WAT IS DE OVEREENKOMST TUSSEN EEN HERSENBEHANDELING, KERNENERGIE EN KLIMAAT?

 

De overeenkomst bij alle drie is de rol van wetenschap. Zonder wetenschap geen medische wetenschap, zeker niet op het gebied van de hersenen, geen kernenergie en ook geen klimaattheorie.

Wetenschap rust op bewijzen, harde bewijzen van verbanden tussen oorzaak en gevolg. Over die harde bewijzen en die verbanden willen wetenschappelijke meningen nogal eens uiteen lopen.

Zo is er in de medische wereld al een tijdje een debat gaande over de behandeling van hersenschade door de Amerikaanse hersenkliniek Cognitive FX in Utah. De deftige NRC schreef er onlangs een artikel over.

Ik ga niet op de inhoud van het artikel in maar op de journalistieke aanpak, die berust namelijk op hoor en wederhoor, Aan de ene kant komt de patiënt waarmee de journalist meereist naar Amerika en artsen van de kliniek aldaar aan het woord, aan de andere kant komen de Nederlandse critici aan het woord.

Er spreekt veel argwaan uit het artikel over de behandeling en het Amerikaanse verdienmodel. Tussen de regels door lees je dat het er in de kliniek Amerikaans aan toe gaat. Er wordt ingezet op marketing en reclame en zelfs winst gemaakt. In Nederland is dat verdacht. Medische zorg is een kwestie van medemenselijkheid, winstbejag doet daar afbreuk aan. 

De behandeling wordt door Nederlandse medici afgewezen als onvoldoende bewezen. Een wetenschappelijk debat dus waar je vragen over kunt hebben. Dat is voor een buitenstaander moeilijk. 

In ieder geval blijft het beginsel van hoor en wederhoor naar alle aspecten van de behandeling overeind. Hij probeert de argumenten en de opvattingen als niet wetenschapper te wegen en dat verdient lof.

Waarom bestaat zo eenzelfde houding van hoor en wederhoor niet ten aanzien van de klimaattheorieën? De staande theorie dat de oorzaak van de klimaatverandering, de opwarming van de aarde, veroorzaakt wordt de toegenomen hoeveelheid CO2 door menselijk handelen, d.w.z. de massaal verstookte fossiele brandstoffen, wordt net zo goed wetenschappelijk betwist.

Dat is logisch. De klimaattheorie is niet met harde feiten te bewijzen, zo zegt ook het KNAW in zijn wetenschappelijke brochure over klimaat. Er zijn wel veel aanwijzingen voor zo een theorie, maar aanwijzingen zijn nog geen harde bewijzen.

Toch worden de wetenschappers die de theorie op verantwoorde d.w.z. wetenschappelijke wijze menen te kunnen weerleggen niet aan het woord gelaten, ook niet in de deftige NRC. Daarentegen komen NGO’s die de klimaattheorie met hand en tand verdedigen en zelfs actiegroepen als XR uitgebreid aan het woord. 

De klimaattheorie is blijkbaar voor links (helaas is de NRC veranderd van een minzame, liberaal conservatieve krant verandert in een links liberale krant) een gevestigde theorie waar niet meer aan getwijfeld kan en mag worden. De normale wetenschappelijke twijfel is taboe geworden. Ik denk dat dit het gevolg is van de opvatting dat de gevestigde klimaattheorie links is en de wetenschappelijke tegenspraak als rechts wordt gezien. Me dunkt, een ongemakkelijke situatie voor wetenschappers.

Hetzelfde zien we bij kernenergie. Ook op dat gebied is al jaren de wetenschappelijke discussie gepolariseerd tussen links en rechts. Blijkbaar is er in de praktijk zoiets als linkse en rechtse wetenschap wat natuurlijk onzin is. Maar ja, probeer dat maar eens duidelijk te maken aan de betrokken partijen.

DE NATUUR, VRIEND OF VIJAND?

 

Francisco Goya (1746-1828), De Ramp die Oorlog heet, "Grootse prestatie! Met doden!"

Is de natuur onze vriend of onze vijand? Hoe dan ook, hij schenkt ons leven maar jaagt ons ook de dood in. De dood is het einde van ieders leven, van alle leven. Je kunt veel beweren over de dood maar een vriend is hij niet. Tenzij je gelooft in een leven na de dood dan kan de dood meevallen. Maar dat blijft natuurlijk een gok. Geloof is geen wiskundige zekerheid.

Voor het overige is de natuur nu ook niet direct een vriend van de mens. We worden, naakt en hongerig geboren. We moeten het zelf in de natuur uitzoeken. Gelukkig kun je in de natuur eten vinden en je dorst lessen. Vooral in de warmere landen is het een en ander voorhanden. In onze streken valt dat tegen. Hij is dus een  beetje onze vriend. 

De klimatologische omstandigheden zijn voor de mens over het algemeen gunstiger in warme landen. In onze contreien is het al gauw te koud om er naakt bij te lopen. Een berenvelletje biedt uitkomst. Helaas doen beren daar moeilijk over tenzij ze je dood maakt.

Plantaardige kleren maken is moeilijker maar kan, dankzij bijvoorbeeld katoen. Daar komt een hoop werk en water bij kijken maar dan heb je ook een leuk katoenen ruitje of streepje in verschillende kleuren. Met wat fantasie kun je mooie modestoffen maken.

De onvriendelijke ofwel vijandige kant van de natuur zijn ziektes. Een niet aflatende reeks ziektes bedreigt ons voortdurend, ons leven lang tot aan het einde. Hebben we ons verlost van de ene ziekte, daagt er een nieuwe op. Zo blijven we aan de gang. Sommigen worden zelfs met een ziekte geboren zodat ze hun eerste levensjaar niet halen. Dan laat de natuur zich van zijn gemeenste kant zien.

Overleven we honger, dorst, kou en ziektes dan staan ons nog rampen te wachten: bosbranden, orkanen, aardbevingen, sneeuwlawines, droogte, overstromingen,  enz. Op zulke momenten is de natuur een vijand van de mens. Het ergste is dat je er niks of weinig aan kunt doen. Een orkaan hou je niet tegen net zo min als en aardbeving.

De natuur herbergt nog meer vijandschap. De dierenwereld is ook niet altijd aardig voor de mens. Niet ieder dier is een lieve spinnende poes op de bank of een brave hond op de achterbank van je auto. Als dieren hongerig zijn of zich bedreigd voelen kunnen ze aardig gemeen zijn. Sommige dieren vreten je het liefst met huid en haar op.

Onze grootste en meest verraderlijke vijand is onze eigen menselijke natuur. Die kan behoorlijk huishouden onder mensen zodat er honderden, duizenden of zelfs honderdduizenden doden vallen. Kleine en grote oorlogen, wat hebben we ons zelf allemaal al niet aangedaan?

Dan heb ik het nog maar niet over martelingen, brandstapels, stroppen en galgen, elektrische stoelen, gifspuiten, onthoofdingen, executies enz. Het schier ondenkbare is mogelijk als het gaat om het doden van de ene mens door de andere mens. De moord van Kaïn en Abel was nog maar een klein beginnetje voor de mensheid.

Nee, de natuur en dan bedoel ik ook de menselijke natuur, is op zijn voordeligst gezegd geen vriend van de mens. Het is meer een vijand van ons mensen. De natuur bedreigt ons tussen geboorte en dood voortdurend. 

Er zit niks anders op dan voortdurend op onze hoede te zijn voor de natuur. De natuur kent geen harmonie of balans, hoe graag we dat ook zouden willen. In de natuur is het een kwestie van overleven, 24 uur per dag je leven lang.

DE TEMPERATUREN WILLEN MAAR NIET STIJGEN, HOEVEELHEID CO2 BLIJFT STIJGEN

Voor de laatste temperatuurmeting zie de website van Roy Spencer. 
Zie voor CO2 in de atmosfeer de website van Mauna Loa Observatory

 

De huisfilosoof van ’s lands meest degelijke krant schrijft dat de energietransitie een mislukking is. Dankzij windmolens en zonnepanelen zijn we weer aan de weergoden overgeleverd. Nog niet lang geleden hielden we angstvallig het weer in de gaten opdat de aardappelen op het veld niet zouden uitdrogen vanwege een te weinig aan regen of zouden verrotten vanwege een teveel aan regen. Te weinig aardappelen betekende honger. Te weinig wind of zon te weinig energie.

Tot overmaat van ramp voor de klimaatalarmisten wil de temperatuur ook maar niet stijgen. Nochtans blijft de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer toenemen. Het model dat een oorzakelijk verband legt tussen CO2 uitstoot en stijging van de temperatuur (klimaatverandering), het zogenaamde broeikas effect, blijkt gezien de feiten niet te kloppen.

Sinds de satellietmetingen in 1979 van de wereldtemperatuur zijn begonnen, wil de temperatuur maar niet meer stijgen dan 0,15 graden per 10 jaar ofwel 1,5 graden per 100 jaar. Wie dat niet gelooft kijkt er de blog met metingen van dr. Roy Spencer maar op na. 

De voorspellingen dat we als gevolg van de toename van CO2 in de atmosfeer dramatische temperatuurstijgingen zouden krijgen, komen dus niet uit. De temperatuurstijging van 1,5 graden in 100 jaar past bij het herstel van ons klimaat na de kleine ijstijd die duurde van 1430 tot 1850. In die periode had Nederland veel koudere winters, zoals we kunnen zien op de beroemde wintertaferelen van Nederlandse schilders uit de 17e en 18e eeuw kennen.

Kijken we naar de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer dan zien we dat die volgens metingen op de Mauna Loa in Hawaï blijft stijgen. Het gaat om een zeer bescheiden stijging van ongeveer 3 deeltjes CO2 in de periode februari 2024 - februari 2025. Sinds de metingen is de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer van 300 deeltjes per miljoen gestegen naar ruim 400. Een stijging die niet gepaard is gegaan met de voorspelde dramatische temperatuurstijging.

Het spijt me voor al die mensen die denken dat we door de industrialisatie terecht zijn gekomen in een spiraal van onheil en ondergang. Niets van dat alles dus. Integendeel zelfs, de aarde wordt dankzij de toegenomen CO2 steeds groener. Dat verzin ik niet dat zeggen onderzoekers van de NASA op basis van satellietbeelden van de aardbol.

Het ziet er dus naar uit dat het klimaatalarm zal uitgaan als een nachtkaars. Wat overblijft is een grote groep mensen waaronder wetenschappers en politici, die als makke schapen achter breed aangekondigde theorieën hebben gelopen. Dat is tragisch en bewijst dat ook het kritisch vermogen van wetenschappers en onderzoekers zijn beperkingen kent. 

Ik vermoed daarom dat er al een volgend rampscenario voor mens en aardbol op de plank ligt. Wetenschappelijk en politiek doemdenken zal wel nooit verdwijnen. 

MISLUKT DE ENERGIETRANSITIE ?

 

"Europa en Nederland zetten de laatste jaren stevig in op het halen van de klimaatdoelen. Toch moet er nog een schep bovenop, want de doelen worden nog niet gehaald. DNB vindt het halen van die doelen essentieel voor een geleidelijke overgang naar een duurzame economie en doet aanbevelingen om deze transitie te stimuleren." aldus de Nederlandse Bank. Het plaatje zelf van de DNB is een mooi voorbeeld van planeconomisch idealisme.

Ik begin met een merkwaardig citaat, een citaat dat op het eerste oog niks te maken heeft met het onderwerp dat ik wil aansnijden. Het komt uit een interview gepubliceerd in The Kyiv Independent over Russisch kolonialisme. In dat gesprek komt het Sovjetstelsel op Marxistische grondslag aan de orde.

“De marxistische theorie zegt dat kapitalisme de bron is van onrecht, uitbuiting en ongelijkheid. Dit idee bevat een heel imperialistisch of koloniaal denkbeeld, omdat het impliceert dat als we het systeem maar repareren — enkele economische procedures of eigendomsrechten — alles goed zal komen. Het houdt echter geen rekening met de mensen. Zij weten wat goed voor hen is en kunnen beslissen hoe ze moeten leven en zichzelf moeten beheren.”

Merkwaardig genoeg zijn we nu op dezelfde manier bezig maar dan het het energietransitie. De centraal geregisseerde energietransitie met het doel de Parijse akkoorden te halen, zijn omgezet in door de overheid vastgestelde doelen. De samenleving moet hieraan voldoen. Er wordt bij gezegd dat er rekening wordt gehouden met de mensen maar de doelen moeten wel gehaald worden. Dat heet een centraal geleide transitie, wat doet denken aan de centraal geleide economie van de Sovjet Unie.  

De technische (on)mogelijkheden worden politiek afgedwongen.  Bezwaren, ook technische, worden weggewuifd met de dooddoener dat de toekomst een oplossing  zal bieden. Dooddoener omdat alleen ontechnische mensen (politici?) zoiets kunnen beweren. De techniek is niet aan politieke wetten maar aan natuurkundige wetten gebonden. Of je nu laag of hoog springt groen gas moet gemaakt worden met elektriciteit en is dus energetisch altijd een kostbaar product dan een vat oliede je uit de grond haalt.

De bezweringsformule is steevast dat de aankomende klimaatverandering een gevaar is voor de mensen en dus voorkomen moet worden. Maar welke gevaren precies klimaatverandering met zich meebrengt en waaruit die gevaren bestaan, is niet duidelijk . Het zijn vermoedens die elkaar tegenspreken. Neem nu de gesignaleerde watersnoden en bosbranden. Zijn die een gevolg van de klimaatverandering en zo ja voorkom je die dan door CO2 uit de atmosfeer te halen of kun je beter preventieve maatregelen nemen?

De energietransitie heeft dus veel weg van de Sovjet planeconomie. Niet de mensen maar de plannen zijn uitgangspunt. De mensen en de bedrijven moesten zich aanpassen aan de plannen, gaat dat niet goedschiks dan maar kwaadschiks, met alle bijbehorende gevolgen van dien.

We weten wat er van die planeconomie terecht is gekomen. Het heeft Rusland en zijn satellietstaten na de Tweede Wereldoorlog een enorme achterstand opgeleverd tegenover het Westen. Rusland zelf is tot op de dag vandaag een Derde Wereld land met de min of meer "ontwikkelde" waterhoofden Moskou en Sint Petersburg. Twee steden waar schijnwelvaart heerst ten koste van de rest van Rusland. 

Dat het misgaat met de energietransitie is voorspelbaar zoals ook de planeconomie van de Sovjet Unie de mist inging.

“De verkoop van zonnepanelen en warmtepompen daalt sterk. Er worden minder elektrische auto’s verkocht. De interesse om windparken op zee aan te leggen is tanend. Groene waterstofprojecten gaan op de lange baan. Het volle stroomnet belemmert bedrijven om te elektrificeren. De maatwerkafspraken die het kabinet wil sluiten met de grote industrie over verduurzaming, lijken nauwelijks van de grond te komen. En de uitrol van warmtenetten is zo goed als stilgevallen.

Nogal een lijst. En niet eens compleet.” (Interview in FD met Enecobaas)

KLIMAATZIN EN ONZIN. ANGST ALS VERDIENMODEL BIJ GREENPEACE

 

Deze afbeelding staat op een paneel van "De Tuin der Lusten" geschilderd door Jeroen Bosch tussen 1490 en 1500. In die tijd geloofde men in "het Laatste Oordeel" tevens de afsluiting van de aardse menselijke geschiedenis. God zelf zal bij het eind oordeel de goeden van de kwaden scheiden. Dat geloof is grotendeels verdwenen. Nu denkt men dat het einde der tijden kan aanbreken als gevolg van de opwarming van de planeet door het broeikasgas CO2. Het einde der tijden is nu als het ware wetenschappelijk vastgesteld.

Toen ik zes jaar geleden terug kwam naar Nederland ontdekte ik dat men in Nederland meer dan in België gevoelig is voor alles wat met milieu en klimaat te maken heeft. Daarbij heeft Nederland in tegenstelling tot buurland België opnieuw de intentie om de eerste en de beste van de klas te willen zijn.

Ik zeg opnieuw omdat dat ook het geval was in de vorige eeuw met ontwikkelingshulp. Ook toen wilde Nederland zoals dat zo mooi heet gidsland zijn. Ik heb daar nooit een goede verklaring voor gevonden. Is dat omdat het ons Nederlanders het gevoel geeft dat we nog steeds van betekenis zijn in de wereld?

Nederland is immers in alle opzichten een klein land dat voor de wereld al lang niet meer de betekenis heeft die het ooit gehad heeft. De Belgen hebben nooit het gevoel gehad dat ze belangrijk zijn geweest voor de wereldgeschiedenis, in ieder geval niet in dezelfde mate als Nederlanders dat hebben gehad.

Het kan ook zijn dat het te maken heeft met een calvinistische inslag. Het calvinisme is een bezwaard geloof dat enerzijds berust op schuldgevoelens ten opzichte van de wereld en anderzijds op verantwoordelijkheidsgevoel voor de wereld. Nederland was daarom een uitgesproken missieland zowel voor protestanten als katholieken.

Die mengeling van schuld en verantwoordelijkheid is misschien ook de basis voor de Nederlandse drang om de beste te zijn. Een drang die versterkt wordt door ons traditionele koopmanschap waarvan de basis werd gelegd tijdens het ontstaan van de Republiek der Nederlanden in de 16e eeuw. De gedachte is dat wie de beste en de eerste is, kan er ook het meest aan verdienen.

Het gevolg is dat de vraag naar de effectiviteit en doelgerichtheid van de klimaat inspanningen taboe is. Het is een morele plicht en een schuld die betaald moet worden. Dat volstaat. De media met kranten als NRC, Volkskrant en Trouw en de publieke omroepen tezamen met een waaier van ngo’s, sporen  Nederland voortdurend aan om haast te maken met klimaat en milieu.

Zie op You Tube

 

Greenpeace gaat zo ver dat als je geen lid wordt van hun club de toekomst in de vorm van oceaangolven zal vernietigen. Greenpeace maakt van angst hun verdienmodel zoals ooit de Roomse en andere kerken deden.

Het is een kruistocht waarbij kritiek en kritische vragen taboe zijn.
De klimaat kruistocht is in wetten gegoten. De ernst van de zaak wordt breed uitgemeten met schuldgevoelens en al.

Sommigen komen daarbij in de ban van de idee dat het einde der tijden nabij is als niet tijdig wordt ingegrepen en wel liefst voor 2050 want dan zou het wel eens te laat kunnen zijn. Ze worden gedreven door angst voor de toekomst. Hopelijk raken intussen niet teveel mensen in psychische nood. 

 

PS.

Zo langzamerhand denken milieu aktiegroepen als Urgenda en nu dus Greenpeace met zijn klacht tegen de staat over stikstofreductie Nederland te kunnen regeren met als argument de staat van de natuur. Nog even en we hebben geen verkiezingen meer nodig.

Greenpeace klaagt gevallen kabinet aan voor te weinig stikstofreductie

97. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. HET EINDE DER TIJDEN

 

Het waren de Spanjaarden die een einde maakten aan de wereld van de Azteken en niet de god van de zon zoals ze altijd gevreesd hadden. Wat zal ene einde maken aan onze beschaving? Een andere beschaving en niet het klimaat zoals we vrezen?

Op de een of andere manier doen de alarmerende toespraken van VN Algemeen Secretaris Guterres mij denken aan de Azteken. Die waren elke dag bang dat de zon niet zou opkomen wat de ondergang van de wereld zou betekenen. Zonder zon geen licht, geen dag, geen zonnewarmte om bomen en planten te laten groeien en dus geen eten.

Wij hebben dankzij de wetenschap ontdekt dat deze angst voor de ondergang van de wereld bijgeloof is. De zon is geen god maar een natuurkundig fenomeen. Dat hij elke dag terugkomt, is omdat de aardbol continue om zijn as draait en om de zon.

Die arme Azteken wisten dat niet. Ze wisten niet eens dat de aarde rond is, laat staan dat hij draait om de zon.  Wij weten nu beter. De zon is maar een planeet net als de aarde en geen god. Zij dachten zelfs dat ze hem offers moesten brengen om hem elke dag te doen terugkeren. 

Die offers waren niet mis. Het hart van gevangenen of nog erger van kinderen. De Azteken hoopten met die harten de zon te vermurwen te blijven komen, elke dag opnieuw. Wij weten wel beter, zelfs de Spaanse veroveraars die met geweld een einde maakten aan de Azteken beschaving, wisten al beter.

Voor hen bestond  er in ieder geval geen zonnegod. Hun God was die van het kruis en die is niet gediend van mensenoffers. Zijn eigen offerdood aan het kruis was het laatste offer aan zijn God de Vader en daarmee is de kous af. Tenminste dat zou je denken maar het doemdenken is weer terug.

Heeft de wetenschap ons bevrijd van bijgeloof en mensenoffers tegen de ondergang van de aarde, we zijn niet echt bevrijd van de vrees van de ondergang. Het NOS journaal liet er gisteren na het verschijnen van het nieuwe doemrapport van de VN,  geen twijfel over bestaan.

VN algemeen secretaris Guterres waarschuwde ons nog maar eens een keer. De ondergang is nabij als we niet snel maatregelen nemen om de opwarming van de aarde te stoppen. We zijn verkeerd bezig.  We hebben geen respect voor de natuur. Integendeel we plegen roofbouw op de aarde.

Niet een Zonnegod zal ons straffen, noch de Christelijke God maar de God van de Natuur en de Aarde wie of wat dat ook moge zijn. En zo gaan we naar bijna 2000 jaar wetenschap alsnog gebukt onder de vrees en de angst dat binnen enkele jaren het einde nabij zal zijn.
 

 

80; HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. KLIMAAT IS WERELDPOLITIEK GEWORDEN

'Tondalus' visioen', navolger van Jeroen Bosch, olieverf op paneel, midden 16e eeuw (54x72 cm). Museo Lázaro Galdeano, Madrid. Het stelt Tondalus' visioen voor, een verhaal over een Ierse ridder, die, in een toestand van schijndood, een visioen heeft. In dit visioen wordt hij door een engel in de hel rondgeleid, waar hij geconfronteerd wordt met zijn wereldse leven.

 

Het moest er van komen. Klimaat is op de klimaattop in Egypte wereldpolitiek geworden. Tot verbazing van minister Jetten. Ik hoorde hem op TV zeggen dat de landen zich "door niks anders dan hun belangen hadden laten leiden.” Hij zei nog net niet "ordinaire" belangen. Wat had hij dan gedacht, dat ze zich laten leiden door onze Nederlandse of desnoods Europese belangen? Derde Wereld landen mogen vaak arm zijn maar dan zijn ze nog niet gek. Daar moet Jetten nog aan wennen.

Hij zal onder ogen moeten zien dat de klimaattop wordt overgenomen door de Derde Wereld landen en dat zal niet meer veranderen. Ik durf nu al te beweren dat het op de komende klimaattop in Dubai opnieuw het geval zal zijn tenzij je in hun klimaatschade-pot stort. Dan valt er te praten, misschien want zeker weet je dat nooit. Jetten rekent daar in ieder geval op zo begreep ik uit zijn interview in Nieuwsuur. Goeie wil kweken noemt hij dat.

Een ding is zeker, de rijke landen gaan betalen voor klimaatschade, wat dat ook moge zijn en uiteraard ook voor hun klimaat-nalatigheid. Landen als Bangladesh en Pakistan worden al teintallen jaren geteisterd door overstromingen. Wat hebben die landen en de rijke corrupte elite van die landen daar aan gedaan? Bitter weinig en wie denkt dat het deze keer allemaal anders zal worden, vergist zich. 

Het was ook de klimaattop van de grote woorden, vooral VN baas Guterres schakelde in overdrive met zijn "road to hell". Zou hij beseffen hoeveel geestelijke schade hij daarmee aanricht onder de jonge nog onschuldige generatie die de wereld nog maar net leren kennen? Weten zij veel dat er al decennia lang watersnoden zijn in Pakistan of elders en dat men daar geen vinger naar uitsteekt? 

EU Commissaris Frans Timmermans kan er trouwens ook wat van. Hij beschouwt zich als redder van de planeet aarde. Hij dreigde even weg te lopen van de klimaattop, wat een ultieme vertoon van machteloosheid zou zijn geweest. Zo ver is het niet gekomen, maar de teleurstelling gemengd met boosheid droop van hem af. Hij voelde zich de onbegrepen held want een held blijft hij. 

Hoe groter de woorden, hoe groter de onmacht. Ze moeten de onzekerheid verbergen die in hun zielen huist. Vooral Guterres zou beter moeten weten. Hij staat aan het hoofd van het grootste diplomatieke circus ter wereld dat niet in staat is om ook maar een enkele oorlog te beëindigen of ook maar ergens vrede te handhaven. Dat zou de man bescheiden moeten maken maar wel iemand die van doorzetten weet.  

Het verbond tussen klimaatwetenschap en politiek dreigt zichzelf op te blazen. Hoe geloofwaardig is men nog als dadelijk blijkt dat de anderhalve graad opwarming of overschreden wordt zonder dat dit leidt tot hel en verdoemenis, of om heel andere redenen niet eens gehaald wordt? Grote woorden zullen dan niet meer baten. Wat overblijft is een klimaat-schade pot. Wie weet komt daar nog wat goeds van.

 

 

78. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. EEN ANDERE VISIE OP KLIMAAT EN CO2

 

 

Het is boeiend voor een kritisch en wetenschappelijk gevormde geest om  kennis te nemen van een andere visie op klimaat en CO2 dan de gebruikelijke versie die op dit moment in Egypte volop wordt gepromoot door erg grote woorden van deVN algemeen secretaris. Te grote woorden die doen denken aan de waarschuwingen in de vorige eeuw tegen het uitbreken van een atoomoorlog. 

In dit vraaggesprek met Marlies Dekkers van de Nieuwe Wereld geeft de Belgische wetenschapper Ferdinand Meeus zijn visie op het klimaatprobleem in helder Nederlands uit. dat is het mooie van Vlamingen ze praten helderder, met gevoel voor humor en betrekkelijkheid der dingen. 

Je hoeft het er niet mee eens te zijn om te beseffen dat er in de media soms wel erg gemakzuchtig alarm geslagen wordt over klimaatrampen en ondergang van de wereld.

61. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. ONVOORSPELBARE KLIMAATCHAOS?

 

Een illustratie van het chaos beginsel. Twee dezelfde slingers geven twee totaal verschillende "onvoorspelbare" patronen.

 

Modellen zijn een manier om de werkelijkheid te benaderen maar nooit de werkelijkheid zelf. Veel mensen beseffen dat niet. Ze verwarren model met gemeten werkelijkheid. Klimaatmodellen zijn gebouwd rond de CO2 uitstoot, begrijpelijk want dat is de hypothese die getoetst moet worden: meer uitstoot van het broeikasgas CO2 leidt tot oplopende opwarming van de aarde. Maar hoe meet je met zo een CO2 model de opwarming in het verleden?

Er is een periode van opwarming geweest in de Middeleeuwen (1000-1200) die door het VN Klimaatpanel statistisch niet in kaart wordt gebracht omdat ze op basis van CO2 modellen niet te meten is. Dat gaat eenvoudigweg niet terwijl die opwarmingsperiode wel bekend is uit ijskernmetingen op Antarctica en Groenland en uit vele andere wetenschappelijke onderzoeken.

“Dat klimaatmodellen tal van tekortkomingen vertonen, is geen diskwalificatie, maar een onvermijdelijk gevolg van de enorme complexiteit en veranderlijkheid van het klimaat. Het klimaat wordt beïnvloed door een groot aantal factoren, die op tijdschalen van uren tot miljoenen jaren werken. Het gaat daarbij om oceaanstromen, het verdampen, condenseren, smelten en bevriezen van water in de atmosfeer, neerslag, convectie, zonneactiviteit, bewolking, biologische processen, vulkaanuitbarstingen en vele andere processen en effecten die allemaal invloed hebben op het klimaatsysteem en resulteren in regionaal verschillende klimaten op aarde. Al deze processen hebben ook nog een wisselwerking op elkaar; de wisselwerking of feedback zorgt ervoor dat de verschillende componenten elkaar kunnen tegenwerken of juist versterken.” (Website: Klimaatfeiten.nl)

De complexiteit van het klimaatsysteem maakt dat het op ons chaotisch overkomt. De vraag is of het ook daadwerkelijk chaotisch is of dat een kwestie van tijd is dat we alle factoren gemeten hebben en in kaart gebracht zodat we een algemeen geldig ordeningsprincipe van het klimaat hebben op basis waar we dan weer voorspellingen kunnen doen voor de langere termijn? 

Maar wat als zo een ordeningsbeginsel er ondanks alle waarnemingen en metingen er niet is? Sterker, wat als het klimaat in wezen chaotisch is en dus onvoorspelbaar blijft? Bestaan er eigenlijk wel systemen die van zichzelf aantoonbaar chaotisch zijn en blijven? 

Er zijn twee voorbeelden aan de hand waarvan het beginsel van de chaos het best kan worden geïllustreerd. Het simpelste is dat van de twee flessen die je naast elkaar van een schip in zee gooit. Door de iets andere positie van elk kunnen ze op heel verschillende plekken terecht komen. Met andere woorden een minimaal verschil leidt in een chaotisch systeem tot heel andere resultaten. 

Een meer wetenschappelijke benadering van het chaos probleem is dat van twee slingers met een extra draaipunt. Dezelfde slingers leveren na verloop van tijd een geheel ander patroon op. Het gevolg is de onvoorspelbaarheid van zo een patroon in de toekomst. Je weet het gewoon niet. Je weet het pas als het er is. Dat zou ook wel eens voor het klimaat kunnen gelden. Een heel kleine verandering leidt tot onoverzichtelijke gevolgen. Het klimaat is dan inherent chaotisch en laat zich dus niet voor de toekomst vastleggen in een lineair model van oorzaak en gevolg.

(wordt vervolgd)
 

COLUMN BETWEETER: GREENPEACE MEET MET TWEE MATEN

Als het om milieu gaat meet Greenpeace met twee maten. Alles wat te maken heeft met energietransitie en groene energie wordt goed bevonden ook al is het schadelijk voor het milieu. Greenpeace voert geen actie tegen windmolens ook al maken ze gehakt van vogels. Straks staat Nederland en de Noordzee vol met zulke gehaktmolens maar dat vindt Greenpeace prima want windturbines gaan ons redden van de CO2 en de bijbehorende olie en gas industrie.

Greenpeace zit er ook niet mee dat ter land en ter zee miljoenen kubieke meters beton wordt gestort voor de fundamenten van de windturbines. Afhankelijk van de hoogte van de windturbine, is ruwweg meer dan 2500 ton beton nodig voor een windturbine op land. Elke windturbine is er weer een bunker bij. Op zee is nog meer beton nodig. In de Noordzee liggen straks honderden duizenden tonnen beton. Greenpeace zwijgt als een graf over deze betonnering van de zee terwijl ze nog niet zo lang geleden oliemaatschappijen beschuldigden van de Noordzee een vuilnisbelt te maken met hun boortorens. 

Greenpeace vindt niet dat honderden windmolens het ecosysteem in zee verstoren. De duizenden tonnen beton, de honderden stroomkabels en de dag en nacht draaiende windturbines zijn volgens Greenpeace geen bedreiging van de natuur in en op zee. In ieder geval zijn ze minder schadelijk dan vissers, vindt Greenpeace.

Greenpeace heeft samen met een aantal milieuorganisaties een akkoord gesloten waarin de Noordzee wordt verkaveld tussen vogels, vissen, windmolenparken en tot slot ook nog een stukje voor de visserij. De Noordzee wordt gekoloniseerd voor de energie transitie alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. 

Tegelijkertijd houden dezelfde clubs tegen dat ons land de Markerwaard inpoldert. Zeventien en een half miljoen Nederlanders mogen niet meer land maken, maar de hele Noordzee mag in naam van de natuur en de energietransitie omgebouwd worden tot een groot industrieterrein. Waar is de logica gebleven?

Dat de bouw van windturbines milieuvervuilend is, vindt Greenpeace geen probleem zo lang de mythe in stand kan worden gehouden dat met duizenden windturbines op zee en op land het klimaat gered wordt. Die mythe is belangrijk om de geldstromen van de donateurs op peil te houden. Klimaat is een verdienmodel.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

DE VERENIGDE NATIES MOETEN ZICH SCHAMEN

Wat mij het meest verontrust aan het klimaatdebat is niet de klimaatverandering zelf, die komt of komt niet dat is niet aan ons mensen om daarover te beslissen, maar de gevolgen van dat debat. Dat begint met de Verenigde Naties. Die is volgens zijn Handvest opgericht om geweld tegen te gaan en de vrede te bevorderen. Dat doet ze nog steeds met helaas veel minder succes dan men zou willen. Maar in plaats daaraan te blijven werken, is de prioriteit verlegd naar het klimaat en de beheersing van het klimaat door het houden van klimaatconferenties en bevorderen van akkoorden.

In het licht van de vele geweldsincidenten en oorlogen vind ik dat een onverantwoorde verschuiving in prioriteiten van de VN. Er vallen nog altijd meer doden en gewonden door oorlogen en geweld dan door klimaatverandering, ook als men daartoe de grootste rampen van de afgelopen jaren rekent. Hoe kan het dat de VN zo gemakkelijk haar agenda kan veranderen? Is het bij gebrek aan succes als vredebrenger of is het omdat de rijke, veelal Westerse landen nu eenmaal de agenda bepalen?

Ik vrees een combinatie van beide. De VN heeft weinig of geen succes als vredebrenger en dus wordt er internationaal gezocht naar iets wat wel succes zou kunnen hebben zodat de VN verzekerd blijft van de nodige financiële bijdragen. De Westerse landen zijn immers erg bezorgd over hun toekomst en die wordt volgens de klimatologen veel meer bedreigd door het klimaat dan door oorlogen. Die oorlogen vinden trouwens plaats in arme landen en dus zijn ze niet een directe zorg voor Europa, Amerika, Japan of China.

Dat brengt me op mijn tweede punt van zorg. De strijd tegen de armoede en voor ontwikkeling is bij de VN en in navolging daarvan in de meeste rijke landen ondergesneeuwd door de zorg om het klimaat. Veranderend klimaat en de daarmee gewenste energietransitie vreten alle onze aandacht en al het geld op. Er is geen tijd en geld meer voor ontwikkelingsplannen en armoede bestrijding. Dat is niet alleen moreel verwerpelijk maar ook onverstandig want als er geen verbetering komt, geen hoop op een beter leven dan zullen de velen, gelukzoekers of wat dan ook, naar ons blijven komen.

Een ander gevolg van de energietransitie is dat de arme landen nog meer op afstand worden gezet dan ze nu al staan. De kloof zal nog groter worden. Bij gebrek aan onderwijs en hoog opgeleide mensen, bij gebrek aan geld en kennis kunnen zij doodeenvoudig niet mee in deze race om groene energie. We zien nu al dat ze opnieuw gedegradeerd worden tot de leveranciers van de benodigde grondstoffen tegen hoge menselijke kosten in de vorm van veel te lage lonen, barre arbeidsomstandigheden en zelfs kinderarbeid. Het egoïsme van de rijke wereld kent opnieuw geen morele grenzen. De VN en aanverwanten moeten zich schamen.

Oud VN medewerker

HET BOZE OOG VAN GRETA

Een digitale collage van petrus nelissen

MOP EN MOPPIE:KLIMAAT

petrus nelissen

HET IS ALLEMAAL DE SCHULD VAN RUTTE

© petrus nelissen

Hieronder een gewaagde politieke analyse van de Provinciale Staten verkiezingen maar wat moet je als zelfs Lex Oomkes, senior politiek redacteur van Trouw er niet meer uitkomt?  Lees zijn column “Op links resteert een puinhoop” van 27 maart 2019 er maar op na. Ik zou hem willen adviseren “politiek wantrouwen” als uitgangspunt voor zijn politieke analyse te proberen. Misschien dat hij dan uitvindt wat er aan de hand is. 

De provinciale verkiezingen zijn weer een tijdje voorbij. Iedereen zit weer aan de koffie. Tijd voor een partijpolitieke analyse (analysis partium). Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het is de schuld van Rutte dat Baudet heeft gewonnen. Rutte’s “Wille zur Macht” heeft hem doen buigen voor (Groen) Links. Zo nam hij zijn voorschot voor het voorspelde verlies in de Eerste kamer. Rutte wilde kost wat kost premier blijven en daarbij is alles geoorloofd, dus ook opportunisme zoals toch dividenden belasten en toch CO2 belasting invoeren. Politieke voornemens, al dan niet terecht, die hij liet vallen voor de peilingen. Democratie is bij Rutte verworden tot een behendigheidsrace om de macht. Daar betaal je een prijs voor, de prijs van politiek wantrouwen.

Nieuwkomer en poseur Baudet, een jongmens dat denkt dat veel boeken lezen hetzelfde is als veel levenservaring, kon de kiezers binnenhalen die Rutte en zijn trawanten niet meer vertrouwden. Ik denk dat Rutte c.s. niet eens in de gaten hadden dat veel kiezers sowieso horendol werden van klimaat en migratie. Je werd de afgelopen maanden zowat elke dag door het NOS journaal om de oren geslagen met klimaat, CO2, energietransitie, zonnepanelen, windmolens, waterpompen, huizen zonder gas, verplicht isoleren van huizen, elektrisch autorijden enz. 

Met een klimaatbeleid waar niemand de gevolgen van kan overzien en ook nog eens een premier die zijn politieke agenda aanpast aan de peilingen maak je de kiezer wantrouwig. Ik vermoed trouwens dat Klaas Dijkhof dat in de gaten had net als Sybrand Buma maar beiden durfden niet voluit tegen de stroom in te gaan. Baudet wel. Coalitiepartners D66 en de CU bleven natuurlijk braaf binnen de bandbreedte van de klimaatagenda, die geloven er heilig in.

Baudet was de enige die scherpe kanttekeningen plaatste bij de klimaatagenda en bij het al jaren slepende migratie probleem met  kinderpardon, heibel in asielcentra, woning tekorten, uitkeringsfraude en terrorisme. Den Haag heeft op beide terreinen permanente politiek onkunde ( politica permanens ignorantia) geëtaleerd. Natuurlijk, het is allemaal ingewikkeld en moeilijk te beheersen maar dat wil niet zeggen dat je er geen visie (vision) op moet hebben.

Maar visie is al lang de zwakke kant van onze nationale politiek. Onze politiekers (civilibus) varen nog slechts op het kompas van technocraten en wetenschappers. Ze hebben hun eerste taak van de politiek, het schip van staat met visie en daadkracht te besturen, al heel lang uit handen gegeven aan technocraten, wetenschappers, peiling bureau's en belangengroepen zoals bijvoorbeeld bij de klimaattafels. Dat allemaal heeft niks te maken met het scheppen van een maatschappelijk draagvlak of het tonen van bestuurskracht maar alles met een demonstratie van politieke onkunde (politica ignorantia).

ODE AAN HET BOERENLAND

Uit naam van de natuur, het milieu en het klimaat zitten vooral de vee en kippenboeren in het (politieke) verdomhoekje. Onzin natuurlijk, al zal er hier of daar een maatregel genomen moeten worden om boeren, burgers en buitenlui elk hun plaats te geven in ons overvolle land. 

Want laten we wel wezen. Wij allemaal dragen de verantwoordelijkheid voor de grote drukte in ons land met zijn overvolle wegen, alsmaar uitdijende steden en recreatie parken.

Maar het boerenland kapot maken uit naam van de natuur, het milieu en het klimaat is onverantwoord. Dat zou het evenwicht in ons land danig verstoren en misschien wel zodanig dat we ons landschap verliezen met daarbij onze identiteit en onze manier van doen en zijn.

Het zou deugd doen als er meer besef kwam van het belang van de boeren voor ons landschap en onze plattelandscultuur.

Ondanks alles ziet het platteland er opperbest uit. Toen ik in 2014 dwars door Nederland fietste, zag ik een prachtig en goed onderhouden landschap met al even goed onderhouden boerderijen en bijbehorende koeien. 

Dat Nederlandse landschap is er mede dank zij de boeren. Zij onderhouden het en zij bewerken het. 

Je moet er niet aan denken dat er in dit land geen plaats meer zou zijn voor de boeren. Economisch een ramp maar een nog grotere ramp voor ons landschap, voor onze natuur, onze waterbeheersing en uiteindelijk ook cultuur. 

Want laten we wel wezen de boeren staan van ons allemaal het dichtst bij de natuur zowel het landschap als de dieren.

Daarom deze ode aan de boeren. Nederland zonder boeren wordt een ramp. Ons landschap zal verloren gaan door commercialisering, liberalisering en vooral versnippering. 

We hebben de boeren nodig om het land op fatsoenlijke manier productief te houden, goed te beheren en te verzorgen.