DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 47, ORANJESINGEL 42

De villa waar het voormalige studentencafé O42 zat.

Zoals elke morgen hoor ik Dora op haar brommertje naar haar werk bij de bandenfirma rijden. Doezelend probeer ik de gebeurtenissen van gisterenavond voor de geest te halen. Wat wilde Roodkapje van me? Hoe kwam die midden in de nacht naast mijn bed terecht? En het gekste van alles, waarom verdwijnt ze plotseling net als we rustig met elkaar kunnen praten? Ik vind geen enkele verklaring voor het gebeurde behalve een hoogst onwaarschijnlijke boze wolf in de gedaante van een minnaar die haar ontvoerd heeft.

Ik sta op, scheer en was mij, kleed me aan en ga ontbijten in de keuken. Het is stil in huis. Iedereen is al weg. Ik ga op zoek naar brood en beleg en zet water op voor thee. De Volkskrant ligt op tafel. Tijdens het ontbijt lees ik de krant van voor naar achter. Dat doe ik sinds de Zesdaagse oorlog. Sindsdien probeer ik uit te vogelen hoe het zit met de wereld en mij. Wat hebben wij met elkaar? 

Opnieuw denk ik terug aan gisterenavond maar nu aan de jongens en meisjes van de Kritiese Universiteit. Wat is daar allemaal niet gezegd? Ze zijn ontevreden met de universiteit, de maatschappij en de wereld, zoveel is zeker. Er is genoeg om ontevreden over te zijn: de autoritaire gezagsverhoudingen op de universiteit en in de maatschappij, de Koude Oorlog tussen Amerika en Rusland ook wel de strijd tussen kapitalisme en communisme met de dreiging van een atoomoorlog, de Vietnamoorlog, de massaslachting onder communisten in de ex-kolonie Indonesië, de Sjah van Iran als marionet van de CIA en de confrontatie tussen Cuba en de VS. Demokratisering van de universiteit zou dan een stap moeten zijn naar een nieuwe mens en maatschappij.

Een mooie gedachte om vast te houden maar ik ga vanavond toch maar op zoek naar Roodkapje. Waar kan ik anders heen dan naar Oranjesingel 42?  Of moet ik maar hopen dat ik haar ooit ergens binnenkort in Nijmegen tegen het lijf loop? Dat kan lang duren en bovendien ik neem liever zelf initiatief dan te wachten op iets wat waarschijnlijk nooit zal gebeuren. Zoals ik al vreesde, mijn hoop haar te vinden in het studentencafé is voor niks geweest. Nergens een Roodkapje te bekennen. Met mijn bierglas vol teleurstelling stuit ik op Antoon, een broer van Tinus, een klasgenoot op de middelbare school. We kennen elkaar net goed genoeg om een gesprek tegen de eenzaamheid te beginnen.

(verschijnt elke vrijdag)

DE SPROOKJESJAREN 69 (VOORHEEN:MAKE LOVE, NOT WAR) 34: DE ZOON VAN ISRAEL

 

petrus nelissen, "De Zoon", acryl op papier, 2006

Ik vraag aan de Zoon van Israel wat hij van de Zesdaagse oorlog vindt? Was het een rechtvaardige oorlog? Van zijn kruis kijkt Hij me meewarig en treurig aan. Ik kan er geen ja en geen nee van maken. Dan vraagt hij ineens wat ik vind en of ik eraan gedacht heb wat er zou zijn gebeurd als Israel de oorlog zou hebben verloren van de drie Arabische Reuzen? Nu is het mijn beurt om meewarig naar Hem te kijken. 

Ik stel me zo voor dat bij een overwinning van de drie Arabische Reuzen een uittocht van Joden uit het hun beloofde land onvermijdelijk zou zijn. Waar zouden ze dan heen moeten vluchten? Terug naar Europa waar zovelen vandaan zijn gekomen? Dat zou onmogelijk zijn na wat hen in dat continent is aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wie wil er nu terug naar de plaats van de misdaad, waar je familie, vrienden en geloofsgenoten meedogenloos zijn vermoord? Het enige land waar ze naar toe zouden kunnen gaan is Noord Amerika, de grote winnaar van de Tweede Wereldoorlog en hun bevrijder.

Een andere mogelijkheid zou zijn geweest dat de Verenigde Naties de Joden te hulp waren geschoten zoals ze dat in 1953 gedaan hebben tijden de Koreaanse oorlog, de eerste echte oorlog in de Koude Oorlog die toen net begonnen was. Het communistische Noord Korea werd bij zijn inval in Zuid Korea gesteund door communistisch China en de Sovjet Unie. Zuid Korea door een VN alliantie van Westerse landen. De oorlog eindigt zonder winnaar.

Zo een tweede VN oorlog om Israel zou de wereldorde van na de Tweede Wereldoorlog vermoedelijk aan het wankelen hebben gebracht en zelfs tot de ondergang van de VN hebben kunnen leiden. De wereld zou terecht zijn gekomen in een onoverzichtelijk chaos van oorlogen. Israel, het zoenoffer van het Westen aan de Joden voor de industrieel georganiseerde moordpartij in de Tweede Wereldoorlog zou verloren zijn gegaan. Niet alleen Duitsland maar heel Europa zou opnieuw in zijn hemd staan. De schuld tegenover de Joden zou nog groter zijn geworden dan ze al is sinds de Tweede Wereldoorlog.

Wie of wat zou een zo grote schuld nog kunnen vereffenen? Niemand die het weet. Het is maar goed dat Israel de oorlog gewonnen heeft. Het is geen rechtvaardige oorlog maar een van het minste kwaad tussen twee kwaden.
(verschijnt elke vrijdag)