Posts tonen met het label HBS-B. Alle posts tonen
Posts tonen met het label HBS-B. Alle posts tonen

dinsdag 25 september 2018

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 58

 
Eindexamenklas HBS-B, 1964
Achterste rij van links naar rechts: 
Anton van der Heijden, Harry Boeijen, Siegfried Tecla, 
Theo Kaal, Ad Cosijn, Piet Loermans,  Willy van de Werf, 
Cees Keijzers, Piet de Vries en Theo Dooper.
Vooraan van links naar rechts: Pieterinck Sjollema, Jan Vedder, 
Piet Bannenberg, Tinie van Schijndel, Piet Nelissen, 
Jacques Albers en Jan Binnendijk.

Ondanks mijn drukke liefdesleven van hand in hand wandelen door bos of stad, fietsen langs de Maas, de zondagse mis bijwonen, koffie drinken bij Venezia en dansen in de weekeinden, ga ik over naar het laatste jaar van de HBS. Het voelt alsof God’s zegen rust op studie en liefdesleven ondanks de waarschuwing van de paters dat je er niet te vroeg mee moet beginnen. Ik maak het nieuwe schooljaar en het eindexamen zonder al te grote toestanden af.

We krijgen van pater rector in de aula ons diploma, dezelfde pater rector die mij een paar jaar eerder nog zo gewaarschuwd heeft dat de Volkskrant bezorgen niet past voor een scholier van het Titus Brandsma Lyceum. Nu waarschuwt hij ons allemaal, maar dan voor een te vroeg liefdesleven. Eerst de school en dan de liefde, alsof je dat op commando kunt regelen. Maar ik begrijp zijn zorgen. Liefde is passie en dat brengt onrust, onzekerheid en geestelijke wanorde of zelfs paniek. Daar gaan de schoolprestaties vast onder lijden, vindt hij. Gek genoeg werkt het bij mij andersom. Door de liefde heb ik rust en geestelijke orde.

Mijn moeder, die bij bij plechtigheden toch altijd al zenuwachtig is, wordt vuurrood in haar gezicht bij de waarschuwende woorden van een zo belangrijk man als de pater rector. Ze beseft dat het vooral over mij gaat en dat heeft ze liever niet zo in de openbaar. Het doet afbreuk aan haar trots dat ik de HBS toch heb afgemaakt. Gelukkig is het gauw voorbij en kan ik samen met mijn moeder en haar moeder, mijn oma, een ring met een zwarte steen gaan kopen ter herinnering aan deze belangrijke stap naar een nieuw leven.

Maar wat voor een leven? Ik heb geen idee. Toekomstplannen, idealen of een of andere beslist na te jagen grote droom heb ik niet. Ooit in de zondagse mis predikte een missiepater uit Nederlands Nieuwe Guinea over zijn werk onder de arme mensen daar ginder. Dat vond ik wel wat, arme mensen in den vreemde helpen maar dan niet als pater. In de zesde klas van de lagere school maakte ik samen met buurjongen J. plannen om te gaan helpen bij de bouw van het Brokopondo stuwmeer in Suriname. We zouden samen water en wegenbouw gaan studeren. Het plan is in de loop der jaren verwaterd.

(verschijnt elke dinsdag)

dinsdag 12 september 2017

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 5

Dit is een van de paar foto's in ons familie archief waarop de auto staat waarmee mijn vader
en ik in de zomer van 1960 door Noord Oost Brabant en Limburg reden.
De foto is in 1962 gemaakt toen mijn vader op het idee kwam om met zijn drie mannen
 te gaan kamperen zoals we bij de verkenners geleerd hadden.
De tocht ging naar Clairvaux in Luxemburg.

Als district bestuurder van Sint Joris, de katholieke bond voor arbeiders in de voedings- en genotmiddelen industrie (bakkers- en slagers knechten, sigarenmakers enz.) in de regio Oost Brabant en Limburg, is mijn vader altijd onderweg om bijstand te verlenen aan zijn leden. In die zomer waarin ik ben blijven zitten in de tweede klas van de HBS, rijden we door zijn het hele gebied, tot aan Maastricht toe. 

Soms praten we wat, de meeste tijd zwijgen we. Op de terugweg als het al donker wordt, mag ik luisteren naar radio Luxemburg, als het maar zachtjes is. De verlichte radioschaal is als een schemerlamp die het gezellig maakt in de auto.  Onderweg stoppen we om te eten bij een frietkraam of snackbar. Mijn vader was zuinig met zijn onkostenvergoeding. Er zijn thuis meer monden te vullen.

Ik hoor voor het eerst van mijn leven iets over arbeidsproblemen van bakkers- en slagers-knechten. De een krijgt zijn rechtmatige vakantiegeld niet, de ander mag zijn vakantie dagen niet opnemen, weer een ander ontvangt te weinig loon en zo verder. Het is altijd wat. Hij probeert ter plekke het conflict op te lossen zodat er geen rechter aan te pas hoeft te komen. Dat is voor alle partijen beter. Het gaat vlugger en zet de arbeidsverhoudingen in zo een klein bedrijf niet op scherp. Soms rijden we met een krentenbrood of een flinke metworst naar huis als dank voor zijn bemiddeling.


Door dit alles is hij veel van huis. Mijn moeder heeft het daar moeilijk mee. Ze mist zijn gezag om orde bij de jongens in huis en aan tafel te houden. Naarmate ze ouder wordt, werkt de drukte op haar zenuwen. Als hij thuis is vraagt ze hem dringend in te grijpen tot herstel van de orde. Hij heeft daar een hekel aan maar plichtsgetrouw waarschuwt hij ons op te houden. Mijn moeder vindt het niet krachtdadig genoeg. Ze wordt er soms moedeloos van.



(verschijnt elke dinsdag)