24. HOE ZIT DAT IN OSS? DISCRIMINATIE OF INTEGRATIE?

 

Deze Turkse gastarbeider is volledig geïntegreerd tijdens de staking bij blikemballagefabriek Thomassen & Drijver in Oss, februari 1977 (foto: petrus nelissen)

Maar de SP brochure over gastarbeid is amper verschenen of links Nederland stort zich er vol afschuw op, zo schrijft Kees Slager in zijn boek ‘Het Geheim van Oss’. Het heet dat de SP de buitenlanders met een oprotpremie het land wil uitzetten. Ook de gedwongen integratie wordt afgewezen. “De CPN-krant De Waarheid commentarieert onder de veelzeggende kop ‘Een socialistische partij op jacht naar Janmaat-stemmen.” (Blz 361 van genoemd boek) De Volkskrant schaart zich met zijn columnisten Piet Vroon en Theodor Holman in de rij van boe-roepers. 

Hans Janmaat zat in de Tweede Kamer voor de Centrumpartij, de eerste naoorlogse nationalistische partij die zowel gevreesd als gehaat werd, vooral door links waar nationalisme wordt gelijk gesteld aan racisme en discriminatie. Veel rechters volgden daarin toen de aanklagers.

"Volgens Meindert Fennema werden in totaal zo'n 300 processen tegen Janmaat aangespannen. Dit leidde tot meerdere veroordelingen. Het gerechtshof in Den Haag veroordeelde hem op 28 maart 1995 tot een boete van 2000 gulden (ruim € 900), waarvan de helft voorwaardelijk of 35 dagen gevangenisstraf, waarvan vijftien dagen voorwaardelijk. Op 23 december 1996 veroordeelde het gerechtshof in Amsterdam Janmaat tot 3000 gulden (ruim € 1300) boete of veertig dagen hechtenis. De laatste veroordeling sprak het gerechtshof in Arnhem op 29 december 1997 uit: twee weken voorwaardelijke celstraf en een boete van 7500 gulden (ruim € 3400). Een decennium later werden soortgelijke uitlatingen ook door anderen wel gedaan, en werden ze niet door iedereen meer als kwetsend ervaren. Het is tegenwoordig erg onwaarschijnlijk dat iemand voor dit soort leuzen nog veroordeeld wordt." (Wikipedia: Hans Janmaat)

De door de SP opgedane ervaringen in de wijken worden of niet herkend door de andere linkse partijen of ze sluiten er liever hun ogen voor. Het is niet onwaarschijnlijk dat in deze partijen sprake is van een gastarbeiders- paternalisme zoals men dat ook vaak heeft tegenover mensen in de Derde Wereld. Zij moeten zoveel mogelijk ontzien worden in plaats als volwaardig en even kritisch als andere arbeiders benaderd te worden.

De SP gaat het juist wel om de (vol)waardigheid van de gastarbeiders. Jan Marijnissen verwijt links Nederland de gastarbeiders dood te knuffelen in plaats ze als gelijken te behandelen. “Wij zagen toen al dat als die mensen hier iets wilden bereiken en ook hun waardigheid als mens behouden, dat ze dan onze taal moesten leren. Wij wisten uit eigen ervaring hoe weinig kans ze zonder onze taal hadden.” (blz. 362)

“Er werd wel gezegd dat de Nederlanders het smerige werk niet meer wilden doen en daar de gastarbeiders voor gebruikten. `Maar dát was het punt niet, het punt was dat de automatisering steeds hogere eisen stelde aan werknemers, eisen waar de meeste Turken niet aan konden voldoen, gewoon doordat ze de taal niet beheersten. Ik heb er meegemaakt die hun éigen taal niet eens konden lezen of schrijven, laat staan dat ze een cursus konden volgen om inde fabriek op een hoger niveau te komen.” (Blz.363)

In Oss wordt mede dankzij de SP het 10% woningbeleid gevoerd dat erop gericht is de spanningen tussen de autochtone bewoners en de gastarbeiders zo laag mogelijk te houden en tegelijk gettovorming te voorkomen.

Het 10% beleid houdt in dat in een wijk niet meer dan 10% van de bewoners mag  bestaan uit gastarbeidersgezinnen. De woningbouwvereniging Sint Willibrordus volgt dit in een minderheden nota uitgewerkte beleid. 

Maar ook hierover breekt de pleuris uit bij links en de media. De aanleiding is een brief van de stichting Welzijn Buitenlandse Werknemers die stelt dat niet elke woningzoekende gelijk wordt behandeld. 

De directeur van de woningbouw vereniging antwoordt in het Brabants Dagblad dat dit beleid volgens de letter van de wet discriminerend is maar dat het beleid in de praktijk de integratie bevordert. “De buitenlandse arbeiders zijn aardig geïntegreerd in de Osse samenleving. We hebben hier nauwelijks problemen tussen beide groepen. Ik werk meer naar de geest van de wet. En de geest is belangrijker dan de letter.” (blz 366 in genoemd boek)

Voor de linkse partijen en andere partijen gaat gelijkheid boven alles, blijkbaar ook als dit schade toebrengt aan het sociale weefsel in een wijk. Behalve de SP is er geen partij, ook niet een klassieke arbeiderspartij als PvdA, die een afweging kan of durft te maken te maken tussen deze twee prioriteiten; absolute gelijke behandeling volgens de letter van de wet of behoudt van het sociale weefsel in een wijk met voortschrijdende integratie van de gastarbeidersgezinnen. Het gevolg is dat linkse partijen met voorop de PvdA, langzaam maar zeker hun traditionele achterban in de arbeiderswijken beginnen te verliezen.

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 11

Brussel Metro 2010

Een ander paar mouwen zijn de “gastarbeiders” . In de jaren zestig van de vorige eeuw zijn Turken en Marokkanen als “gastarbeiders” naar België gehaald om het tekort aan arbeiders zo goedkoop mogelijk op te vangen. Dat vond toen iedereen een goed idee. De gastarbeider als migrant betaald met zijn loon, koopwaar van over de grens. Hun voorgangers waren de Italianen die na de Tweede Wereldoorlog in Belgische mijnen kwamen te werken.

Nu bijna 50 jaar later klinkt het als krankzinnig maar toen leek de komst van Turken en Marokkanen een mooie oplossing voor de armoede ginds en het tekort aan goedkope arbeidskrachten hier. Een win-win situatie. De arme Mohammed komt naar de fabriek, in plaats van dat de fabriek naar de arme Mohammed gaat. Gastarbeid als een vorm van ontwikkelingssamenwerking. Het moet gezegd worden, het koloniale Europa is altijd goed geweest in het bedenken van oplossingen voor zijn problemen.

Maar misschien ook wel tot zijn eigen verbazing gaat gastarbeider Mohammed niet meer terug naar zijn huis en haard ginder ver weg. België wordt zijn thuisland. Zoals elke werkende Belg had hij sociale en pensioen rechten opgebouwd. Aanpassen aan de Belgische cultuur zou als vanzelf gaan, dacht de rest van het land toen nog. Een kwestie van tijd. 

Maar Mohammed is niet alleen koopwaar, hij is ook nog een mens  en mensen geven hun cultuur en identiteit niet zo maar op. Dat kan  ook niet want het opgeven van je identiteit betekent verlies van je ziel, van je hele geestelijke hebben en houwen met taal en al en dat wil niemand. Je wilt geestelijk gesproken niet in een woestijn terecht komen zonder enig houvast en richting, zonder dat je nog weet wie je bent. 

Dat men dit in België niet heeft zien aankomen is merkwaardig. Als grensland tussen twee Europese culturen worstelt België al eeuwen met dit dilemma. Wie past zich aan aan wie? Enerzijds is daar de zuidelijk georiënteerde Franse cultuur waartoe de Walen zich rekenen, anderzijds de Noordelijk georiënteerde Nederlandse cultuur waartoe de Vlamingen zich rekenen, zij het vanuit een haat-liefde verhouding. 

De (politieke) spanningen tussen de twee gemeenschappen met elk hun eigen taal en cultuur zijn tot de dag van vandaag soms te snijden. Brussel heeft tussen de twee de rol van twistappel. We mogen nog van geluk spreken dat het hier gaat om twee Europese culturen die verbonden zijn in een Europese geschiedenis vanaf de Grieks-Romeinse tijd, het Christendom en de Verlichting.

(verschijnt elke vrijdag)

DE DAG DES OORDEELS

Foto Cartoon van petrus

Als ik Turk zou zijn dan zou ik me diep schamen voor zo een vuilbekkende premier als Erdogan, notabene over een land waar je al 400 jaar mee bevriend bent, dat je met patriot raketten hebt beschermd tegen je buurman Assad en waar zoveel Nederlanders op vakantie gaan. 

Ik zou ook bang zijn voor hem want je weet niet waar zijn machtshonger eindigt. Misschien wel met jou in de gevangenis? Ik zou boos zijn want met hij is hard bezig van Turkije opnieuw een arm Derde Wereld land te maken. Wie wil nog investeren in een politiek instabiel land dat als maar instabieler wordt vanwege het onvermogen van zijn president om van Turkije een land van alle Turken te maken, minderheden mee geteld?

Ik zou blij zijn als ik, van Turkse afkomst zijnde, in Nederland zou wonen. Natuurlijk ik zou wel eens gediscrimineerd en lullig behandeld worden maar ik heb wel een inkomen met of zonder werk, goede gezondheidszorg, een fatsoenlijk dak boven mijn hoofd, goed onderwijs voor mijn kinderen enz. Het is ook een betrouwbare, democratische en stabiele rechtsstaat.

Foto Cartoon van petrus

Gisteren was ook de Grote Dag van de Moeder van alle Debatten. Eindelijk de tot vervelens toe aangekondigde verbale tweestrijd tussen Rutte en Wilders. Ik heb niet gekeken. Ik ben uitgekeken op die twee baasjes. Zij zijn in de Nederlandse politiek een toneelstukje voor 2 Heren geworden zonder einde. Wilders begint daarin steeds meer op de stiefmoeder van Sneeuwwitje te lijken. Hij wil horen dat hij de grootste en slimste van het land is, maar de spiegel moet hem steeds vaker teleurstellen. Zijn boodschap wordt alsmaar ouder en versleten, net als hijzelf. 

Rutte probeert nog steeds de jonge hond uit te hangen, terwijl zijn kop ouder wordt. Dat is geen schande. Zo is het leven. Maar veel wijzer wordt je niet van hem. Rutte is een politieke kameleon die zich voortdurend aan zijn omgeving aanpast. Een populist light, om het netjes te zeggen. 

Foto Cartoon van petrus

Dan heb ik persoonlijk liever Buma, Pechtold of Klaver als premier. De laatste hangt ook de jonge hond uit maar nog in een waas van onschuld en naïviteit. Dat kan nog wat worden als hij zijn ambities leert intomen. Pechtold heeft de charme dat hij als ouwe rot in het vak nog altijd grote ogen van verbazing opzet over zoveel onredelijkheid in de politiek. Buma mag dan een stijve hark zijn, hij is bestuurlijk fatsoenlijk, heeft droge humor en zelfspot. Daar hou ik van.

petrus nelissen, "Ik hou van Holland" (uit de serie Vaderlandsliefde),
 olieverf op doek, 55x75 cm

Maar wat heb ik genoten van Freek, onze nationale nar met zijn TV show over politiek en verkiezingen. Een ouwe rot die met de tijd alleen maar beter wordt. Hij weet als geen ander te balanceren tussen humor en ernst, tussen grollen en diepzinnigheden. Een show met een enorme gelaagdheid. Het gaat over vriendschap en politiek, over vertrouwen en gebroken beloftes die als een boemerang terug komen (Molukkers en Groningers). Hij neemt het met een kindertekening van een molen op tegen autoriteit en gebrek aan verbeelding en visie. 

Hij rekent genadeloos -inhoudelijk én taalkundig - af met de onnozele brief van Rutte waarin hij alle Nederlanders van goede wil oproept normaal te doen. Natuurlijk kreeg Wilders er ook van langs met zijn beroerd slecht doordachte verkiezingsprogramma op een Aviertje. Bijkans werd Freek gek van de vraag hoe het mogelijk is dat anderhalf miljoen mensen straks op zo een onnozelaar met een geestelijke bagage van een minkukel, kunnen stemmen?

Dat nu is het mysterie van deze dag des oordeels. We weten niet waarom een kiezer stemt op wie hij stemt of waarom hij niet gaat stemmen. We kunnen niet in zijn ziel kijken en zijn gedachten niet lezen. We kunnen hem het hemd van zijn lijf vragen met Maurice de Hond, gespecialiseerde politicologen en piskijkers maar we zullen het nooit helemaal weten. De mens is een raadsel voor zichzelf en anderen en daar moeten we ons bij neerleggen. Mogen de goden Nederland op deze dag des oordeels ons land en alle volkeren gunstig gezind zijn.