OORLOGSBULLETIN OEKRAÏNE 3

Wie is de echte Rutte?

Op donderdag 31 maart kregen Kabinet en Tweede Kamer les in Nederlandse geschiedenis en politiek van president Zelensky van Oekraïne. Hij hielp ons herinneren waar het eigenlijk allemaal om draait: vrijheid, democratie en tolerantie. Daar hadden we toch een Tachtigjarige oorlog voor gevoerd? De Tweede Wereldoorlog mocht toch nooit meer gebeuren en is Marieopol ondanks alles niet een herhaling van Rotterdam mei 1940?

Nu luisterden kabinet en Tweede Kamer naar president Zelensky. Ze moeten wel want het is oorlog in Europa. Dat was wel eens anders. Vanaf het begin dat Oekraïne zich wendde tot het Westen, d.w.z. begin jaren negentig toen het land afscheid nam van de Russische federatie en de door Rusland achtergelaten atoomwapens, hadden Nederlandse politici geen belangstelling voor Oekraïne. Rusland was interessanter om een vredespolitiek op te bouwen op basis van zakendoen.

Oekraïne was met zijn was met zijn waarschuwende woorden dat je Rusland onder Putinski niet kunt vertrouwen, een sta-in-de-weg bij deze gedroomde politiek. Schandalig was de onverschilligheid van Neerland's politieke leiders met o.a. Rutte II met zijn ministers van Buitenlandse zaken Timmermans en Koenders tijdens het raadgevend referendum over de Wet tot goedkeuring van het EU-associatieakkoord met Oekraïne in 2016.

In plaats dat zij zich maximaal inspanden om de Oekraïners te helpen aan een associatieverdrag ter aanmoediging van hun democratisering, lieten ze het initiatief over aan onverantwoordelijke kwasten als Roos en Baudet. Die kregen alle ruimte om alle aandacht te richten op de corruptie in het land in plaats van op de toekomst van Oekraïne. Pas twee jaar daarvoor hadden Oekraïniers met een heuse volksopstand een einde gemaakt hadden aan Putinki’s lange arm via zijn zetbaas president Viktor Janoekovytsj. Daarbij vielen 25 doden en 400 gewonden.

Reisden Rutte en/of Timmermans toen af naar Oekraïne om het belang van het associatieverdrag voor Oekraïne en Nederland te onderstrepen? Hadden Timmermans en Rutte ook maar enige lange termijn visie op de toekomst van Europa met daarin Oekraïne?  

En ook nu komt Rutte weer met procedures aanzetten als het gaat om het lidmaatschap van  Oekraïne van de EU. Hem en zijn minister van Buitenlandse zaken Hoekstra ontbreekt elk gevoel van politieke urgentie. Geen moed, politieke visie en idealen doch slechts procedures.
 

DE STAAT VAN DE NEDERLANDSE POLITIEKE FAMILIE

 

Belangrijke leden van de Nederlandse politieke familie (van links naar rechts): Kees van der Staay (SGP), Mark Rutte (premier VVD), Jesse Klaver (GL), Tierry Baudet (FvD), Geert Wilders (PVV), Pieter Omtzigt, Sigrid Kaag (eerste vice-premier D66), Wopke Hoekstra (tweede vice-premier CDA) Lillianne Ploumen (PvdA), Carola Schouten (derde vicepremier CU)

Is het wel het moment om het te hebben over de bezieling van onze politieke familie nu onze droom dat het wel goed zit met de wereld en de mensen wreed verstoord wordt? De meeste mensen deugen beweert Bregman maar sommigen toch echt niet.

Naamgever Rutte van het kabinet is niet zozeer een bezieler, eerder een geruststeller die zich er met een glimlach doorheen slaat. Hij heeft een flexibele geest zodat hij in ons polderland met alle winden kan meewaaien, de enige manier om in coalitieland Nederland overeind te blijven. 27 zetels.


Eerste Vicepremier Kaag komt uit hogere VN kringen waar ze belangrijk werk deed. Een brug slaan naar de Nederlandse kiezers kost haar veel moeite. Ze verwart zelfverzekerdheid met leiderschap. 20 zetels.

Tweede Vicepremier Hoekstra is een manager, een bestuurder die de taal van rapporten spreekt. Politieke speelsheid is hem vreemd. 8 zetels (met Pieter Omtzigt erbij 9 zetels).

Derde Vicepremier Schouten is zo ingetogen en zorgvuldig dat ze nauwelijks voor het voetlicht komt. 6 zetels

Ploumen is een aardige lieve vrouw, meer een voorzitter van een natuurclub of wijkcomité. 9 zetels

Klaver doet zijn best om te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit en dat valt niet mee. 9 zetels

Wilders blijft rancuneus die de stem van zijn kiezers vergooit. 14 zetels

Baudet is verblind door eigenliefde en arrogantie. 5 zetels

Van der Staay is een trouwe gelovige van kerk en vaderland. 4 zetels 

PS. Helaas passen niet meer alle familieleden in de Tweede Kamer op een enkele familiefoto. 

De zetelaantallen zijn overgenomen van Peilingen de Hond van 6 maart j.l.

IK HEB GESTEMD

 

De twee winnaars van het kabinet Rutte III. (bewerkt detail van een schilderij van Jan Steen, 'Zoals de ouden piepen, piepen de Jongen', 1665, Mauritshuis.

Ik heb gestemd en ben een teleurgestelde kiezer want mijn partij heeft verloren. Nee, niet SP of Groen Links maar CDA, ook een verliezende partij. Het was te verwachten want mensen stemmen in de eerste plaats op de persoon en pas op de tweede plaats op het partijprogramma. Journalisten en wetenschappers denken van niet omdat zij menen dat burgers rationeel kiezen.

Ik ben zo vrij te denken dat dit slechts gedeeltelijk waar is. De persoon van de lijsttrekker speelt een even grote rol. Kiezers willen zich in de lijsttrekker herkennen. Bij de laatste verkiezingen herkenden zich veel mensen in Rutte, een beetje volks, goedlachs, af en toe een leugentje voor bestwil, pragmatisch en niet fanatiek maar hij haalt ons door de Coronacrisis.

Kaag is de optimist (geluk maak je zelf) met een rotsvast geloof in vooruitgang en redelijkheid. Ze heeft een heilig geloof in de soevereiniteit van het individu. Daarmee sluit ze aan bij het levensgevoel van onze tijd en daarmee bij de kiezers. Het enige echte overtuigende en geloofwaardige eikpunt voor leven en welzijn ben je zelf tot aan je graf toe.

Van Wopke Hoekstra wordt ik als partijgenoot treurig. Er gaat zo weinig van hem uit, geen lach of humor, geen blik van verstandhouding, nooit laconiek of relativerend. Geen man van vlees en bloed zoals Rutte maar een man van de vergadertafel en dat nu spreekt minder kiezers  aan. Op zijn voorhoofd staat het woord saai terwijl het CDA niet saai hoeft te zijn want het heeft een mens en maatschappij beeld dat spannend, intrigerend, controversieel, raadselachtig, sociaal, individueel en diep menselijk kan zijn voor kiezer en politiek maar dan moet je dat wel voor het voetlicht weten te brengen.

Wat dat betreft winnen vrouwen als Ploumen en Marijnissen het nog van Hoekstra. Zij zijn menselijk en benaderbaar. Ploumen helaas iets te aaibaar en weifelend. Politici moeten ook daadkracht uitstralen al slaat dat soms nergens op. Marijnissen is een stuk levendiger en heeft een mooie lach. Waarom haar dat geen stemmen heeft opgeleverd is mij een raadsel.

Over de rest van de lijsttrekkers ga ik het maar niet hebben. Nou ja misschien Wilders nog, de vlees geworden bozigheid, de vijand van Rutte, de zwart-wit denker met een scherpe geest en goed van de tongriem. Altijd goed voor kwaaie kiezers. Tot slot Baudet, de slimme tovenaar met woorden, een snelle geest en een flair die onnederlands is, een acteur en een aansteller maar dat mag want hij  is nog jong en eigentijds.

 

HET IS ALLEMAAL DE SCHULD VAN RUTTE

© petrus nelissen

Hieronder een gewaagde politieke analyse van de Provinciale Staten verkiezingen maar wat moet je als zelfs Lex Oomkes, senior politiek redacteur van Trouw er niet meer uitkomt?  Lees zijn column “Op links resteert een puinhoop” van 27 maart 2019 er maar op na. Ik zou hem willen adviseren “politiek wantrouwen” als uitgangspunt voor zijn politieke analyse te proberen. Misschien dat hij dan uitvindt wat er aan de hand is. 

De provinciale verkiezingen zijn weer een tijdje voorbij. Iedereen zit weer aan de koffie. Tijd voor een partijpolitieke analyse (analysis partium). Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het is de schuld van Rutte dat Baudet heeft gewonnen. Rutte’s “Wille zur Macht” heeft hem doen buigen voor (Groen) Links. Zo nam hij zijn voorschot voor het voorspelde verlies in de Eerste kamer. Rutte wilde kost wat kost premier blijven en daarbij is alles geoorloofd, dus ook opportunisme zoals toch dividenden belasten en toch CO2 belasting invoeren. Politieke voornemens, al dan niet terecht, die hij liet vallen voor de peilingen. Democratie is bij Rutte verworden tot een behendigheidsrace om de macht. Daar betaal je een prijs voor, de prijs van politiek wantrouwen.

Nieuwkomer en poseur Baudet, een jongmens dat denkt dat veel boeken lezen hetzelfde is als veel levenservaring, kon de kiezers binnenhalen die Rutte en zijn trawanten niet meer vertrouwden. Ik denk dat Rutte c.s. niet eens in de gaten hadden dat veel kiezers sowieso horendol werden van klimaat en migratie. Je werd de afgelopen maanden zowat elke dag door het NOS journaal om de oren geslagen met klimaat, CO2, energietransitie, zonnepanelen, windmolens, waterpompen, huizen zonder gas, verplicht isoleren van huizen, elektrisch autorijden enz. 

Met een klimaatbeleid waar niemand de gevolgen van kan overzien en ook nog eens een premier die zijn politieke agenda aanpast aan de peilingen maak je de kiezer wantrouwig. Ik vermoed trouwens dat Klaas Dijkhof dat in de gaten had net als Sybrand Buma maar beiden durfden niet voluit tegen de stroom in te gaan. Baudet wel. Coalitiepartners D66 en de CU bleven natuurlijk braaf binnen de bandbreedte van de klimaatagenda, die geloven er heilig in.

Baudet was de enige die scherpe kanttekeningen plaatste bij de klimaatagenda en bij het al jaren slepende migratie probleem met  kinderpardon, heibel in asielcentra, woning tekorten, uitkeringsfraude en terrorisme. Den Haag heeft op beide terreinen permanente politiek onkunde ( politica permanens ignorantia) geëtaleerd. Natuurlijk, het is allemaal ingewikkeld en moeilijk te beheersen maar dat wil niet zeggen dat je er geen visie (vision) op moet hebben.

Maar visie is al lang de zwakke kant van onze nationale politiek. Onze politiekers (civilibus) varen nog slechts op het kompas van technocraten en wetenschappers. Ze hebben hun eerste taak van de politiek, het schip van staat met visie en daadkracht te besturen, al heel lang uit handen gegeven aan technocraten, wetenschappers, peiling bureau's en belangengroepen zoals bijvoorbeeld bij de klimaattafels. Dat allemaal heeft niks te maken met het scheppen van een maatschappelijk draagvlak of het tonen van bestuurskracht maar alles met een demonstratie van politieke onkunde (politica ignorantia).

SPOTPRENTEN VAN VOOR EN NA DE VERKIEZINGEN

© petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

© petrus nelissen

BUMA IS VERKEERD BEZIG

Uit de serie Stemwijzer met Kiesquiz van 2012

Helaas moet mijn zondagse preek vandaag gaan over CDA leider Buma. Ik lees in de kranten en zie op TV dat hij vindt dat politici het vertrouwen in de politiek moeten terugwinnen door de uitslag van het Oekraïne referendum te respecteren en het verdrag niet te ondertekenen.

Buma bedoelt toch zeker “vertrouwen in de CDA politiek” en niet dé politiek? Dat is toch zijn belangrijkste taak, het vertrouwen van de kiezer terugwinnen in de CDA politiek?  En als CDA’er is hij toch tegen referenda en voor het Oekraïne verdrag? Je herstelt toch geen vertrouwen bij kiezers door te doen waar je tegen bent? Integendeel, dat wekt wantrouwen, op de eerste plaats bij CDA’ers en op de tweede plaats bij de burgers.

Als slippendrager van het referendum speel je mensen als Roos en Baudet in de kaart, die beweren immers dat je politici niet kunt vertrouwen. Maar wie hebben leugens over het verdrag rond gestrooid? Zij toch? Ze hebben daarbij open en bloot toegegeven dat het hun niet om het EU verdrag met Oekraïne ging maar om een vinger op te steken naar Brussel en Den Haag.

Je kunt als politicus alleen maar vertrouwen wekken door te zeggen wat je wil. Dan ben je politiek eerlijk naar je eigen achterban én naar de burger. Je kunt dan ook meteen uitleggen waarom je het Rutte voorstel om een bijlage bij het Oekraïneverdrag een fatsoenlijk compromis vindt tussen de nee en de ja stemmers.  En wat is politiek anders dan compromissen sluiten, tenminste als je de boel niet wil laten ontploffen?

Roos en Baudet willen dat natuurlijk wel, daarbij gesteund door Wilders en Roemer. Om die opgestoken vinger zo hoog mogelijk te krijgen, logen ze er ook nog een potje bij. Het compromis van Rutte legt dat ook meteen bloot. Een goede zaak voor het herstel van vertrouwen in de politiek en de leugenaars ontmaskert.

Tot slot, je komt me toch niet vertellen dat Buma tegen compromissen is, de slagader van de democratie? Als CDA’er wil hij toch zeker ja en nee zeggers bij elkaar houden door middel van een goed politiek compromis?  Dat herstelt het vertrouwen in het CDA politiek en wie weet ook een beetje het vertrouwen in dé politiek.