WAT STAAT ONS TE WACHTEN?

 

Alles wijst erop dat de PVV na de VVD de grootste partij in het land wordt. Dat is zeer betreurenswaardig want die partij is politiek dood gewicht. De PVV heeft nog nooit wat nuttigs gedaan in de Nederlandse politiek behalve polariseren. Treurig is dat de midden partijen mede verantwoordelijk zijn voor deze ontwikkeling. Hun leiders spreken al lang niet meer de taal van de kiezers een enkeling uitgezonderd. De taal van de kiezer kun je overigens niet leren, zeker niet op PR scholen. Dat kun je of kun je niet. De rest is hard werken!

Het gaat belabberd met de Nederlandse politiek. Rutte, die het stelsel min of meer draaiend heeft weten te houden, is aan opstappen toe. De peilingen  wijzen op VVD moeheid. Als Rutte vertrekt, kan de VVD met een schone lei beginnen. Mevrouw Schippers bent u daar nog?

De kiezers zijn ook Kaag moe. Ze is een heel capabele vrouw op grote hoogte maar te goed om tot aan de knieën in de politieke modder staan. Ze is te vlug van de kaart als het er onder het volk even ruig toe gaat.

Met het CDA gaat het bergafwaarts. De CDA boys hangt een halvering van het aantal zetels boven het hoofd. Wopke Hoekstra is net als Kaag van hoog gehalte maar heeft geen kaas gegeten van het wat CDA kiezers beweegt. Het CDA is zijn boeren kwijt, de vakbonden en de katholieken in het zuiden. Het klinkt gek maar het Christelijk CDA is een zielloze partij geworden.

De Christen Unie is geen partij om groot te worden maar wel betrouwbaar. Die kan op de nationale reservebank wachten tot zich weer een gelegenheid voordoet om mee te regeren en bij te sturen.

De PvdA (een partijtje van minderheden) is druk doende zich op te heffen door samen te gaan met Groen Links. Of de twee daarmee politiek gewicht in de schaal gaan leggen, valt nog te bezien. Hopelijk halen ze alsnog de optelsom van de twee samen want meer zit er volgens de peilingen niet in. Links zonder hoop.

De SP is een partij die langzaam wegzakt bij gebrek aan een visie op vaderland en volk. De idee dat het allemaal draait om meer voor minder en minder voor meer te regelen door dezelfde overheid die er een potje van maakt, is achterhaald.

Volgens de peilingen gaan veel rechts conservatieve stemmen naar BBB, Ja 21 en PVV. Deze 3 partijen zouden samen met de VVD, als er nu Tweede Kamer Verkiezingen zouden zijn, aan 68 zetels komen. (peil.nl van 19 februari j.l.)

Ter linkerzijde wordt dat zeteltal alleen maar gehaald als je het aantal zetels van de huidige coalitie (alreeds 4 partijen!) samenvoegt met die van PvdA, GL en SP. Maar liefst 7 partijen en dan nog geen meerderheid in de Kamer. Links is verloren. 

Deze provinciale verkiezingen zouden wel eens het einde kunnen inluiden van het CDA als macht en bestuurderspartij. Het politieke midden wordt daarmee nog smaller, wat niet goed is voor de politieke stabiliteit van Nederland en ook niet voor die van het kabinet. Wat staat ons nog meer te wachten? De Heer mag het weten.

 

HET IS ALLEMAAL DE SCHULD VAN RUTTE

© petrus nelissen

Hieronder een gewaagde politieke analyse van de Provinciale Staten verkiezingen maar wat moet je als zelfs Lex Oomkes, senior politiek redacteur van Trouw er niet meer uitkomt?  Lees zijn column “Op links resteert een puinhoop” van 27 maart 2019 er maar op na. Ik zou hem willen adviseren “politiek wantrouwen” als uitgangspunt voor zijn politieke analyse te proberen. Misschien dat hij dan uitvindt wat er aan de hand is. 

De provinciale verkiezingen zijn weer een tijdje voorbij. Iedereen zit weer aan de koffie. Tijd voor een partijpolitieke analyse (analysis partium). Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het is de schuld van Rutte dat Baudet heeft gewonnen. Rutte’s “Wille zur Macht” heeft hem doen buigen voor (Groen) Links. Zo nam hij zijn voorschot voor het voorspelde verlies in de Eerste kamer. Rutte wilde kost wat kost premier blijven en daarbij is alles geoorloofd, dus ook opportunisme zoals toch dividenden belasten en toch CO2 belasting invoeren. Politieke voornemens, al dan niet terecht, die hij liet vallen voor de peilingen. Democratie is bij Rutte verworden tot een behendigheidsrace om de macht. Daar betaal je een prijs voor, de prijs van politiek wantrouwen.

Nieuwkomer en poseur Baudet, een jongmens dat denkt dat veel boeken lezen hetzelfde is als veel levenservaring, kon de kiezers binnenhalen die Rutte en zijn trawanten niet meer vertrouwden. Ik denk dat Rutte c.s. niet eens in de gaten hadden dat veel kiezers sowieso horendol werden van klimaat en migratie. Je werd de afgelopen maanden zowat elke dag door het NOS journaal om de oren geslagen met klimaat, CO2, energietransitie, zonnepanelen, windmolens, waterpompen, huizen zonder gas, verplicht isoleren van huizen, elektrisch autorijden enz. 

Met een klimaatbeleid waar niemand de gevolgen van kan overzien en ook nog eens een premier die zijn politieke agenda aanpast aan de peilingen maak je de kiezer wantrouwig. Ik vermoed trouwens dat Klaas Dijkhof dat in de gaten had net als Sybrand Buma maar beiden durfden niet voluit tegen de stroom in te gaan. Baudet wel. Coalitiepartners D66 en de CU bleven natuurlijk braaf binnen de bandbreedte van de klimaatagenda, die geloven er heilig in.

Baudet was de enige die scherpe kanttekeningen plaatste bij de klimaatagenda en bij het al jaren slepende migratie probleem met  kinderpardon, heibel in asielcentra, woning tekorten, uitkeringsfraude en terrorisme. Den Haag heeft op beide terreinen permanente politiek onkunde ( politica permanens ignorantia) geëtaleerd. Natuurlijk, het is allemaal ingewikkeld en moeilijk te beheersen maar dat wil niet zeggen dat je er geen visie (vision) op moet hebben.

Maar visie is al lang de zwakke kant van onze nationale politiek. Onze politiekers (civilibus) varen nog slechts op het kompas van technocraten en wetenschappers. Ze hebben hun eerste taak van de politiek, het schip van staat met visie en daadkracht te besturen, al heel lang uit handen gegeven aan technocraten, wetenschappers, peiling bureau's en belangengroepen zoals bijvoorbeeld bij de klimaattafels. Dat allemaal heeft niks te maken met het scheppen van een maatschappelijk draagvlak of het tonen van bestuurskracht maar alles met een demonstratie van politieke onkunde (politica ignorantia).