DE WONDERE WERELD VAN X, ORBAN EN MUSK.

 

Tot mijn grote verbazing kreeg ik op 6 april j.l. bovenstaande tekst in mijn Gmail inbox. Verbazing omdat ik me van geen kwaad bewust ben. Wat zijn inauthentic behaviors? Ik heb wel een vermoeden maar daarover hieronder meer. Volgens het bericht kan ik beroep aantekenen maar daar heb ik geen zin in. Ik was X eigenlijk al een tijdje beu. Ik begon het meer en meer te ervaren als een open riool voor politieke onderbuikgevoelens en meningen. Tegen beter weten in bleef ik mijn dagelijkse blog publiceren op X. 

Ik heb wel een vermoeden wat mijn "inauthentieke gedrag" is geweest. Telkens als ik mijn blog op X aankondigde, stuitte ik op het zelfgenoegzame beeld van Orban met teksten waarin hij zich voorstelt als de grote leider die Brussel gaat opkuisen, de belangen van zijn volk dient en Hongarije zich niet door Oekraïne in een oorlog zal laten rommelen.

Ik had voor deze smeercampagne van Orban tegen Europa en Oekraïne die op leugens berust al een spotprent van hem samen met Putin gemaakt (zie hieronder). Ik kon het niet laten om die spotprent telkens wanneer ik weer zo een lovende post zag over Orban de prent onder de post te plaatsen.

Ik kreeg daarop zelfs duimpjes. De spotprent werd gezien. Hierdoor aangemoedigd heb ik een nieuwe spotprent gemaakt die hieronder staat afgebeeld. De prent spreekt voor zich. Ook die heb ik regelmatig onder lovende berichten over Orban geplaatst. En ook die kreeg duimpjes.

Ik kan me voorstellen dat ze bij X dit "inauthentic behavior" benoemen. Ik zou het liever dwangmatig plaatsen van spotprenten willen noemen. Orban heeft dat met zijn leugens en loftuitingen aan zichzelf over zichzelf afgeroepen maar dat vinden ze bij X natuurlijk niet.

Als mijn spotprenten te ver gaan dan moeten de berichten van Orban c.s. ook als te ver gaand worden beschouwd. Maar ik vrees dat X dat zeker niet vindt zeker niet met Elon Musk als eigenaar van X. Die steunt vast Orban.

Hoe dan ook, ik treur niet om de schorsing. Integendeel, ik besloot mijn account op te zeggen. Toen kwam er een tweede verrassing. Dat gaat niet. Ik kan als geschorst deelnemer niet mijn account opzeggen. De wonder wereld van X, Elon Musk en Orban. 

ZELENSKY, DE MAN VAN 90 MILJARD

 

Wat is nu eigenlijk 90 miljard Europese steun voor Oekraïne ofwel 45 miljard per jaar? De rekensom is gauw gemaakt. Het komt neer op ongeveer € 100,-  per inwoner behalve dan Hongarije, Slowakije en Tsjechië, die doen niet mee. Dat is een vorm van verraad. Willen zij weer Russische tanks in Praag (1968) en Boedapest (1956)?

Maar wat is 100 € per jaar voor de verdediging van de vrijheid van Europa? Een peuleschil vergeleken met de offers die Oekraïne brengt! Er zijn mensen die denken dat Rusland ons vrijheid brengt of een beter leven. Wel als je toestand beziet in Rusland, zowel materieel als geestelijk, dat weet je wel beter. Maar sommigen willen niet zien tot dat het te laat is.

Het leven voor Zelensky moet erg zwaar zijn. Terwijl elke dag burgers omkomen bij bombardementen en soldaten sneuvelen aan het front moet hij voor de overleving van zijn land vertrouwen op mensen die je in wezen nooit kunt vertrouwen. Ik bedoel politici. 

En dan heb ik het niet over Trump of de met zichzelf ingenomen Hongaarse onderkruiper Orban, of over de Tsjechische miljardair premier Babis of de Slowaakse wegkijker premier Fico maar ook over bijvoorbeeld de Franse president Macron, de Duitse Bondskanselier Merz, de Engelse premier Starmer, de Italiaanse premier Meloni en ja ook de Nederlandse toekomstige premier. Zij allemaal staan onder druk van kiezers en niets zo wispelturig als kiezers. Vandaag hosanna, morgen kruisig hem. 

Putin en Trump willen beiden niet voor niks verkiezingen in Oekraïne. Zij willen van Zelensky af. De man is hun veel te groot geworden en doet alsmaar niet wat zij willen, vrede sluiten ten koste van zijn land. Sterker nog, hij weet ze tot nu telkens via de Europese band te weerstaan.

Maar hoe lang nog? Zal Europa het vol houden? Is Europa in staat weerstand te bieden aan het koppel Trump-Putin? Voorlopig zijn er Europese leiders die  bereid zijn om te doen wat nodig is voor Oekraïne maar voor hoe lang nog? In Nederland lopen politieke leiders rond die het met Putin op een akkoordje willen gooien (Wilders) zo ook in België (Vlaams Belang), Frankrijk (Le Pen), Spanje (toch al een zwakke broeder), Italië enz. 

De vraag is of  Europa stappen durft zetten om een echte grootmacht te worden? Als de voormalige Europese grootmachten en oorlogvoerenden - Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk - elkaar kunnen vinden dan zou er wel eens een einde kunnen komen aan de politieke agenda van Trump en Poetin. President Zelensky heeft alvast veel voorwerk gedaan, nu nog doorzetten.

Dat Zelensky intussen overeind blijft is op zich al een God’s wonder. Dat maakt zijn tegenstanders alleen maar kleiner en onbeduidender. 

EUROPA ZAL ZIJN OF NIET ZIJN

 

Van links naar rechts: Premier Donald Tusk van Polen, Olena Zelesky, Britse premier Keir Starmer, Franse president Emmanuel Macron, president Volodymyr Zelensky en de Duitse Bondskanselier Friedrich Merz op het Maidanplein op 10 mei tijdens de bijeenkomst van Europese leiders ter voorbereiding van een staakt het vuren.

Europa staat op een kruispunt. Of Europa wordt een mogendheid -ook militair -  of  een randverschijnsel  in de wereld der grote mogendheden (VS, China en Rusland) met als  gevolg verlies aan welvaart voor zijn bewoners.

De beslissing om al dan niet een mogendheid te worden, wordt ons opgedrongen door Putin en vervolgens door Trump maar is ook een gevolg van de  totstandkoming van de Europese Unie.

Putin voert een meedogenloze oorlog tegen Oekraïne, gelegen aan de rand van Europa. Putin wil met deze oorlog paal en perk stellen aan de macht en de invloed van Europa op wat hij beschouwt als zijn invloedssfeer en in het geval van Oekraïne zelfs zijn eigendom. Zou Oekraïne volgens het oorspronkelijke plan van Putin opgeslokt worden door het Russische rijk dan zullen meerdere landen in Oost Europa volgen, met name de Baltische staten. Putin zal zijn invloedssfeer verder uitbreiden.

In sommige voormalige Sovjetlanden als Hongarije en Slowakije wil men deze keus (nog) niet onder ogen zien. Ze hebben in de afgelopen periode van relatieve vrede, een periode die begint met de val van de muur in 1989 (feitelijk hun bevrijding) en eindigt met het begin van de oorlog in Oekraïne in februari 2022, van twee walletjes kunnen eten.

Enerzijds genoten ze van de voordelen van de aansluiting bij de Europese Unie, anderzijds van de door Rusland geleverde goedkope energie. Dat laatste deden zij niet alleen. Meerdere Europese landen waaronder Duitsland en Nederland profiteerden in die tijd eveneens van de goedkope Russische energie. 

Met de inval van Rusland in Oekraïne is daaraan een einde gekomen. De oorlog stelt Europa voor de keus of het onderwerpt zich aan Russische belangen of kiest een eigen weg als mogendheid. De landen die het alsnog met Rusland op een akkoordje willen gooien, zullen uiteindelijk een keus moeten maken.

Sinds het presidentschap van Donald Trump weet Europa dat het, als het puntje bij paaltje komt, er alleen voorstaat in de wereld. Europa kan niet langer onverkort rekenen op de militaire macht en de nucleaire paraplu van de VS. Europa zal zich militair moeten versterken en moeten beschikken over een eigen afschrikking.

Er zit niet anders op dan de eenmaal ingeslagen weg van eenwording voort te zetten. Daarbij zal het creatief te werk moeten gaan want er is geen voorbeeld voorhanden. Er is geen continent in de wereld waar op een zo’n klein oppervlak zoveel landen met zoveel verschillende culturen naast elkaar bestaan als in Europa. Europa moet doorgaan zichzelf uit te vinden.

Die diversiteit is Europa’s kracht maar kan ook zijn zwakte zijn als het niet in staat is om met handhaving van zijn diversiteit een eensgezind Europa te smeden dat is staat is en geloofwaardig en daadkrachtig Europees beleid te voeren. 

De politieke besluitvorming moet georganiseerd worden op basis van die diversiteit. Uitgangspunt moet subsidiariteit zijn, dat wil zeggen de besluitvorming zo dicht mogelijk bij de burgers leggen om een gevoel van nationale vervreemding tegenover Brussel te voorkomen.

Europa moet ook zijn waarden beschermen die in de loop der eeuwen tot stand zijn gekomen, enerzijds door praktische ervaring anderzijds door staten en instelling te baseren op christelijke-humanistische waarden. Daar moeten we als Europa niet flauw over doen. Europees burgerschap heeft zijn eigen betekenis en inhoud.

VICTOR ORBAN

 

Victor Orban spreekt de in het ongerede geraakte leden van de Raad van Europa toe. (een bewerking van de tekening "The meeting of the Pickwick club" van Harry Furnis) 

Ik kan Orban's politiek moeilijk in overeenstemming brengen met mijn ervaringen in Hongarije van vlak na de val van de muur, de ineenstorting van het Sovjet-communisme.

In die tijd leerde ik diverse nieuwe democratische vakbonden kennen die zich wilden aansluiten bij de Europese vakbeweging. Sommige van die vakbonden waren niet veel meer dan een restyling van de oude communistische bonden. 

Andere bonden waren authentiek en nieuw. Zij voelden zich vrij om zich naar eigen inzicht op basis van Europese waarden te organiseren. Een van die bonden beschouwde zich als de erfgenaam van de Hongaarse opstand in 1956 tegen het Sovjet communisme.

Een opstand die naar Russische gewoonte met veel machtsvertoon en gebruik van geweld (tanks in Boedapest) werd neergeslagen. De kogelgaten waren nog te zien in de muren van gebouwen in het oude centrum van de stad.  De Russen, maar ook de communisten in West Europa (de voormalige Nederlandse CPN) , beschouwde hen als fascisten en niet als vrijheidsstrijders. Een predikaat dat Putin nu samen met zijn tanks van stal heeft gehaald in zijn oorlog tegen Oekraïne.

Je zou denken dat ze in Hongarije en andere Oostblok landen hun lesje geleerd hebben. Dat was vlak na de val van de Sovjet Unie ook zo. De nieuwe pas gekozen politieke leiders, wilden aansluiten bij de Europese Unie ten eerste om deel uit te maken van het welvarende Europa (de oude communistische landen waren zo arm als ratten) en om veiligheidsredenen. 

De Europese Unie en de NAVO werden door hen gezien als veiligheidsgaranties voor de toekomst want Rusland is en blijft de Grote Onbetrouwbare Beer waartegen je maar beter goed voorbereid en bewapend kunt zijn. 

Maar hoe past Orban in dit plaatje en al die andere conservatieve nationalistische politieke leiders die in de Oostblok landen aan de macht waren of zijn, zoals voorheen in Polen, nu in Slowakije, voorheen Milosevitjs in Servië en Orban dus in Hongarije en die op de een of andere manier flirten met Putin?  

Hoe zijn ze aan de macht kunnen komen? Waar komen hun kiezers vandaan? Die schijnen vooral van het platteland te komen, waar de angst voor veranderingen groter is geworden dan de vreugde om de bevrijding. Europa bracht weliswaar welvaart maar ook onzekerheid over de toekomst van de eigen cultuur, opvattingen en geloof.

Bovendien vereist vrijheid eigen verantwoordelijkheid en dat is wat hele generaties onder het communisme is afgeleerd. Als iets mensen bang maakt die geleefd hebben conform het opgelegde communistische patroon dan is het wel eigen verantwoordelijkheid te nemen want dat brengt onzekerheid mee.

Die onzekerheid zag ik na verloop van tijd overal in de voormalige  Oostbloklanden. Hoe organiseer je een democratische vakbond, hoe ga je om met de nieuw verkozen overheid en de al even nieuwe werkgevers? 

De tijden waren verwarrend. Overheid en werkgevers, vaak oude communistische bazen in een nieuwe jasje, waren net zo onzeker. Politieke partijen trouwens ook. Ze hadden geen ervaring en slechts beperkte ideeën over hoe een partij in een democratie behoort te werken.

Is Orban een product van deze tijd van bevrijding maar ook van verwarring en onzekerheden? Als ik de Wikipedia pagina over hem lees dan is dat het geval. Hij past in het rijtje van autoritair conservatieve politieke leiders die enige tijd na de val van de muur aan de macht kwamen dankzij een conservatieve achterban, zoals het die tot voor kort in Polen het geval was, sinds kort in Slowakije het geval is, zoals in Oekraïne het geval was voor Zelensky, het geval was met de Servische president Milosevic en uiteraard de grootste onder hen Putin.

Zij allen zijn tot op zekere hoogte bezig om de onzekerheden die vrijheid en democratie nu eenmaal met zich meebrengen te bestrijden met behulp van nationale, traditionele waarden van hun land met  ter legitimering van hun macht een licht sausje van democratie met de nadruk op licht. Het moet met de vrijheden niet te gek worden. 

Orban heeft zijn postuur mee om gewicht en autoriteit uit te stralen maar voor wie verder kijkt ook iets lachwekkends. Hij beweegt en kijkt net iets te gewichtig en belangrijk om geloofwaardig te zijn voor ervaren kiezers. Hij doet denken aan de karikaturale politici van Charles Dickens in zijn boek De Pickwick Papers.

Maar hun gedrag is niet lachwekkend. Wat deze autoritaire leiders bindt is hun nationalisme, de schijnzekerheid van de eigen stam die hun desnoods het recht geeft om geweld te gebruiken tegen de gevaren van buiten. Milosevic zag er geen been in om met oorlogsgeweld de nationale Servische stam te verenigen in een staat. Putin doet nu hetzelfde. 

Misschien dat Orban voor zijn Groot Hongaarse gedachte ook wel oorlogsgeweld of dreiging zou willen gebruiken, ware het niet dat zijn land in de EU zit en daar een deel van zijn welvaart aan heeft te danken. 

Misschien moeten we ons gelukkig prijzen dat hij ondanks alle onenigheid die hij teweeg brengt met zijn Groot Hongaars Nationalisme deel uitmaakt van de Europese Unie waardoor oorlogsgeweld zo goed als is uitgesloten.

Niettemin zoekt hij met enkele medestanders binnen de Europese Unie mogelijkheden om die zover mogelijk op te rekken met hun nationalistische conservatieve gedachtegoed. In hoeverre dat gaat lukken is maar de vraag en waar dat toe zou moeten leiden, weten ze vermoedelijk zelf ook niet precies. 

Autoritair, conservatief nationalistisch stamdenken stuit al snel op zijn eigen grenzen, bijna letterlijk, ook bij medestanders of juist bij hen. De kans is groot dat hun eigen nationalistische conservatieve denkbeelden hen in conflict met elkaar brengen. Hoeveel nationalisme kan Marie Le Pen verdragen van Orban en omgekeerd?

Hoe gaan ze de onderlinge meningsverschillen en tegenstellingen te lijf?  De tijd zal het leren. Ondertussen zullen de andere Europese leiders al hun politieke intelligentie en vaardigheden moeten gebruiken om deze uitdaging van de EU aan te gaan. 

Wij in Nederland zijn er met het kabinet Schoof al aan begonnen.Welke kant gaat Wilders op? Welke risico's is hij bereid te nemen en hoe houdt hij zich overeind tussen andere nationalistische wolven als Orban, Le Pen enz.? En hoe houden wij intussen een lachende derde als Putin van ons vege lijf?

OPLUCHTING IN EUROPA OF TOCH NIET?

De christenen democratische fractie EVP (blauw) in het Europees parlement wordt veruit de grootste met bijna 200 zetels.  Samen met de sociaal democraten en de liberalen behouden ze een meerderheid van 414 zetels van de in totaal 705 zetels. Partijen rechts van de EVP hebben echter in veel landen gewonnen en zullen dus zeker druk uitoefenen om het Europese beleid rechtser bij te stellen wat ondermeer tot gevolg kan hebben dat klimaatalarmisme wordt bijgesteld tot klimaatrealisme, dat nog meer initiatieven worden genomen om migratie in te dammen en dat Europa meer rekening moet houden met de diversiteit van landen.

Ik kan me voorstellen dat Nederlanders die bang zijn voor rechts opgelucht zijn dat Timmermans in het Europees parlement twee zetels groter (8) is dan Wilders (6). “Het rechtse gevaar” is daarmee toch een beetje ingedamd. Of toch niet? De Schoof coalitie heeft opgeteld 13 zetels, 5 meer dan Timmermans. De Europese verkiezingen bevestigen de uitlag van de Nederlandse verkiezingen. Rechts wint.

In Europa behouden tot algehele opluchting van de gematigden de drie zogeheten middenpartijen in het Europees Parlement hun meerderheid. Tanker Europa blijft op koers ondanks alle rumoer en gedoe aan de flanken en dan vooral de rechterflank natuurlijk. Het ziet er naar uit dat de christendemocraten nog een tikkeltje sterker worden in Europa. 

In Duitsland zien we dat de coalitie van sociaal-democraten en groenen verliest van de christen democraten. De groenen zelfs desastreus. Die hebben hun klimaatplannen te lang tot het uiterste gedreven. Met de christen-democraten zal een iets andere Europese wind gaan waaien vanuit Berlijn nu ze een krachtige wind van de extreem rechtse AfD, die de tweede plaats heeft veroverd, in de rug voelen. 

De AfD is veel Europa kritischer en dat is voor Duitsland nieuw. Tot nu gold de opvatting dat Duitsland na de Tweede Wereldoorlog alleen langs de weg van Europa het vertrouwen van de andere Europese landen kan terugwinnen. Dat idee heeft terrein verloren met de winst van de AfD.  

De Christendemocraten zullen waarschijnlijk onder druk iets naar rechts opschuiven met strengere regulering van migratie en minder knellende klimaat maatregelen. De auto industrie zal meer gehoor krijgen. Mevrouw Europa Ursula von der Leyen zal waarschijnlijk de baas blijven in Brussel.

De Franse president Macron is bezig het veld te ruimen, tenminste ik vrees dat zulks kan gebeuren nu hij naar aanleiding van de uitslag nieuwe verkiezingen heeft uitgeschreven, nog voor de Olympische spelen. De winst van madame Le Pen heeft Macron naar de keel gegrepen. 

Voor veel Fransen is Macron te Europees geweest. Een groot deel van de Fransen is nationalistisch, op het chauvinistische af. De Gaulle heeft dat na de Tweede Wereldoorlog verwoord in zijn “Europa van Staten”. Geen federaal Europa zoals veel idealisten naar Amerikaanse voorbeeld nastreven, maar een confederaal Europa met onafhankelijke, autonome staten. Met Madame Le Pen zal Frankrijk eurokritischer worden, wat nog versterkt wordt als ze erin slaagt de presidentsverkiezingen te winnen.

In België zijn tegelijk nationale en Europese verkiezingen gehouden. In Vlaanderen zal men opgelucht zijn dat het Vlaams Belang niet de grootste is geworden. Jammer voor Wilders die dacht een groot Vlaams bondgenoot te hebben. De peilingen zaten er flink naast. 

Winnaar is de Antwerpse burgemeester Bart de Wever, partijleider van de meer gematigde Vlaams nationalistische volkspartij N-VA. Zijn partij is de grootste in heel Belgie en in Vlaanderen. De Vlaams liberale Open-VLD van de federale premier de Croo heeft dik verloren. Links houdt zich staande, helaas met een extreem-links PvdA.

Een opluchting voor de Wever zal ook het verlies zijn van de Waalse socialisten en de verrassend grote winst voor de liberale MR. Of dat zijn kansen verhoogt om premier van heel België te worden valt nog te bezien. Politiek in België is een zeer ingewikkeld krachtenspel waar je als buitenstaander moeilijk zicht op kunt krijgen.

Italië is en blijft met premier Melonie rechts en redelijk stabiel. Melonie is een pragmatisch bestuurder gebleken. Ze zal zich niet tot Europese avonturen laten verleiden. Ze zou trouwens wel eens een brug kunnen zijn tussen Madame Le Pen en Frau Ursula. Drie dames die in Europa misschien een grote rol gaan spelen.

Polen heeft met deze Europees verkiezingen zijn vertrouwen wekkende koers onder Donald Tusk voortgezet. Dat brengt rust, ook aan het oostfront waar Oekraïne onder Zelenski in een strijd van leven en dood is gewikkeld met Putjinski. 

Dat brengt ons bij de Hongaarse Orban, de nagel in het Europese vlees. Zijn Fidesz partij heeft verloren. De bondgenoot van Putjinski is verzwakt uit de verkiezingen gekomen. Niettemin zal hij als premier en partijleider zijn stempel op Europa blijven drukken maar de dreiging is eraf. Dat is misschien ook geruststellend. 

OORLOGSBULLETIN 10

De Serven betuigen hun steun aan Putinski.

 

De Hongaren hebben me bij de laatste verkiezingen waarbij Putinski vriend Orban opnieuw royaal heeft gewonnen, zwaar teleurgesteld. Zijn de Hongaren dan de Russische tanks die in 1956 Boedapest binnenrolden en hun opstand tegen de Russische bezetting genadeloos neersloegen, vergeten? Ik dacht altijd dat ze hun helden van de opstand in 1956 in ere zouden houden en geen gemene zaak met Putinski zouden maken. Ze hebben gelukkig wel afstand genomen van de Russische invasie en etnische Hongaarse vluchtelingen in hun land opgevangen. Dat is dan tenminste wat.

Sinds de bombardementen van de NAVO op Servische doelen (1999) om Milosevic terug te fluiten van zijn etnische schoonmaak in Kosovo, zijn er veel Serven die de NATO als agressor zien en Rusland als hun beschermheer. Hoeveel Serven uiteindelijk voor nu Rusland kiezen in plaats van Oekraïne is moeilijk in te schatten. Het zou helpen als in Servië meer zou worden gedaan aan kritische zelfreflectie over de rol van hun president Milosevic die per slot van rekening terecht heeft gestaan voor het speciaal Joegoslaviëtribunaal in Den Haag op beschuldiging van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

Een ander verhaal zijn de Latijns Amerikanen. Sommige vakbondsvrienden en linkse intellectuelen op dat continent zijn buitengewoon sceptisch tot op het vijandige af over de solidariteit van West Europa en de VS met Oekraïne. Rusland krijgt het voordeel van de twijfel. Zij kunnen niet geloven dat je ondanks alles beter de VS als buur kunt hebben dan Rusland.

Ze kennen Rusland niet als buurland, de VS wel. Ze hebben zich ook nooit een goed beeld kunnen vormen van de Russische overheersing in Midden en Oost Europa ten tijde van de Sovjet Unie. Sommigen maalden daar zelfs niet om. Ik denk omdat ze bang zijn dat ze hun wereldbeeld zouden moeten bijstellen. Russisch imperialisme bestaat in hun ogen niet. Nu met de militaire inval in Oekraïne het Russisch imperialisme zich alsnog in al zijn wreedheid en absurditeit aan de wereld toont, blijft het voor hen alsnog moeilijk om afscheid te nemen van hun oude bondgenoot.

Daar komt bij dat linkse intellectuelen en leiders als gevolg van de decennia lange polarisatie tussen kapitalisme en communisme, tussen de VS en Cuba,  door de VS zelf onverschillig zijn gemaakt  voor democratie. Was het niet de democratische VS die soms met geweld intervenieerde in landen met een linkse gekozen regering als bijvoorbeeld Chili en Nicaragua? En was het niet de democratische VS die staatsgrepen van generaals tegen democratisch gekozen regeringen oogluikend steunde zoals in Argentinië en Brazilië? Voor de VS was in de tijd van de Koude Oorlog anti-communisme belangrijker dan democratie en dat wreekt zich.

De Falkland oorlog tussen Argentinië en Groot Brittannië heeft eveneens bijgedragen aan een vijandig beeld van NATO en Europa in Latijns Amerika. 

"In 1982 besloot de Argentijnse junta van Leopoldo Galtieri in te spelen op de nationalistische gevoelens bij zijn landgenoten door de Falklandeilanden te bezetten. Hij wist zo de aandacht af te leiden van interne problemen zoals de verslechterende economische situatie en onvrede over het bewind van de junta (onder andere de Vuile Oorlog). De Argentijnse legerleiding nam ten onrechte aan dat het Verenigd Koninkrijk, dat in die tijd ook grote economische en sociale problemen kende, niet op de bezetting zou reageren. Dit bleek een misvatting, juist ook omdat premier Margaret Thatcher de aanval wist te gebruiken om het land te verenigen en tegelijkertijd haar herverkiezing veilig te stellen. "(Wikipedia)

De Britten wonnen de oorlog o.a. met het tot zinken brengen van de pantserkruiser Generaal Belgrano.

"De General Belgrano was de voormalige Amerikaanse kruiser USS Phoenix, die de aanval op Pearl Harbor had doorstaan. Zij werd op 2 mei 1982 aangevallen door de HMS Conqueror, een Britse atoomonderzeeër, die drie torpedo's 21 inch Mark 8 mod 4 afvuurde die nog uit de Tweede Wereldoorlog dateerden, hoewel het schip ook de nieuwere Mark 24 Tigerfish aan boord had. De aanval op de Belgrano kostte 323 mensen het leven. De gehele Argentijnse vloot werd als gevolg van deze actie naar haar havens teruggeroepen, waardoor ze geen gevaar meer vormde voor de Britse vloot."(Wikipedia)

Ondanks dat de oorlog door extreem rechtse, opportunistische dictator-generaals was begonnen en verloren, is het voor linkse Argentijnen en hun Latijnse vrienden onverteerbaar dat de Britten hun land een nederlaag hebben bezorgd. Nationalistische gevoelens zijn sterker Linkse idealen.