WAT HEEFT TRUMP MET PUTIN?

Trump en Melania in 2000 samen met Epstein en een vriendin.

Er hangt een vreemde waas rond de relatie tussen Trump en Putin. Tijdens zijn bezoek aan Moskou in zijn eerste termijn als president hield hij tot verbazing van de wereld een ongebruikelijk gesprek onder vier ogen met Putin. Niemand weet wat er toen tussen die twee ter sprake is gekomen.

Net zo ongebruikelijk waren zijn uitspraken daarna waarin hij de CIA en FBI voor schut zette. Volgens Trump had Putin hem verzekerd dat Rusland zich niet gemengd had in zijn verkiezingscampagne tegen Hillary Clinton. Hij had geen reden om aan de woorden van deze KGB'er te twijfelen, wel aan die van zijn eigen veiligheidsdiensten.

Opvallend was dat hij in zijn verkiezingscampagne voor zijn tweede termijn als president bezwoer dat hij in 24 uur een einde kon maken aan de oorlog in Oekraïne. Waarom hij daarin zo stellig was, heeft hij nooit uitgelegd behalve dat het een oorlog van zijn voorganger president Biden was.

Was dat een stoere campagne uitspraak van de 'dealmaker' van de eeuw zoals hij zichzelf maar al te graag neerzet? Maar een oorlog is toch wel iets anders dan een deal tussen twee onroerend goed handelaars? Misschien had hij al een deal met Putin, of dacht hij dat hij die had? Ze begrepen elkaar in ieder geval goed zo beweerde Trump vele malen.

Trump heeft intussen duidelijk laten zien aan de wereld dat hij meer sympathie en begrip voor Putin heeft dan voor president Zelensky van Oekraïne. Hij toont nooit enig blijk van medeleven voor Zelensky en zijn volk. Hij noemt Putin nooit als agressor.

Daarentegen vindt hij Zelensky "een raar mannetje" en schoffeert hem in de oval office voor de ogen van de hele wereld, samen met zijn rechterhand vicepresident Vance. Het leek in alles op een act van boosaardige afrekening iets wat de maffia niet zou misstaan maar absoluut niet thuishoort in een presidentieel kantoor. 

Vervolgens weigert Trump, ondanks de agressieve oorlogsvoering van Putin tegen de bevolking van Oekraïne, om de druk op Putin op te voeren en serieus over vrede te onderhandelen. Die houding is de afgelopen maanden onveranderd gebleven terwijl Putin Oekraïne blijft bombarderen.

En dan de rode loper in Anchorage, Alaska waar Trump met veel egards Putin ontving. Nog afgezien van het feit dat alleen al die ontmoeting een internationale upgrade was voor Putin, blijft de vraag wat daar bekonkeld is. Niemand die het weet. 

Des te merkwaardiger dat Kremlin woordvoerders Peskov en Lavrov al een tijdje beweren dat in Anchorage  de voorwaarden voor vrede zijn afgesproken. Dat zou o.a. gaan om een overdracht aan Rusland van de hele Donbas d.w.z. ook de niet veroverde gebieden en presidentsverkiezingen in Oekraïne. 

Opvallend is dat Trump op dat laatste voortdurend terugkomt met de bewering dat Zelensky's presidentschap niet democratisch meer is. Over Putin en de moord op oppositieleider Navalny horen we Trump niet.

Alles bij elkaar genomen is het dus niet zo gek dat beweerd wordt dat Trump op de een of andere manier gechanteerd wordt door Putin. Het vermoeden is dat Putin informatie in handen heeft waarmee hij Trump in het verderf kan storten.

Maar wat voor informatie dan? Sommigen wijzen op de wonderbaarlijke financiële opstanding van Trump na faillisementen in Amerika. Was dat mogelijk dankzij verborgen leningen uit Rusland? 

Laatstelijk doemde een nieuwe chantage mogelijkheid op die te maken heeft met de Epsteinfiles. Naar het schijnt correspondeerde Epstein met het Kremlin, tot aan Putin zelve toe. 

Zou het niet kunnen dat de inlichtingendiensten van Putin erin geslaagd zijn om de hand te leggen op foto’s en/of films die Trump te schande kunnen maken voor zijn Amerikaanse kiezers? 

Om het plaatje compleet te maken, is daar ook nog de vraag wat de rol van mevrouw Melania Trump hier is want ook zij komt in de Epsteinfiles voor. Zij is een gewezen model dat ook werkte als escortgirl en is geboren en getogen in het voormalige Joegoslavië in de hoogtijdagen van de Sovjet Unie, wat ook de hoogtijdagen van Putin waren. 

Dan is er nog een andere piste die wijst op speciale relaties tussen Trump en Putin, relaties die lopen via de belangrijkste gezanten en vertrouwelingen van Trump, Kuchner (schoonzoon van Trump) en Whitkoff (miljardair en trouwe vriend) die een hoofdrol spelen bij de onderhandelingen over vrede tussen Rusland en Oekraïne.

Democratic Senator Sheldon Whitehouse acknowledged what he described as "a lot of chatter" that Russia may have floated private business deals to Witkoff, Kushner, or members of the Trump family to influence their stance on Ukraine. "If that proves to be true, obviously that is horrifying misconduct on their part," Whitehouse said, stressing that the matter would warrant serious investigation. (citaat uit artikel "Could Witkoff be ousted from Ukraine talks?"  in The Kyiv Independent van 18 feb. j.l.)

EUROPA VERSUS TRUMP

Groenland is geen grap maar bittere ernst voor Trump en de zijnen.

Hoe krijg je vat op Trump? Meebuigen zoals riet of van hetzelfde laken een pak geven? De meesten kiezen voor het eerste want het laatste is een stuk moeilijker. Veel mensen zijn nu eenmaal te fatsoenlijk om te kunnen bullebakken, grove taal uit te slaan, te liegen dat het gedrukt staat en te intimideren.

De door de wol geverfde Hillary Clinton was als presidentskandidaat niet opgewassen tegen de grote mond, het grove optreden en zijn bullebak mentaliteit. Ze bleef teveel een keurig meisje die verstandig antwoord gaf aan iemand die nergens verstand van heeft en dan verlies je voor het grote publiek. Trump stal de show. Met Kamela Harris ging het daarna precies zo.

Het optreden van Trump in een eentweetje met vice-president Vance, ook een straatvechter. Het bezoek van president Zelensky aan het Witte Huis, was een voorbeeld van verbaal gewelddadig optreden en intimidatie in het Witte Huis, een huis dat beschaving, diplomatie en respect zou moeten uitstralen.

Maar Trump heeft alleen respect voor zichzelf en degenen die net zo brutaal en lomp met macht omgaan als hij, types als bijvoorbeeld Putin. Putin is misschien nog wel een sluwere straatvechter dan Trump dankzij zijn KGB achtergrond. Trump is per slot van rekening altijd een vastgoedhandelaar gebleven.

Europese politici hebben, alleen al omdat Europa uit zoveel verschillende landen bestaat, het decorum als toonbeeld van wederzijds respect tot een hogere kunst van de diplomatie gemaakt. Eenmaal daarin opgegroeid, kun je niet gemakkelijk overschakelen naar intimidatie en bullebak diplomatie.

Derhalve kozen Europese politici als bij intuïtie ervoor om mee te buigen en zelfs te vlijen. Dat laatste wordt versterkt door de militaire afhankelijkheid van Europa van de VS en de oorlog in Oekraïne. 

Dan is er nog de weg van de Trump fluisteraar. In deze hoogste persoonlijk vorm van diplomatie blijkt NAVO chef Rutte een meester te zijn. Hij wist de Groenland affaire in een hoogst persoonlijk gesprek met Rump in rustiger en overzichtelijker vaarwater te brengen.

Niettemin heeft de Groenland affaire de Europese leiders duidelijk gemaakt dat je voor een dialoog met Trump maar beter ook een stok achter de deur kunt hebben. Het is zaak dat Europa eensgezind en goed voorbereid gesprekken met Trump voert, hem frank en vrij met open vizier tegemoet treedt, met zelfrespect en vaste hand. Europa moet zichzelf heruitvinden, militair, geopolitiek, strategisch en diplomatiek. Dat wordt nog een hele klus.

DE ONMOGELIJKE VREDESONDERHANDELINGEN TUSSEN TRUMP EN PUTIN

Alaska 2025

Autoritaire personen hebben de neiging zichzelf te overschatten naarmate ze menen succes te hebben. Twee eigentijdse voorbeelden hiervan zijn Putin en Trump. Trump’s zelfoverschatting is zo onbeheerst en ongeremd dat het bijna niet is om aan te zien. De zelfoverschatting van Putin presenteert zich als bedachtzaam, koel en berekenend.

Toch heeft Putin met zijn oorlog tegen Oekraïne zijn hand overspeelt. Hij meende werkelijk de middelen en de macht te hebben om Oekraïne in een paar dagen op de knieën te krijgen. Dat mislukte dramatisch. Zijn leger werd verjaagd terwijl het oorlogsmisdaden pleegde.

In plaats van over te gaan tot enige zelf reflectie zet hij de oorlog toch door met als gevolg dat hij geconfronteerd wordt met nog meer onvermogen van zijn generaals, een opstandige huurling die bijna een coup pleegt, hij om Noord Koreaanse hulptroepen moet vragen en zijn doel om heel Oekraïne te veroveren moet terugschroeven tot “slechts” de oostelijke provincies van Oekraïne.

Intussen verkijkt hij zich ook nog eens op de veerkracht van het Oekraïnse volk dat zich heeft voorgenomen om met behulp van de westerse wereld te ontdoen van hun eeuwige Russische kwelduivel. 

Vanuit zijn arrogante zelfgenoegzaamheid zag Putin niet dat Oekraïne een leider van formaat had die hem fysiek en geestelijk verre de baas is. Geen schaamteloze heerser maar een fatsoenlijke, beheerste diplomaat die bescheiden maar vastberaden zijn koers volgt, daarin gesteund door zijn volk.

De zelfoverschatting van Trump spatte van zijn gezicht af toen hij in zijn verkiezingscampagne blufte binnen 24 uur een einde te kunnen maken aan de oorlog tussen Oekraïne en Rusland. Hij kende zich daarbij een speciale band toe met Putin en dus invloed te hebben op hem. Een man van gelijke strekking als hijzelf, zo moet hij gedacht hebben.

En daar zit nu juist het probleem. Putin acht zich de gelijke aan Trump en dus zal hij nooit accepteren om onder diens leiding aan tafel te gaan zitten met de mindere Zelensky, die hij overigens ronduit minacht en als een vazal van het Westen beschouwt.

Trump zal dus moeten terugtreden willen er ooit onderhandelingen komen. Misschien dat hij op de achtergrond een rol kan spelen maar dat is het dan ook. Putin zal geen hoofdrol van Trump accepteren. Als hij dat zou doen, maakt hij zich ondergeschikt aan Trump en Amerika . Dat zal hij natuurlijk nooit doen.

De gesprekken van Putin met Trump hebben dus nooit het doel om tot werkelijke onderhandelingen te komen. De gesprekken zijn bedoeld om tweedracht te zaaien in het Westerse kamp en tot nu doe is hij daarin aardig geslaagd. 

Trump heeft door zijn blinde ijdelheid niet door dat hij met zijn vredesvoorstellen Putin beledigd en dat hij dus gedoemd zal zijn om telkens te mislukken en mislukken is voor Trump al even ondenkbaar dus zijn de twee gedoemd om langs elkaar heen te draaien. 

Daar komt pas een einde aan als en van de twee van het toneel verdwijnt. Tot dan zijn we slechts toeschouwers en kunnen we niet veel anders dan president Zelensky blijven steunen zodat hij in dit ingewikkelde politieke spel en de vreselijke oorlog overeind blijft. 

MET TRUMP WANKELT DE INTERNATIONALE RECHTSORDE

 

President Trump ontvangt in het Witte Huis de Israëlische premier Netanyahu (april 2025)

Onze zowat enige nationale geopolitieke denker Rob de Wijk denkt dat de NAVO verdwijnt vanwege fundamentele ontrouw van Trump’s Amerika (zie zijn interview in FD van 6 september). Tijd om de NAVO en de rol van de VS nader te bekijken.

Dat het niet goed met het het NAVO bondgenootschap is sinds Trump aan de macht is duidelijk geworden ook al wil de afgelopen Haagse NAVO top ons anders doen geloven. 

Dat is bijzonder ernstig voor Europa dat dankzij de NAVO sinds de Tweede Wereldoorlog vrede kent. Nu ja, niet helemaal. Bij het uiteenvallen van Joegoslavië, op zich weer het gevolg van de val van de Berlijnse muur (1989), was gewelddadig optreden van de NAVO in Servië noodzakelijk om president Milosevic tot de orde te roepen. 

In 1999 werden enkele doelen in de hoofdstad Belgrado door de NAVO gebombardeerd. Ik herinner mij de ontsteltenis onder de inwoners van de stad dat de NAVO zoveel geweld gebruikte tegen hun land. Ze waren totaal ontdaan dat westerse landen tot zoiets in staat waren.

President Milosovic koos eieren voor zijn geld. Nog in datzelfde jaar werd hij door een speciaal Joegoslavië tribunaal te Den Haag aangeklaagd. Drie jaar later, in 2002 stond hij terecht. Het proces eindigde met zijn dood in 2006. 

Later volgden bij hetzelfde tribunaal processen tegen generaal Mladic (2011-2017) en politiek leider Karadzic (2016-2019) vanwege hun wandaden tijdens de Bosnisch-Servische oorlog. Zij werden veroordeeld voor het plegen van misdaden tegen de menselijkheid waaronder genocide.

President Trump ontvangt Putin op de rode loper in Alaska (augustus 2025)

Hoewel Putin door het Internationaal Strafhof wordt aangeklaagd vanwege begane oorlogsmisdaden in Oekraïne (2023), met name de deportatie van duizenden kinderen uit bezet gebied, krijgt het internationale arrestatiebevel geen vervolg.

Sterker nog president Trump negeert het arrestatiebevel volledig. In zijn zoektocht naar een vredesregeling tussen Oekraïne en Rusland ontvangt hij Putin met alle egards van een staatshoofd van een machtig land en wacht hem  op de rode loper op in Alaska. 

De Chinese president Xi heeft het kort daarna nog eens dunnetjes overgedaan in Beijing, waar Putin eregast was bij een indrukwekkende Chinese wapenschouw. De hele opzet lijkt een demonstratie van de macht van China met in zijn kielzog Rusland tegenover het westen, d.w.z. op de eerste plaats Amerika met in diens kielzog Europa.

Het arrestatiebevel tegen de Israëlische president Netanyahu (2024) vanwege mogelijke genocide pleging tijdens de Gaza oorlog, heeft tot nu toe al evenmin veel effect. Ook hier zit de Amerikaanse president Trump tussen. 

Hij ontvangt na het door het Internationaal Strafhof te Den Haag uitgevaardigde arrestatiebevel, Netanyahu in het Witte Huis en blijft de oorlog in Gaza onverkort steunen ondanks de vele internationale protesten van westerse landen als Frankrijk, Spanje, Canada, Australië en de EU.

Het ziet er dus naar uit dat de internationale rechtsorde eventueel ondersteunt door het westerse NAVO bondgenootschap onder president Trump begint te wankelen en dat terwijl die internationale rechtsorde wordt bedreigd vanuit China en Rusland.

DE GESPLETEN RUSSISCHE ZIEL

In 1992 is er nog sprake van vriendschappelijke betrekkingen tussen de VS en Rusland waarvan de foto van Gorbatsjov en Reagan met een western hoed (links) van getuigt. In 2021 tijdens een ontmoeting tussen de beide presidenten in Genève is de sfeer tot onder nul gedaald tussen Biden en Putin (tweede van links en foto rechts). De democratisch gekozen president Zelensky van Oekraïne zit Poetin in de weg. Die wil hem weg en Oekraïte terug hebben. Maar Zelensky wendt zich nog meer naar het westen wat uiteindelijk in februari 2022 leidt tot de inval van Rusland in zijn buurland Oekraïne waar president Zelensky sinds 2019 regeert.

Na de dood van de communistische leider en dictator Lenin (1870-1924) breekt een stijd los tussen twee vooraanstaande partijleiders om de opvolging van Lenin. Aan de ene kant Stalin voor wie de revolutie allereerst een nationale, Russische aangelegenheid is en Trotski voor wie de Russische revolutie het begin is van een communistische revolutie op wereldschaal. 

De voormalige legerleider van het wrede en meedogenloze Rode Leger Trotski legt het in de communistische machtsstrijd af tegen de sluwe Stalin. Trotski wordt verbannen en uiteindelijk in Mexico vermoord (1940). Onder Stalin en zijn opvolgers blijft Rusland decennialang zo goed als afgesloten van westerse invloeden. De Russische (slavische) ziel heeft zich afgezonderd.

Enkel bewonderaars, meelopers (fellow-travelers) en leiders van Moskou getrouwe communistische partijen bezoeken het land. Dat blijft min of meer zo tot Gorbatsjov aan de macht kwam. Hij beseft dat om het communisme in Rusland te redden, dringend hervormingen nodig zijn. Omdat te bewerkstelligen zet hij de ramen wijd open, te wijd.

Die hervormingen gaan uiteindelijk veel verder dan Gorbatsjov kon vermoeden. Ze leiden tot de val van de Oostduitse muur, het uiteenvallen van de Sovjet Unie en de ondergang van de communistische partij. Het iss het uur van de waarheid voor heel Rusland. Het communisme heeft een reus op lemen voeten gebouwd. 

Rusland wordt hardhandig geconfronteerd met de beginselen van de markteconomie, het kapitalisme en de internationale handel. De opening naar het westen brengt vernieuwing maar ook totale verwarring in het land.

Ook binnen de voormalige machtige vakbonden heerst verwarring. De mijnwerkersbonden zoeken contact met de westers georiënteerde internationale vakbonden. Zij willen weten hoe vakbonden werken in een economie met een open markt en particulier kapitaal.

Andere vakbonden zoals die van de arbeiders in de atoomindustrie, gewend aan hun geprivilegieerde positie tijdens het communistisch bewind, steken hun neus aarzelend buiten de deur maar verlangen heimelijk terug naar het oude systeem. 

De komst van Putin in 2000 als opvolger van president Jeltsin was voor hen een opluchting. Zij begrijpen dat deze voormalige KGB’er wel eens de door hen gewenste oude orde zou kunnen herstellen.

Putin heeft de val van de muur en het uiteenvallen van de Sovjet Unie vanuit zijn post als KGB’er in Oost Duitsland van nabij meegemaakt. Dat moet voor hem als medewerker van de KGB met een heilig geloof in de macht en de superioriteit van de Sovjet Unie, een trauma zijn geweest. 

Als president grijpt Putin (2000) terug op het concept van de Russische ziel die zich verzet tegen westerse invloeden die in zijn ogen tot doel hebben de macht van Rusland te ondermijnen. Om een terugkeer naar het oude Rusland mogelijk te maken blaast hij de alliantie tussen de Orthodoxe Kerk en de staat nieuw leven in. 

Met de wederopbouw onder Jeltsin van de onder Stalin afgebroken Christus-Verlosser kathedraal in het hart van Moskou, neemt de Orthodoxe kerk weer zijn vertrouwde centrale plaats in het leven van de Russen in.

Veertien jaar later gooit de Maidan opstand in Kiev roet in Putin’s eten. De wind in Kiev komt niet langer uit Moskou maar uit het westen. Dat is tegen het zere been van Putin. Zijn beleid is erop gericht om Rusland weer tot een wereld mogendheid te maken als tegenwicht tegen de westerse wereldorde. Nu dreigt Oekraïne, ooit de bakermat van het Russische Rijk en diens cultuur, onder zijn neus de etalage van het Westen te worden. 

Putin die in de jaren tachtig in Oost Duitsland heeft gezien hoe groot de aantrekkingskracht is van zo een westerse etalage met zijn  consumptiemaatschappij, democratie en politiek vrijheden, beseft het gevaar. 

Het Westerse experiment in Oekraïne dient zo snel mogelijk te beëindigen, is het niet door politieke manipulatie dan maar door een openlijk oorlog, in zekere zin een burgeroorlog zo nauw zijn Oekraïne en Rusland aan elkaar verwant. De Russische ziel is ene gespleten ziel geworden.

 

EUROPA ZAL ZIJN OF NIET ZIJN. AANTEKENINGEN BIJ EEN STAATSFOTO

 

Foto gemaakt op maandag 18 augustus 2025 in het Witte Huis te Washington. Links Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese commissie en afkomstig uit de Duitse christendemocratische partij. Naast haar Premier Starmer van Engeland tevens leider van de sociaal democratische partij Labour. Naast hem de Finse president Stubb van de liberaal conservatieve partij Nationale Coalitie. Naast hem president Zelensky van het door oorlog geteisterde Oekraïne. In het midden president Trump van de Amerikaanse conservatieve partij. Rechts van Trump staat President Macron van de sociaal-liberale partij Renaissance. Naast hem staat de eerste vrouwelijke premier van Italië, Giorgia Meloni van de conservatieve partij Broeders van Italië. Naast haar staat de Duitse christendemocratische Bondskanselier (premier) Friedrich Merz die wordt geflankeerd door NAVO baas Mark Rutte van de centrum rechtse liberale partij VVD. 

Dit is een van de meest veelzeggende politieke foto’s sinds Trump aan het bewind is. Veelzeggender dan de foto’s van Trump met Putin in Alaska. De foto straalt de boodschap uit van een pluriform maar eensgezind Europa uit geschaard rond de VS én met president Zelensky van Oekraïne in het midden. 

De foto laat zien dat de pogingen van Putin om verdeeldheid te zaaien tussen Europa en en de VS tot nu toe niet gelukt is.Er zijn meningsverschillen tussen de VS en Europa, tussen de Europese landen onderling maar die worden en famille opgelost. De lotsverbondheid blijft.

De foto is voor de Chinese dictator Xi vast onthutsend. Hij ziet met eigen ogen dat het zijn Russische kompaan Putin niet gelukt is het westerse bondgenootschap te breken. Misschien is de foto een aanleiding voor hem om de Chinese geopolitieke strategie met Rusland onder de loep te nemen.

Landen als Canada, Australië, Japan en Taiwan, die tot op zekere hoogte rekenen op het westerse bondgenootschap, zien dat het nog steeds werkt. Dat geldt ook voor landen als India, Brazilië en Zuid Afrika, die wat minder westers gezind zijn.

Maar de mooiste boodschap is toch die van Europa zelf. Het presenteert zich hier als een pluriform Europa, pluriformer dan welk ander bondgenootschap ook in de wereld en dat zij bereid is deze op democratische beginselen gevestigde pluriformiteit te verdedigen, desnoods militair.

Ga maar na. Links staat EU commissievoorzitter Ursula van der Leyen (Europa wordt op het hoogste niveau vertegenwoordigd door een vrouw!) van Duitse christendemocratische huize en rechts NAVO baas Rutte van de Nederlandse liberale centrum-rechtse VVD. 

Tussen die twee in staan nationale leiders met verschillende ideologische achtergronden, van links tot rechts, populistisch, nationalistisch, conservatief, sociaal en christen-democratisch. Pluriformer dan dit gezelschap kan haast niet.

Ondanks hun verschillende partijpolitieke achtergronden, hun verschillen in landscultuur, in politieke opvattingen en politieke cultuur tonen zij naast Trump een eensgezind Europa. Opvallend ook dat Engeland na het uittreden uit de EU langs deze weg is teruggekeerd naar Europa.

Premier Starmer heeft samen met president Macron en de Tsjechische president Pavel de “Coalition of the Willing” aangevuld met 16 landen en Oekraïne in 2024 nieuw leven ingeblazen. Deze coalitie is bereid samen te werken in een afschrikkingsmacht om Rusland na een wapenstilstand en/of vredesakkoord van te weerhouden ooit nog eens Oekraïne aan te vallen.

Europa staat nog niet aan de zijkant van de geschiedenis, hoe graag sommigen in de wereld dat ook zouden willen. Europa heeft de wereld, ten goede of ten kwade, gemaakt tot wat ze nu is en voor die verantwoordelijkheid loopt Europa niet weg. Europa zal zijn of niet zijn.