TRUMP HEEFT NIKS MET EUROPA

 

Nicola Jennings/The Guardian

Laat ik met de deur in huis vallen. Een breuk tussen Trump en Europa is onvermijdelijk. Trump heeft helemaal niets met Oekraïne en ook niet met Europa. Dat heeft zijn vice-president Vance deze zomer nog duidelijk gemaakt aan de Europese leiders tijdens een bijeenkomst in Parijs.

Elke keer opnieuw leent Trump zijn oor aan Poetin. Als zakenman en autocraat beschouwt hij Poetin als de man waar hij zaken mee kan doen, waar hij geld aan kan verdienen en aldus Amerika en zichzelf groot kan maken.

Zelensky, nog steeds een staatsman van formaat, en een aantal Europese leiders zullen met vleien en slijmen proberen Trump op andere gedachten proberen te brengen over het 28 punten plan. Hij zal luisteren zoals een autocraat en zakenman luistert, het ene oor in, het andere oor uit. 

Trump beschouwt Zelensky als een komiek en de Europese leiders als miezerige prutsers die niks weten en niks kunnen. Daaraan kan alle vleierij en slijmen niks aan veranderen. Zijn koers blijft om Poetin tevreden te stellen zodat hij onmiddellijk grootse zaken kan doen.

De gemeenschap van waarden die de Europeanen dachten te hebben met Trump bestaat niet en als daar nog iets van over mag zijn, wordt dat in rap tempo afgebroken. Voor Trump geldt alleen maar zaken doen, geld verdienen, hemzelf en Amerika groot maken. Alle waarden waarop Europa is gebouwd en de NAVO, lapt hij aan zijn laars.

Wat kun Rutte als secretaris generaal van de NAVO daaraan veranderen? Niks, helemaal niets, nul nada. Nog meer slijmen, nog harder Daddy roepen, nog vaker naar Washington reizen? Als hij zijn baantje wil houden en dat wil hij, zal hij zijn oren laten hangen naar Trump.

Rutte is geen staatsman als Zelensky, beschikt niet over leiderschapskwaliteiten om de Europese leiders voor het blok te zetten. Sterker nog hij beschikt niet eens over het vermogen de Europese leiders de dilemma’s voor te leggen zoals Zelensky nu doet aan zijn volk: vechten voor waardigheid of capituleren.

Opportunisten kennen geen waardigheid en laten we wel wezen Rutte is een opportunist die met alle winden meewaait. Zijn er nog andere leiders dan Zelensky in Europa die de confrontatie met Trump aan kunnen?

Dat is moeilijk te beoordelen. De Franse president Macron is in ieder geval geen De Gaulle. De Engelse premier Starmer is een een stuntelaar die niet eens weet hoe hij de boel in eigen land overeind moet houden. Hij is in de verste verte geen Churchill.

De Duitse Bundeskanzler Mersch dan? Hij wil graag daadkrachtig zijn maar is hij dat ook? Durft hij het binnenkamers tegen Trump op te nemen? Als hij dat al zou durven heeft hij tegen dat hij Duitser is en die zijn wel verslagen door de Amerikanen in de Tweede Wereldoorlog. Moeilijk, moeilijk dus.

De Italiaanse premier Meloni werd ooit betiteld als een fluisteraar van Trump maar daar hoor je niks meer over. Italië blijft in de Europese machtspolitiek een ondergeschoven kindje.

Dat geldt nog meer voor Spanje. Het huidige linkse bewind van Pedro Sanchez legt behalve morele verontwaardiging over Gaza helemaal gen gewicht in de geopolitieke schaal. Spanje is een NAVO lichtgewicht en kan daarom alleen al niet geloofwaardig meepraten.

Nederland durft al helemaal niets. Wij zijn een handelsland en wat dat betreft de grootste opportunisten van Europa. Karremans durft een beslissing te nemen waarbij hij China tegen de haren in strijkt en meteen staan media, politici en deskundigen met de vinger naar hem te wijzen dat hij het verkeerd heeft aangepakt.

Natuurlijk heeft hij het verkeerd gedaan in hun ogen want wij willen zaken doen. Schiphol en Rotterdam moeten kunnen blijven groeien. Moed moet je in de Lage Landen met een lantaarntje zoeken. Angst is ons grootste handelswaar en die is met de gestegen welvaart alleen maar groter geworden net als verwarring.

Je hebt het al begrepen. Ik ben geen optimist. Alleen Zelensky heeft de moed en het inzicht om te doen wat noodzakelijk is in moeilijke tijden.  

DE KLEINE GESCHIEDENIS VOLGENS JAN VAN DER PUTTEN. 1

 

De journalist Jan van der Putten heeft een boek geschreven over zijn tijd als correspondent, met de titel “Tijd van illusies” met als onderschrift “Mijn kleine geschiedenis van de wereld”. Hij is getuige geweest van gebeurtenissen waarvan velen dachten dat ze het aanzien van de wereld zouden veranderen, wat niet gebeurd is, vandaar dat hij het heeft over “tijd van illusies”.

Die tijd laat zich het beste samenvatten als de tijd tussen de meirevolte in Parijs van 1968, waar hij toevallig als promovendus in de letteren aan de Sorbonne studeerde, en 1986, het jaar waarin de Sandinisten bij verkiezingen in Nicaragua de macht verloren. In die periode zwerft Jan van de ene revolutionaire situatie naar de andere, voornamelijk in Latijns Amerika.

Het zijn de hoogtijdagen van de links revolutionaire verwachtingen. Verwachtingen die de schrijver meebeleefd en waar hij zelf in gelooft maar eenmaal in praktijk gebracht, uitdraaien op een mislukking. Wat hoopvol begint als een radicale politieke verandering wordt uiteindelijk een nachtmerrie van wrede en bloedige dictaturen van generaals en hun opportunistische slippendragers. Jan van de Putten maakt de hoop en de nachtmerries mee en vraagt zich af waarom radicale veranderingen en revoluties zo dramatisch mislukken.

Het startsein voor hem is toevallig de Franse meirevolte in 1968. Jan is dan net in Parijs om doctor in de letteren te worden. In plaats van doctor te worden, gaat hij voor de krant verslag doen van de opstandige studenten en jongeren die de straten van Parijs barricaderen. De snel opeenvolgende en verrassende gebeurtenissen maken Jan tot de journalist die hij de rest van zijn leven blijft. Zijn Parijse ervaring noemt hij een journalistieke en politieke stoomcursus.

De revolte gaat ten onder in het Franse politieke krachtenveld waar generaal de Gaulle, de held van de Tweede Wereldoorlog, aan het het langste eind trekt. In zijn boek oordeelt Jan dat het een knetterende mislukking was net als de slavenopstand van Spartacus, de Commune van Parijs en zoveel andere protestbewegingen en volksopstanden in Frankrijk. Blijkbaar zijn Fransen dromers die het afleggen tegen de  politieke realiteit. 

Jan weidt er niet over uit maar de meirevolte is een politieke uiting van een culturele revolutie die in de hele westerse wereld plaatsvindt. Het is een generatieconflict dat leidt tot diepgaande culturele veranderingen. 

Het beste kan het begin ervan geduid worden met Bob Dylan’s song “The Times They Are a-Changin’ “ (1964) met als laatste strofe: “De lijn die getrokken wordt, de vloek die uitgesproken wordt, de langzame van vandaag zal later snel zijn, zoals het heden later voorbij zal zijn, de orde vervaagt snel, en de eerste vandaag zal later de laatste zijn want de tijden veranderen.” (Vrij vertaald door mij). 

In Nederland wordt die culturele revolutie gemarkeerd door het optreden van de Provo’s in voornamelijk Amsterdam (1965). Provo was als een strovuur van een kleine anarchistische, geweldloze beweging die met humor en inzicht de autoriteiten provoceren waardoor de zwakheden van het traditionele, autoritaire gezag worden blootgelegd. In tegenstelling tot de Franse meirevolte groeit de provobeweging en later de kabouters niet uit tot een politieke opstand. 

De afloop van de meirevolte in Frankrijk was vrij onschuldig. De Gaulle herstelt de democratie en de Republiek. Er vallen geen doden, er worden geen massa's mensen in stadions opgesloten zoals in Chili  of zoals in Argentinië vermoord. Frankrijk blijft een democratie en de Fransen kunnen rustig slapen. Chili en Argentinië worden dictaturen.