran net als in Venezuela direct of indirect zeggenschap krijgen over de olie in Iran. Daarmee heeft Amerika een positie op de wereldmarkt van olie waarmee het China kan dwingen om de benodigde grondstoffen die China wel heeft en Amerika (nog) niet, te  blijven leveren aan Amerika.

Het kan haast niet anders of Europese leiders als de Duitse Bondskanselier Merz, die pas nog bij Trump op bezoek is geweest, de Franse president Macron en de Engelse premie Starmer, zijn hiervan op de hoogte. Vandaar dat er al gauw begrip werd getoond voor de oorlog tegen Iran.

Vervolgens stuurt Macron al vrij snel het Franse vliegdekschip Charles de Gaulle naar de Middellandse zee.  Officieel ter bescherming van Europees grondgebied, in dit specifieke geval Cyprus, maar of het daarbij blijft is niet zeker. Dat geldt intussen ook voor het Nederlandse fregat Ms. Evertsen dat del uitmaakt van de vloot met het Franse vliegdekschip.

INTERNATIONALE RECHTSORDE OF REALPOLITIK?

Nederland hecht heel veel waarde aan een internationale rechtsorde. Dat is begrijpelijk voor een klein land als Nederland. Het is de enige manier om als land overeind te blijven tussen de machtigen der aarde.

Het probleem van de internationale rechtsorde is dat het allemaal mooi op papier staat maar in de dagelijkse werkelijkheid van machtspolitiek niet altijd werkt. Nederland verklaarde zich in de jaren dertig van de vorige eeuw neutraal in de oorlog tussen Hitler’s Duitsland, Frankrijk en Engeland maar dat hielp niet. 

Hitler viel met zijn troepen massaal ons land in en dwong het snel op zijn knieën met zijn overmacht en rücksichtsloze bombardementen op Rotterdam. Weg internationale rechtsorde. Er zat niets anders op dan ons aan te sluiten bij de geallieerden om de onrechtmatige bezetting van ons land ongedaan te maken. Kortom, we werden gedwongen oorlog te voeren.

Na de Tweede Wereld Oorlog hadden we geluk. Het machtige Amerika dat ons geholpen had ons te bevrijden van de Duitse bezetting werd via de NAVO een bondgenoot bij dreigend oorlogsgevaar en was meteen ook de beschermheer van de nieuwe naoorlogse internationale rechtsorde in de pas opgerichte Verenigde Naties.

Zo leefden we decennia lang in vrede. Niemand durfde Nederland aan te vallen en wijzelf werden voorvechters van de nieuwe internationale orde. Dat onze beschermheer en daarmee ook wijzelf, zich niet altijd aan het internationaal recht hielden, zoals bijvoorbeeld met de NAVO bombardementen op Belgrado, was vervelend maar niet onoverkomelijk. We stonden immers aan de kant van de machtigen.

Bovendien hadden we een argument bij de hand om het ingrijpen alsnog te rechtvaardigen namelijk ingrijpen vanuit humanitair perspectief. De tegenstrijdige kwestie werd samengevat onder de term “ onrechtmatig maar legitiem”.

Nu, met de Amerikaanse - Israëlische oorlog tegen Iran, doet zich hetzelfde dilemma voor maar met een nog complexere achtergrond dan het NAVO ingrijpen in het voormalige Joegoslavië. Alsof dat nog niet genoeg is, speelt de Iraanse oorlog zich ook nog eens af tegen de achtergrond van de Russische - Oekraïense oorlog. Een oorlog waarmee Rusland de hele internationale rechtsorde aan zijn laars lapt.

Dat kunnen Europa en zijn beschermheer niet over hun kant laten gaan. Dat zou betekenen dat Rusland de vrije had zou krijgen in Europa. Dus mobiliseert Europa samen met beschermheer Amerika zoveel mogelijk middelen om de Russische oorlogsvoering in Oekraïne te hinderen en Oekraïne te helpen. 

Dat alles verandert met de komst van Trump als president van Amerika. Hij blijkt van een heel ander kaliber te zijn dan al de Amerikaanse presidentiële beschermheren sinds de Tweede Wereldoorlog. Hij eist dat Europa voor zijn eigen militaire verdediging zorgt en voert de druk op vooral Oekraïne op, om vrede te sluiten met Rusland. 

Wat moet Europa en in zijn kielzog Nederland nu met de oorlog tegen Iran? Ons vastklampen aan een internationale rechtsorde die geen stand houdt, niet alleen vanwege Rusland maar ook niet door Amerika? Alsof dat niet genoeg is, zitten we in hetzelfde schuitje als Duitsland, Frankrijk en Engeland. Die hebben we als het erop aankomt nog harder nodig als bondgenoten dan Amerika, zeker als de laatste Europa laat vallen.

Er zal voor onze nieuwe CDA minister Tom Berendsen niets anders opzitten dan de internationale rechtsorde verbaal overeind te houden in de VN enz., dat zijn we schatplichtig aan onszelf, maar ondertussen zal Nederland realpolitik moeten bedrijven met onze Europese bondgenoten en indien mogelijk Amerika en Israël.

We kunnen ook kiezen voor de Spaanse opstelling en ons afkeren van NAVO en onze Europese bondgenoten en ons neutraal verklaren zoals we ook aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog hebben gedaan. Maar ik vrees dat we dan van een heel koude kermis zullen thuiskomen, niet alleen op het gebied van militaire veiligheid maar ook in welvaart.

WAT HEEFT TRUMP MET PUTIN?

Trump en Melania in 2000 samen met Epstein en een vriendin.

Er hangt een vreemde waas rond de relatie tussen Trump en Putin. Tijdens zijn bezoek aan Moskou in zijn eerste termijn als president hield hij tot verbazing van de wereld een ongebruikelijk gesprek onder vier ogen met Putin. Niemand weet wat er toen tussen die twee ter sprake is gekomen.

Net zo ongebruikelijk waren zijn uitspraken daarna waarin hij de CIA en FBI voor schut zette. Volgens Trump had Putin hem verzekerd dat Rusland zich niet gemengd had in zijn verkiezingscampagne tegen Hillary Clinton. Hij had geen reden om aan de woorden van deze KGB'er te twijfelen, wel aan die van zijn eigen veiligheidsdiensten.

Opvallend was dat hij in zijn verkiezingscampagne voor zijn tweede termijn als president bezwoer dat hij in 24 uur een einde kon maken aan de oorlog in Oekraïne. Waarom hij daarin zo stellig was, heeft hij nooit uitgelegd behalve dat het een oorlog van zijn voorganger president Biden was.

Was dat een stoere campagne uitspraak van de 'dealmaker' van de eeuw zoals hij zichzelf maar al te graag neerzet? Maar een oorlog is toch wel iets anders dan een deal tussen twee onroerend goed handelaars? Misschien had hij al een deal met Putin, of dacht hij dat hij die had? Ze begrepen elkaar in ieder geval goed zo beweerde Trump vele malen.

Trump heeft intussen duidelijk laten zien aan de wereld dat hij meer sympathie en begrip voor Putin heeft dan voor president Zelensky van Oekraïne. Hij toont nooit enig blijk van medeleven voor Zelensky en zijn volk. Hij noemt Putin nooit als agressor.

Daarentegen vindt hij Zelensky "een raar mannetje" en schoffeert hem in de oval office voor de ogen van de hele wereld, samen met zijn rechterhand vicepresident Vance. Het leek in alles op een act van boosaardige afrekening iets wat de maffia niet zou misstaan maar absoluut niet thuishoort in een presidentieel kantoor. 

Vervolgens weigert Trump, ondanks de agressieve oorlogsvoering van Putin tegen de bevolking van Oekraïne, om de druk op Putin op te voeren en serieus over vrede te onderhandelen. Die houding is de afgelopen maanden onveranderd gebleven terwijl Putin Oekraïne blijft bombarderen.

En dan de rode loper in Anchorage, Alaska waar Trump met veel egards Putin ontving. Nog afgezien van het feit dat alleen al die ontmoeting een internationale upgrade was voor Putin, blijft de vraag wat daar bekonkeld is. Niemand die het weet. 

Des te merkwaardiger dat Kremlin woordvoerders Peskov en Lavrov al een tijdje beweren dat in Anchorage  de voorwaarden voor vrede zijn afgesproken. Dat zou o.a. gaan om een overdracht aan Rusland van de hele Donbas d.w.z. ook de niet veroverde gebieden en presidentsverkiezingen in Oekraïne. 

Opvallend is dat Trump op dat laatste voortdurend terugkomt met de bewering dat Zelensky's presidentschap niet democratisch meer is. Over Putin en de moord op oppositieleider Navalny horen we Trump niet.

Alles bij elkaar genomen is het dus niet zo gek dat beweerd wordt dat Trump op de een of andere manier gechanteerd wordt door Putin. Het vermoeden is dat Putin informatie in handen heeft waarmee hij Trump in het verderf kan storten.

Maar wat voor informatie dan? Sommigen wijzen op de wonderbaarlijke financiële opstanding van Trump na faillisementen in Amerika. Was dat mogelijk dankzij verborgen leningen uit Rusland? 

Laatstelijk doemde een nieuwe chantage mogelijkheid op die te maken heeft met de Epsteinfiles. Naar het schijnt correspondeerde Epstein met het Kremlin, tot aan Putin zelve toe. 

Zou het niet kunnen dat de inlichtingendiensten van Putin erin geslaagd zijn om de hand te leggen op foto’s en/of films die Trump te schande kunnen maken voor zijn Amerikaanse kiezers? 

Om het plaatje compleet te maken, is daar ook nog de vraag wat de rol van mevrouw Melania Trump hier is want ook zij komt in de Epsteinfiles voor. Zij is een gewezen model dat ook werkte als escortgirl en is geboren en getogen in het voormalige Joegoslavië in de hoogtijdagen van de Sovjet Unie, wat ook de hoogtijdagen van Putin waren. 

Dan is er nog een andere piste die wijst op speciale relaties tussen Trump en Putin, relaties die lopen via de belangrijkste gezanten en vertrouwelingen van Trump, Kuchner (schoonzoon van Trump) en Whitkoff (miljardair en trouwe vriend) die een hoofdrol spelen bij de onderhandelingen over vrede tussen Rusland en Oekraïne.

Democratic Senator Sheldon Whitehouse acknowledged what he described as "a lot of chatter" that Russia may have floated private business deals to Witkoff, Kushner, or members of the Trump family to influence their stance on Ukraine. "If that proves to be true, obviously that is horrifying misconduct on their part," Whitehouse said, stressing that the matter would warrant serious investigation. (citaat uit artikel "Could Witkoff be ousted from Ukraine talks?"  in The Kyiv Independent van 18 feb. j.l.)

EUROPA VERSUS TRUMP

Groenland is geen grap maar bittere ernst voor Trump en de zijnen.

Hoe krijg je vat op Trump? Meebuigen zoals riet of van hetzelfde laken een pak geven? De meesten kiezen voor het eerste want het laatste is een stuk moeilijker. Veel mensen zijn nu eenmaal te fatsoenlijk om te kunnen bullebakken, grove taal uit te slaan, te liegen dat het gedrukt staat en te intimideren.

De door de wol geverfde Hillary Clinton was als presidentskandidaat niet opgewassen tegen de grote mond, het grove optreden en zijn bullebak mentaliteit. Ze bleef teveel een keurig meisje die verstandig antwoord gaf aan iemand die nergens verstand van heeft en dan verlies je voor het grote publiek. Trump stal de show. Met Kamela Harris ging het daarna precies zo.

Het optreden van Trump in een eentweetje met vice-president Vance, ook een straatvechter. Het bezoek van president Zelensky aan het Witte Huis, was een voorbeeld van verbaal gewelddadig optreden en intimidatie in het Witte Huis, een huis dat beschaving, diplomatie en respect zou moeten uitstralen.

Maar Trump heeft alleen respect voor zichzelf en degenen die net zo brutaal en lomp met macht omgaan als hij, types als bijvoorbeeld Putin. Putin is misschien nog wel een sluwere straatvechter dan Trump dankzij zijn KGB achtergrond. Trump is per slot van rekening altijd een vastgoedhandelaar gebleven.

Europese politici hebben, alleen al omdat Europa uit zoveel verschillende landen bestaat, het decorum als toonbeeld van wederzijds respect tot een hogere kunst van de diplomatie gemaakt. Eenmaal daarin opgegroeid, kun je niet gemakkelijk overschakelen naar intimidatie en bullebak diplomatie.

Derhalve kozen Europese politici als bij intuïtie ervoor om mee te buigen en zelfs te vlijen. Dat laatste wordt versterkt door de militaire afhankelijkheid van Europa van de VS en de oorlog in Oekraïne. 

Dan is er nog de weg van de Trump fluisteraar. In deze hoogste persoonlijk vorm van diplomatie blijkt NAVO chef Rutte een meester te zijn. Hij wist de Groenland affaire in een hoogst persoonlijk gesprek met Rump in rustiger en overzichtelijker vaarwater te brengen.

Niettemin heeft de Groenland affaire de Europese leiders duidelijk gemaakt dat je voor een dialoog met Trump maar beter ook een stok achter de deur kunt hebben. Het is zaak dat Europa eensgezind en goed voorbereid gesprekken met Trump voert, hem frank en vrij met open vizier tegemoet treedt, met zelfrespect en vaste hand. Europa moet zichzelf heruitvinden, militair, geopolitiek, strategisch en diplomatiek. Dat wordt nog een hele klus.

TRUMP EN HET EINDE VAN DE PAX AMERICANA

 

Omdat de Amerikaanse president Roosevelt bij zijn kiezers niet de indruk wilde wekken met oorlogsvoering in Europa bezig te zijn, stuurde hij "Wisselwachter" Harry Hopkins als zijn oren en ogen naar Wintston Churchill (links) en Joseph Stalin.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog legde de Amerikaanse president Roosevelt de basis voor wat de Pax Americana is gaan heten, een internationale orde gebaseerd op democratische waarden en wederzijdse belangen. Daarvoor moest Roosevelt het isolationisme dat de Amerikaanse politiek vanaf zijn onafhankelijkheid domineerde, overwinnen.

Dat was niet gemakkelijk, zo kun je lezen in het boek ‘De Wisselwachter’ van Geert Mak. Hoewel Roosevelt en zijn hondstrouwe manusje van alles Harry Hopkins (De Wisselwachter) van meet af aan beseffen dat Hitler een groot gevaar is voor Amerika en voor het voortbestaan van de Westerse democratieën, moeten zij op kousenvoeten te werk gaan om het zwaar onder Hitler’s vuur liggende Engeland van Winston Churchill te steunen.

Amerika zit dan nog volop in zijn isolationistische traditie, een traditie die ze sinds de onafhankelijkheid koesteren. De meerderheid van de Amerikanen menen zich beschermd te weten tegen oorlog door de twee oceanen die hun scheiden van het Europese continent en van het krijgshaftige Japan.

Niettemin wil de meerderheid van de Amerikanen graag afrekenen met Hitler en de bloedige strijd van Engeland zoveel mogelijk steunen, tenminste zo lang Amerika niet daadwerkelijk bij de oorlog betrokken wordt. Roosevelt voelt dat aan en weigert Hitler de oorlog te verklaren ook al loopt hij half West Europa onder de voet.

Roosevelt beseft terdege dat als de Engelse zeemacht valt, wat in 1940 en 1941 niet ondenkbaar is, dat dan de Atlantische oceaan open ligt voor de gevreesde Duitse U-boten. In die jaren worden door deze duikboten honderden koopvaardijschepen tot zinken gebracht, zodanig veel dat de voedselvoorziening van Engeland in gevaar komt.

Toen Hitler Rusland binnenviel werd de dreiging van Duitse overheersing groter maar weigerde Roosevelt de oorlog te verklaren aan Duitsland. Sam met Churchill beseft hij wel dat steun moet worden geboden aan Stalin. Hitler verslaan was prioriteit nummer een.

Pas door de Japanse aanval op Pearl Harbor waagde Roosevelt het om Hitler de oorlog te verklaren. Nu moest ook de Amerikaanse kiezer het isolationisme loslaten. Amerikanen beseffen dat hun land niet meer veilig tussen twee oceanen ligt. Na de oorlog werkt Roosevelt aan een nieuwe wereldorde gebaseerd op democratische waarden. 

Nu 80 jaar later maakt Amerika met president Trump de omgekeerde beweging. Trump keert de wereld en de democratische waarden de rug toe. Hij is nog slechts geïnteresseerd in macht als basis om voordelen te behalen voor Amerika.

Voor Trump is Rusland vooral een toekomstige handelspartner en Oekraïne een oorlog waaraan verdiend kan worden. De tijd van de Amerikaanse atoomparaplu lijkt voorbij. Het ziet er naar uit dat Europa klem zit tussen een machtige en cynische vastgoedhandelaar en een al even cynische machtswellusteling.