WAT IS DE OVEREENKOMST TUSSEN EEN HERSENBEHANDELING, KERNENERGIE EN KLIMAAT?

 

De overeenkomst bij alle drie is de rol van wetenschap. Zonder wetenschap geen medische wetenschap, zeker niet op het gebied van de hersenen, geen kernenergie en ook geen klimaattheorie.

Wetenschap rust op bewijzen, harde bewijzen van verbanden tussen oorzaak en gevolg. Over die harde bewijzen en die verbanden willen wetenschappelijke meningen nogal eens uiteen lopen.

Zo is er in de medische wereld al een tijdje een debat gaande over de behandeling van hersenschade door de Amerikaanse hersenkliniek Cognitive FX in Utah. De deftige NRC schreef er onlangs een artikel over.

Ik ga niet op de inhoud van het artikel in maar op de journalistieke aanpak, die berust namelijk op hoor en wederhoor, Aan de ene kant komt de patiënt waarmee de journalist meereist naar Amerika en artsen van de kliniek aldaar aan het woord, aan de andere kant komen de Nederlandse critici aan het woord.

Er spreekt veel argwaan uit het artikel over de behandeling en het Amerikaanse verdienmodel. Tussen de regels door lees je dat het er in de kliniek Amerikaans aan toe gaat. Er wordt ingezet op marketing en reclame en zelfs winst gemaakt. In Nederland is dat verdacht. Medische zorg is een kwestie van medemenselijkheid, winstbejag doet daar afbreuk aan. 

De behandeling wordt door Nederlandse medici afgewezen als onvoldoende bewezen. Een wetenschappelijk debat dus waar je vragen over kunt hebben. Dat is voor een buitenstaander moeilijk. 

In ieder geval blijft het beginsel van hoor en wederhoor naar alle aspecten van de behandeling overeind. Hij probeert de argumenten en de opvattingen als niet wetenschapper te wegen en dat verdient lof.

Waarom bestaat zo eenzelfde houding van hoor en wederhoor niet ten aanzien van de klimaattheorieën? De staande theorie dat de oorzaak van de klimaatverandering, de opwarming van de aarde, veroorzaakt wordt de toegenomen hoeveelheid CO2 door menselijk handelen, d.w.z. de massaal verstookte fossiele brandstoffen, wordt net zo goed wetenschappelijk betwist.

Dat is logisch. De klimaattheorie is niet met harde feiten te bewijzen, zo zegt ook het KNAW in zijn wetenschappelijke brochure over klimaat. Er zijn wel veel aanwijzingen voor zo een theorie, maar aanwijzingen zijn nog geen harde bewijzen.

Toch worden de wetenschappers die de theorie op verantwoorde d.w.z. wetenschappelijke wijze menen te kunnen weerleggen niet aan het woord gelaten, ook niet in de deftige NRC. Daarentegen komen NGO’s die de klimaattheorie met hand en tand verdedigen en zelfs actiegroepen als XR uitgebreid aan het woord. 

De klimaattheorie is blijkbaar voor links (helaas is de NRC veranderd van een minzame, liberaal conservatieve krant verandert in een links liberale krant) een gevestigde theorie waar niet meer aan getwijfeld kan en mag worden. De normale wetenschappelijke twijfel is taboe geworden. Ik denk dat dit het gevolg is van de opvatting dat de gevestigde klimaattheorie links is en de wetenschappelijke tegenspraak als rechts wordt gezien. Me dunkt, een ongemakkelijke situatie voor wetenschappers.

Hetzelfde zien we bij kernenergie. Ook op dat gebied is al jaren de wetenschappelijke discussie gepolariseerd tussen links en rechts. Blijkbaar is er in de praktijk zoiets als linkse en rechtse wetenschap wat natuurlijk onzin is. Maar ja, probeer dat maar eens duidelijk te maken aan de betrokken partijen.

WAAROM YOUP EN MARCEL SNEU ZIJN

 

Youp van ’t hek heeft al jaren dezelfde stijl, met virtuoos taalgebruik mensen belachelijk maken en de grond inboren.  Maak van mensen, in het bijzonder de politicus een stoethaspel, een inhalige genieperd en je hebt de lachers op je hand. Kassa! 

Wie was de afgelopen week de pineut? Dilan Yeselgöz met haar tweet over het anti-semitisme van Douwe Bob.Heerlijk voor alweer een snelle grap in het meest serieuze heren en damesblad van Nederland. Het volgende citaat maakt duidelijk hoe erg het gesteld is met die persoonlijke aanvallen

“Maar terug naar die oliedomme tweet van die incompetente Dilan Yesilgöz, waarin ze een aantal zaken totaal door elkaar haalde. Of niet helemaal goed begrepen had. Dat kan in haar geval ook. Zij is toch ook dat tragische brekebeentje van die nareis-op-nareis-op nareis uitspraak waar achteraf niks van bleek te kloppen, maar wel een kabinet over struikelde?”

Zanger Douwe Bob wordt ook weggezet als een niet al te slimme zanger die door een vriend  ‘De Kwelende Inktlap’ wordt genoemd. Het ingewikkelde anti-semitisme en zionisme teruggebracht tot theater van de lach. Wat schiet een lezer er mee op?

Marcel van Roosmalen is ongeveer van hetzelfde laken een pak. In dezelfde voormalige krant der hoog opgeleiden pakt hij Joost Eerdmans van JA 21 bij z’n lurven. In de peilingen gaat diens partij ineens van 2 naar 10 zetels als gevolg van de aansluiting van ex-PVV’ster en staatssecretaris Ingrid  Coenradie bij die partij. 

Joost Eerdmans wordt afgedaan als een hopeloze irrelevante persoon die niet gepruimd wordt door het volk, “zelfs niet als hij ze (?) consequent met een kwast honing om de mond smeert” Even verderop wordt hij een vrolijke rattenvanger van Hamelen genoemd. 

Roosmalen is duidelijk. Politici als Eerdmans kunnen niks en deugen niet. Serieus nemen is er niet bij, dat kan ook moeilijk met rechtse mensen, zo is de lacherige boodschap aan de geschoolde NRC lezers. 

Het is niet om te lachen maar om te huilen dat deze twee columnisten  met dedain schrijven over politici. Ze zijn ver verwijderd van de hofnar die gevoel heeft voor de tragiek van het menselijk tekort. Het ontbreekt hen aan vergevingsgezindheid en goedmoedigheid. 

83. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. WATERCRISIS?

 

De rivierprik is een palingachtige vis met in de plaats van een bek een zuigmond waarmee hij vissen leeg zuigt. Hij is ondanks de vervuiling altijd aanwezig geweest in de Nederlandse wateren. Door de afname van die vervuiling is hij nu ook goed te zien, zo laat onderwaterfilmer Arthur de Bruin in zijn bekroonde documentaire zien. In de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw was dat onmogelijk vanwege de vervuiling van het water.

Dit is een klimaatrubriek maar toch wil ik het over water hebben. Dat komt omdat milieugroepen en kranten die alarmerend schrijven over het klimaat dat ook doen over andere milieuzaken: er is een watercrisis, er is een vogelcrisis, er is een waddencrisis enz. Er wordt van alles uit de kast gehaald om bij de niets vermoedende burger een crisis aan te kondigen.

Zo ook laatst op Facebook waar Natuurmonumenten opriep tot het tekenen van een petitie tegen de watercrisis. Nu heb ik intussen geleerd dat wanneer je weer zo een crisis oproep krijg eerst feiten moet controleren. Ik vond op internet een actueel rapport (2020) van het Planbureau van de Leefomgeving getiteld ‘Nationale analyse waterkwaliteit’.

Daaruit bleek dat de toestand van het Nederlandse water zo slecht niet is, integendeel zelfs dat die verbeterd is in de afgelopen tientallen jaren. Ik heb dat Natuurmonumenten gemeld. 

Ook Simon Roozendaal in EW komt aan de hand van het genoemde rapport en andere gegevens tot de conclusie dat de waterkwaliteit best goed is maar natuurlijk altijd nog beter kan, wat overigens ook geldt voor de luchtkwaliteit.

Ook hij vraagt zich af “waarom dan toch blèrt zowel Natuurmonumenten, D66-kamerlid De Groot als de NRC over een ‘watercrisis’? Een malicieuse verklaring is dat wanneer onderzoekers roepen dat er op hun domein een ‘crisis’ dreigt, ze meer onderzoeksgeld krijgen. Een andere mogelijkheid is dat de normen (omdat we steeds beter kunnen meten) voortdurend strenger worden. Aan die voorschriften wordt niet altijd voldaan en lijkt de vervuiling nog steeds aanzienlijk. Maar dat is dus schijn.” (Simon Roozendaal,  “Zo schoon en helder zijn onze wateren dus nu” , blz. 75 in EW van 3 december 2022)

(wordt vervolgd)
 

IS DE KRANT NIET OOK MAAR EEN MENING?

 

De ene krant brengt meer onheil dan de andere. De gewone-mensen- krant De Telegraaf is het voorbeeld van een krant waar onheil, sensatie, vermaak en goed nieuws in balans worden gehouden zodat verschillende gevoelens een plaats krijgen. Vooral vermaak houdt het leven draaglijk. De Telegraaf dient het nieuws op als een snelle hap. Je weet wat er ongeveer in de wereld aan de gang is en dat is genoeg om dagelijks je positie te bepalen in het spel der krachten die de wereld beheersen.

Tegenover De Telegraaf  staat de landelijke onheilskrant Trouw. Het is een door en door Hollandse krant vol kommer en kwel.  Je moet over een sterke geestelijke maag beschikken om enige reserve aan optimisme of levensgeluk te houden wil je deze krant kunnen doorstaan. Voor een cultuur-katholiek als ik is het een teveel aan onheil. Er is te weinig mildheid, te weinig vergevingsgezindheid en teveel schuld. Trouw is schaars met het geven van kleuren die het leven draaglijk maken.

Als ik de voormalige katholieke Volkskrant lees, heb ik  het gevoel een Linkse Telegraaf te lezen, gemakkelijk en vlot leesbaar met een zekere balans tussen rechts onheil en linkse verlossing. Het Rechtse Onheil is uiteraard verontrustend. De Linkse Verlossing daarentegen een kwestie van geloof.  De wereld moet veranderen. Aangezien dat maar niet lukt, worstelt de krant met sarcasme, ironie en bitterheid. Ik mis er de mildheid, de zelf relativering, de vergeving en de gemoedelijke verlossing van "we zijn allemaal maar mensen"

Mijn lijfkrant was en is nog altijd NRC Handelsblad ook al is die de afgelopen decennia veranderd en helaas niet ten goede. Misschien heeft dat te maken met mijn ouder worden. De ervaring heeft me geleerd dat de wereld maar moeizaam veranderd en ondanks alle inspanningen niet echt verbetert.

Vroeger was de NRC een krant met wat ik voor het gemak geobjectiveerd nieuws noem. Dat werd begeleid door weloverwogen opinies waarin rekening gehouden werd met die moeizaamheid van de veranderingen in de wereld. Tegenwoordig neigt de krant naar activisme ter verbetering van de wereld.

Intussen zitten alle kranten noodgedwongen in een concurrentieslag met internet want daarop gaat het nieuws als een vuurtje rond. Betrouwbaar of niet, voor veel mensen zijn internet opinies, nieuwspagina’s en alternatieve meningen op internet de belangrijkste informatiebron geworden. Tot overmaat van ramp ook nog gratis. Wat kun je daar als krant tegenover zetten? Niet zoveel behalve dan zoveel mogelijk aansluiting zoeken bij lezers die nog wel willen betalen, niet voor nieuws maar voor een mening.

Daarom veranderen alle kranten in actie en meningen-kranten. Meningen en actie die passen bij hun lezerspubliek met af en toe de intellectuele prik van een andere mening, om op zijn minst de schijn van brede oriëntatie op te houden. Geen te grote prik want dan loopt de betalende lezer weg en dan ben je nog verder van huis. Gaan de kranten dit overleven?
 

NEDERLAND FOTOGRAFEERT BEWEGING 2

Petrus, Haastige Moslima, Metrostation Brussel, 2 maart 20125

Ik doe mee aan de NRC fotowedstrijd i.s.m. Nikon. Een jaar lang kan elke maand iedereen, van amateur tot vakfotograaf, tot 3 foto's opsturen die op een speciale site komen te staan. Elke maand staat een ander thema centraal. Voor de maand maart is dat 'beweging'. De voorgaande them'a waren 'de mens' en 'thuis'. Ik kan iedereen die belangstelling heeft voor fotografie en beeld aanraden een bezoek te brengen aan die site. Het is boeiend om te zien wat Nederlanders allemaal fotograferen. Het lijkt me voer voor sociologen en psychologen.

Het gaat me niet zozeer om de wedstrijd als wel om elke maand bij wijze van fotografische oefening het thema in beeld te brengen. Het moet daarbij natuurlijk ook een goeie foto zijn. Die combinatie blijkt moeilijker dan je denkt. Zeker als het om mensen gaat. Hoe fotografeer je mensen in beweging?

Petrus, Man en kind, Metrostation Brussel, 18 maart 2015

Metrostations zijn ideaal, maar zie maar eens een 'goeie' foto te maken in of van een kluwen mensen. Dat vergt oefening. Bovendien, mensen laten zich niet altijd graag fotograferen en als het om beweging gaat heb je geen tijd voor uitleg of gesprekken.  Je kunt natuurlijk ook ensceneren maar dat is mijn aanpak als documentaire straatfotograaf niet. Ik heb daarentegen niets tegen poseren als mensen daartoe bereid zijn maar ensceneren is een stap te ver. Foto, werkelijkheid en waarheid zijn te innig met elkaar verbonden en dat wil ik graag zo houden.

Petrus, Reizigers 1, Metrostation Brussel, 18 maart 2015

Op deze blog staan  4 oefenfoto's rond het thema beweging. Op de bovenste foto heeft zo te zien een moslimvrouw haast. Misschien omdat ze een afspraak heeft of haar kinderen op haar wachten? Ik zie nogal eens moslimvrouwen met kinderen in de metro. Ze zijn er altijd druk mee. 

In de foto daaronder zie je een vader met een weerspannig kind. Wie daar ervaring mee heeft, die weet hoe moeilijk het is om daarmee om te gaan, vooral in een publieke ruimte. Voor je het weet, kijken omstanders vragend of besmuikt afkeurend naar je. Je ziet dat ze zich afvragen of je wel een goede vader bent. De passerende vrouw lijkt wel de geest van de moeder die glimlachend toeziet en er vertrouwen in heeft dat het goed komt.

Petrus, Reizigers 2, Metrostation Brussel, 18 mei 2015

De foto daaronder is van een groepje reizigers (Reizigers 1). Twee van hen zijn scherp in beeld, de overigen bewegen als net niet herkenbare schaduwen om hen heen. OP stations ben je doorgaans de hele tijd omringd door schimmen. De linkse schim kijkt naar de lens terwijl de man rechts kordaat door marcheert.

De laatste foto (Reizigers 2) is van dezelfde categorie en ongeveer tegelijkertijd genomen maar dan met een onscherp gefotografeerde man in rode broek in het centrum van de foto. De 2 reizigers die er wel scherp opstaan, lopen nu meer op de achtergrond.

Welke foto heeft de beste spanningsboog? De man met het weerspannige kind, de haastige moslima, de reizigers 1 of 2 ?