Posts tonen met het label poetin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label poetin. Alle posts tonen

maandag 24 november 2025

TRUMP HEEFT NIKS MET EUROPA

 

Nicola Jennings/The Guardian

Laat ik met de deur in huis vallen. Een breuk tussen Trump en Europa is onvermijdelijk. Trump heeft helemaal niets met Oekraïne en ook niet met Europa. Dat heeft zijn vice-president Vance deze zomer nog duidelijk gemaakt aan de Europese leiders tijdens een bijeenkomst in Parijs.


Elke keer opnieuw leent Trump zijn oor aan Poetin. Als zakenman en autocraat beschouwt hij Poetin als de man waar hij zaken mee kan doen, waar hij geld aan kan verdienen en aldus Amerika en zichzelf groot kan maken.


Zelensky, nog steeds een staatsman van formaat, en een aantal Europese leiders zullen met vleien en slijmen proberen Trump op andere gedachten proberen te brengen over het 28 punten plan. Hij zal luisteren zoals een autocraat en zakenman luistert, het ene oor in, het andere oor uit. 


Trump beschouwt Zelensky als een komiek en de Europese leiders als miezerige prutsers die niks weten en niks kunnen. Daaraan kan alle vleierij en slijmen niks aan veranderen. Zijn koers blijft om Poetin tevreden te stellen zodat hij onmiddellijk grootse zaken kan doen.


De gemeenschap van waarden die de Europeanen dachten te hebben met Trump bestaat niet en als daar nog iets van over mag zijn, wordt dat in rap tempo afgebroken. Voor Trump geldt alleen maar zaken doen, geld verdienen, hemzelf en Amerika groot maken. Alle waarden waarop Europa is gebouwd en de NAVO, lapt hij aan zijn laars.


Wat kun Rutte als secretaris generaal van de NAVO daaraan veranderen? Niks, helemaal niets, nul nada. Nog meer slijmen, nog harder Daddy roepen, nog vaker naar Washington reizen? Als hij zijn baantje wil houden en dat wil hij, zal hij zijn oren laten hangen naar Trump.


Rutte is geen staatsman als Zelensky, beschikt niet over leiderschapskwaliteiten om de Europese leiders voor het blok te zetten. Sterker nog hij beschikt niet eens over het vermogen de Europese leiders de dilemma’s voor te leggen zoals Zelensky nu doet aan zijn volk: vechten voor waardigheid of capituleren.


Opportunisten kennen geen waardigheid en laten we wel wezen Rutte is een opportunist die met alle winden meewaait. Zijn er nog andere leiders dan Zelensky in Europa die de confrontatie met Trump aan kunnen?


Dat is moeilijk te beoordelen. De Franse president Macron is in ieder geval geen De Gaulle. De Engelse premier Starmer is een een stuntelaar die niet eens weet hoe hij de boel in eigen land overeind moet houden. Hij is in de verste verte geen Churchill.


De Duitse Bundeskanzler Mersch dan? Hij wil graag daadkrachtig zijn maar is hij dat ook? Durft hij het binnenkamers tegen Trump op te nemen? Als hij dat al zou durven heeft hij tegen dat hij Duitser is en die zijn wel verslagen door de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog. Moeilijk, moeilijk dus.


De Italiaanse premier Meloni werd ooit betiteld als een fluisteraar van Trump maar daar hoor je niks meer over. Italië blijft in de Europese machtspolitiek een ondergeschoven kindje.


Dat geldt nog meer voor Spanje. Het huidige linkse bewind van Pedro Sanchez legt behalve morele verontwaardiging over Gaza helemaal gen gewicht in de geopolitieke schaal. Spanje is een NAVO lichtgewicht en kan daarom alleen al niet geloofwaardig meepraten.


Nederland durft al helemaal niets. Wij zijn een handelsland en wat dat betreft de grootste opportunisten van Europa. Karremans durft een beslissing te nemen waarbij hij China tegen de haren in strijkt en meteen staan media, politici en deskundigen met de vinger naar hem te wijzen dat hij het verkeerd heeft aangepakt.


Natuurlijk heeft hij het verkeerd gedaan in hun ogen want wij willen zaken doen. Schiphol en Rotterdam moeten kunnen blijven groeien. Moed moet je in de Lage Landen met een lantaarntje zoeken. Angst is ons grootste handelswaar en die is met de gestegen welvaart alleen maar groter geworden net als verwarring.


Je hebt het al begrepen. Ik ben geen optimist. Alleen Zelensky heeft de moed en het inzicht om te doen wat noodzakelijk is in moeilijke tijden.  

maandag 24 maart 2025

OORLOGSTROMMEN IN EUROPA MET DANK AAN TRUMP EN POETIN

 

Ik ben nooit getuige geweest van zo een schaamteloos machtsvertoon als dat van Trump tegenover Zelensky tijdens het intussen wereldwijd bekende gesprek in de Oval Office van het Witte Huis. Het gesprek is een schandvlek op de geschiedenis van Amerika die het land nog lang zal achtervolgen want welk land wil zo een vriend of buurman hebben?  Ik zag een opgeblazen, zelfingenomen pestkop een waardige en eerlijke man te kijk zetten die al drie jaar lang op heldhaftige wijze met zijn volk weet stand te houden tegenover het meedogenloze en wrede leger van Rusland dat zijn land is binnengevallen. Wat heeft Trump in zijn leven gedaan voor land en volk behalve zichzelf en zijn vrienden verrijken? Naar mijn idee is Trump het vlees geworden kwaad van onze tijd. 

Is de bedoeling van mister Trump om Canada daadwerkelijk tot de 51ste staat van de USA te maken of is dit een soort voorspel om Canada economisch op de knieën te krijgen zodat hij financiële en economische gunsten kan afdwingen, al heb ik geen idee wat die gunsten en voordelen zouden kunnen zijn.


Ik zie wel dat Canada zijn rug recht houdt en niet bang is om T. van repliek te dienen. Zal dat helpen, zal T. uiteindelijk inschikken? Dat is heel moeilijk te zeggen want in de wereld van T. bestaan slechts winnaars en verliezers. Een compromis is verlies voor hem, denk ik toch.


In Europa, dat merkwaardige continent met zoveel verschillende landen en culturen, is helemaal van de kaart. Het is een en al beroering omdat men niet weet hoe men de woorden, de plannen en daden van T. moet duiden. 


Het is voor het eerst in de naoorlogse geschiedenis dat wij in Europa niet weten wat de VS met ons en de wereld voorhebben. Wil T. daadwerkelijk Groenland op de een of andere manier onder de vlag brengen van de VS zoals hij ook met Canada wil? Wil hij het onder druk van de macht van de VS kopen of zint hij op een andere manier om het land goedkoper in bezit te krijgen?


Als je op de wereldkaart kijkt dan krijg je een idee wat hij in zijn hoofd kan hebben: een VS dat zich uitstrekt van de grens van Mexico tot aan Groenland. De VS worden dan van de 3 grootmachten, het grootste land met 22 miljoen km2, gevolgd door Rusland met 17 miljoen en China met 10 miljoen. Het zou me niet verbazen als dit het streven is van T. en zijn handlangers. Als vastgoedhandelaren denken zij in termen van bezit en kwantiteit en niet in samenwerking en kwaliteit.


Maar wat is dan het Witte Huis plan met Oekraïne? Dat is tot op vandaag de dag in nevelen gehuld. De manier waarop Zelensky in het Witte Huis is behandeld doet het ergste vermoeden. Oekraïne is in hun vastgoedhandel niet van belang en misschien wel heel Europa niet of vergis ik me en zijn we getuige van een subtiel en geraffineerd spel dat ons verstand te boven gaat? Ik kan me dat haast niet voorstellen.


Wordt Poetin als het ware de hemel in geprezen om hem gunstig te stemmen voor aan de onderhandelingstafel en wordt hij daarna als hij eenmaal in "de val" van de onderhandelingen zit, alsnog tot de orde geroepen? Wordt hij dan subtiel gedwongen om in te binden?


Hoe dan ook, bij gebrek aan inzicht, zijn de Europese leiders gealarmeerd en zoeken nu naarstig naar een weg waarbij Europa op zijn eigen -militaire- macht kan vertrouwen en Oekraïne als de hoeksteen van verzet tegen een agressieve Putin overeind kan houden. 


Gaat dat lukken? Niemand die het weet, maar Duitsland is nu 80 jaar na de Tweede Wereldoorlog losgebroken uit zijn ketenen van het verleden en heeft besloten om 500 miljard euro te investeren in militair materieel en infrastructuur. Europa als geheel spreekt van 800 miljard. 


Politiek probeert Engeland, daarbij gesteund door Frankrijk en naar ik aanneem ook Duitsland, een coalitie te vormen die een flinke krijgsmacht voor Oekraïne op de been wil brengen om Putin zodanig af te schrikken dat hij het zal laten om de eventueel tot stand gekomen vrede te breken.


Als dit doorgaat, wat heeft Putin er dan aan om een wapenstilstand aan te gaan? Met doorvechten houdt hij de Europeanen buiten de deur van Oekraïne, althans voorlopig, met een wapenstilstand gevolgd door relatieve vrede haalt hij Europa op het grondgebied van Oekraïne binnen. 


Dat zou wel eens een te hoge prijs kunnen zijn. Is het daarom dat Witkoff als onderhandelaar van T. zo neerbuigend praat over Europa? Om vrede te bereiken moet hij Europa klein houden en liefst helemaal buiten de deur, anders tekent Putin nooit voor vrede. We zijn een bondgenoot kwijt geraakt ook al weten we ook dat nog niet zeker en of Putin vrede wil, echte vrede voor de langere termijn weten we ook niet.


donderdag 23 januari 2025

TRUMP ZIET VREDE IN OEKRAÏNE ALS EEN DEAL MAAR WEIGERT DE WINNENDE HAND TE SPELEN

Timothy Ash is associate fellow in het Russia and Eurasia-programma bij Chatham House en senior sovereign strategist bij RBC Bluebay Asset Management in Londen. Hij werkt al meer dan 30 jaar als professioneel econoom, waarvan 20 jaar in de banksector, waar hij werkte voor instellingen als RBS, Bear Stearns, Nomura en ICBC Standard Bank. Timothy is gespecialiseerd in opkomende Europese economie, gerelateerd aan vastrentende beleggingen. Hij schrijft en blogt uitgebreid over economische uitdagingen. Zijn artikelen worden gepubliceerd in de Kyiv Post, Atlantic Council, de Financial Times en de United Business Journal. Hij heeft verschillende regeringen geadviseerd over het beleid ten aanzien van Oekraïne en Rusland en met name over de impact van sancties.



Onderstaand artikel van Timothy Ash is overgenomen van The Kiyv Independent. Ik heb het vertaald en lichtjes bewerkt.


Het bereiken van een duurzaam vredesakkoord tussen Oekraïne en Rusland is misschien niet zo eenvoudig als Trump heeft gesuggereerd, een besef dat tot hem lijkt te zijn doorgedrongen. Zijn aanvankelijke belofte van vrede binnen enkele dagen is nu verlengd tot zes maanden. Generaal Keith Kellogg, Trumps aangewezen gezant voor Oekraïne, heeft de verwachtingen ook getemperd door te hopen op een doorbraak binnen de eerste 100 dagen van de Trump-regering, een tijdsbestek dat waarschijnlijk nog verder zal uitlopen.


Heeft Trump daadwerkelijk een vredesplan voor Oekraïne? Dat is twijfelachtig. De verschuivende deadlines voor vooruitgang weerspiegelen deze onzekerheid. Trump en Kellogg lijken geen diepgaand begrip te hebben van Oekraïne, Poetin of de Europese veiligheid. Het lot van Oekraïne lijkt niet hoog op de prioriteitenlijst van Trump te staan, die zich in plaats daarvan richt op "Making America Great Again". 


De campagnebeloften om de financiële steun voor Oekraïne in te trekken, vonden weerklank bij kiezers toen ze werden gepresenteerd als het herverdelen van middelen naar verwaarloosde Amerikaanse gemeenschappen. Maar zelfs als de Amerikaanse steun voor Oekraïne wordt gekort, is het onwaarschijnlijk dat die fondsen hun weg zullen vinden naar achtergestelde Rust Belt-gemeenschappen.


Voor Trump is Oekraïne een probleem voor Europa. Zijn recente opmerkingen over de territoriale ambities van de VS — met betrekking tot Canada, Groenland en Panama — suggereren zijn intentie om een ​​quid pro quo te verkrijgen van de Russische president Vladimir Poetin voor het goedkeuren van Russische territoriale winsten in Oekraïne. Trump geeft mogelijk aan dat als hij de voorwaarden van Rusland accepteert, hij iets terug verwacht, zoals een oogje dichtknijpen voor een Amerikaanse claim op Groenland. Deze mentaliteit onderstreept Trumps transactionele benadering, waarbij Oekraïne het risico loopt om in het proces te worden verkocht.


Terwijl Kellogg en Mike Waltz, Trumps keuze voor nationale veiligheidsadviseur, misschien proberen een coherente strategie te formuleren, is het onduidelijk of Trump zich bij hun inspanningen aansluit. Trump heeft aanzienlijke invloed op Poetin, met name met betrekking tot Oekraïne. Rusland heeft meer behoefte aan een deal dan de VS. Een langdurige oorlog riskeert een economische ineenstorting door sancties, mogelijke militaire muiterijen in de stijl van Jevgeni Prigozjin en toenemende sociale onrust. 


Hoewel Oekraïne ook voor uitdagingen staat — tekorten aan arbeidskrachten en donormoeheid — zijn deze beheersbaar vergeleken met de risico's voor Poetin.Voor de VS zijn de kosten van de ondersteuning van Oekraïne, ongeveer $ 100 miljard over drie jaar (waarvan 40% van de VS), een fractie van het defensiebudget. Een groot deel van deze uitgaven komt de VS rechtstreeks ten goede via betalingen voor Amerikaanse wapens, waarbij vaak oudere apparatuur wordt vervangen door moderne upgrades. 


Bovendien heeft de oorlog NAVO-bondgenoten en Oekraïne ertoe aangezet om de Amerikaanse wapenaankopen op te voeren, terwijl Europa naar verwachting jaarlijks meer dan $ 250 miljard aan defensie-uitgaven zal verhogen. Hoe langer de oorlog duurt, hoe meer de VS economisch profiteert terwijl de capaciteiten van Rusland uitgeput raken — en dat alles zonder Amerikaanse troepen in gevaar te brengen.


Een effectievere onderhandelingsstrategie voor Trump zou zijn om druk uit te oefenen op Poetin door te dreigen met meer steun voor Oekraïne of strengere sancties op te leggen aan de Russische economie — stappen die de VS minimaal zouden kosten. Trump zou steun kunnen betuigen aan het NAVO-lidmaatschap van Oekraïne of het gebruik van langeafstandsraketten goedkeuren die diep in Rusland kunnen inslaan. Hij heeft alle macht in handen.


Maar in plaats van deze macht te gebruiken, lijkt de regering van Trump deze aan Poetin te geven. Trump heeft geen NAVO-lidmaatschap voor Oekraïne, geen langeafstandsraketten, een stop op financiële hulp voor Oekraïne en mogelijke sancties tegen Rusland aangekondigd. Ondertussen hebben figuren als Kellogg en Waltz voorstellen gedaan om frontlinies te bevriezen, waardoor Rusland effectief het gebied kan behouden dat het momenteel bezet. 


Ondanks dat hij alle troeven in handen heeft, lijkt Trump het spel aan Poetin te hebben overgedragen. Voor Oekraïne is veiligheid van het grootste belang in elke vredesovereenkomst. Het land kan overleven als het de gebieden verliest die momenteel door Rusland worden bezet, maar de economische vooruitzichten zijn afhankelijk van veiligheidsgaranties. 


Deze kunnen worden verkregen via NAVO-lidmaatschap, bilaterale veiligheidsgaranties of robuuste westerse militaire en financiële steun die vergelijkbaar is met de relatie tussen de VS en Israël. De concessies van Trump — het afwijzen van het NAVO-lidmaatschap en het verwerpen van bilaterale garanties — hebben het debat echter verlegd naar het beperken van de defensieve capaciteiten van Oekraïne. 


Poetin zal dit uitbuiten om Oekraïne kwetsbaar te houden voor toekomstige invasies, investeringen te ontmoedigen en wederopbouw te vertragen. De resulterende onzekerheid zou miljoenen Oekraïense vluchtelingen ervan weerhouden om naar huis terug te keren, wat het risico op verdere emigratie en binnenlandse instabiliteit met zich meebrengt.


Europa krijgt te maken met ernstige gevolgen als Oekraïne instort: ​​golven van Oekraïense vluchtelingen, het aanwakkeren van extreemrechts populisme en een versterkt Russisch militair-industrieel complex. Een herlevend Rusland, aangemoedigd door de overwinning in Oekraïne, zou als volgende de Baltische staten of Moldavië kunnen aanvallen. 


De veiligheid van Europa hangt af van het vermogen van Oekraïne om zichzelf te verdedigen als frontlinie tegen Russische agressie. Trump begrijpt misschien niet wat er voor Europa op het spel staat, maar Europese leiders moeten dat wel doen. Nu de VS een stap terug doet, moet Europa wakker worden voor de existentiële dreiging van Rusland en verantwoordelijkheid nemen voor de verdediging van Oekraïne. 


Een jaarlijks prijskaartje van $ 150 miljard om Oekraïne te ondersteunen is te overzien voor de Europese economie van $ 25 biljoen — vooral vergeleken met de jaarlijkse toename van $ 250-$ 500 miljard aan defensie-uitgaven die waarschijnlijk nodig is als Oekraïne valt.


Het vrijmaken van de $ 330 miljard aan geïmmobiliseerde Russische centrale bankactiva zou Oekraïne aanzienlijke financiering kunnen bieden. Bovendien zou Europa een beroep moeten doen op Trumps economische prioriteiten door steun voor Oekraïne te framen als een zegen voor Amerikaanse banen, en het te brandmerken als het "Trump Plan voor de verdediging van Europa" of een modern Marshall Plan.


Helaas blijven Europese leiders in ontkenning, negeren ze de risico's van een Trump-presidentschap en slagen ze er niet in de verbanden te leggen tussen de veiligheid van Oekraïne en hun eigen veiligheid. Het waarborgen van de stabiliteit van Oekraïne gaat niet alleen over het beschermen van één land — het gaat over het veiligstellen van de toekomst van Europa als geheel.

maandag 22 mei 2023

OORLOGSBULLETIN 65. WAAROM OEKRAÏNE ER TOE DOET.

Carl Bildt was minister van Buitenlandse Zaken van Zweden van 2006 tot 2014 en premier van 1991 tot 1994, toen hij onderhandelde over de toetreding van Zweden tot de EU. Als gerenommeerd internationaal diplomaat was hij speciaal gezant van de EU voor voormalig Joegoslavië, hoge vertegenwoordiger voor Bosnië en Herzegovina, speciaal gezant van de VN voor de Balkan en covoorzitter van de vredesconferentie van Dayton. Hij is medevoorzitter van de European Council on Foreign Relations.


 

Een artikel van Carel Bildt, voormalig Zweeds premier en minister van Buitenlandse zaken, over de betekenis van de oorlog in Oekraïne voor Europa markeert het nieuwe Europese denken in Zweden . Er was een tijd dat de Zweden heel anders dachten over internationale politiek, Europa en Amerika.

In de jaren zeventig, tijdens de Koude Oorlog, presenteerde het land zich onder leiding van de sociaal democraten als een vredig progressief land. Daarom bleven ze neutraal in de Koude Oorlog. De NAVO was teveel een club van kapitalistische landen geleid door het super kapitalistische en in wezen imperialistische Amerika. 

Dat de NAVO Zweden toch ook geopolitieke rugdekking bood tegenover de machtige Reus Rusland wilden ze liever niet horen. Ze bleven de linkse dictator Fidel Castro in Cuba trouw al was het maar om Amerika te pesten. Hun verzet tegen  de Chileense dictator Pinochet gold als de lakmoes proef van het anti-fascisme beleid. Zweden gold voor Europse sociala democraten als het grote voorbeeld.

De Russische inval in Oekraïne betekende een keerpunt in de Zweedse buitenland politiek die al aan slijtage onderhevig was. De aanvraag tot lidmaatschap van de NAVO maakt het keerpunt definitief. Zweden rekent zich voortaan tot de Europese landen, zo schrijft Carl Bildt in zijn artikel “Waarom Oekraïne er toe doet”.

STOCKHOLM – De Republikeinse gouverneur van Florida, Ron DeSantis – een toekomstige Amerikaanse presidentskandidaat – zorgde onlangs voor opschudding door de Russische aanvalsoorlog tegen Oekraïne te omschrijven als een louter “territoriaal geschil” dat niet van invloed is op de strategische kernbelangen van Amerika. Na onmiddellijke, zware kritiek en een daling in de polls, probeerde DeSantis zijn opmerkingen terug te draaien. Maar het argument blijft in omloop en DeSantis is niet de enige die ermee leurt.

De geschiedenis kan ons helpen uitzoeken of DeSantis' beschrijving van het conflict enige verdienste heeft. Had Adolf Hitler een "territoriaal geschil" met Polen toen hij in september 1939 zijn blitzkrieg tegen zijn buurman lanceerde? Hitler formuleerde de zaken soms zelf in deze bewoordingen, bijvoorbeeld wanneer hij sprak over zijn plicht om Duitstaligen in Polen te beschermen. Maar dergelijke retoriek was altijd slechts een rookgordijn om de aandacht af te leiden van het werkelijke doel. Hitler wilde het onafhankelijke Polen, dat na de Eerste Wereldoorlog weer was ontstaan, elimineren en zo de weg vrijmaken voor de oostwaartse expansie van Duitsland.

Men moet natuurlijk altijd oppassen met historische parallellen; maar de overeenkomsten tussen Hitler in 1939 en de Russische president Vladimir Poetin vandaag zijn duidelijk. Waar Hitler zijn bezorgdheid uitsprak voor Duitstaligen in Danzig, doet Poetin hetzelfde voor Russisch-taligen in Donbas. Poetin heeft expliciet verklaard dat hij Oekraïne ziet als een "historisch Russisch land" en dat Vladimir Lenin een grote politieke fout heeft gemaakt door na de Eerste Wereldoorlog een Oekraïense staat te laten ontstaan om na de Tweede Wereldoorlog een van de oprichters van de Verenigde Naties te zijn.

Poetin wil dat deze geschiedenis wordt teruggedraaid. Zijn doel is om Oekraïne als natiestaat te elimineren door het om te vormen tot een louter administratieve regio binnen een groter Russisch rijk. De Russische tsaren van de achttiende en negentiende eeuw zijn zijn voorbeeld, hun veroveringsoorlogen zijn zijn inspiratiebron. Alle twijfels over de bedoelingen van het Kremlin zijn weggenomen door de handlangers en politieke bondgenoten van Poetin.

Denk aan Dmitri Medvedev. Een voormalige Russische president die nu plaatsvervangend voorzitter is van de Nationale Veiligheidsraad, heeft verklaard dat een soeverein Oekraïne "voor niemand op de planeet nodig is" en daarom zal ophouden te bestaan zodra Rusland er klaar mee is. In navolging van Poetin betoogt Medvedev dat Oekraïne bestaat uit "kunstmatig afgesneden gebieden, waarvan vele inheems Russisch zijn, die in de twintigste eeuw per ongeluk van elkaar zijn gescheiden".  Zijn conclusie is grimmig: “We hebben geen ‘unterukraine’ nodig. We hebben Groot Groot-Rusland nodig.”

Dergelijke losgeslagen retoriek zou niet worden getolereerd als het niet de positie van Poetin en de rest van zijn binnenste kring over de kwestie weerspiegelde. Medvedevs "Big Great Russia" bestond ooit. Anderen noemden het destijds onder een andere naam: "de gevangenis van naties." Na de ineenstorting van het Russische rijk in 1917 grepen Finland, Polen, Estland, Letland en Litouwen de kans om hun onafhankelijkheid veilig te stellen. En hoewel de Oekraïners ernaar streefden hetzelfde te doen, werden ze verpletterd door het daaropvolgende bolsjewistische geweld. Om het duidelijk gearticuleerde project van het Kremlin om Groot Groot-Rusland te herscheppen als een "territoriaal geschil" te behandelen, is een verkeerde inschatting van historische proporties. 

Rusland heeft de territoriale integriteit van een andere VN-lidstaat geschonden in een poging deze van de kaart te vegen. Het Kremlin laten profiteren van dit ernstige misdrijf tegen de internationale vrede zou de hele wereldorde kunnen ondermijnen. De kernprincipes waarop de VN berust, worden rechtstreeks uitgedaagd, en op een manier die de deur opent voor andere staten met imperiale ambities of etterende grieven om hun kleinere en zwakkere buren op te slokken. We lopen het risico af te dalen in een wereld die wordt geregeerd door de wet van de jungle, waar macht het goede doet.

DeSantis en elke andere politicus die betwijfelt of het Westen belang heeft bij de toekomst van Oekraïne, moet nadenken over wat er werkelijk op het spel staat. Ze zouden er goed aan doen de  verklaringen van Medvedev en andere Russische leiders over deze kwestie te lezen, anders lopen ze in dezelfde val als de appeasers van eind jaren dertig.

Dit is geen territoriaal geschil. Dit is een oorlog over de wereldorde zoals wij die kennen. 

maandag 4 juli 2022

OORLOGSBULLETIN 24

 


Het geval Putinski vind je aardig beschreven in het gemakkelijk te lezen boekje “We moeten het even over Poetin hebben”, Prometeus uitgave, Amsterdam 2022. In 156 pagina’s grote letters vertelt Galeotti (1965) wetenswaardigheden over het doen en laten van Putinski als ook over de hem omringende hofhouding die een vergelijking met een maffia familie kan doorstaan.

Galeotti werkt bij het Instituut voor Internationale Betrekkingen in Praag en is verbonden aan het Nederlandse platform Raam op Rusland. Uit het boekje blijkt dat hij op verscheidene niveau’s contacten heeft met personen die op de een of andere manier een inkijkje hebben in het Kremlin, het centrum van de macht.

Natuurlijk kan ook hij niet achterhalen wat Putinski's plannen nu precies zijn met zijn oorlog in Oekraïne. Dat is een tactisch en strategisch geheim van de Grote Baas zelf waar zelfs zijn meeste naaste medewerkers hoogst waarschijnlijk geen weet van hebben. In zijn bijna bovennatuurlijke positie als Tsaar Dictator van Rusland kan hij niemand vertrouwen zelfs zijn eigen familie niet en dus zeker zijn maffiafamilie niet.

Onder dergelijke omstandigheden leven en werken vormt op den duur elke man en dus ook Putinski. Een van zijn tolken zei over hem dat “hij er emotieloos uitziet, alsof niets hem werkelijk raakt, alsof hij zich nauwelijks bewust is wat er om hem heen gebeurt. Alsof hij weinig aandacht aan deze mensen besteedt. Alsof hij versleten is … Hij is geïsoleerd, zit in een val.” (blz. 145) . Of hij daar uit wil komen, weet niemand al zijn er geruchten dat hij een opvolger aan het zoeken is, vermoedelijk een kopie van hemzelf.

Rusland is geen supermacht zoals de VS, geen grote mogendheid en zelfs geen mogendheid zoals Duitsland, Frankrijk of Engeland. Economisch en cultureel gezien is Rusland een derde Wereldland met Moskou als waterhoofd. Putinski denkt daar anders over. Hij vindt dat Rusland wel degelijk een grote mogendheid is maar dan wel volgens zijn negentiende eeuwse opvattingen, dat wil zeggen dat ze moet beschikken over een invloedssfeer, bufferstaten en juwelen in de kroon.

“Toen Poetin bijvoorbeeld Oekraïne en Georgië strafte voor hun vermetelheid dichter in de buurt van het Westen te komen, deed hij dit minder om praktische redenen en meer omdat hij niet kon verdragen ze ‘verloren’ te zien gaan.” (blz. 67) Daarom voert Putinski ook geen oorlog tegen Oekraïne, je kunt geen oorlog tegen je eigen land voeren, wel een burgeroorlog maar dat is het ook niet. Misschien een halve burgeroorlog? 

Dat hij spreekt van een “speciale militaire operatie” wijst erop dat hij wel degelijk beseft dat het een geen gewone oorlog is. Het lijkt op onze oorlog tegen de rebellen in Nederlands Indië na de Tweede Wereldoorlog. Dat mocht ook geen oorlog heten maar "politionele acties" bedoeld om de oude orde van voor de Tweede Wereldoorlog te herstellen. Daar lijkt de speciale militaire operatie van Putinski ook op. Hij wil de oude Russische orde herstellen, die van de Sovjet tijd en ervoor. 

Ik denk niet dat hem dat gaat lukken net zo min als onze politionele acties in Nederlands Indië ook maar enige kans van slagen hadden. Je kunt de oude orde niet restaureren. Niet alleen ben jezelf veranderd, maar vooral de ander is veranderd, de hele wereld is veranderd en daar heeft Putinski geen rekening mee gehouden. Deze misrekening zal helaas veel levens, bloed, tranen en geld kosten.  

dinsdag 21 december 2021

TSAAR PUTINSKI, DE BEVRIJDER VAN OEKRAÏNE, IS WEER BEZIG

 


zaterdag 3 juni 2017

BEDREIGT TRUMP DE NAOORLOORLOGSE WERELDORDE?

America First (een digitale spotprent van petrus)

Trump haalt zijn gelijk door uit het internationale klimaatakkoord van Parijs te stappen. Tot nu toe deden 2 landen niet mee aan dat akkoord: Syrië en Nicaragua. Je zou met enig gevoel voor dramatiek kunnen zeggen dat Trump met zijn akte van verlatinghe van het Klimaat akkoord de status van de VS heeft verlaagd tot die van Derde Wereld land. Maar dan wel een Derde Wereld land met de grootste vuurkracht ter wereld.

Trump heeft met zijn stap van de VS ook meteen een internationaal onbetrouwbare partner gemaakt. De vrees dat hij dat zonder enige gene zou doen, was al wijd verbreid. Met deze stap staat wel vast dat Trump geen enkele stap vreest om zijn idee van “America First” te verwezenlijken. Daarmee zijn de VS onder Trump internationaal onbetrouwbaar geworden. 

Het kan niet anders of dat zal op temijn de nodige gevolgen hebben. De betrouwbaarheid van de VS als NAVO partner is met deze stap niet dichterbij gekomen. Integendeel, de twijfel is nu groter dan ooit. Kan Europa nog onvoorwaardelijk rekenen op de VS in een confrontatie met Poetin’s Rusland? De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden.

Maar er zijn nog veel meer vragen. Hoe betrouwbaar zijn handelsverdragen met de VS nog? Kun je nog op de VS vertrouwen in de VN en diens instellingen die allemaal op de een of andere manier zijn gebouwd op internationale verdragen? Te vrezen valt van niet. Hoe betrouwbaar is de Amerikaanse dollar nog als internationaal betaalmiddel? Een groeiend wantrouwen tegen de dollar zou Trump uiteindelijk wel eens tot inkeer kunnen brengen maar dan is het misschien  al te laat.

Trump met zijn achterban hebben de wereld nog onzekerder en instabieler gemaakt gemaakt dat hij al was. Instabiliteit en onzekerheid heeft gewoonlijk minder economische groei en teruggang in welvaart tot gevolg om maar niet te spreken van nog grotere gevolgen zoals oorlogen en geweldsconflicten. 

Nu de VS driegen weg te vallen als de hoeksteen van de huidige wereldorde zullen een aantal landen en regio’s hun kansen schoon zien om zich te herpositioneren, meer macht op het wereldtoneel te verkrijgen en naar ze hopen een groter aandeel in de welvaart. 

Zal Poetin de druk op Europa verhogen om zo opnieuw een Russisch imperium op te bouwen? Hoe betrouwbaar is China eigenlijk? In dat land bestaat geen vrijheid van meningsuiting en geen vrijheid van vereniging. Alles wordt van bovenaf gecontroleerd door de Communistische partij. Afwijkende geluiden worden niet toegestaan. China is nog ontoegankelijker dan Rusland dus weet je eigenlijk nooit waar je aan toe bent. Europa heeft nog minder gedeelde waarden met China dan met Rusland en dat zal de wederzijdse betrekkingen niet ten goede beïnvloeden.

Wat te denken van andere giganten op het geopolitieke toneel? Wat gaat Japan doen nu het niet meer onvoorwaardelijk op de VS kan rekenen aangaande China? Wat wordt de toekomst van Zuid Korea? Zal Noord Korea op termijn gebruik maken van de vrij gekomen geo-politieke ruimte om Zuid Korea te bedreigen of zelfs aan te vallen? Wat gaat India doen? De Australiërs zullen nu meer dan ooit beseffen dat ze er alleen voorstaan op hun halfrond. En Canada, hoe moet dat land omgaan met zijn onbetrouwbare zuiderbuur?


Vragen, allemaal vragen waarop nog geen antwoord mogelijk is. Maar een ding staat vast. Trump heeft met zijn stap de instorting van de wereldorde van na de Tweede Wereldoorlog een stuk dichter bij gebracht. Voeg daarbij de mogelijkheid van nieuwe strijd om de macht in veel delen van de wereld waaronder ook Europa en het zou wel eens goed kunnen dat de klimaatcrisis daarbij vergeleken kinderspel is.

woensdag 20 augustus 2014

IS PUTIN EEN NIEUWE LENIN, STALIN OF TSAAR? (ПУТИН NEW Ленин, Сталин ИЛИ CZAR?)

Een digitale fotomontage waarin Putin wordt afgebeeld als een eigentijdse Lenin. Lenin zou weliswaar nooit in zijn blote bast geposeerd hebben maar wilde het Russische volk verleiden met woorden. Putin wil dat doen met beelden gestolen uit o.a. Hollywood zoals deze goedkope imitatie van Rambo. De boodschap is duidelijk: Rusland heeft een echte Rambo in tegenstelling tot het decadente Westen. 
Wie of wat is Putin? Is hij een nieuwe Nieuwe Stalin, meer een Nieuwe Lenin of zoals sommigen beweren een Nieuwe Tsaar? Om met het ergste te beginnen. Net zo min als Stalin schuwt Putin schijnprocessen om zijn politieke en maatschappelijke tegenstanders uit te schakelen. Hij gaat daarbij wel iets subtieler – moderner ook – te werk dan Stalin. Zijn slachtoffers hoeven geen bekentenis af te leggen of zich schuldig te verklaren. Ze worden ook wel zonder bekentenis schuldig bevonden. Ze hoeven dus niet gemarteld te worden. Ze worden na veroordeling al evenmin ter dood veroordeeld door executie zoals onder Stalin gebruikelijk was.

Michail Chodorkovski achter tralies tijdens een van de door Putin mee geregisseerde schijnprocessen.

Het bekendste voorbeeld van een schijnproces is dat van de Russische oliemiljardair Michail Chodorkovski, eigenaar van oliegigant Yukos (2003). Geen schijnproces op ideologische gronden zoals in de jaren '30 onder Stalin met anti-communistisch verraad aan kapitalistische spionnen en dergelijke onzin meer, maar een “modern proces” op beschuldiging van belastingontduiking. Belasting betalen is in het post-communistische Rusland, dat nooit een fatsoenlijke overheidsapparaat heeft gehad, altijd een onduidelijk zaak geweest, met complotten en vooral ook corruptie tot op het hoogste niveau. Het was voor Putin daarom kinderspel een schijnproces op te zetten. Vervolgens ontmantelde hij samen met zijn schatrijke, trouwe kameraden Yukos waardoor Chodorkovski het grootste deel van zijn vermogen verloor. Die beschikt dus niet meer over genoeg geld om campagne tegen Putin te voeren, ook later niet als hij nog ooit op vrije voeten zou komen.

De Pussy Riot groep tijdens hun optreden in de Christus Verlosser kathedraal in Moskou, het symbool van herstel van de Russisch Orthodoxe kerk als staatskerk.

Een ander soort bedreiging dan Chodorkovski, die voor zijn arrestatie te kennen had gegeven politieke ambities te hebben, was de meiden punkgroep Pussy Riot die in de Christus Verlosser kathedraal in Moskou het aandurfden om een anti-Putin lied (verlos ons van Putin) te zingen als protest tegen zijn herverkiezing. Pussy Riot maakte gebruik van hun vrijheid tot demonstratie en meningsuiting om politiek verzet tegen Putin op ludieke wijze te mobiliseren. Een normale en gebruikelijke gang van zaken in democratische landen maar dodelijk voor een Machiavellistische machthebber als Putin. Naar goed Russisch gebruik werden zij tijdens een schijnproces tot twee jaar strafkamp veroordeeld (2012).

Putin liet Chodorkovski en de Pussy Riot meiden vervroegd vrij als gebaar om zijn Olympische Winterspelen in Sotsji (afgelopen februari) te redden van negatieve publiciteit en zelfs een mogelijke boycot. Maar de spelen waren nog maar amper voorbij of Putin liet in Oekraïne zijn ware gezicht zien met de inname van de Krim en de bewapening van zogenaamde Russische opstandelingen in Oost Oekraïne wat leidde tot de oprichting van zogenaamde volksrepublieken. Een internationaal gezien zeer gewaagde politiek waarvan de gevolgen nu nog niet helemaal te overzien zijn.

De tot Brit genaturaliseerde voormalige KGB'er en oud collega van Putin op zijn sterfbed in een ziekenhuis in Londen (2006). Litvinenko bleek vergiftigd te zijn door het radio actieve Polonium. de kosten van een dergelijke operatie werden geschat op 7,6 miljoen Euro. Litvinenko was overigens niet de enige die besmet was met Polonium.

Dat Putin net als Stalin en Lenin niet bang is om te moorden volgens het aloude spionnen recept , bleek met de moord op de gewezen Russische spion Alexandr Litvinenko (2006), die als genaturaliseerde Brit in Londen woonde. “Litvinenko's dood werd al snel in het kader van zijn felle tegenstand tegen de regering-Poetin geplaatst. Zo beweerde hij in 1998 dat er door de Russische overheid een moordcomplot tegen de naar het Verenigd Koninkrijk gevluchte Russische zakenman Boris Berezovski op touw was gezet. Verder zou volgens hem de FSB (de voormalige KGB, de vroegere werkgever van Putin) achter aanslagen in 1999 op appartementen in Moskou hebben gezeten, aanslagen waarvan de Tsjetsjenen de schuld kregen waardoor een nieuwe Tsjetsjeense oorlog begonnen kon worden. Ook beweerde hij dat de FSB Al Qaida-leiders in Dagestan zou hebben getraind.” (Wikipedia).


De gebeurtenissen van de laatste maanden in de Krim en Oost-Oekraïne, lijken de beschuldigingen van Litvinenko te staven dat Putin de aanslagen op Moskouse appartementen zelf op touw heeft gezet evenals de training van Al Qaida leiders in Dagestan. Putin is als vroegere werknemer van de KGB opgegroeid in de sfeer van samenzwering en duistere spionnen praktijken ten behoeve van de staatsmacht, vroeger de Communistische Partij of wat daar voor door moest gaan, nu voor hemzelf en zijn kliek. Hij heeft geen training tot democraat gehad en hij is de democratie ook niet toegedaan. Het zou mij niet verbazen dat in zijn kringen openlijk wordt beweerd dat democratie niet geschikt is voor de Russische ziel. Dat de Slavische ziel autoritair leiderschap en een toezichthoudende staatsbureaucratie nodig heeft.

Daarmee zijn we bij onze laatste vraag gekomen of Putin misschien een nieuwe Tsaar is. Ik denk van wel, in ieder geval meer dan Lenin en Stalin wiens erfenissen hij – zo hebben we gezien – in ere houdt. Lenin en Stalin waren op de eerste plaats communisten die zogezegd de Russische ziel wilden onderwerpen aan hun communistische heilsplan waarvan – dat dan weer wel- Rusland als eerste in de wereld het grote voorbeeld zou worden. Hoe het mogelijk was dat zo'n gedachte kon opkomen in het agrarische Rusland, nauwelijks bekomen van de afschaffing van lijfeigenen (1863), zijn gebrekkige industriële ontwikkeling en infrastructuur, zijn autoritaire Tsaristisch bewind berustend op een klasse van inefficiënte adel, landeigenaren en stedelijke renteniers, zijn inefficiënt overheidsapparaat, zijn zwak ontwikkelde intellectuele elite en zijn lompenproletariaat, is een raadsel dat nadere bestudering waard is.

De Bolsjewistische revolutie van Lenin en Trotzki was eigenlijk een poging om Verlichting en Communisme in een klap in Rusland te vestigen. Het waanzinnige experiment onder leiding van de Bolsjewisten eindigde voorgoed met de val van de Berlijnse Muur. Dat beseft Putin heel goed. Het communisme heeft helemaal afgedaan. In de plaats daarvan haalt hij de oude nationalistische, conservatieve ideologie uit de tijd van de Tsaren uit de kast gesteund door de Russisch Orthodoxe kerk.


De reusachtige Christus Verlosser kathedraal door Stalin in de jaren 30 van de vorige eeuw tot de grond toe afgebroken, herrees in zijn volle glorie dankzij President Jeltsin, de voorganger van Putin.

Putin zet het herstel van de Russisch Orthodoxe kerk als staatskerk dat onder zijn voorganger President Jeltsin begonnen was voort. Als symbool van dat herstel liet Jeltsin de indertijd door Stalin afgebroken Christus Verlosser kathedraal in Moskou in al zijn pracht en praal herbouwen. Daarom reageerde Putin zo fel op de protestactie van Pussy Riot in de kathedraal. Met hun optreden raakten ze het hart van dat herstelbeleid. Putin draagt politiek actief de conservatieve Orthodox Christelijke waarden uit die Rusland zouden moeten beschermen tegen de wat in Rusland wordt genoemd Westerse decadentie, zoals bijvoorbeeld het homohuwelijk.

Putin keert dus terug naar het traditioneel conservatieve beleid uit de tijd van de Tsaren, d.w.z. van voor de Bolsjewistische revolutie. Het buitenlandse beleid van de Tsaren leed aan wat men het omsingelingscomplex is gaan noemen. Bij gebrek aan o.a. havens aan de grote oceanen is Rusland van oudsher bevreesd voor omsingeling. Vandaar dat de Tsaren aan de ene kant uit waren op gebiedsuitbreiding door oorlogen en aan de andere kant Rusland van het Westen wilden afgrendelen. Na de Tweede wereldoorlog kon Stalin zijn omsingelingscomplex botvieren door communistische vazalstaten in Midden en Oost Europa aan Moskou te onderwerpen.

Met het uiteenvallen van de Sovjet Unie werd Putin opnieuw geconfronteerd met dit omsingelingsgcomplex en begon hij een nieuw machtsspel met als doel zoveel mogelijk geopolitieke ruimte voor Rusland te behouden of te herwinnen. Michel Krielaars schreef al in 2008 naar aanleiding van de oorlog in Georgië dat het Russische machtsspel het product is “van het omsingelingscomplex waaraan Rusland lijdt sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. Door een mogelijk NAVO-lidmaatschap van Georgië en Oekraïne is die angst de afgelopen maanden omgeslagen in een obsessie.” ( Michel Krielaars, “Rusland gedreven door omsingelingscomplex”, nrc.nl, 19 aug. 2008). Hoe waar zijn deze woorden van Krielaars deze dagen geworden en hoe weinig zijn de Europese Unie en de NAVO op deze nieuwe Russische machtspolitiek voorbereid.