DE ELEKTRISCHE AUTO EN HET MYSTERIE VAN HET LEVEN

 

Zelfportret op het Tiananmen plein in Beijing met mijn elektrische Volvo, China. (AI Meta gegenereerd)

Ondanks alle aanmoedigingen in kranten en TV, vroeger noemden we dat propaganda, zal ik geen elektrische auto kopen. Mijn Volvo diesel is nog altijd een prima werkpaard dat op de snelweg met gemak op een liter diesel zestien tot twintig kilometer rijdt, afhankelijk van gewicht en rijstijl. Het is een degelijke auto en veilig, waar Volvo om bekend stond.

Ondertussen is het een Chinese auto geworden en die willen dat wij in Europa in elektrische auto’s gaan rijden want ze zijn beter in het maken van elektrische auto’s dan diesel en benzine auto’s. De ontploffingsmotor is te ingewikkeld voor hun industrie.

De elektrische auto is duur en wat mij betreft teveel gedoe. In de politieke wordt alsmaar gesteggeld over de wegenbelasting die hoger gaat worden. Dat is net als met de zonnepanelen, eerst subsidie en saldering en dan alles afschaffen zodat nu de verkoop van de thuisbatterij wordt aangejaagd.

Je moet er maar het geld voor hebben liggen om alweer zo'n elektrisch dingetje aan te schaffen naast je zonnepanelen, je elektrische auto en je elektrisch aangedreven warmtepompen. Op die manier wordt elke woning een kleine elektriciteitscentrale. Is dat nu zo milieuvriendelijk?

Heb je straks alles op orde, al je spaargeld geïnvesteerd en dan is er geen of zoals nu al het geval is te weinig elektriciteit. De zo dringend gewenste energietransitie stokt. Het net wordt instabiel met al die kleine elektriciteitscentrales die er aan hangen. Geen stabiele elektriciteitsvoorziening meer. Dat is achteruitgang in plaats van vooruitgang.

Maar ik heb gemakkelijk praten. Ik geloof niet in de ondergang van de wereld door CO2 uitstoot. Ons klimaat is veel te complex en ingewikkeld voor slechts een enkele oorzaak tot klimaatverandering. Het zullen tientallen, honderden of misschien wel duizenden oorzaken zijn. Ga daar maar eens aanstaan. 

Het is net als met ons bestaan van leven op aarde. We hebben er leuke verklaringen voor en best wel aardige inzichten maar echt weten doen we het niet. Het leven op de planeet aarde is een mysterie en het grootste mysterie op die planeet zijn wij mensen. Wat doen we in 's hemelsnaam hier?

Ondertussen kunnen we best maar de raad van de Deense milieuprof Bjorn Lomborg opvolgen en doen wat we altijd hebben gedaan, ons aanpassen aan de omstandigheden: beter bosbeheer om bosbranden te voorkomen, beter waterbeheer om droogte of overstroming te voorkomen enz.  Aanpassen aan de natuur doe je uit respect voor de natuur.

DE TEMPERATUREN WILLEN MAAR NIET STIJGEN, HOEVEELHEID CO2 BLIJFT STIJGEN

Voor de laatste temperatuurmeting zie de website van Roy Spencer. 
Zie voor CO2 in de atmosfeer de website van Mauna Loa Observatory

 

De huisfilosoof van ’s lands meest degelijke krant schrijft dat de energietransitie een mislukking is. Dankzij windmolens en zonnepanelen zijn we weer aan de weergoden overgeleverd. Nog niet lang geleden hielden we angstvallig het weer in de gaten opdat de aardappelen op het veld niet zouden uitdrogen vanwege een te weinig aan regen of zouden verrotten vanwege een teveel aan regen. Te weinig aardappelen betekende honger. Te weinig wind of zon te weinig energie.

Tot overmaat van ramp voor de klimaatalarmisten wil de temperatuur ook maar niet stijgen. Nochtans blijft de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer toenemen. Het model dat een oorzakelijk verband legt tussen CO2 uitstoot en stijging van de temperatuur (klimaatverandering), het zogenaamde broeikas effect, blijkt gezien de feiten niet te kloppen.

Sinds de satellietmetingen in 1979 van de wereldtemperatuur zijn begonnen, wil de temperatuur maar niet meer stijgen dan 0,15 graden per 10 jaar ofwel 1,5 graden per 100 jaar. Wie dat niet gelooft kijkt er de blog met metingen van dr. Roy Spencer maar op na. 

De voorspellingen dat we als gevolg van de toename van CO2 in de atmosfeer dramatische temperatuurstijgingen zouden krijgen, komen dus niet uit. De temperatuurstijging van 1,5 graden in 100 jaar past bij het herstel van ons klimaat na de kleine ijstijd die duurde van 1430 tot 1850. In die periode had Nederland veel koudere winters, zoals we kunnen zien op de beroemde wintertaferelen van Nederlandse schilders uit de 17e en 18e eeuw kennen.

Kijken we naar de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer dan zien we dat die volgens metingen op de Mauna Loa in Hawaï blijft stijgen. Het gaat om een zeer bescheiden stijging van ongeveer 3 deeltjes CO2 in de periode februari 2024 - februari 2025. Sinds de metingen is de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer van 300 deeltjes per miljoen gestegen naar ruim 400. Een stijging die niet gepaard is gegaan met de voorspelde dramatische temperatuurstijging.

Het spijt me voor al die mensen die denken dat we door de industrialisatie terecht zijn gekomen in een spiraal van onheil en ondergang. Niets van dat alles dus. Integendeel zelfs, de aarde wordt dankzij de toegenomen CO2 steeds groener. Dat verzin ik niet dat zeggen onderzoekers van de NASA op basis van satellietbeelden van de aardbol.

Het ziet er dus naar uit dat het klimaatalarm zal uitgaan als een nachtkaars. Wat overblijft is een grote groep mensen waaronder wetenschappers en politici, die als makke schapen achter breed aangekondigde theorieën hebben gelopen. Dat is tragisch en bewijst dat ook het kritisch vermogen van wetenschappers en onderzoekers zijn beperkingen kent. 

Ik vermoed daarom dat er al een volgend rampscenario voor mens en aardbol op de plank ligt. Wetenschappelijk en politiek doemdenken zal wel nooit verdwijnen. 

MISLUKT DE ENERGIETRANSITIE ?

 

"Europa en Nederland zetten de laatste jaren stevig in op het halen van de klimaatdoelen. Toch moet er nog een schep bovenop, want de doelen worden nog niet gehaald. DNB vindt het halen van die doelen essentieel voor een geleidelijke overgang naar een duurzame economie en doet aanbevelingen om deze transitie te stimuleren." aldus de Nederlandse Bank. Het plaatje zelf van de DNB is een mooi voorbeeld van planeconomisch idealisme.

Ik begin met een merkwaardig citaat, een citaat dat op het eerste oog niks te maken heeft met het onderwerp dat ik wil aansnijden. Het komt uit een interview gepubliceerd in The Kyiv Independent over Russisch kolonialisme. In dat gesprek komt het Sovjetstelsel op Marxistische grondslag aan de orde.

“De marxistische theorie zegt dat kapitalisme de bron is van onrecht, uitbuiting en ongelijkheid. Dit idee bevat een heel imperialistisch of koloniaal denkbeeld, omdat het impliceert dat als we het systeem maar repareren — enkele economische procedures of eigendomsrechten — alles goed zal komen. Het houdt echter geen rekening met de mensen. Zij weten wat goed voor hen is en kunnen beslissen hoe ze moeten leven en zichzelf moeten beheren.”

Merkwaardig genoeg zijn we nu op dezelfde manier bezig maar dan het het energietransitie. De centraal geregisseerde energietransitie met het doel de Parijse akkoorden te halen, zijn omgezet in door de overheid vastgestelde doelen. De samenleving moet hieraan voldoen. Er wordt bij gezegd dat er rekening wordt gehouden met de mensen maar de doelen moeten wel gehaald worden. Dat heet een centraal geleide transitie, wat doet denken aan de centraal geleide economie van de Sovjet Unie.  

De technische (on)mogelijkheden worden politiek afgedwongen.  Bezwaren, ook technische, worden weggewuifd met de dooddoener dat de toekomst een oplossing  zal bieden. Dooddoener omdat alleen ontechnische mensen (politici?) zoiets kunnen beweren. De techniek is niet aan politieke wetten maar aan natuurkundige wetten gebonden. Of je nu laag of hoog springt groen gas moet gemaakt worden met elektriciteit en is dus energetisch altijd een kostbaar product dan een vat oliede je uit de grond haalt.

De bezweringsformule is steevast dat de aankomende klimaatverandering een gevaar is voor de mensen en dus voorkomen moet worden. Maar welke gevaren precies klimaatverandering met zich meebrengt en waaruit die gevaren bestaan, is niet duidelijk . Het zijn vermoedens die elkaar tegenspreken. Neem nu de gesignaleerde watersnoden en bosbranden. Zijn die een gevolg van de klimaatverandering en zo ja voorkom je die dan door CO2 uit de atmosfeer te halen of kun je beter preventieve maatregelen nemen?

De energietransitie heeft dus veel weg van de Sovjet planeconomie. Niet de mensen maar de plannen zijn uitgangspunt. De mensen en de bedrijven moesten zich aanpassen aan de plannen, gaat dat niet goedschiks dan maar kwaadschiks, met alle bijbehorende gevolgen van dien.

We weten wat er van die planeconomie terecht is gekomen. Het heeft Rusland en zijn satellietstaten na de Tweede Wereldoorlog een enorme achterstand opgeleverd tegenover het Westen. Rusland zelf is tot op de dag vandaag een Derde Wereld land met de min of meer "ontwikkelde" waterhoofden Moskou en Sint Petersburg. Twee steden waar schijnwelvaart heerst ten koste van de rest van Rusland. 

Dat het misgaat met de energietransitie is voorspelbaar zoals ook de planeconomie van de Sovjet Unie de mist inging.

“De verkoop van zonnepanelen en warmtepompen daalt sterk. Er worden minder elektrische auto’s verkocht. De interesse om windparken op zee aan te leggen is tanend. Groene waterstofprojecten gaan op de lange baan. Het volle stroomnet belemmert bedrijven om te elektrificeren. De maatwerkafspraken die het kabinet wil sluiten met de grote industrie over verduurzaming, lijken nauwelijks van de grond te komen. En de uitrol van warmtenetten is zo goed als stilgevallen.

Nogal een lijst. En niet eens compleet.” (Interview in FD met Enecobaas)

300.000.000.000 PER JAAR

 

Protesten op de Bakoe klimaattop. Arme landen willen natuurlijk graag klimaatgeld krijgen uit het rijke Westen.

In de hoofdstad Bakoe van het olieland Azerbeidzjan werd op de valreep besloten dat het rijke westen van 2030 jaarlijks 300.000.000.000 (300 miljard) beschikbaar zal stellen aan arme landen (waaronder ook China valt) om zich aan te passen aan klimaatverandering en CO2 uit de lucht te halen. De bedoeling is dat dit bedrag daarna gaat oplopen tot het astronomische bedrag van boven de biljoen oftewel een een met 12 nullen. 

Hoe men aan dat bedrag is gekomen weet ik niet. Wat ik wel heb gezien op TV is dat een arm land als Nigeria boos was dat in het akkoord slechts de 300 miljard zijn opgenomen, jaarlijks wel te verstaan. Nigeria heeft een inkomen per hoofd van 1.142 dollar. (Nederland 60.000). Maar ook India met een inkomen per hoofd van 2.000 dollar was boos, omdat het te weinig was.

De klimaattop is ontaard in een gevecht om geld van rijke landen door arme landen. Dat kun je de arme landen moeilijk kwalijk nemen. Wie arm is probeert zoveel mogelijk geld weg te halen bij rijken, dat is een natuurwet. Je zou wel gek zijn als je arm bent en niet probeert het maximale weg te halen bij rijken.

Vroeger werd dit gevecht tussen armen en rijken gevoerd onder de naam van ontwikkelingssamenwerking. De rijken stelden zich in de vorige eeuw tot doel om jaarlijks 1% van hun bruto nationale product ter beschikking te stellen aan arme landen om zich daarmee te ontwikkelen. Dat doel werd maar door weinig rijke landen gehaald. Nederland was er een van. 

Ondanks dit tekort schieten, was er veel geld beschikbaar dankzij allerlei andere instellingen die zich op de een of andere manier bezig houden met ontwikkeling. Ook privé kapitaal via banken en allerlei investeringen. Daar wordt in sommige kringen op neer gekeken want dat is kapitalisme maar zonder private investeringen komt er weinig terecht van ontwikkeling. Private investeringen brengen immers kapitaal én kennis het land binnen.

Misschien is het gebrek aan kennis wel een groter gemis voor de ontwikkeling van een land dan gebrek aan kapitaal. Maar geld is nu eenmaal gemakkelijker over te maken dan kennis en dus gaat de strijd altijd om geld. 

De vraag is nu, leidt de transfer van geld van arm naar rijk ook tot ontwikkeling of tot de benodigde  klimaat aanpassingen? In de praktijk zien we daar weinig van. Zo heeft China zich met een inkomen per hoofd in 1978 van 380 Yuan opgewerkt tot een inkomen van bijna 81.000 Yuan, ongeveer 20.000 dollar! Een enorme prestatie die nog nooit is vertoond behalve dan in Taiwan en Japan.

De Chinese economische groei is niet het resultaat van ontwikkelingssamenwerking met rijke landen maar te danken aan de reorganisatie van de economie door het scheppen van een vrije markt voor binnen en buitenlandse ondernemingen en op grote schaal kennisverwerving ( onderwijs maar ook spionage). 

Het tegengestelde spiegelbeeld van China is het vele malen kleinere eiland Cuba dat sinds de revolutie van 1958 elk vorm van een binnenlandse vrije markt onderdrukt en buitenlandse investeringen weigert. Het gevolg is een land dat permanent aan de bedelstaf is. Het weet te overleven door giften uit het buitenland, eerst uit de Sovjet Unie en toen dat instortte olie uit Venezuela. Een belangrijke bron van overleving zijn geld en goederen die de miljoenen Cubanen gevlucht naar het kapitalistische Amerika naar hun familie op Cuba sturen.

De meeste arme landen zitten ergens tussen China en Cuba in. Ze hebben een vrije markt en laten buitenlandse investeringen toe. Zo een land is bijvoorbeeld Nigeria. Het heeft de grootste economie van Afrika maar zo hebben we gezien, is toch een arm land. Dat komt omdat het kort gezegd een politiek instabiel land is met een zwak bestuur, omvangrijke corruptie en gebrekkige ontwikkeling van de landbouw. De arbeidsproductiviteit groeit er maar langzaam.

Kan ontwikkelingssamenwerking iets doen aan politieke instabiliteit, zwak bestuur en corruptie? Een algemeen antwoord daarop geven is moeilijk maar grofweg gezegd weinig tot niks. Een land als bijvoorbeeld Venezuela, rijk aan grondstoffen als olie, bauxiet, goud enz. bakt er economisch niks van vanwege al deze factoren. Het is zelfs achteruit geboerd als gevolg van de invoering van het Cubaanse model. 

Een ander voorbeeld is het voormalige Belgische Congo. Dat land slaagt er niet in om ook maar een paar procent per jaar economisch te groeien ondanks de enorme rijkdom aan grondstoffen. Ook hier is politieke instabiliteit de alles verstorende factor tezamen met zwak bestuur en corruptie.

Om bovengenoemde reden ben ik geneigd dat de overdracht van geld, hoeveel ook in de vorm van hulp, weinig of niets uithaalt zo lang er geen politieke stabiliteit is in een land, geen vrije binnenlandse markt, geen private of publieke investeringen, geen of weinig corruptie en als het even kan een min of meer fatsoenlijke verdeling van rijkdom en inkomen. 

Moeten wij in de rijke landen dan maar niets doen? Dat zou onrechtvaardig zijn niet vanwege een of andere historische schuld maar om doodnormale medemenselijkheid. We moeten proberen om arme landen zoveel mogelijk op te stuwen in de vaart der volkeren. Maar we moeten niet denken dat we meer kunnen doen dan hier en daar een duwtje in de goeie richting te geven. Die 300 miljard per jaar worden overigens nooit gehaald. Dat is de zoveelste vorm van VN wensdenken.

WORDT DE ENERGIETRANSITIE EEN INDUSTRIEEL DEBACLE?

Amfibievaartuig in Oorlogsmuseum in Overloon.

Er is een industriële ramp op komst in Europa zoveel wordt wel duidelijk. Het begint met de autoindustrie die van Brussel na 2035 moet zijn overgeschakeld van brandstof aangedreven naar elektrische auto’s. Industriële massaproductie op afroep, de droom van veel wetenschappers en politici maar in de praktijk moeilijk of onhaalbaar. De autoindustrie is industrieel, technisch en maatschappelijk veel, veel complexer dan bijvoorbeeld  een enkele maanlanding organiseren en dat is al heel complex.

Wat zegt Carlos Tavares, de hoogste baas van Stellantis, een fusie combinatie van Fiat en Peugeot?

“Uiteraard respecteren wij de wetten en proberen ons best te doen met de elementen die ons worden opgelegd. Maar elektrificering is een technologie die gekozen is door politici, niet door de industrie”, zegt Carlos Tavares. De 63-jarige Portugees vindt dat de Europese Commissie de energietransitie niet op een verstandige manier aanpakt. Hij betwijfelt namelijk of Peugeot, Opel, Fiat, Chrysler en de andere merken uit de stal van Stellantis in staat zijn tegen 2030 enkel nog 100 procent elektrische voertuigen (EV) aan te bieden. “Er zijn goedkopere en snellere manieren om de uitstoot te verminderen. De gekozen methode laat de autofabrikanten niet toe creatief te zijn en met verschillende ideeën te komen.” (Automobielindustrie staat op de rem bij de Europese energietransitie)

Hij wijst ook op de CO2 voetafdruk van de batterijen in elektrische auto’s. Volgens hem moet een elektrische auto 70.000 km rijden voordat de CO2 voetafdruk van de batterij is gecompenseerd”. Hij pleit daarom voor de hybride auto. 

Maar die auto blijft duur met twee motoren; een verbrandingsmotor en een elektrische motor plus batterij. Die is alleen verkoopbaar als er flink subsidie bij komt want goedkoper produceren dan China kan niet. Ook niet door de productie te verplaatsen naar bijvoorbeeld Oost Europese landen wat al in veel gevallen is gebeurd.

Intussen wordt Duitsland d.w.z. Volkswagen c.s.vol in de industriële flank getroffen. De ene onheilstijding volgt na de andere.

“Niet alleen in België sluit VW Group een assemblagefabriek. Ook in Duitsland dreigt het nu voor het eerst in zijn bestaan een assemblagefabriek dicht te doen. Volkswagen bergt ook de belofte op dat het geen banen zal schrappen in Duitsland. In Duitsland werken er 120.000 mensen bij het merk Volkswagen. Voor de hele groep zijn het er nog veel meer, aangezien ook Audi, Porsche en MAN tot de groep behoren. VW kampt met dalende winstcijfers en overcapaciteit. In de eerste helft van 2024 was de winstmarge bij het merk Volkswagen gezakt tot 2,3 procent. Ceo Oliver Blume maakte zich bij de aandeelhouders sterk dat dat in 2026 opnieuw 6,5 procent moet zijn……

Vorige week raakte ook bekend dat Mercedes een van de twee ploegen in zijn Factory 56 schrapt. Factory 56 is een assemblagelijn die pas vier jaar geleden met grote trots in gebruik werd genomen in de fabriek in Sindelfingen, de grootste fabriek van Mercedes. Sindelfingen is de plek waar Mercedes zijn duurste modellen bouwt, zoals de S-klasse. Maar de vraag naar die luxueuze sedan is zo zwak dat Mercedes van twee ploegen naar een ploeg overschakelt op de lijn in Factory 56.” (De Standaard van 4 september j.l)

De gloednieuwe Europese commissaris Wopke Hoekstra probeert nog te redden wat te redden valt, zo lees ik in een vraaggesprek met hem.

“Maar neem de ban op de verbrandingsmotor voor nieuwe auto’s per 2035. Het zijn uw christendemocratische partijgenoten in Duitsland die hieraan lopen te morrelen, terwijl het gros van de auto-industrie juist duidelijkheid wil.

‘Het gros van de ceo’s uit deze auto-industrie zei tegen mij: “Verschuif niet die datum, planning is belangrijk voor ons. We kunnen iedereen elektrisch laten rijden, maar zorg wel voor de voorwaarden, zoals voldoende laadpalen.” De discussie gaat hier vooral over de vraag of het gebruik van synthetische brandstoffen wel toegestaan moet blijven. Ik heb eerder gezegd dat ik dat meer een vraagstuk vind voor de luchtvaart.’” (Hoekstra in FD)

En dan hebben we het nog niet gehad over de Chinese concurrentie die veel goedkopere elektrische auto’s op de markt brengt en maar liefst 80% van de productie van autobatterijen heeft. 

“De Eurocommissaris voor klimaatzaken sprak van een onhoudbare situatie, waartegen Brussel in actie moet komen. ‘Europa heeft echt een Chinaprobleem. Het laat onze economie ontsporen en vergroot onze afhankelijkheid. Dat is onacceptabel.’” (idem FD)

Het zal duidelijk zijn dat Europa zijn industriële voorsprong dreigt kwijt te raken aan China en daarmee de regie over de industrie die pilaar en symbool is van de Europese welvaart.

 

VOLKSKRANT CODE ROOD

 

Voor een buitenstaander die bovenmatig geïnteresseerd is alles wat met klimaatverandering te maken heeft, is het een probleem dat je niet weet wie je moet geloven.

Klimaatverandering is een van meet af aan een zwaar gepolitiseerd onderwerp. De wetenschap achter de theorie van de klimaatverandering wordt gebruikt om een politiek gelijk te halen. Dat begin al met de film van de voormalige Amerikaanse Vice President Al Gore, 'An inconveniënt Truth'. Sindsdien zijn de alarmerende berichten alsmaar toegenomen, mede dankzij Greta Thunberg en de VN klimaatconferenties.

De alarmisten worden meestal gesteund door de veranderaars van nature, de linkervleugel van het politieke spectrum. Zij onderschrijven zonder voorbehoud de opvatting dat de toestand alarmerend is als gevolg van ons menselijk handelen zoals het verbranden van fossiele brandstoffen en dat er dus hard en radicaal moet worden ingegrepen.

Een voorbeeld hiervan is De Volkskrant die onlangs nog in een redactioneel commentaar de alarmklok luidde over de versnelling van de opwarming. 

“De Volkskrant sprak klimatologen, atmosfeerwetenschappers en oceanografen die allemaal met groeiende zorgen naar de grafieken op hun beeldschermen kijken.In dit tempo passeren we mogelijk al in 2040 de grens van 2 graden opwarming sinds het jaar 1900, de start van het industriële tijdperk. En dat terwijl de afspraak van het Parijsakkoord was om ruim onder die 2 graden te blijven, en bij voorkeur zelfs onder de 1,5 graad.

 

De gevolgen zijn bekend: hoe hoger de temperatuur, hoe meer extreem weer, bedreigingen voor de biodiversiteit en op den duur zeespiegelstijging. ‘Daarvan zou iedereen rechtop in zijn stoel moeten gaan zitten’, zegt een van de wetenschappers in het artikel.” (Versnelling opwarming aarde noopt tot versnelling energietransitie, 24 juli 2024)

Daarop volgt de politieke opvatting van de Volkskrant die met een zekere opluchting vaststelt dat de regeringsverklaring minder radikaal is dan het PVV verkiezingsprogramma over klimaatverandering, maar toch.

“Het hoofdlijnenakkoord van de nieuwe regering is beduidend milder van toon. De partijen beloven zich aan bestaande klimaatafspraken te houden. Ze willen inzetten op meer energieonafhankelijkheid en eigen duurzame energieproductie. Maar het moet vooral niet te snel allemaal, zo lijkt het. Zo komen windmolens ‘zoveel mogelijk op zee in plaats van op land, waarbij eerst gekeken wordt naar ruimte voor de visserij’.”

Helaas willen kiezers maar niet meewerken aan de energietransitie vanwege allerlei maatschappelijke en financiële obstakels. In de traditie van de Volkskrant pleit deze voor harder ingrijpen van de overheid. De krant twijfelt geen moment aan de geraadpleegde wetenschappers. Ze ziet het meer als haar taak de energietransitie te promoten dan de wetenschappelijke twijfel te etaleren die er wel degelijk is. 

Is dat terecht? Ik denk het niet. Vanuit wetenschappelijk oogpunt is twijfel meer dan gerechtvaardigd.

Neem nou de maandelijkse temperatuurmetingen per satelliet sinds 1972: “De lineaire opwarmingstrend sinds januari 1979 bedraagt ​​nu +0,15 C/decennium (+0,13 C/decennium boven de wereldwijd gemiddelde oceanen en +0,21 C/decennium boven het wereldwijd gemiddelde land).” (UAH Global Temperature Update for July, 2024: +0.85 deg. C)

De gemeten trend is een opwarming van 1,5 graden Celsius per honderd jaar. Dat is binnen de grenzen van de akkoorden van Parijs. Alleen, vanaf welk punt berekenen we de opwarming, vanaf het begin van het industriële tijdperk, sinds de Parijse akkoorden of nog anders? Dat kan ook nog wel een (wetenschappelijk) puntje zijn.

Om de verwarring nog groter te maken meldt de wetenschapsjournalist Simon Roozendaal met een gedegen beta opleiding dat de aarde ruim 1 graad is opgewarmd sinds 1900, Noord-west Europa zelfs met 2,3. Dat is merkwaardig. De opwarming is dus niet gelijkelijk over de aardbol gespreid?

Roozendaal komt met de uitzonderlijke verklaring dat naarmate de lucht schoner wordt, wat bij ons het geval is, er meer zonlicht door de atmosfeer heen dringt en dat warmt de aarde op. 

Dat verzint hij niet zelf. “Al in 2015 gaf dr.Albert Klein Tank, verantwoordelijk voor de klimaatscenario’s van het KNMI, in dit weekblad toe dat zo’n 20% van onze opwarming wordt veroorzaakt door schone lucht. En op de website van het meteorologisch instituut staat: ‘De lentes en zomers zijn extra opgewarmd door toename van de zonnestraling en afname van de luchtvervuiling.” (EW 13 augustus 2024)

Tot slot nog een kleine uitsmijter. Amateur klimatologen hebben ontdekt dat door de veranderde windrichting tussen 1980 en 2023 de hoeveelheid zonnestraling met maar liefst 20% is toegenomen. De stijging van het aantal zonuren is nog speculairder van 1401 in 1980 naar 1919 in 2023.

DE ONBEZONNEN ENERGIETRANSITIE

Het tegenwoordig Britse Shell staat in het brandpunt van de discussie over de energietransitie. Voor de klimaatalarmist gaat het niet snel genoeg. Anderzijds wordt vastgesteld dat de door de politiek gestelde doelen niet in het vastgestelde tijdsbestek haalbaar en betaalbaar zijn. Het radicaal linkse Milieudefensie dwong met steun van een activistische rechter af dat Shell sneller groen moet worden dan de Nederlandse politiek voorschrijft. Intussen is het bedrijf uit Nederland vertrokken en heeft het zijn zogeheten klimaatdoelen uit overwegingen van betaalbaarheid en haalbaarheid naar beneden bijgesteld, uiteraard tot boosheid onder klimaatalarmisten.

"Om de problemen met netwerkcapaciteit op te lossen moet er een duizelingwekkend aantal kilometer kabels worden gegraven. Wereldwijd gaat het zelfs om 80 miljoen kilometer, berekende het Internationaal Energie Agentschap (IEA). Dat is een verdubbeling van de netten die er nu liggen, of 2000 keer de wereld rond.

Maar in bijna alle Europese landen zitten lange vergunningsprocedures en een tekort aan technisch personeel de snelle uitrol van nieuwe netten in de weg. ‘In Nederland is dankzij de crisis- en herstelwet alles in één procedure gestopt en dan duurt de aanleg van een hoogspanningskabel alsnog gemiddeld tien jaar’, zegt Vorrink van Tennet. ‘Maar in de meeste andere landen is dat nog langer. In Duitsland bijvoorbeeld moet je niet alleen op nationaal niveau vergunningen regelen maar ook per staat.’ " (Bedrijfsleven loopt in heel Europa tegen volle stroomnetten aan)

Wat al jaren geleden werd voorspeld door ingenieurs op de verbannen klimaat-kritische website Climategate.nl wordt nu bewaarheid: de energietransitie loopt vast. Men heeft politiek, maatschappelijk en wetenschappelijk veel te veel hooi op zijn vork genomen. Er doemen problemen op waar men niet goed over heeft nagedacht of waarvan men luchtig dacht dat ze gaandeweg opgelost zouden worden. Kennis en wetenschap zijn immers onbegrensd?

Niet alleen Nederland barstte van groen optimisme maar heel Europa. Het Europees parlement en de Europese Commissie gaven vol overgave leiding aan een nieuw maakbaar Europa. Terwijl men niet in staat was het op het oog toch eenvoudige probleem van massa immigratie en meedogenloze smokkelaars op te lossen, werd de overgang van gas en olie (weg met de afhankelijkheid van Russische en Arabische olie en gas) naar elektrificatie op basis van wind en zon optimistisch vastgelegd in een activiteitenkalender alsof het een niks is. 

Europa plant zijn energietransitie als een multinational zijn productie van grondstof naar eindproductie. Maatschappij en industrie moeten zich daar aan aanpassen zoals het weer zich dient te passen aan de oogstkalender. Een kind kan de was doen.

Op commando moeten niet al te dure elektrische auto’s geproduceerd worden ter vervanging van honderden miljoenen auto’s in Europa. Miljoenen huizen moeten van het gas af. Land en zee moeten worden volgebouwd met zonnepanelen en windmolens die zoveel "gratis" energie leveren dat het miljarden kost. CO2 uitstoot moet voor 2050 tot nul worden teruggebracht met behulp van nog te ontdekken of niet beproefde technieken. 

Alsof dit allemaal nog niet genoeg is, begint Rusland een oorlog. Geen schermutseling om een stukje land hier of daar maar een klassieke agressie oorlog zoals we die sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer gehad hebben. Een oorlog bedoeld om Oekraïne als onafhankelijk land van de kaart te vegen.

Het is meteen ook een oorlog tegen de Europese Unie en de NAVO. Die beide worden door Putjinski gezien als een bedreiging voor het voortbestaan van zijn Rusland, het Rusland met de Slavische ziel, met de Russisch Orthodoxe Kerk als gids tot behoud van de traditionele cultuur, het traditionele gezin en samenleving.

Terwijl EU en NAVO met hun lidstaten de grootste moeite hebben om de omvang en betekenis van deze oorlog voor hun welzijn en de welvaart te omvatten en nieuw beleid te formuleren, gaat men door met het omploegen van het industriële landschap op het gebied van energie.

Met subsidies van de overheid, een sigaar uit eigen doos van de belastingbetaler, wordt elk huis omgetoverd tot een kleine energiecentrale met zonnepanelen. Wat eerst het ei van Colombus leek te zijn -gratis energie voor het huishouden en de nieuwe elektrische auto - blijkt onvoorziene gevolgen te hebben voor het stroomnet. 

Dat raakt zodanig overbelast dat de bouw van nieuwe gasloze woningen moet worden stopgezet en nieuwe aanvragen voor stroomaansluiting op een wachtlijst komen. Er moeten duizenden nieuwe stroomkabels gelegd worden en honderden nieuwe transformator huisjes gebouwd. Ondertussen wordt naarstig gezocht naar methoden om de overproductie aan stroom op te slaan voor tijden met minder zon.

De wonderbatterij voor opslag van zonenergie is nog niet gevonden. De bestaande batterijen voor auto en huishouden blijken grondstoffen nodig te hebben waarvan de winning het milieu in gevaar brengt en leidt tot kinderarbeid. De kosten van zon en wind energie dreigen uit de hand te lopen.

Het groene gas waterstof produceren in de benodigde hoeveelheden om de grote industrie aan de gang te houden, is kostbaarder dan gedacht. Het alternatief van kernenergie is door de milieubeweging decennia tegengehouden.

We zijn nu zo ver dat onze welvaart en ons welzijn niet alleen bedreigd worden door een oorlog die nog jaren kan voortduren en waarvan de uitkomsten onvoorspelbaar zijn, maar ook door een technisch, maatschappelijk en industrieel haperende energietransitie.

Waar ik nog niets over gelezen heb, is de enorme kapitaalvernietiging door de veel te snelle afschrijving van voorzieningen - denk aan de gaspijplijnen, de verwarmingsketels, de auto's, hele industrieën enz. - met daar bovenop de oorlog. Als rijke landen hebben we kapitaal om te investeren (de pensioenfondsen bijvoorbeeld) maar als het fout loopt en die kans bestaat wel degelijk, ook al willen de Groene Mannetjes en Vrouwtjes daar niet over praten, dan zal dat leiden tot welvaartsverlies op grote schaal. Dat wil je je kleinkinderen toch ook niet aandoen? 

Voor degenen die niet bang zijn om een uit de reguliere media verbannen klimaat-sceptische website te raadplegen de onderstaande link over het dreigende tekort aan elektriciteit in de nabije toekomst.

https://www.climategate.nl/2024/03/bijkans-onafwendbare-kantelpunt-in-westerse-beschaving-binnen-dertig-jaar/