WAT IS DAT TOCH MET YESILGÖZ EN HIRSI ALI?

Wordt dit de beste politiek foto van het jaar? Deze foto laat zien waar het op staat. Dilan Yesilgöz spreekt de VVD fractie de dag na na de Tweede Kamerverkiezingen in 2023. Het journaille mag vragen, luisteren en toekijken. Foto; Bart Maat. Jimmy en Jesse doen er goed aan deze foto boven hun bed te hangen.

Waar komt toch die linkse afkeer tegen Yesilgöz vandaan? Ik verbaas me daar net zo over als indertijd de afkeer van Ayaan Hirsi Ali. Beiden zijn voormalige asielzoekers of vluchtelingen die zich tot op het hoogste niveau uitstekend aangepast hebben aan Nederland, de Nederlandse cultuur en politiek.

Moet je ze daarom alleen al niet bewonderen? Ik denk dat veel Nederlanders het niet rooien in een ander land en zeker niet tot op de hoogte die deze twee gehaald hebben? Zou dat afgunst en jaloezie oproepen die je dan verbergt achter allerlei argumenten? Mensen kunnen heel hatelijk en venijnig zijn onder een dekmantel van burgerlijk conformisme.

Hoe zit dat met journalisten? Kunnen die ook jaloers zijn? Jaloers op hun intelligentie, hun snedigheid en hun positie? Menig journalist is een ploeteraar die weliswaar van alles mag vragen en schrijven maar zelden meetelt. Daarom is het zo fijn om je uit te leven aan praattafels.

Beiden zijn vrouwen, toch nog altijd een extra reden om ze te bewonderen. Vrouwen die met een totaal onnederlandse achtergrond in staat blijken om tot de Tweede Kamer door te dringen en een rol van betekenis te spelen in de politiek en bij de Nederlandse intellectuele elite. Voor hen geen glazen plafond waar zoveel vrouwen over klagen.

Een andere verklaring kan zijn dat ze politiek “verraad” aan links hebben gepleegd. Ze zijn beiden links begonnen en komen uiteindelijk uit bij de VVD. Dat is natuurlijk voor linkse mensen niet in de haak al hoewel mensen die ouder worden over het algemeen politiek naar rechts opschuiven. 

Niet zo gek als je bedenkt dat links voornamelijk jeugdig elan is dat vastloopt in de werkelijkheid. Maar als je dat niet onder ogen kunt zien (is ook moeilijk)  dan begrijp je zo een overstap van links naar rechts niet.

Bij Hirsi Ali kan ook nog een rol gespeeld hebben dat ze van een islam gelovige een openlijk criticus werd van de islam. Terwijl heel Nederland zowat van zijn geloof is gevallen, kan men in sommige kringen het niet velen dat de islam wordt bekritiseerd.

Kritiek op de islam wordt gezien als ongastvrij tegenover vluchtelingen en asielzoekers. Die gastvrijheid vinden sommige Nederlanders belangrijker dan respect voor gelovigen in eigen land. Het bezoek van Paus Johannes Paulus II in 1985 was op dat punt een dieptepunt van Nederlandse onbeschaamdheid en intellectuele zelfgenoegzaamheid.

Bij Dilan Yesilgoz speelt politieke rivaliteit een nog grotere rol omdat ze VVD partijleider is en als zodanig een kabinet met PVV heeft gevormd. Dat maakt haar in de ogen van veel linkse partijgangers tot antidemocraat. Ook bij  de schrijfster Alies Pegtel in haar boek ‘De negen levens van Dila Yesilgöz .Zij beseffen niet dat ze door de PVV uit te sluiten zichzelf scharen in de rijen der anti-democraten.

Zij denken dat democratie iets is van gezellig van mening  verschillen aan een poldertafel om vervolgens samen een bakkie koffie te doen. Democratie is gevaarlijk, moeilijk, vraagt om scherpte, risico’s nemen en om stevig leiderschap. Met slappe knieën kun je gene goeie democraat zijn, zeker niet als partijleider.

 

LINKSE BEVOOGDING?

 

In de tabel is in percentages opgegeven het aantal lager, voortgezet en academisch opgeleiden in de Tweede Kamer (bron: parlement.com). Sinds 2010 is het percentage hoger opgeleiden in de Tweede Kamer boven de 90%. Dit verklaart de toenemende bevoogding van Nederland door hoger opgeleiden.

Er is een debat aan de gang in de wetenschappelijke wereld en de progressieve media over de tweedeling in de maatschappij tussen hoger en minder hoger opgeleiden of tussen theoretisch en praktisch geschoolden, zeg maar tussen de socioloog en de timmerman en alles wat daar tussenin zit. 

De vraag is of dit een theoretisch debat is over een constructie bedacht door sociologen en politicologen of dat het fenomeen in de echte wereld bestaat.

In de echte wereld waren na de verkiezingen in 2023 ruim 125 van de 150 Tweede Kamerleden hoger opgeleiden (Universiteit en Wetenschappelijk Onderwijs) (70%). De praktisch opgeleiden, leden met een mbo-diploma of middelbare school zijn zwaar ondervertegenwoordigd, ongeveer 10 tot 14 leden.

Volgens parlement.com was dat tot omstreeks 1980 nog anders, ook al was ook toen al het merendeel van de leden hoog opgeleid. Kamerleden met een vakbondsachtergrond hadden wel vaak een deel van hun opleiding in de vakbeweging, een middenstandsorganisaties of in het bedrijf gehad. Zij waren bekend met wat leefde en gedacht werd door de praktisch opgeleiden.

Ondanks een lichte afname door de winst van PVV en BBB in 2023, bleef de Tweede Kamer een instituut met een heel hoog percentage academici. De kiezers van de twee genoemde partijen behoren in meerderheid tot de lager of praktisch geschoolden. Zij worden daarom nogal eens weggezet als domrechts. Tegenover domrechts staat als het ware slimlinks.

De norm bij leden van de regering is eveneens een universitaire of wetenschappelijke opleiding. De rechtelijke macht bestaat sowieso uit universitair opgeleiden. Feitelijk wordt Nederland dus geregeerd, bestuurd en geadministreerd door hoger opgeleiden. 

De omslag vond plaats in de jaren zestig van de vorige eeuw. Die brachten om allerlei redenen (ontkerkelijking, toegenomen welvaart, TV oorlog in Vietnam enz.) een renaissance van linkse ideeën teweeg onder in eerste instantie studenten (klassenstrijd, anti-imperialisme, anti-oorlog, krakersbeweging, anti-apartheid). 

Na verloop van tijd sloot het politiek actieve deel zich aan bij klassiek linkse partijen als CPN en PvdA. De mars door de instituties was begonnen. Maar hun komst veranderde de politieke agenda, een agenda die vreemd was aan de voormalige aanhang met als gevolg dat de klassieke aanhang onder arbeiders, handwerkslieden en andere praktisch geschoolden langzaam verdween uit die partijen en op den duur uit hun kiezersbestand. 

De klassiek linkse partijen vervreemden zich langzaam maar zeker  van hun oorspronkelijke achterban. De arbeidersklasse, een sociologisch begrip uit de Marxistische leerschool, werd vervangen door "de kwetsbaren",  “mensen met een kleine beurs”, “inwoners die het zwaar hebben” of “mensen in de overlevingsstand”. 

Daarmee ontstond ene bevoogdend links, een links dat niet langer wortels had in de groepen die zij zegden te vertegenwoordigden.Bijgevolg verdwenen ook de kiezers uit die groepen.  

TEVEEL OF TE WEINIG GAZA-OORLOG IN DE TWEEDE KAMER?

 

Dat de Gaza oorlog een lakmoesproef is geworden voor partijpolitieke gezindheid laat zich aflezen uit de bovenstaande Stellingen over de Algemene Beschouwingen 2025 van het onderzoeksbureau Maurice de Hond. 

Het gaat om de laatste stelling in het rijtje. Weliswaar een enigszins suggestieve vraag maar de cijfers zijn er niet minder helder om. Ze sluiten bijna naadloos aan bij het links-rechts schema van de Nederlandse politieke partijen.

Van de kiezers van de linkse partijen D66, SP en GrL/PvdA vindt een kleine minderheid dat de beschouwingen teveel over Gaza zijn gegaan. 

Van de kiezers van de rechtse partijen Forum voor Democratie, PVV, BBB, JA21 en VVD vindt een grote meerderheid dat de beschouwingen teveel over Gaza zijn gegaan.

Van de CDA kiezers vindt ongeveer de helft dat er teveel over Gaza is gepraat in de Tweede Kamer. Daarmee zijn we terug bij de bekende CDA waarvan de aanhang wijfelt tussen rechts en links. Een voordeel voor een partij die zich nadrukkelijk als middenpartij afficheert dat kan verkeren in een nadeel.

Wat gaat het CDA doen met de mogelijk straks 25 zetels? Een coalitie over rechts of links? Zo'n keuze kan tot interne verdeeldheid van de partij leiden. Een groep CDA kiezers heeft een strenge moraal, voornamelijk van protestantse huize, een andere groep, voornamelijk van katholieke huize, is conservatiever en rekkelijker. Het is dan aan de partijleider om dat politiek te overbruggen.

Intussen ondersteunen de voornamelijk links georiënteerde organisaties PAX,  Amnesty International, Save the Children, The Rights Forum, SOMO en Oxfam Novib met een eigen onderzoek het belang van de Gaza-oorlog als campagnethema voor de aanstaande verkiezingen.

Uit dat onderzoek, gedaan door onderzoeksbureau Motivaction, blijkt dat “velen de situatie in Gaza meewegen in hun partijkeuze voor de Tweede Kamerverkiezingen op 29 oktober. Een kwart weegt dit enigszins mee, 11 procent veel en 7 procent heel veel. Voor 42% doet dit onderwerp er (enigszins) toe. 39% geeft aan de ontwikkelingen in Palestina-Israël weinig of helemaal niet mee te wegen. “ (amnesty.nl)

De vraag hoe en wat Nederland daadwerkelijk kan doen om een einde te maken aan het onmenselijk lijden van de Palestijnen in de Gazastrook komt oo in de Tweede Kamer weinig of niet aan de orde. In het Nederlandse politieke wegen goede bedoelingen soms zwaarder dan de vraag of en hoe het doel effectief kan worden bereikt.

DE VRIJE VAL NSC MET PIETER OMTZIGT

Een fotocollage van Petrus

 

Sinds de Tweede Kamer verkiezingen is het NSC van Pieter Omtzigt in een vrije val geraakt. Van de in 2023 behaalde 20 zetels in de Tweede Kamer blijven er bij de laatste peiling van Maurice de Hond (14 december 2024) een schamele 3 zetels over. Zouden er nu verkiezingen zijn dan zou de NCS zo goed als van het politieke toneel verdwijnen.

De conclusie dat de NSC niet aan de verwachtingen van zijn kiezers voldoet, ligt voor de hand. Die verwachtingen hadden alles te maken met de toeslagen affaire. Als CDA kamerlid bewees Omtzigt tijdens die affaire een vasthoudend man te zijn als het gaat om sociale rechtvaardigheid.

Omtzigt deed toen wat andere politici zo goed als hadden nagelaten namelijk de klachten van burgers serieus nemen die verder niemand serieus nam. Zelfs zijn eigen partij kon hij daarin toen niet in mee krijgen. Het CDA was onder leiding van Wopke Hoekstra van een volkspartij een  bestuurderspartij geworden, een partij die meer bezig was met "het Haagse" dan met de mensen in het land. Het CDA was  volkspartij af.  

De gedachte was dat met de oprichting van de NSC door Omtzigt de oude CDA als volkspartij hersteld zou kunnen worden onder een andere naam en leiding. Maar in plaats van zich te ontwikkelen als een volkspartij met een luisterend oor voor de kiezer, begon de partij zich meer en meer als hoedster van de rechtstaat op te werpen wat in de praktijk neerkomt op hoedster van het politieke gedrag van coalitiepartner PVV en Tweede Kamerlid Wilders. Daar is niks op tegen maar dat was niet de prioriteit van de NSC stemmer.  

Door zich als hoeder van de rechtstaat op te stellen, sneeuwde de oorspronkelijke politieke doelstelling van de NSC als nieuwe sociaal gevoelige volkspartij onder in kriegelige debatten en opgefokte tegenstellingen in de Tweede Kamer en in het kabinet zelf. Het onverzettelijke en opvliegende karakter van partijleider Omtzigt deed de rest. De partij verloor tezamen met de persoon Omtzigt zijn politieke geloofwaardigheid. 

De nieuwe partij bleek in Den Haag ook niet goed opgewassen tegen de harde, populistische debat en communicatie cultuur van Wilders. Er brak een crisis uit rond het migratiedebat en rechtsgelijkheid waardoor enkele NCS'ers afhaakten. Nora Achahbar (NSC staatssecretaris financiën) en Rosanne Herzberger (NSC Tweede Kamerlid) verklaarden niet bestand te zijn tegen "de aanhoudende neiging van de PVV om minderheden te beledigen, om te generaliseren, op te hitsen.'

Politieke samenwerking met Wilders betekent echter niet dat je het eens moet zijn met zijn beginselen. Het betekent dat je op gezamenlijk vastgestelde politieke doelen samenwerkt in het belang van land en volk. Die politieke doelen zijn vastgesteld in de formatieperiode. Als daaraan wordt gemorreld kan het einde van de politieke samenwerking nabij zijn. Gedrag op zich kan nooit ene afdoende reden zij. Het kan worden meegenomen bij de afweging maar politieke criteria moeten de doorslag geven.

De Tweede Kamer fractie van de NSC en de bewindsleden vonden dit blijkbaar ook want zij gingen niet mee met de opvatting van de twee vertrekkende NSC politici. Daarmee was een mogelijke val van het kabinet Schoof afgewend maar was de NSC niet gered. 

De NSC kiezer was getuige geweest van de zoveelste crisis in de partij, een crisis die opnieuw voor verwarring zorgt. De partij slaagde er ook niet in om voor het voetlicht te brengen waarom ze deel blijft uitmaken van de coalitie. Zolang ze dat niet helder en duidelijk kan maken, zal de kiezersgunst niet terugkeren. 

Het ziet er naar uit dat met het falen van de NSC een deel van de kiezers terugkeert naar het CDA. CDA fractieleider Bontenbal heeft al veel CDA spijtoptanten naar zijn kant kunnen overhalen. In de peilingen is het CDA gestegen van 5 zetels bij de Tweede Kamerverkiezingen naar virtueel 15 zetels bij de laatste peilingen.

Dat is enerzijds te danken aan de kundige politieke opstelling van Bontenbal en anderzijds aan het opzichtig falen van de NSC. Maar of Bontenbal van het CDA weer een politiek levensvatbare volkspartij weet te maken, is nog maar de vraag. We gaan het zien. 

22. HOE ZIT DAT IN OSS? SP DOET MEE AAN DE KAMERVERKIEZINGEN.

 

Aan de vooravond van de verkiezingen in 1977 voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal gaf de Nederlandse PTT een postzegel uit. Het ontwerp werd overgenomen door de Socialistische Partij, die een vergelijkbare postzegel gebruikte om Remy Poppe op lijst 15 te promoten.

Door de val van het extra-parlementaire kabinet Den Uyl worden in mei van het jaar 1977 vervroegde verkiezingen gehouden voor de Tweede Kamer.

“De PvdA won, met als verkiezingsleus “Kies de minister-president”, tien zetels en de VVD zes. Nieuwkomer CDA deed het iets beter dan KVP , ARP  en CHU  in 1972. Winst was er ook voor D'66. Vrijwel alle kleinere partijen verloren. Ondanks de winst kwamen PvdA en D'66 niet in de regering. CDA en VVD formeerden namelijk het kabinet-Van Agt I  nadat langdurig was gepoogd een kabinet van PvdA, CDA en D'66 (het tweede kabinet-Den Uyl) te formeren.”(parlement.com) 

De SP doet voor het eerst mee aan deze landelijke verkiezingen. Lijsttrekker is de Rotterdammer Remi Poppe, lid van het van het landelijk bestuur. De SP krijgt landelijk nog geen 0,3% van de stemmen en daarmee geen enkele zetel in de Tweede Kamer.

In Oss behaalt de SP daarentegen meer dan 6% van de stemmen waarmee het de vierde partij in de stad wordt. Het kan niet anders of de partij heeft dit resultaat te danken aan de activiteiten in de wijken, de fabrieken en de eigen huisarts, de rooie dokter genoemd. De SP in Oss trekt de landelijke kar als het gaat om het aantal behaalde stemmen.

Maar van de confessionele politiek zijn ze in Oss nog niet af. De katholieke traditie en cultuur zitten dieper dan de jonge SP’ers in hun idealisme vermoeden.  De KVP, intussen opgegaan in de algemene christelijke partij CDA, haalt bijna 38% van de stemmen en wordt daarmee opnieuw de grootste partij. 

Maar er is groeiende concurrentie. Niet van de SP maar van de PvdA, die behaalt in Oss het nog nooit gehaalde percentage van 31% van de stemmen. Vijf keer zoveel als de uiterst linkse SP.  Dat de PvdA zoveel stemmen in Oss krijgt is grotendeels toe te schrijven aan het  Den Uyl effect. Het kabinet Den Uyl heeft in de periode 1973-1977 furore gemaakt als het eerste linkse kabinet. Het wordt beschouwd als de afrekening met confessioneel Nederland. 

De winst van de PvdA brengt een aardverschuiving teweeg in de landelijke politieke verhoudingen. Toch weet de partij de winst niet om te zetten in politieke macht, in een tweede kabinet Den Uyl. 

Dat komt enerzijds door de verrassend handige politieke manoeuvres van CDA leider Dries van Agt die samen met VVD leider Hans Wiegel een kabinet weet te forceren. “Na dagen van spanning hakte de christendemocratische fractie op 4 november de knoop door: het tweede kabinet-Den Uyl kwam er niet. Uitputtende onderhandelingen waren ten einde. Ondanks tien zetels winst voor de PvdAzou niet ‘links’ maar ‘rechts’ er met de buit vandoor gaan. In de woorden van fractievoorzitter Ed van Thijn was de kabinetsformatie uitgelopen op een fiasco.” (Geen Tweede Kabinet-den Uyl)

Anderzijds het overmoedige radicalisme van de linksige vleugel van de PvdA onder leiding van o.a. de activist Piet Reckman en de links radicale partijvoorzitter Ien van den Heuvel. “In euforische zelfoverschatting wilden sommige kritische leden van geen wijken weten: diverse standpunten werden ‘ononderhandelbaar’ genoemd. Andere sociaal- democraten waren realistischer en waren meer gericht op samenwerking.” (Geen Tweede Kabinet-den Uyl) 

Niks zo dom in het Nederlandse democratische stelsel van politieke minderheden om een kwestie ononderhandelbaar te noemen. Het is de beste manier om alle andere partijen tegen je in het harnas te jagen. Je moet van heel erg goede huize komen om dat te doen.

In Oss schuift de VVD met 15% net weer een beetje op in de Osse kiezersgunst. Minder goed doet D66 het. Deze "links van het midden partij" verliest stemmen aan de PvdA waardoor ze niet verder komt dan 5% van de stemmen. De goede start in Oss tien jaar eerder met 8% van de stemmen wordt daarmee teniet gedaan. De partij wordt in aantal stemmen in Oss zelfs gepasseerd door de SP.

AFSCHEID VAN RUTTELAND

 

Zoek de verschillen. Twee mannen in blauw pak met wit overhemd en ongeveer dezelfde stropdas. De een is de vertrekkende premier, de ander - links- de komende. Behalve de grijze haren en de bril zijn er weinig verschillen. Meer van hetzelfde. De opvolgers van Johan de Wit en Oldenbarnevelt, van Romme en Drees zijn. en blijven hun vaderland getrouw.

Nederlandse politici, journalisten en opiniemakers tonen ernstige ontwenningsverschijnselen. Na veertien jaar zitten we zonder Rutte. Hoe moet dat nu in s’hemelsnaam verder? Paniek in de tent.

Natuurlijk, Rutte was soms ongrijpbaar, dan weer onberekenbaar en soms zelfs misleidend maar wel altijd met uitleg, een verklaring en zo nodig een excuus, al wist je dan weer niet of het een berekend politiek excuus was of welgemeend. Rutte was en bleef een enigma.

Maar wel ons eigen enigma. We hadden er mee leren leven. Hij kende de klappen van de zweep, wij ook. Dat geldt ook voor de Tweede Kamer. Iedereen kende zijn plaats tegenover Rutte. Voor het ene kamerlid de eeuwig boksbal, voor het andere lid de gehaaide mooiprater. Maar nogmaals, we waren er aan gewend, in de Tweede Kamer en daarbuiten.

We wisten niet meer beter of politiek was het equivalent van Rutte. Er bestond niets anders. Dat er ook nog andere politiek mogelijk zou zijn, bijvoorbeeld rechtse politiek, dat viel zo langzamerhand buiten het denkraam van veel Nederlanders. Sommigen zijn van rechts zelfs bang geworden. Is er nog leven na een rechts kabinet, zo vragen zij zich voor het naar bed gaan af.

Nu staat dat rechtse kabinet, om allerlei redenen ook nog eens een bijzonder kabinet, op het bordes bij de koning. Het is real live. De voorstanders zullen blij zijn en denken dat nu eindelijk alles anders zal gaan worden. De tegenstanders hopen dat het niet te lang gaat duren. De nachtmerrie kan maar niet gauw genoeg over zijn.

Ik denk dat het allemaal gaat meevallen. Nederland is en blijft met zijn burgemeesters, zijn commissarissen van de Koning, zijn politieke partijen, eeuwige praattafels op TV, zijn zomervakanties, zijn sociale verhoudingen en ga zo verder een middle of the road land, een land van de familie Doorsnee.

Nederland is een goed burgerlijk land met onderaan en bovenaan, links en rechts enkele uitschieters die we dulden omdat ze zo leuk zijn of aandoenlijk. Ze geven kleur aan een overwegend kleurloze samenleving, aan de doe-maar-gewoon-dan-doe-je-gek-genoeg cultuur.

Het zal even wennen zijn maar voor we er erg in hebben, zijn we het nieuwe rechtse kabinet al weer zo gewoon dat we erop los foeteren, schouders ophalen, elkaar een fijne dag toewensen en weer gewoon door elkaar heen praten alsof Rutte nooit heeft bestaan. Het is even wennen en dan trekt de karavaan weer als vanouds verder.

22. VOER VOOR POLITICOLOGEN. DE ASIELMOTIE

Eventjes na het debat over het rapport van verkenner Plasterk diende VVD lijstrekker (trekster) Dilan Yesilgöz een motie in om de spreidingswet die ter beoordeling  bij de Eerste Kamer ligt, niet door te laten gaan.  De motie werd gesteund door centrum-rechts: NCS, BBB en PVV.

Het gevolg groot tumult onder de oude regeringspartijen D66, CDA en CU en oude oppositiepartijen. Dit konden ze toch echt niet maken. Ongehoord vonden ze, paste niet in de regels enz.

Rutte sneed per brief de motie de pas af. Hupsakee, bonje in het demissionaire kabinet dat theoretisch niet kan vallen want het is al gevallen. Burgemeesters van asielgemeenten (een nieuw soort gemeenten in Nederland)  reageerden ontdaan. Ze voelen zich in de steek gelaten. Ze zijn al overbelast door overlast gevende asielzoekers en nu dit nog.

Wilders haalt de angel uit de motie. Het is een oproep aan de Eerste Kamer (mag dat wel?) om de wet in te trekken en niet aan het kabinet. Het demissionair kabinet zal niet vertrekken.

Timmermans, Jetten enz. spreken van een afgang, maar dat ligt politiek toch een beetje anders.  Met deze motie zetten de vier centrum-rechtse partijen een nieuwe toon in de Tweede Kamer, bij het demissionaire kabinet en in de media. Zeg maar, een rechtse toon. 

De vier partijen in gesprek met de nieuw benoemde informateur Plasterk hebben zich gepresenteerd in de Tweede Kamer en bij het demissionaire kabinet. Dat kan niet meer rekenen op enige coulantie en zal bij mogelijk moeilijke beslissingen op zijn minst PVV, NSC én Yesilgöz moeten consulteren.

Het besef bij de linkse partijen in de Tweede Kamer dat er nu andere tijden aanbreken, begint door te dringen. Hoe lang zal het duren voordat Timmermans en Jetten hun knopen tellen want oppositie voeren tegen rechts is iets heel anders dan leuke dingen bedenken voor de mensen.

21.VOER VOOR POLITICOLOGEN. POLITIEKE BIECHT

 

Waar zat ik eigenlijk naar te kijken, vroeg ik mij af na drie verschillende uitzendingen op  TV te hebben gezien van het Tweede Kamer debat over het rapport van verkenner Plasterk.

Dat de oppositie de grote overwinnaar van de Verkiezingen, zeg maar Mister Wilders, onderuit wil halen, aan flarden wil scheuren en rauw lust kan ik begrijpen. Daar ben je oppositie voor. Bovendien, jarenlang heeft hij je getreiterd, te kakken gezet of voor joker, belachelijk gemaakt en onderuit gehaald. Schandalig gewoonweg. Polariseren of provoceren noemen ze dat alsof ze dat zelf niet doen!

Ik zag dat ze de stokken om hem te slaan gevonden hadden. Jawel, hij heeft een minderheidsgroep weggezet met zijn minder, minder Marokkanen. Daar is hij voor veroordeeld door de Hoge Raad. De democratie en de rechtsstaat heeft zijn werk gedaan. Dat vinden zijn politieke tegenstanders niet genoeg. Wilders is en blijft onbetrouwbaar. Het heet dat hij de rechtsstaat en de grondwet in gevaar brengt.

Maar goed, je bent politieke oppositie of niet en dus blaas je de onbetrouwbaarheid zoveel mogelijk op totdat hij ploft, dat hoop je tenminste. Maar dat gebeurt niet. De rebel Wilders blijf overeind. Hij laat zich niet provoceren.

Dan een nieuwe poging, deze keer uit Christelijke hoek. Of hij zijn politieke zonden niet wil belijden of op zijn minst excuus wil maken voor al stoute dingen die hij gedaan heeft? Wilders wordt uitgedaagd tot een politieke biecht.

Wat schieten we daar mee op? Wordt hij na zo een biecht ineens wel betrouwbaar, een voor de oppositie acceptabele zoon van de Tweede Kamer? Ik denk het niet. Ik denk dat hij voor eens en altijd met schuld beladen zal worden door de oppositie of hij nu biecht of niet. 

Het is een nare gewoonte aan het worden. Collega's de maat nemen op hun zondigheid. Doen de kiezers dat al niet en anders de rechter? Moeten jullie het niet "gewoon" hebben over zijn politieke plannen? Daar gaat het per slot van rekening toch om? Wie niks anders doet dan wantrouwen zaaien, zal het oogsten. Keep that in mind.

Wilders, hoe zit het met Oekraïne, laten we dat vallen als een baksteen ? Wilders, hoe zit het met Europa? Een onsje minder mag, maar we blijven wel meedoen. Wilders, wat doe je met de woningbouw, de zorg, de belastingen de klimaat maatregelen enz. Dààr moeten we het over hebben en niet over een politieke biecht of schuldbekentenis.