Posts tonen met het label migratie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label migratie. Alle posts tonen

donderdag 12 juni 2025

WILDERS WEG, ASIELCRISIS BLIJFT


 

Dat de pseudo-regering “Wilders” is gevallen, zal voor de meeste mensen in het land een opluchting zijn. Elke dag weer politieke ophef over het een of het ander, is vermoeiend en uiteindelijk slopend. Het wordt zoveel dat je ophoudt er naar te luisteren, te kijken of te lezen. Je gelooft het onderhand wel.


Ik las in de krant dat zelfs collega fractieleiders van de coalitie de neiging kregen om de zoveelste aanmaning of waarschuwing van Wilders niet meer al te serieus te nemen. Je kunt niet 24 uur per dag aanstaan, ook niet als fractieleider van de regeringscoalitie.


Alleen Wilders is als provocateur onvermoeibaar. Voor hem is het nooit genoeg, kan het ook nooit genoeg zijn, opgesloten als hij is in de wereld van beveiliging als gevolg van dreiging uit radicale Islamistische hoek. Dreiging en beveiliging zijn de reden van zijn bestaan geworden. 


Om daar een einde aan te maken moet hij de radicale Islam verslaan. Aangezien dat onmogelijk is, moet hij zich moe vechten in de Nederlandse politiek om zijn land veiliger te maken. Die veiligheid wordt bedreigd door de radicale Islam en die is het land binnen gekomen als asielzoeker. Als je die asielzoekers weet te stoppen, stop je de vijand. Daarom staat asielbeleid nummer een op zijn politieke prioriteiten lijst.


Nu is opluchting over het vertrek van Wilders en de val van het kabinet Schoof een ding, een ander ding is dat het vertrek van Wilders niets bijdraagt aan de oplossing van het migratieprobleem terwijl veel kiezers juist daarom op de PVV hadden gestemd.


In het Brabants Dagblad las ik wat commentaren van PVV kiezers op het vertrek van Wilders. Of ze het er nu een eens zijn of niet met zijn vertrek, ze blijven bezorgd over de instroom van asielzoekers, een bezorgdheid die zich uit in verzet tegen de oprichting van centra voor asielzoekers in diverse gemeenten.  Dus daar is Nederland nog niet klaar mee.


Te vrezen valt dat die zorg ook weer de kop zal opsteken bij de komende verkiezingen in het najaar. De grote vraag is dan hoe zal de kiezer daarop reageren? Toch weer op Wilders stemmen of een andere weg zoeken? 


Columnist Tony van der Meulen in het Brabants Dagblad weet het al, “Veel PVV-kiezers zijn hardleers, ze willen blijven geloven dat hun idool alleen maar wordt tegengewerkt, zij willen er niet aan dat hij een sterk debater is maar een bestuurlijke minkukel”.


Mooi gezegd maar wat heb je eraan? De verkiezingen zullen naar verwachting  het antwoord geven. Dat antwoord zal er op neer komen dat het een zaak blijft van pappen en nat houden. Ondertussen is duidelijk geworden dat niemand meer met Wilders wil regeren. Hij heeft zichzelf buitenspel gezet. Wel jammer voor de democratie maar het is wel een opluchting.

woensdag 26 januari 2022

38. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. WATERPROBLEMEN IN MEXICO - STAD

Plattelandsgezin in Mexico-stad

 

Een nieuwe generatie journalisten koppelt al lang bestaande problemen zonder nadere overdenking aan klimaatverandering, de journalistieke dooddoener van de eeuw. Zo las ik onlangs in het Financieel Dagblad een bijdrage over het schrijnend watertekort in Mexico-stad als gevolg van klimaat verandering. 

“Klimaatverandering gaat vaak over stijgende zeespiegels en de gevolgen daarvan voor kustbewoners. Mexico-Stad, 2.240 meter hoog en midden in het land van 126 miljoen inwoners, toont dat ook grootstedelijke gebieden kwetsbaar zijn voor veranderende weerfenomenen. Met name de watervoorziening is daar een van de grootste uitdagingen voor de komende decennia.” (Klimaatverandering in Mexico-Stad  treft vooral armen” in Financieel Dagblad) 

De watervoorziening is al decennialang een probleem in Mexico - stad. Vijftig jaar geleden kwam het al voor dat er een tijdje geen water uit de kraan kwam zodat je was aangewezen op tankauto's die water brachten. Zelfs in de gegoede wijken stonden de mensen met emmertjes in de rij om water op te halen. Iedereen kende het probleem maar niemand wist het op te lossen. De autoriteiten waren niet opgewassen tegen de alles overrompelende groei van de stad als gevolg van immigratie van het platteland.

Aan het begin van de negentiende eeuw was Mexico - stad nog een welvarende en overzichtelijke stad in ontwikkeling vergelijkbaar met New York. Maar waar New York de massa immigratie uit vooral Europa wist te overwinnen met organisatie en industrialisatie raakte Mexico - stad als gevolg van de massa migratie van het eigen platteland overbevolkt en ontwricht. 

De stad was met zijn stromend water, elektrische verlichting (tegelijk met New York), moderne huizen, werkgelegenheid en als zetel van de macht een magneet voor het arme, achtergebleven  en verwaarloosde platteland. Regeringen hadden geen oog voor de noden van het platteland of niet de bestuurlijke capaciteit om er een antwoord op te vinden.

De stad was het centrum van welvaart en politieke macht. Het platteland de leverancier voor de benodigde stemmen voor de PRI, de geïnstitutionaliseerde revolutionaire eenheidspartij die van Mexico na de revolutie van 1910 een  democratuur maakte, in naam een democratie, in de praktijk een dictatuur van een corrupte partij elite.

In die tijd begon de massale landverhuizing. Als gevolg van het revolutionaire geweld van opstandelingen als Emilio Zapata en Pancho Villa stroomde het armoedige volk op zoek naar veiligheid naar de steden waar men zich vestigde aan de randen van de steden, in de heuvels en op de bergen waar niemand wilde wonen.

Ze stampten hele krottenwijken uit de grond, zo groot en zo dicht bevolkt dat de toch al zwakke infrastructuur van water, elektriciteit en vervoer van de oude stad er onder bezweek. Mexico - stad groeide na de Tweede Wereldoorlog  uit tot een stad met meer dan twintig miljoen inwoners. 

Niemand die precies kan zeggen hoeveel mensen er wonen. Het kunnen er met voorsteden erbij 25 miljoen zijn. De stad kan hoe dan ook de groei niet bijhouden, technisch, bureaucratisch en financieel niet. Het gevolg is een haperende watervoorziening (en electriciteit) met een enorme verspilling aan water als gevolg van gebrekkig onderhoud van waterpompen, aansluitingen, kranen, toiletten enz.

Door de stedelijke wildgroei is er geen overzicht van de plaatsen waar waterleidingen liggen met als gevolg voortdurende lekken door graafwerkzaamheden. Voeg daarbij de verstening van de stad als gevolg van wegen voor het groeiende verkeer, de bestrating in de wijken en vooral de ontbossing van omringende hellingen. Het grondwater zakt tot nul ondanks dat de stad rond 1400 na Christus is gebouwd in een moerasgebied aan het meer van Texcoco.

“Tenochtitlan  was via drie dammen verbonden met het vasteland: de Tepeyacdam, Tlacopandam en Ixtapalapadam. Tenochtitlán en haar tweelingstad Tlatelolco konden via drie toegangspoorten of per kano worden bereikt. De stad 'was in vier kwartieren verdeeld, met de heilige wijk in het midden - precies volgens het Azteekse kosmogonische concept van het heelal.' Buurten heetten calpulli. Vers water stroomde van de heuvel Chapultepec naar de stad middels een aquaduct. De stad werd net als Venetië doorsneden door talloze kanalen.” (Wikipedia: Tenochtitlan)

Het vroegere waterrijke Tenochtitlan veranderde in een uitgedroogde miljoenenstad. Het meer ban Texcoco is een stoffige vlakte. De stad verzakt door het verdwijnende grondwater. Water moet van honderden kilometers ver uit de bergen worden aangevoerd. Waar eens de natuur heerste, heerst nu steen en asfalt.

De verstening voorkomt dat het regenwater in de grond zakt. Het wordt in sneltreinvaart afgevoerd langs de wegen, de tunnels en de ontboste heuvels.  Elke heftige regenbui brengt onvermijdelijk overstromingen waarin auto's, bussen en treinverkeer stranden.  Niet klimaatverandering maar wildgroei van de bevolking is de oorzaak van het watertekort in Mexico-stad.

(wordt vervolgd)
 

zondag 31 maart 2019

HET IS ALLEMAAL DE SCHULD VAN RUTTE


© petrus nelissen
Hieronder een gewaagde politieke analyse van de Provinciale Staten verkiezingen maar wat moet je als zelfs Lex Oomkes, senior politiek redacteur van Trouw er niet meer uitkomt?  Lees zijn column “Op links resteert een puinhoop” van 27 maart 2019 er maar op na. Ik zou hem willen adviseren “politiek wantrouwen” als uitgangspunt voor zijn politieke analyse te proberen. Misschien dat hij dan uitvindt wat er aan de hand is. 

De provinciale verkiezingen zijn weer een tijdje voorbij. Iedereen zit weer aan de koffie. Tijd voor een partijpolitieke analyse (analysis partium). Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het is de schuld van Rutte dat Baudet heeft gewonnen. Rutte’s “Wille zur Macht” heeft hem doen buigen voor (Groen) Links. Zo nam hij zijn voorschot voor het voorspelde verlies in de Eerste kamer. Rutte wilde kost wat kost premier blijven en daarbij is alles geoorloofd, dus ook opportunisme zoals toch dividenden belasten en toch CO2 belasting invoeren. Politieke voornemens, al dan niet terecht, die hij liet vallen voor de peilingen. Democratie is bij Rutte verworden tot een behendigheidsrace om de macht. Daar betaal je een prijs voor, de prijs van politiek wantrouwen.

Nieuwkomer en poseur Baudet, een jongmens dat denkt dat veel boeken lezen hetzelfde is als veel levenservaring, kon de kiezers binnenhalen die Rutte en zijn trawanten niet meer vertrouwden. Ik denk dat Rutte c.s. niet eens in de gaten hadden dat veel kiezers sowieso horendol werden van klimaat en migratie. Je werd de afgelopen maanden zowat elke dag door het NOS journaal om de oren geslagen met klimaat, CO2, energietransitie, zonnepanelen, windmolens, waterpompen, huizen zonder gas, verplicht isoleren van huizen, elektrisch autorijden enz. 


Met een klimaatbeleid waar niemand de gevolgen van kan overzien en ook nog eens een premier die zijn politieke agenda aanpast aan de peilingen maak je de kiezer wantrouwig. Ik vermoed trouwens dat Klaas Dijkhof dat in de gaten had net als Sybrand Buma maar beiden durfden niet voluit tegen de stroom in te gaan. Baudet wel. Coalitiepartners D66 en de CU bleven natuurlijk braaf binnen de bandbreedte van de klimaatagenda, die geloven er heilig in.

Baudet was de enige die scherpe kanttekeningen plaatste bij de klimaatagenda en bij het al jaren slepende migratie probleem met  kinderpardon, heibel in asielcentra, woning tekorten, uitkeringsfraude en terrorisme. Den Haag heeft op beide terreinen permanente politiek onkunde (
politica permanens ignorantia) geëtaleerd. Natuurlijk, het is allemaal ingewikkeld en moeilijk te beheersen maar dat wil niet zeggen dat je er geen visie (vision) op moet hebben.

Maar visie is al lang de zwakke kant van onze nationale politiek. Onze politiekers (civilibus) varen nog slechts op het kompas van technocraten en wetenschappers. Ze hebben hun eerste taak van de politiek, het schip van staat met visie en daadkracht te besturen, al heel lang uit handen gegeven aan technocraten, wetenschappers, peiling bureau's en belangengroepen zoals bijvoorbeeld bij de klimaattafels. Dat allemaal heeft niks te maken met het scheppen van een maatschappelijk draagvlak of het tonen van bestuurskracht maar alles met een demonstratie van politieke onkunde (politica ignorantia).


zaterdag 12 augustus 2017

DE EIGENTIJDSE SLAVENHANDEL VAN RUUD LUBBERS

petrus nelissen, Het Slavenschip, acryl op papier

Oud Premier en Christendemocraat Ruud Lubbers schreef samen met emeritus hoogleraar Globalisering Paul van Seters een open brief aan de links-liberale krant  NRC dat Nederland met het oog op de vergrijzing jaarlijks 25.000 vluchtelingen zou moeten opnemen. Zij vinden dat op deze manier het Nederlandse eigenbelang aansluit bij dat van de vluchteling.

Vluchtelingen als een vorm van hedendaagse mensenhandel. Vroeger werden slaven tegen wil en dank verscheept van hun Afrikaanse huis en haard naar verre landen ter verrijking van de toenmalige Nederlandse zeevaarders en hun financiers. Dat is een schandvlek op het Nederlandse verleden die onvoldoende is verwerkt in onze geschiedenis. Gelukkig beseffen we wel dat het zo niet meer kan.

Maar wat nog wel kan volgens Lubbers c.s. is vluchtelingen naar Nederland halen om hen te helpen en tegelijk ons eigen welbegrepen eigenbelang te dienen. Door jaarlijks 25.000 vluchtelingen naar Nederland te halen, zijn we zoals gebruikelijk in Nederland weer tegelijk dominee en koopman.

Elk jaar 25.000 vreemdelingen er bij. Dat is elk jaar een stadje extra van 25.000 inwoners in het overvolle Nederland. Nu al wordt er gevochten wordt om leef en woonruimte tussen gasbellen, onder hoogspanningsmasten, in en rond de Waddenzee, allerlei natuur en  broedvogelgebieden en wat allemaal niet meer. 

Zijn er geen andere manieren om onze welvaart tot op zekere hoogte te handhaven? Kunnen we bijvoorbeeld niet zelf gaan migreren naar gebieden waar nog wel ruimte is voor mensen en waar nog veel verbeterd moet worden? Of is dat misschien teveel gevraagd? 


Is de vergrijzing wel zo erg? Het land is toch al vol en overbelast zoals we meemaken met eiercrisis, vogelgriep, varkenspest, te grote veestallen en overvolle wegen en steden? Kan het niet beter een onsje minder worden in plaats van ons te storten in een nieuw avontuur van eigentijdse slavenhandel?

woensdag 29 maart 2017

AFRIKAANSE GELUKZOEKERS

Meubelverkoopster, Ouagadougou, Burkina Faso, nov.2004

In Nederland worden ze soms smalend ‘gelukzoekers’ genoemd. Het gaat dan meestal om jonge Afrikanen die op de een of andere manier Europa proberen binnen te komen. De term ‘gelukzoekers’ is raak want ze zijn inderdaad op zoek naar geluk, weg uit de uitzichtloze situatie in hun eigen land, een voormalige kolonie van Frankrijk, Engeland, Spanje, Portugal, België en natuurlijk ook Nederland. Ooit hebben wij daar dus "ons geluk" gezocht.

Straatverkoper, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Er was een tijd dat wij Europeanen de Afrikanen dwongen om gelukzoekers te worden. We voerden ze als slaven naar Noord en Zuid Amerika, als koopwaar waar we goed aan verdienden. Ze waren vulling voor de scheepsruimen. Onze schepen werd zo rendabeler. 

Onze gids tijdens ons bezoek aan het Nederlandse slavenfort op het eiland Goree
voor de kust van Dakar, de hoofdstad van Senegal, 13 juli 2005

Wie nog eens wil weten hoe dat aan boord nemen van slaven in zijn werk ging, kan een bezoek brengen aan het slaveneiland Goree, door voormalige Nederlandse ontdekkingsreizigers vernoemd naar Goeree Overflakkee. Groen ligt pal voor de kust van Dakar, de hoofdstad van Senegal. Van een bezoek aan het slavenfort word je stil, nu nog zo lang geleden. Pure mensenhandel. Je snapt niet dat zoiets op zo ene georganiseerde wijze mogelijk was.

Jonge vrouw op het voormalige Nederlandse slaveneiland Goree. Op haar Tshirt
staat "Goree schoon en groen", 13 juli 2005

Of dat allemaal niet genoeg was, zijn de Afrikanen tot aan het midden van de vorige eeuw gekoloniseerd door Europese landen. Zelfs door Duitsland. Dat land verloor zijn kolonieën na de Eerste Wereldoorlog. Pas na de Tweede Wereldoorlog werden de meeste Afrikaanse landen onafhankelijk, wat soms ook nog eens met veel doden en strijd gepaard ging. De Koude Oorlog tussen het Westen en de Communisten was in volle gang. Afrika werd daar tussen gemangeld.

Vulkaniseer bedrijf, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Sinds hun onafhankelijkheid zijn veel Afrikaanse landen verzeild geraakt in onderlinge conflicten, vaak tussen stammen over land en bijbehorende grondstoffen. Want de landsgrenzen van na de dekolonisatie vallen nu eenmaal niet samen met stammen grenzen. In sommige landen leven vele stammen (en religies) naast elkaar en dan is het niet gemakkelijk om een vreedzame, stabiele samenleving op basis van ingewikkelde democratische instellingen te bouwen. 

Op weg met de boot van Dakar naar het slaveneiland Goree zwemmen jongens
van het eiland om onze boot in de hoop muntstukken die toeristen van de boot gooien,
op te kunnen duiken, 13 juli 2005

Zelfs wij Europeanen zijn na zoveel eeuwen nog niet verlost van het denken in stammen en rassen, hoe moeilijk moet het dan niet zijn voor de Afrikanen om zich daarvan te verlossen? 

Keukenhulp, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Daar komt nog bij dat we na de dekolonisatie het continent zo goed als in de steek hebben gelaten. Nu we er niet meer de baas zijn, hoeft het niet meer. Ze zoeken het maar uit daar. Nu ja, ze zijn nog wel goed om wapens aan te leveren, als markt voor onze export of als pionnen die je kunt inzetten (omkopen) voor onze internationale belangen.

Ondertussen vergeten we bij dit alles voor het gemak dat ook wij Europeanen gelukzoekers zijn geweest. Uit armoede zijn miljoenen Italianen, Ieren, Grieken, Portugezen enz. naar de Verenigde Staten geëmigreerd. Na de Tweede Oorlog vertrokken zelfs veel gelukzoekers uit Nederland naar Canada en Australië in de hoop de ellende van het vernietigde Europa achter zich te laten. Die gelukzoekers hadden geluk. Ze werden aangemoedigd door de Nederlandse regering om te vertrekken en ze waren daarginds welkom om het land mee op te bouwen.

Zwerfster, Ouagadougou, Burkina Faso, november 2004

Ja, er is een tijdje aan ontwikkelingshulp gedaan in Afrika. Veel was het niet en dan ook nog onder heel strikte voorwaarden want er is veel corruptie. Tegenwoordig moet je wel heel erg arm zijn wil je nog structurele ontwikkelingshulp ontvangen. Zelfs humanitaire noodhulp is schaars geworden. Het duurt allemaal veel te lang daar ginds. We zien geen resultaten, alsof elke euro belastinggeld in Nederland wel direct resultaat oplevert, alsof hier niks aan de strijkstok blijft hangen of dat hier geen corruptie zou zijn. 

Hoe dan ook, we zouden op zijn minst met wat meer respect mogen spreken over deze Afrikaanse gelukzoekers. Je kunt de Congolees in Brussel geen ongelijk geven als hij zegt het recht te hebben om naar hier te komen nadat eeuwenlang de Belgen naar Congo zijn gegaan.