NATUUR VOLGENS DE VOLKSKRANT

 

Dit plaatje met tekst stond dus in de Volkskrant. Toen ik het plaatje zag, dacht ik als ik in de stad zou wonen tussen al die stenen, beton, verkeersdrukte zou ik ook ieder bloempje en grassprietje natuur noemen. Je moet toch wat. En dan ook nog eens natuur zonder bestrijdingsmiddelen.

De boodschap van de VK is duidelijk. Stadse natuur is echte natuur, natuur op het platteland deugt niet. Toch fiets ik liever op het platteland. Rara hoe kan dat? 

24. HOE ZIT DAT IN OSS? DISCRIMINATIE OF INTEGRATIE?

 

Deze Turkse gastarbeider is volledig geïntegreerd tijdens de staking bij blikemballagefabriek Thomassen & Drijver in Oss, februari 1977 (foto: petrus nelissen)

Maar de SP brochure over gastarbeid is amper verschenen of links Nederland stort zich er vol afschuw op, zo schrijft Kees Slager in zijn boek ‘Het Geheim van Oss’. Het heet dat de SP de buitenlanders met een oprotpremie het land wil uitzetten. Ook de gedwongen integratie wordt afgewezen. “De CPN-krant De Waarheid commentarieert onder de veelzeggende kop ‘Een socialistische partij op jacht naar Janmaat-stemmen.” (Blz 361 van genoemd boek) De Volkskrant schaart zich met zijn columnisten Piet Vroon en Theodor Holman in de rij van boe-roepers. 

Hans Janmaat zat in de Tweede Kamer voor de Centrumpartij, de eerste naoorlogse nationalistische partij die zowel gevreesd als gehaat werd, vooral door links waar nationalisme wordt gelijk gesteld aan racisme en discriminatie. Veel rechters volgden daarin toen de aanklagers.

"Volgens Meindert Fennema werden in totaal zo'n 300 processen tegen Janmaat aangespannen. Dit leidde tot meerdere veroordelingen. Het gerechtshof in Den Haag veroordeelde hem op 28 maart 1995 tot een boete van 2000 gulden (ruim € 900), waarvan de helft voorwaardelijk of 35 dagen gevangenisstraf, waarvan vijftien dagen voorwaardelijk. Op 23 december 1996 veroordeelde het gerechtshof in Amsterdam Janmaat tot 3000 gulden (ruim € 1300) boete of veertig dagen hechtenis. De laatste veroordeling sprak het gerechtshof in Arnhem op 29 december 1997 uit: twee weken voorwaardelijke celstraf en een boete van 7500 gulden (ruim € 3400). Een decennium later werden soortgelijke uitlatingen ook door anderen wel gedaan, en werden ze niet door iedereen meer als kwetsend ervaren. Het is tegenwoordig erg onwaarschijnlijk dat iemand voor dit soort leuzen nog veroordeeld wordt." (Wikipedia: Hans Janmaat)

De door de SP opgedane ervaringen in de wijken worden of niet herkend door de andere linkse partijen of ze sluiten er liever hun ogen voor. Het is niet onwaarschijnlijk dat in deze partijen sprake is van een gastarbeiders- paternalisme zoals men dat ook vaak heeft tegenover mensen in de Derde Wereld. Zij moeten zoveel mogelijk ontzien worden in plaats als volwaardig en even kritisch als andere arbeiders benaderd te worden.

De SP gaat het juist wel om de (vol)waardigheid van de gastarbeiders. Jan Marijnissen verwijt links Nederland de gastarbeiders dood te knuffelen in plaats ze als gelijken te behandelen. “Wij zagen toen al dat als die mensen hier iets wilden bereiken en ook hun waardigheid als mens behouden, dat ze dan onze taal moesten leren. Wij wisten uit eigen ervaring hoe weinig kans ze zonder onze taal hadden.” (blz. 362)

“Er werd wel gezegd dat de Nederlanders het smerige werk niet meer wilden doen en daar de gastarbeiders voor gebruikten. `Maar dát was het punt niet, het punt was dat de automatisering steeds hogere eisen stelde aan werknemers, eisen waar de meeste Turken niet aan konden voldoen, gewoon doordat ze de taal niet beheersten. Ik heb er meegemaakt die hun éigen taal niet eens konden lezen of schrijven, laat staan dat ze een cursus konden volgen om inde fabriek op een hoger niveau te komen.” (Blz.363)

In Oss wordt mede dankzij de SP het 10% woningbeleid gevoerd dat erop gericht is de spanningen tussen de autochtone bewoners en de gastarbeiders zo laag mogelijk te houden en tegelijk gettovorming te voorkomen.

Het 10% beleid houdt in dat in een wijk niet meer dan 10% van de bewoners mag  bestaan uit gastarbeidersgezinnen. De woningbouwvereniging Sint Willibrordus volgt dit in een minderheden nota uitgewerkte beleid. 

Maar ook hierover breekt de pleuris uit bij links en de media. De aanleiding is een brief van de stichting Welzijn Buitenlandse Werknemers die stelt dat niet elke woningzoekende gelijk wordt behandeld. 

De directeur van de woningbouw vereniging antwoordt in het Brabants Dagblad dat dit beleid volgens de letter van de wet discriminerend is maar dat het beleid in de praktijk de integratie bevordert. “De buitenlandse arbeiders zijn aardig geïntegreerd in de Osse samenleving. We hebben hier nauwelijks problemen tussen beide groepen. Ik werk meer naar de geest van de wet. En de geest is belangrijker dan de letter.” (blz 366 in genoemd boek)

Voor de linkse partijen en andere partijen gaat gelijkheid boven alles, blijkbaar ook als dit schade toebrengt aan het sociale weefsel in een wijk. Behalve de SP is er geen partij, ook niet een klassieke arbeiderspartij als PvdA, die een afweging kan of durft te maken te maken tussen deze twee prioriteiten; absolute gelijke behandeling volgens de letter van de wet of behoudt van het sociale weefsel in een wijk met voortschrijdende integratie van de gastarbeidersgezinnen. Het gevolg is dat linkse partijen met voorop de PvdA, langzaam maar zeker hun traditionele achterban in de arbeiderswijken beginnen te verliezen.

KLIMAATCRISIS OF ASIELCRISIS?

Een van de kranten die worstelt met de vraag of er sprake is van een asiel- dan wel een opvang-crisis is, is de Volkskrant. Zouden de lezers van deze voormalige arbeiderskrant beseffen dat het er maar van afhangt waar je woont en werkt of er sprake is van een asiel-crisis? De klimaatcrisis is van een  ander kaliber. Volgt het klimaat natuurwetten waar we geen greep op hebben of kunnen we het zelf sturen?

 

Er is een politiek gevecht of moet ik zeggen democratisch debat gaande over klimaatcrisis en asielcrisis. Linkse mensen spreken van een klimaatcrisis door mensen veroorzaakt. Rechts mensen hebben het liever niet over een klimaatcrisis maar over een asielcrisis.

De klimaatcrisis wordt wetenschappelijk bewezen geacht. De oorzaak zou de overdaad aan CO2 zijn die de industriële samenleving in onze atmosfeer uitstoot als gevolg van o.a. fossiele brandstoffen. CO2 is een bewezen broeikasgas dus zijn we bezig van de aardbol een grote broeikas te maken waarin de temperaturen bij voortgaand gebruik zo ver zullen oplopen dat het leven op aarde wordt bedreigd. 

De tegenstanders van deze opvatting wijzen op allerlei tegenstrijdigheden en onvolkomenheden in de theorie en de gehanteerde klimaatmodellen. Volgens hen zijn klimaatverandering met temperaturen en al, van alle tijden. Zo heeft Nederland een kleine ijstijd gekend in de 17e eeuw en is het in de grote ijstijd bedekt geweest door gletsjers. Toen was er geen CO2 en toch klimaatverandering waarom zou dat nu anders zijn?

Daarnaast zijn er meer wetenschappelijke bedenkingen rond de rol van de zon bij temperatuurveranderingen, de rol van wolken en wind, de rol van de oceanen, vulkanen enz. Wat er ook van waar moge zijn, links heeft er geen belangstelling voor. 

Kranten als NRC en Volkskrant, TV zenders en allerlei andere volgers van de heersende mening hebben aan die tegenstrijdigheden geen boodschap. Zij willen verandering, een andere maatschappij zonder kwalijke oliemultinationals en met zogeheten milieuvriendelijke windturbines en zonnepanelen. De gevolgen zijn bekend. Schaarse ruimte in Nederland wordt dankzij die windmolens en zonnepanelen nog schaarser.

De asielcrisis wordt over het algemeen door rechts als een vaststaand feit beschouwd. Ze zou het gevolg zijn van het mensenrecht dat ieder mens in nood, op de vlucht voor welk onheil of kwaad waar dan ook in de wereld, recht van asiel heeft in Nederland en breder in de EU. 

Indertijd, toen dat universele mensenrecht van Westerse makelij werd bedacht, waren de communicatielijnen heel lang en het reizen moeilijk. Asielrecht leek voorbehouden aan mensen in nood in nabijgelegen landen, zoals bijvoorbeeld de Belgische vluchtelingen tijdens de Eerste Wereldoorlog of nu Oekraïners als gevolg van de Russische oorlog in dat land. 

Maar sinds er een wereldomspannend communicatienetwerk bestaat, is dat mensenrecht onder zo goed als de hele wereldbevolking geactiveerd. Het gevolg is dat mensen van allerlei pluimage en vanaf heel verschillende plekken van de wereld, vaak met hulp van mensensmokkelaars of menslievenden, op zoek naar asiel naar Nederland komen.

De opvang van wereldwijde noodgevallen wordt steeds moeilijker, zeker in het dicht bevolkte Nederland met steeds schaarser wordende ruimte. Het NOS journaal besteedt dagelijks aandacht aan het overvolle Ter Apel. Vluchtelingen moeten buiten slapen, in allerlei niet zo geschikte ruimtes, er is gebrek aan activiteiten, men voelt zich opgesloten en ons eten is hen vreemd.

Rechts beweert dat de genereuze asielopvang leidt tot tekorten aan woningen, overbelaste zorgaanbieders, ziekenhuizen en onderwijs. De lokale bevolking betaalt de prijs van de wereldwijde generositeit, zo stelt men aan rechts vast. De elite verschuilt zich in de beter wijken in de grote steden of op het platteland. 

Is er een compromis tussen links en rechts mogelijk over oorzaak en aard van de twee crisissen? Ik vrees dat het machtswoord de enige oplossing is. Wie de verkiezingen wint bepaalt wat voor een crisis we hebben. Wint links dan hebben we een klimaatcrisis, wint rechts dan een asielcrisis.

VOLKSKRANT CODE ROOD

 

Voor een buitenstaander die bovenmatig geïnteresseerd is alles wat met klimaatverandering te maken heeft, is het een probleem dat je niet weet wie je moet geloven.

Klimaatverandering is een van meet af aan een zwaar gepolitiseerd onderwerp. De wetenschap achter de theorie van de klimaatverandering wordt gebruikt om een politiek gelijk te halen. Dat begin al met de film van de voormalige Amerikaanse Vice President Al Gore, 'An inconveniënt Truth'. Sindsdien zijn de alarmerende berichten alsmaar toegenomen, mede dankzij Greta Thunberg en de VN klimaatconferenties.

De alarmisten worden meestal gesteund door de veranderaars van nature, de linkervleugel van het politieke spectrum. Zij onderschrijven zonder voorbehoud de opvatting dat de toestand alarmerend is als gevolg van ons menselijk handelen zoals het verbranden van fossiele brandstoffen en dat er dus hard en radicaal moet worden ingegrepen.

Een voorbeeld hiervan is De Volkskrant die onlangs nog in een redactioneel commentaar de alarmklok luidde over de versnelling van de opwarming. 

“De Volkskrant sprak klimatologen, atmosfeerwetenschappers en oceanografen die allemaal met groeiende zorgen naar de grafieken op hun beeldschermen kijken.In dit tempo passeren we mogelijk al in 2040 de grens van 2 graden opwarming sinds het jaar 1900, de start van het industriële tijdperk. En dat terwijl de afspraak van het Parijsakkoord was om ruim onder die 2 graden te blijven, en bij voorkeur zelfs onder de 1,5 graad.

 

De gevolgen zijn bekend: hoe hoger de temperatuur, hoe meer extreem weer, bedreigingen voor de biodiversiteit en op den duur zeespiegelstijging. ‘Daarvan zou iedereen rechtop in zijn stoel moeten gaan zitten’, zegt een van de wetenschappers in het artikel.” (Versnelling opwarming aarde noopt tot versnelling energietransitie, 24 juli 2024)

Daarop volgt de politieke opvatting van de Volkskrant die met een zekere opluchting vaststelt dat de regeringsverklaring minder radikaal is dan het PVV verkiezingsprogramma over klimaatverandering, maar toch.

“Het hoofdlijnenakkoord van de nieuwe regering is beduidend milder van toon. De partijen beloven zich aan bestaande klimaatafspraken te houden. Ze willen inzetten op meer energieonafhankelijkheid en eigen duurzame energieproductie. Maar het moet vooral niet te snel allemaal, zo lijkt het. Zo komen windmolens ‘zoveel mogelijk op zee in plaats van op land, waarbij eerst gekeken wordt naar ruimte voor de visserij’.”

Helaas willen kiezers maar niet meewerken aan de energietransitie vanwege allerlei maatschappelijke en financiële obstakels. In de traditie van de Volkskrant pleit deze voor harder ingrijpen van de overheid. De krant twijfelt geen moment aan de geraadpleegde wetenschappers. Ze ziet het meer als haar taak de energietransitie te promoten dan de wetenschappelijke twijfel te etaleren die er wel degelijk is. 

Is dat terecht? Ik denk het niet. Vanuit wetenschappelijk oogpunt is twijfel meer dan gerechtvaardigd.

Neem nou de maandelijkse temperatuurmetingen per satelliet sinds 1972: “De lineaire opwarmingstrend sinds januari 1979 bedraagt ​​nu +0,15 C/decennium (+0,13 C/decennium boven de wereldwijd gemiddelde oceanen en +0,21 C/decennium boven het wereldwijd gemiddelde land).” (UAH Global Temperature Update for July, 2024: +0.85 deg. C)

De gemeten trend is een opwarming van 1,5 graden Celsius per honderd jaar. Dat is binnen de grenzen van de akkoorden van Parijs. Alleen, vanaf welk punt berekenen we de opwarming, vanaf het begin van het industriële tijdperk, sinds de Parijse akkoorden of nog anders? Dat kan ook nog wel een (wetenschappelijk) puntje zijn.

Om de verwarring nog groter te maken meldt de wetenschapsjournalist Simon Roozendaal met een gedegen beta opleiding dat de aarde ruim 1 graad is opgewarmd sinds 1900, Noord-west Europa zelfs met 2,3. Dat is merkwaardig. De opwarming is dus niet gelijkelijk over de aardbol gespreid?

Roozendaal komt met de uitzonderlijke verklaring dat naarmate de lucht schoner wordt, wat bij ons het geval is, er meer zonlicht door de atmosfeer heen dringt en dat warmt de aarde op. 

Dat verzint hij niet zelf. “Al in 2015 gaf dr.Albert Klein Tank, verantwoordelijk voor de klimaatscenario’s van het KNMI, in dit weekblad toe dat zo’n 20% van onze opwarming wordt veroorzaakt door schone lucht. En op de website van het meteorologisch instituut staat: ‘De lentes en zomers zijn extra opgewarmd door toename van de zonnestraling en afname van de luchtvervuiling.” (EW 13 augustus 2024)

Tot slot nog een kleine uitsmijter. Amateur klimatologen hebben ontdekt dat door de veranderde windrichting tussen 1980 en 2023 de hoeveelheid zonnestraling met maar liefst 20% is toegenomen. De stijging van het aantal zonuren is nog speculairder van 1401 in 1980 naar 1919 in 2023.

22. VOER VOOR POLITICOLOGEN. DE ASIELMOTIE

Eventjes na het debat over het rapport van verkenner Plasterk diende VVD lijstrekker (trekster) Dilan Yesilgöz een motie in om de spreidingswet die ter beoordeling  bij de Eerste Kamer ligt, niet door te laten gaan.  De motie werd gesteund door centrum-rechts: NCS, BBB en PVV.

Het gevolg groot tumult onder de oude regeringspartijen D66, CDA en CU en oude oppositiepartijen. Dit konden ze toch echt niet maken. Ongehoord vonden ze, paste niet in de regels enz.

Rutte sneed per brief de motie de pas af. Hupsakee, bonje in het demissionaire kabinet dat theoretisch niet kan vallen want het is al gevallen. Burgemeesters van asielgemeenten (een nieuw soort gemeenten in Nederland)  reageerden ontdaan. Ze voelen zich in de steek gelaten. Ze zijn al overbelast door overlast gevende asielzoekers en nu dit nog.

Wilders haalt de angel uit de motie. Het is een oproep aan de Eerste Kamer (mag dat wel?) om de wet in te trekken en niet aan het kabinet. Het demissionair kabinet zal niet vertrekken.

Timmermans, Jetten enz. spreken van een afgang, maar dat ligt politiek toch een beetje anders.  Met deze motie zetten de vier centrum-rechtse partijen een nieuwe toon in de Tweede Kamer, bij het demissionaire kabinet en in de media. Zeg maar, een rechtse toon. 

De vier partijen in gesprek met de nieuw benoemde informateur Plasterk hebben zich gepresenteerd in de Tweede Kamer en bij het demissionaire kabinet. Dat kan niet meer rekenen op enige coulantie en zal bij mogelijk moeilijke beslissingen op zijn minst PVV, NSC én Yesilgöz moeten consulteren.

Het besef bij de linkse partijen in de Tweede Kamer dat er nu andere tijden aanbreken, begint door te dringen. Hoe lang zal het duren voordat Timmermans en Jetten hun knopen tellen want oppositie voeren tegen rechts is iets heel anders dan leuke dingen bedenken voor de mensen.

2. VOER VOOR POLITICOLOGEN. HOE RUTTE TWEE VOLKSPARTIJEN OM ZEEP HIELP

De voormalige volkspartijen PvdA (sociaal democratisch)  en CDA (christelijk) zijn onder Rutte zo goed als verdwenen uit de Nederlandse politiek. De PvdA klampt zich nu vast aan Groen Links om te redden wat er te redden valt. Het CDA wandelt in het duister met een peiling van een magere zeven kamerzetels.

Hoe heeft Rutte dat gedaan? Eerst stapte het CDA in een gedoogcoalitie met Zijn VVD. De gedoogpartij was de PVV die vandaag de dag nog goed is voor 14 zetels, let wel het dubbele van het CDA nu.

Die gedoogcoalitie leidde bij het CDA tot een kerkscheuring die grofweg langs protestantse en katholieke lijnen loopt. Katholieken neigen vanouds naar pragmatisme als het om macht gaat, protestanten staan voor het principiële woord.

Die coalitie viel uit elkaar. Rutte wist toen PvdA leider Samsom te verleiden om met de VVD in zee te gaan om samen eindelijk het machtige CDA buiten spel te zetten. Het toch al verdeelde CDA belandde in de oppositie.

Rutte, die als buigend riet met de macht omgaat, nam als concessie aan Samsom diens klimaatagenda gedeeltelijk over. Ed Nijpels werd de ideale marketing man van deze agenda.

Rutte was slim, Samsom dom, begrijpelijk dom. Als sociaal democraat van de nieuwe snit, afkomstig uit de NGO wereld van Greenpeace,  had hij meer affiniteit met klimaat dan met de traditionele witte achterban van zijn partij. Bij de daarop volgende verkiezingen hing de PvdA in de touwen.

Rutte weet met zijn hoedje dat waait zoals de wind waait, het zwaar gehavende CDA, de nog principiëlere CU én de grote overwinnaar van de verkiezingen D66 voor zijn coalitie te winnen.

Dat verliep moeizaam want niemand wilde eigenlijk nog. Zelfs de CU en D66 probeerden keizer Rutte met Romeins gevoel voor dramatiek met een politieke dolkstoot alsnog van het Haagse toneel te laten verdwijnen. Door politiek onhandigheid, mislukte dat tot eigen schade en schande.

Een ongelukkige coalitie barstensvol politiek wantrouwen was het gevolg totdat die om electorale redenen door Rutte werd opgeblazen. Rutte hield aldus het heft in eigen hand en voert zelf de regie over zijn vertrek uit de Nederlandse politiek. Het is nu aan de Nederlandse kiezer om de schade te herstellen.

KLIMAATKRANTEN

 

Klimaatkranten zijn kranten die veel, heel veel schrijven over klimaat maar dan een kant van het verhaal die van het officiële beleid. Kritische kanttekeningen bij de officiële lezing van IPCC en de overheid lees je zelden of nooit. Het is of er geen andere wetenschappelijke opvattingen, andere invalshoeken bestaan. Die kranten met hun redacties hebben zichzelf wijs gemaakt dat die er ook niet zijn. Ik zou me diep schamen als ik bij zo ene kritiekloze krant zou werken.

 Iedereen die kranten leest, weet welke kranten ik bedoel. Ik noem er drie: NRC Handelsblad (ooit de beste krant van Nederland), de Volkskrant (ooit de arbeiderskrant van Nederland) en Trouw (ooit christelijke verzetskrant).

Wat die drie kanten gemeen hebben, samen met nog andere media, is dat ze altijd en eeuwig nooit iets anders berichten dan wat hoort tot de officiële klimaatopvattingen, te weten het VN klimaatrapport en de daaruit afgeleide EU en Nederlandse beleidsdoelen. Dat leidt tot bijna dagelijkse berichten over de dreiging die uit zou gaan van klimaatverandering die intussen dan ook veel betekenend klimaatcrisis is gaan heten.

Die klimaatcrisis wordt op onverantwoorde wijze aangewakkerd door VN algemeen secretaris Guterres. Vorig jaar zei hij op een klimaattop dat we op de snelweg naar de klimaat hel zitten met de voet op het gaspedaal. Het woord hel herinnert ons aan hel en verdoemenis wat vroeger vanaf de kansel in kerken werd verkondigd wat gelovigen te wachten stond als ze zich niet aan de voorschriften hielden. Guterres streeft hetzelfde effect na.

Om het nog eens aan te dikken, spreekt hij tegenwoordig niet meer van global warming maar van koken alsof de aarde op een heet vuur staat. Een angstaanjagend beeld dat nog een versterkt wordt door de beelden van bosbranden die deze zomer bijna dagelijks door de media en vooral ook het NOS journaal over ons uitgestort zijn.

De klimaat, milieu en natuurgroepen doen daar nog eens een schepje bovenop. Zij durven met droge ogen te suggereren dat de ondergang van de wereld nabij is mits we hun petities ondertekenen en uiteraard flink wat ledengeld betalen of donaties geven. Zij zijn de moderne pastoors en dominees die profiteren van de angst voor onze ondergang.

Wat de klimaatkranten, media en milieugroepen nadrukkelijk niet doen, is de zaak nuanceren laat staan dat er feiten zijn die de klimaatverandering in een ander licht plaatsen. Elk ander geluid wordt als niet relevant, onwetenschappelijk, niet terzake doende of politiek ongewenst verklaard. Dat doet afbreuk aan onze open maatschappij waar vrije uitwisseling van (wetenschappelijke) gedachten, ideeën en meningen de basis vormt van waarheidsvinding. Helaas hebben de drie klimaatkranten daar lak aan. Ze zijn liever klimaat bevlogen dan evenwichtig en bedachtzaam. 

81. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. KLIMAATOPTIMISME

NASA

De Volkskrant, een van de Groene Life Style Kranten van Nederland, helpt ons om over de domper van de klimaattop in Sharm el Sheik heen te komen met de geruststellende mening van klimaatdeskundige Leo Meyer.

“…Gezien van de jaren negentig is er met hollen en stilstaan wel degelijk veel gebeurd. De uitstoot van de ontwikkelde landen daalt al. Verwachtte de wetenschap begin deze eeuw nog een temperatuurstijging tot 4 à 5 graden aan het eind van deze eeuw, dat cijfer werd bij de klimaattop in Glasgow vorig jaar bijgesteld naar 3,2 graden. En na Glasgow werd het verder bijgesteld tot 2,5 graad in 2100.” ( “We bevinden ons niet op de ‘highway to hell’. Integendeel, er is reden voor klimaatoptimisme” , VK, 22 november 2022)

De verwachtingen vallen mee. dat heb je met verwachtingen. Die kunnen meevallen of tegenvallen. Verwachtingen tot twee cijfers achter de komma. Alsof er een thermostaat is waar wij mensen naar believen aan kunnen draaien totdat de gewenste temperatuur wordt afgeleverd. Ook zoiets.De nauwkeurigheid gaat honderd jaar terug. Alsof er geen onzekerheden zijn.

Blijkbaar is het vertrouwen in het eigen kunnen erg hoog ook al is het precies verband tussen hoeveelheid CO2 en opwarming van de aarde nog niet eens duidelijk. Je zou denken dat als er een rechtstreeks verband is dat de opwarming van de aarde gelijke tred houdt met de stijging van de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer. Niet dus. In Oktober 2022 werden 419 CO2 deeltjes per miljoen deeltjes in de atmosfeer gemeten. Dat is een stijging van 39 deeltjes sinds het begin van deze eeuw. Volgens NASA zitten we nu op het hoogste punt ooit gemeten sinds 800.000 jaar (!) geleden. (Zie de NASA grafieken bovenaan). 

Als er daadwerkelijk sprake is van een verband tussen toename van CO2 en opwarming dan kan het toch niet anders of de opwarming zet in gelijk tempo door. Wat niet het geval is. Zie onderstaande grafiek.

De lineaire opwarmingstrend sinds januari 1979 bedraagt nog steeds +0,13 C/decennium gedurende de afgelopen 44 jaar. (dr. Roy Spencer)

 

Wat is dan wel het verband tussen toenemende CO2 in de atmosfeer en opwarming? Misschien is dat maar heel gedeeltelijk of zelfs helemaal niet. Dat laatste zou pas echt reden tot klimaat optimisme zijn.

DE NRC VAN HELDRING IS VERDWENEN

 

Jerôme L. Heldring (1917-2013) was tussen 1953 en 2012 columnis, aanvankelijk voor de NRC en vervolgens voor NRC Handelsblad waarin de NRC na een fusie met het Algemeen handelsblad opging. Tussen 1968 en 1972 was hij hoofdredacteur. Hoewel ik niet altijd zijn conservatieve opvattingen deelde, was hij een baken in een zee van kritiekloze linkse meelopers, gemakzuchtige napraters en eenzijdige analisten.

Na langer dan dertig jaar heb ik afscheid genomen van NRC. Daarvoor las ik de Volkskrant, de van thuis meegekregen huiskrant van de Katholieke Vakbond die ik tot in mijn studententijd heb gelezen en waar ik goede herinneringen aan heb.  Maar naar de trend van de tijd werd het engagement met de katholieke vakbond ingeruild voor een progressieve, linkse en voor het buitenland zelfs socialistische toekomst. Na verloop van tijd vond ik de krant te ver gaan in zijn engagement. Te weinig kritisch, teveel feiten negeren en te gemakzuchtig in zijn analyses.

Vandaar dat ik overstapte naar NRC Handelsblad, een heer van stand, gedistingeerd, afstandelijk met een warme belangstelling voor de nieuwsfeiten en niet de roeping om de wereld te veranderen. De maakbaarheid van de wereld was toen nog niet de taak van de krant. Het was de tijd van columnist en voormalig hoofdredacteur Heldring. In de navolgende uitspraak over hem  kan ik me goed vinden: "Heldring wilde als scepticus en conservatief de wereld niet behouden zoals die is, maar hij wilde ontwikkelingen in goede banen leiden. Hij deed dat door te analyseren en vraagtekens te plaatsen, niet zozeer door de mensen van zijn mening te willen doordringen." (Wikipedia, Jerôme Heldring). Hij bevestigde wat ik op de Nijmeegse Journalistencursus in de jaren zestig van professor Schlichting had geleerd. Een journalist moet bescheiden en fatsoenlijk zijn, zijn bronnen respecteren, zich zorgvuldig uitdrukken en bij de feiten houden. Van journalisten die zich te ver lieten meeslepen door hun engagement, zoals Jan van der Putten in de Volkskrant, moest Heldring niks hebben.

De erfenis van Heldring is na verloop van tijd verdwenen uit de NRC. Het is alles engagement wat de klok slaat, modieus engagement. NRC volgt de tijdgeest van het slachtofferschap, het klimaat, het milieu, de maakbaarheid van mens en wereld, enz. Vandaar dat ik een uitstap maakte naar Trouw, met name vanwege diens grotere aandacht voor geestelijk leven. Maar dat viel tegen want ook deze krant zweert bij het engagement met de tijdgeest zonder kritische kanttekeningen. Ook hier veel advieswerk voor gezond en milieuvriendelijk leven enz.

Bij terugkeer naar de NRC ontdekte ik dat het engagement met de tijdgeest nog sterker was dan voorheen.  De NRC wil van mij een groene burger, een milieubewuste burger maken. Welnu, daar zorg ik zelf wel voor.

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 47, ORANJESINGEL 42

De villa waar het voormalige studentencafé O42 zat.

Zoals elke morgen hoor ik Dora op haar brommertje naar haar werk bij de bandenfirma rijden. Doezelend probeer ik de gebeurtenissen van gisterenavond voor de geest te halen. Wat wilde Roodkapje van me? Hoe kwam die midden in de nacht naast mijn bed terecht? En het gekste van alles, waarom verdwijnt ze plotseling net als we rustig met elkaar kunnen praten? Ik vind geen enkele verklaring voor het gebeurde behalve een hoogst onwaarschijnlijke boze wolf in de gedaante van een minnaar die haar ontvoerd heeft.

Ik sta op, scheer en was mij, kleed me aan en ga ontbijten in de keuken. Het is stil in huis. Iedereen is al weg. Ik ga op zoek naar brood en beleg en zet water op voor thee. De Volkskrant ligt op tafel. Tijdens het ontbijt lees ik de krant van voor naar achter. Dat doe ik sinds de Zesdaagse oorlog. Sindsdien probeer ik uit te vogelen hoe het zit met de wereld en mij. Wat hebben wij met elkaar? 

Opnieuw denk ik terug aan gisterenavond maar nu aan de jongens en meisjes van de Kritiese Universiteit. Wat is daar allemaal niet gezegd? Ze zijn ontevreden met de universiteit, de maatschappij en de wereld, zoveel is zeker. Er is genoeg om ontevreden over te zijn: de autoritaire gezagsverhoudingen op de universiteit en in de maatschappij, de Koude Oorlog tussen Amerika en Rusland ook wel de strijd tussen kapitalisme en communisme met de dreiging van een atoomoorlog, de Vietnamoorlog, de massaslachting onder communisten in de ex-kolonie Indonesië, de Sjah van Iran als marionet van de CIA en de confrontatie tussen Cuba en de VS. Demokratisering van de universiteit zou dan een stap moeten zijn naar een nieuwe mens en maatschappij.

Een mooie gedachte om vast te houden maar ik ga vanavond toch maar op zoek naar Roodkapje. Waar kan ik anders heen dan naar Oranjesingel 42?  Of moet ik maar hopen dat ik haar ooit ergens binnenkort in Nijmegen tegen het lijf loop? Dat kan lang duren en bovendien ik neem liever zelf initiatief dan te wachten op iets wat waarschijnlijk nooit zal gebeuren. Zoals ik al vreesde, mijn hoop haar te vinden in het studentencafé is voor niks geweest. Nergens een Roodkapje te bekennen. Met mijn bierglas vol teleurstelling stuit ik op Antoon, een broer van Tinus, een klasgenoot op de middelbare school. We kennen elkaar net goed genoeg om een gesprek tegen de eenzaamheid te beginnen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 58

 

Eindexamenklas HBS-B, 1964
Achterste rij van links naar rechts: 
Anton van der Heijden, Harry Boeijen, Siegfried Tecla, 
Theo Kaal, Ad Cosijn, Piet Loermans,  Willy van de Werf, 
Cees Keijzers, Piet de Vries en Theo Dooper.
Vooraan van links naar rechts: Pieterinck Sjollema, Jan Vedder, 
Piet Bannenberg, Tinie van Schijndel, Piet Nelissen, 
Jacques Albers en Jan Binnendijk.

Ondanks mijn drukke liefdesleven van hand in hand wandelen door bos of stad, fietsen langs de Maas, de zondagse mis bijwonen, koffie drinken bij Venezia en dansen in de weekeinden, ga ik over naar het laatste jaar van de HBS. Het voelt alsof God’s zegen rust op studie en liefdesleven ondanks de waarschuwing van de paters dat je er niet te vroeg mee moet beginnen. Ik maak het nieuwe schooljaar en het eindexamen zonder al te grote toestanden af.

We krijgen van pater rector in de aula ons diploma, dezelfde pater rector die mij een paar jaar eerder nog zo gewaarschuwd heeft dat de Volkskrant bezorgen niet past voor een scholier van het Titus Brandsma Lyceum. Nu waarschuwt hij ons allemaal, maar dan voor een te vroeg liefdesleven. Eerst de school en dan de liefde, alsof je dat op commando kunt regelen. Maar ik begrijp zijn zorgen. Liefde is passie en dat brengt onrust, onzekerheid en geestelijke wanorde of zelfs paniek. Daar gaan de schoolprestaties vast onder lijden, vindt hij. Gek genoeg werkt het bij mij andersom. Door de liefde heb ik rust en geestelijke orde.

Mijn moeder, die bij bij plechtigheden toch altijd al zenuwachtig is, wordt vuurrood in haar gezicht bij de waarschuwende woorden van een zo belangrijk man als de pater rector. Ze beseft dat het vooral over mij gaat en dat heeft ze liever niet zo in de openbaar. Het doet afbreuk aan haar trots dat ik de HBS toch heb afgemaakt. Gelukkig is het gauw voorbij en kan ik samen met mijn moeder en haar moeder, mijn oma, een ring met een zwarte steen gaan kopen ter herinnering aan deze belangrijke stap naar een nieuw leven.

Maar wat voor een leven? Ik heb geen idee. Toekomstplannen, idealen of een of andere beslist na te jagen grote droom heb ik niet. Ooit in de zondagse mis predikte een missiepater uit Nederlands Nieuwe Guinea over zijn werk onder de arme mensen daar ginder. Dat vond ik wel wat, arme mensen in den vreemde helpen maar dan niet als pater. In de zesde klas van de lagere school maakte ik samen met buurjongen J. plannen om te gaan helpen bij de bouw van het Brokopondo stuwmeer in Suriname. We zouden samen water en wegenbouw gaan studeren. Het plan is in de loop der jaren verwaterd.
(verschijnt elke dinsdag)

PROVINCIAAL SOCIALISME

Wanhopige fietsen verpesten het zicht op de Amsterdamse Grachten.

Je moet maar durven, politiek assistent bij de PvdA in Amsterdam zijn en dan die stad ook maar meteen tot de maat van het socialisme te maken. “De PvdA is een emancipatiebeweging, zoals de stad een emancipatiemachine is. U en ik zijn na eeuwen van staats- of godsdienstpaternalisme juist van die dwang verlost. In de stad en bij de PvdA zochten mensen hun geluk. Werk en jezelf kunnen zijn waren de ingrediënten van dat geluk. Los van de benauwende sociale groepscontrole van het dorp. Wordt dit geluk nu verruild voor een provinciaals socialisme?” *)

Kan de schrijver van dit citaat, Johan van Beek niet teruggestuurd worden naar school, desnoods op kosten van de PvdA? Een schooltje ergens in Groningen waar ze het aardgas uit de grond halen zodat hij leert waar het geld vandaan komt waarmee hij een grote mond kan hebben.

Sedert de Tweede Wereldoorlog (vorige eeuw!) is Amsterdam er niet in geslaagd om ook maar een begin te maken met een oplossing van de woningnood. De metro is een staaltje van geldverslindende projectmanie. De Betuwelijn is daarbij vergeleken haast een wonder van financieel vernuft. Jarenlang heeft een krakersplaag de stad ontsierd. De geld verslindende verbouwing van het Stedelijk Museum met zijn mislukte architectuur wordt in de doofpot gestopt. De verbouwing van het Rijksmuseum sleept zich voort van de ene naar de andere bureaucratische impasse. Toeristisch leeft de stad ondermeer van seksuele uitbuiting en mensensmokkel. Het parkeerbeleid is xenofoob. Overal verspreid door de stad liggen armzalige schroothopen van fietsen en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

En dan die flinterdunne levensfilosofie dat “werk en jezelf zijn de ingrediënten van geluk” zouden zijn. Waar haalt Johan die vandaan? Ik mag hopen niet bij de Amsterdamse PvdA fractie of de gemeentelijke partijtop? En natuurlijk stuiten we weer op het vooroordeel van “de benauwende sociale groepscontrole van het dorp.” Heeft Johan zelf wel eens in een dorp gewoond?

Ik wel. Ik ben opgegroeid in Oss in de jaren veertig, vijftig en begin jaren zestig vorige eeuw. Johan zal het niet geloven maar ik heb daar een heel gelukkige jeugd gehad. Het had nog geen twintigduizend inwoners en was overwegend katholiek. Toch ben ik daar naar een uitstekende HBS geweest geleid door paters Carmelieten, er was een gymnasium, 2 bioscopen (Luxor en Cinema), een dansschool en veel gelegenheden om te dansen, optredens van rockbandjes in zalen en parochiehuizen, boekenwinkels, een veelsoortig verenigingslevens, grote fabrieken als Zwanenberg, Hartog, Philips, Organon (de uitvinder van De Pil) en het hoogtepunt van beschaving, lezers van de Volkskrant. Mooier nog, als bijverdienste ben ik een tijd lang bezorger van die krant geweest.

El Peche poseert met zijn vriendin Salome en zijn paard in het Mexicaanse dorpje San Miguel Regla, twee uur rijden van Mexico stad. Het stadsleven is voor mensen zonder geld meedogenloos. Op het platteland daarentegen wordt men niet zonder meer aan zijn lot overgelaten en is overleven in armoede gemakkelijker dan in de genadeloze stad. (foto Petrus)

Ik heb daarna gewoond in steden als de Colombiaanse hoofdstad Bogota (7 miljoen inwoners) en Mexicostad (10 miljoen inwoners of meer). Inderdaad, in die steden is geen sprake van benauwende groepscontrole maar wel werkloosheid, armoede, eenzaamheid, ziekte, honger en al die andere nadelen van het grote stadsleven voor mensen met een minder dikke portemonnee . Daar leerde ik dat als je arm en ziek bent je beter op het platteland kunt wonen want die groepscontrole daar zorgt er wel voor dat vrienden, buren en familie zich over je ontfermen. Dat beseften ontwikkelingsorganisaties ook en daarom werden er plannen gemaakt om het platteland te ontwikkelen om zodoende de trek naar de stad te verminderen. Want net als Amsterdam, trekken steden als Bogota en Mexico stad zoveel mogelijk geldmiddelen en dus mensen naar zich toe. Misschien iets om over na te denken zodat je ooit misschien nog eens van een provinciaal socialist een echte wereldburger wordt.

*) Zie: 'De PvdA kan beter uit de buurt van de SP blijven' van Johan van Beek, politiek assistent bij de PvdA te Amsterdam, in de Volkskrant van 25 februari j.l.