Posts tonen met het label chroejstsjov. Alle posts tonen
Posts tonen met het label chroejstsjov. Alle posts tonen

maandag 7 augustus 2023

OORLOGSBULLETIN 68. HOE STERK IS HET RUSSISCHE LEGER?

 

Dat het officiële Russische leger niet mee kan met de ontwikkelingen moge blijken uit het feit dat de Wagnerbende, een privé militie van Prigozien, nodig was om Bachmut te veroveren.

Na de aanval op Oekraïne in februari vorig jaar bleek na verloop van tijd dat het Russisch leger helemaal niet zo sterk is als men dacht. De blitzkrieg bleek slecht voorbereid, zo slecht dat de troepen al snel de aftocht rond Kiev moesten blazen en daarna uit grote stukken van Oekraïne werd verdreven.

Het leger van Rusland blijkt dus minder sterk te zijn dan men dacht. Dat is eigenlijk niet zo verwonderlijk als men de geschiedenis van dat leger bekijkt. Het is geen professioneel leger zoals wij dat kennen maar een gepolitiseerd leger. Sinds de Bolsjiwistische revolutie van 1917 is het overgeleverd  aan de grillen van politieke machthebbers, dat wil zeggen het politbureau van de communistische partij. Daar binnen woedde een voortdurende meedogenloze strijd om de macht. Sommige van die machthebbers holden uit politieke vrees het leger zelfs uit.

Het Rode Leger is opgebouwd door kameraad Trotski, zelf slachtoffer geworden van een door Stalin georganiseerde moordpartij. Stalin kortwiekte het leger uit vrees dat het een bedreiging van zijn macht zou zijn. Het gevolg was dat bij de Duitse aanval in 1941 het Rode Leger geen verweer had. Er vielen miljoenen doden. 

Als gevolg van de strenge winters slaagde Hitler er ondanks het Duitse overwicht niet in Moskou te veroveren. De Duitsers waren niet voorbereid op de winter. Ze dachten voor de winter de klus geklaard te hebben. Een onderschatting van de grootte van Rusland.

“In februari 1943 verloren de Duitsers de uitputtende Slag om Stalingrad. Vanaf dat moment werden ze aan het oostfront steeds verder teruggedrongen. In de maand juli van datzelfde jaar volgde de beslissende tankslag bij Koersk in Oekraïne. De Wehrmacht en de SS hadden de oorlog in het oosten verloren. De overwinning kon het Rode Leger niet meer ontgaan. “ (Duitsland Instituut)

Het lot van eerst generaal en later maarschalk Zjoekov, die in Rusland wordt beschouwd als degene die de troepen van Hitler uiteindelijk wist te verslaan, is tekenend voor het lot van het Rode Leger, vanaf 1946 officieel Sovjetleger geheten.

Hij valt na de Tweede Wereldoorlog bij Stalin in ongenade. Hij is te groot geworden en daardoor een bedreiging van de persoonscultus van Stalin. Krijgsgevangen Russen worden bij terugkeer uit de oorlog gewantrouwd en opnieuw opgesloten maar nu in Russische kampen.

Na de dood van Stalin wordt Zjoekov in eer hersteld door Chroesjtsjov. Zjoekov heeft immers Beria, de rivaal van Chroesjtsjov gearresteerd en laten executeren. Zjoekov’s carrière gaat weer vooruit. Hij wordt zelfs minister van defensie. In 1957, na de inval in Hongarije, wordt hij opnieuw uit al zijn functies gezet. Hij is te groot geworden voor Chroesjtsjov.

Na diens aftreden herstelt Brezjnev opnieuw de eer van Zjoekov en mag hij met al zijn onderscheidingen samen met het politbureau op de eretribune van het mausoleum staan tijdens de parade van het Sovjetleger.

De inval in Praag in 1968 schept verwarring onder soldaten en officieren die zich zien als helden en beschermers van het Russische volk en nu ontdekken dat zij op burgers moest schieten.

De oorlog in Afghanistan doet het Sovjetleger ook al geen goed. De verliezen tegen de guerrilla, bewapend door de Amerikanen, bleven groot. Het door Rusland gesteunde regiem bleef wankel.  De verontwaardiging van de soldatenmoeders is groot toen ze ontdekten dat het leger leugens over de dood van hun kinderen verspreidt met het doel het imago van een heldhaftig en dapper leger overeind te houden. Gedwongen door al deze tegenslag trok
Gorbatsjov na tien jaar het leger terug.

Intern wordt het Sovjetleger geplaagd door blanke Russische eigenwaan van de officieren die in meerderheid Russisch zijn. Zij gedragen zich racistisch door soldaten van een andere etnische afkomst grof en met geweld te behandelen, soms met de dood tot gevolg.  De ontgroening wordt zo gevreesd dat buitensporig veel soldaten hun dienstplicht proberen af te kopen.

Het uiteenvallen van de Sovjet Unie in 1991 in de landen Rusland, Oekraïne en Wit-Rusland, de drie landen waar het nu bij de oorlog in Oekraïne opnieuw om draait, betekent een nieuwe klap voor de moraal van het Sovjetleger dat werd omgedoopt tot Strijdkrachten van de Russische Federatie.

Met de komst van Putjinski krijgt het voormalige Sovjetleger officieel eerherstel, geld en middelen om zich te moderniseren. Ondanks het vele geld, lijkt het erop dat het leger nauwelijks gemoderniseerd is. 

De bewapening wordt inderdaad gemoderniseerd maar de cultuur van een absoluut centrale commando structuur, een erfenis uit de communistische tijd, blijft onveranderd. Het is geen modern leger waar in teams wordt geopereerd met een eigen verantwoordelijkheid. Het is eigenlijk een ouderwets leger, een Derde Wereld leger. 

Het rommelt voortdurend in de commandostructuur door ingrijpen van bovenaf zoals valt op te maken uit de vele verschuivingen van generaals en commandanten. Sommige critici zijn zelfs van het toneel verdwenen, zitten in het gevang of vallen uit een raam. Zulke zaken doen afbreuk aan de slagkracht en het moreel van het leger.

De voortdurende propaganda naar de eigen bevolking toe moet dan weer de idee van een strijdvaardig en dapper leger met heldhaftige soldaten hoog houden wat na de Wagner muiterij nog moeilijk vol te houden is behalve dan door middel van onderdrukking van elke kritische mening.
 

donderdag 23 juni 2022

OORLOGSBULLETIN 22

President Daniel Ortegaski van Nicaraga ontvangt president Vladimir Putinski op het vliegval van Managua in 2014. Toen al stond Ortegaski achter de Russische bezetting van De Krim.

 

Dat in Latijns Amerika anders wordt gedacht over de Russische oorlog in Oekraïne heb ik eerder gesignaleerd in een van mijn oorlogsbulletins. Een verklaring is dat de vijand van mijn vijand mijn vriend is. Aangezien Rusland, zij het indirect de vijand is van Amerika, maakt dat van Rusland voor veel Latino's een vriend. In de ogen van vooral linkse Latijns Amerikanen is Noord Amerika de grote boosdoener en zelfs de oorzaak van veel ellende in Latijns Amerika.

Historisch is Cuba het beste voorbeeld van linkse vijandschap tegenover de VS die overigens wederzijds is dankzij de aanmoedigingen door de honderduizenden Cubaanse vluchtelingen die een wijkplaats gevonden hebben in de VS. De ironie is dat deze zelfde vluchtelingen het Cubaanse regime op de been houden met geld en goederen dat ze naar achtergebleven familieleden op Cuba sturen.

Een nieuw al hoewel niet verrassend voorbeeld van vriendschap met Rusland en vijandschap met de VS is het Midden Amerikaanse land Nicaragua waar de voormalige links revolutionaire Sandinist Daniel Ortega met zijn vrouw de dictatoriale scepter zwaait. Deze linkse avonturier die verknocht is aan de macht probeert in de voetsporen te treden van zijn voormalige leermeester, de inmiddels overleden Cubaanse dictator Fidel Castro.

Deze leermeester nodigde na de door de Amerikaanse CIA gesteunde mislukte Varkensbaai invasie op Cuba (1961), de Russen uit om kernraketten op Cuba te stationeren. Toen de Amerikanen lucht kregen van deze provocatie, de Koude Oorlog was nog in volle gang, zette toenmalig president Kennedy de zaak op scherp door Russische schepen met raketten op weg naar Cuba in de Caraïbische zee aan te houden (1962). De wereld hield even de adem in totdat de Russische president en partijleider Chroejstsjov besloot in te binden. 


Ortega gaat niet zover maar het is en blijft een provocatie van de VS en in het kielzog de Europese Unie om Rusland uit te nodigen om troepen te stationeren in Nicaragua. Decreet 10-2022 machtigt de toegang van het Russische leger om "patrouille"-werkzaamheden uit te voeren aan de Caribische en Pacifische kusten van Nicaragua. Goedkeuring wordt gegeven aan de aanwezigheid van 80 Russische soldaten die, samen met het Special Operations Command van het Nicaraguaanse leger, zullen deelnemen "aan de uitwisseling van ervaringen en trainingsoefeningen in humanitaire hulpoperaties", terwijl nog eens 50 Russische soldaten zullen meewerken met leden van de Naval Force, Air Force en het Broadcasting Corps, in wat Managua een "uitwisseling van ervaringen en operationele communicatie met schepen en vliegtuigen van het Nicaraguaanse leger noemt in de strijd tegen drugshandel en misdaad. Hieraan is de toestemming toegevoegd voor Russische schepen en vliegtuigen om Nicaraguaans grondgebied te betreden.

Sergio Ramirez, schrijver en voormalige vice-president onder dezelfde Ortega, zegt dat Rusland "geen effectieve bondgenoot is voor Ortega", aangezien het "een papieren tijger" is die "speelt de grote supermacht te zijn omdat het kernkoppen heeft" . Wat kan hij (bedoeld wordt Putinski) Ortega meer bieden dan bussen die het volgende jaar kapot gaan?", spotte de schrijver. 

Dus wat heeft Nicaragua baat bij zijn relatie met Poetin? "Vrijwel niets", zegt analist Cajina. “De commerciële uitwisseling tussen Nicaragua en Rusland is onbeduidend. Wat de eerste geeft aan de tweede, in diplomatieke termen, is van weinig waarde in de mondiale context. En ook de kritiek van Moskou op de sancties van de Verenigde Staten tegen Nicaragua weegt niet door, zegt hij. Ortega blijft echter brandstof toevoegen aan het vuur van de spanning met Washington. aldus Carlos Salinas Maldonando in El Pais Internacional van 11 juni 2022.